Sofie had al een tiental kilometers erop zitten toen ze een dorpje in de verte zag opkomen. Het leek niet meer dan een aantal huizen aan een weg en haar loodrechte tegenhanger, maar na de teleurstellende voorraden in het tankstation was het een welkome verandering. Ze boog af van de weg en naderde het dorpje via het bos waar het aan lag. Ze zocht een plekje in het bos waar ze beschut de buitenste huizen in het dorpje in de gaten kon houden en ging zitten.

Vrijstaande huizen stonden aan beide kanten van de weg met grote tuinen eromheen. Het gras maakte voor weinig beschutting, maar de slootjes aan beide kanten van de weg leken diep genoeg zodat ze erdoorheen kon kruipen zonder gezien te worden vanuit de huizen. Voor de zekerheid bleef ze nog een poosje in het bosje zitten voor ze erop af liep. Het gebeurt zelden dat een dorpje als dit zo mooi onderhouden is én verlaten. Het is inmiddels al jaren geleden sinds de eerste pandemie. Destijds zijn er al veel mensen overleden – de meeste – maar na de derde pandemie werd het zo ongebruikelijk om mensen te zien dat Sofie het tegenwoordig bijna niet meer verwacht. Bovendien is het bijna nooit goed nieuws om anderen tegen te komen.

Het was een eenzaam bestaan geworden voor Sofie. Al in de eerste pandemie hadden al haar vrienden en familie het loodje gelegd. Ze was samen met een paar verre buren overgebleven in haar dorp, maar na de tweede pandemie was ze alleen. Ze heeft een lange tijd zelfredzaam op de boerderij geleefd, verbouwd en geboerd. Maar na een paar maanden waren de voorraden in de winkels op en begonnen de overlevenden huizen aan te vallen.

Sofie zag ze van een afstandje komen. Het huis van haar opa en oma stond op een terp en ze zag over de lange weg in de polder een pick-uptruck aankomen scheuren met een stel mannen erop. Ze koos eieren voor haar geld en vertrok onmiddellijk van de boerderij. Ze had in de tijd van rust en vrede een tas voorbereid in geval van nood. Het was een verantwoorde keuze geweest. Ze hoorde het glas rinkelend op de grond vallen toen ze zich verstopte in de sloot achteraan het land van haar familie. Ze heeft niet gewacht tot ze weer weg waren. Nee, ze besloot het nomadische leven een kans te geven.

Dat was haar eerste introductie aan de nieuwe mens, een mens zo bezeten door overlevingsdrang dat ze alle menselijkheid verliezen. Nu zit ze in een bosje, te staren naar een verlaten dorp, uit angst dat er nog mensen zijn.

Sofie besluit zich over de stress heen te zetten en loopt over de grote weg het dorpje in. Nu ze tussen de huizen loopt, heeft ze toch het gevoel dat ze bekeken wordt, dus ze duikt toch de droge sloot in.

Met moeite loopt Sofie verder het dorp in tot ze een stel winkels bereikt. De meeste winkels met voedselvoorraden zijn leeg, maar er zit een ANWB winkel aan het einde van het blok waar het meeste nog hangt.

Sofie loopt voorzichtig door de ingeslagen ruit heen en ze voelt hoe het glas op de grond knarst onder haar afgematte zolen. Deze gedachte motiveert Sofie en ze loopt met een stevigere pas naar de schoenen-sectie. Even voelt het alsof de wereld nog normaal is. Sofie wandelt langs de paden en bekijkt de verschillende modellen en de reclames die erbij staan. Maar de bubbel barst als ze zelf naar het magazijn moet lopen om de schoenen in de juiste maat te vinden.

Een vol uur is Sofie aan het zoeken en passen, tot ze uiteindelijk met een nieuwe outfit, nieuwe tas, nieuwe kaart, nieuwe pet en een nieuwe zonnebril de winkel uitloopt.

Alle angsten vergeten loopt ze door de straten van het dorpje. Ze ziet de ingeslagen ruiten bij de woningen, maar ze ziet niet meer dat de tuinen prachtig onderhouden zijn.

Aan het einde van de weg is een T-splitsing waar aan het hoofd een groot, imposant gebouw staat, de bibliotheek. Sofie’s hart maakt een sprongetje. In de overlevingsstand was er geen vermaak, geen plezier, geen verdriet. Ze kon niet te lang stil zitten want er was altijd iets wat moest gebeuren. Maar hier staat een bibliotheek, met boeken, muziek, tijdschriften.

Als Sofie net al enthousiast liep, zou je het nu kunnen beschrijven als rennen. Ze snelt zich naar de deuren van het gebouw. Ze denkt niet meer na en rent naar de openslaande deuren van het gebouw. Het valt haar niet eens op dat het gebouw schoon is. Niet zomaar schoon, de stoep heeft geen onkruid, de ruiten zijn niet bedekt in een laag zand, en de handreling zit niet onder vogelpoep.

Ze ziet het niet terwijl ze vol kracht aan de deuren trekt. Natuurlijk gaan de deuren niet open. Sofie rent om het gebouw heen om een achteringang te vinden en ziet dan een deur in de zijwand zitten. Tot haar grote verbazing (maar niet wantrouwen) is de deur open.

Sofie, die altijd zo verstandig heeft gehandeld, loopt door de deur naar binnen, als de deur achter haar in het slot valt.

Uit het niets dringt het tot Sofie door wat ze heeft gedaan. Ze draait zich met een ruk om naar de deur en duwt met al haar kracht, maar de deur blijft dichtzitten. Ze draait zich om om de ruimte om haar heen te bekijken als er een klein geluidje klinkt, als van een ouderwets alarm. Naast de deur ligt een klein schermpje van een code-kastje. Zelfs de nummers op het kastje lichten op. Voor jou is dit misschien niet heel gek, maar in de wereld van Sofie is er geen elektriciteit. Sofie kijkt voor het eerst in jaren naar een lichtje.

In plaats van blijdschap voelt Sofie een heel zwaar gevoel over haar komen. Ze loopt naar het kastje toe en bekijkt de boodschap.

“Hoi! Het is vast een laaange tijd geleden dat jij een spelletje hebt gedaan!”

Sofie slikt. Dit kan alleen maar foute boel zijn.

“Je hebt geluk, want wij hebben een superleuk spel ontworpen in deze bibliotheek! Als je het spel wint, mag je weg. Je mag natuurlijk ook blijven.”

Terwijl de laatste zin van het schermpje verdwijnt, gaan er twee grote deuren langzaam open achter haar. Sofie begrijpt de boodschap en loopt de volgende ruimte in.

Het is weinig fanfare achter de deuren, het is de eerste verdieping van de bibliotheek. Onder andere omstandigheden zou haar hart een sprongetje doen bij het aanzicht bij de rijen en rijen boeken. Maar in plaats daarvan klopt haar hart bijna uit haar borst als haar aandacht wordt getrokken door een tafel in het midden van de ruimte. Een grote, ronde, massief houten tafel staat onder een camera die hangt aan een grote kroonluchter erboven. Om de tafel heen staan nog vier andere camera’s die filmen uit verschillende hoeken. In het midden van de tafel ligt een man naakt. Hij kijkt niet naar haar, maar ligt op zijn rug naar boven te staren. Ze zou bijna geloven dat hij een pop is, maar ze kan zijn borst op en neer zien gaan. Hij zegt niets, hij kijkt niet om en met regelmaat knippert hij.

Sofie kijkt om zich heen. Ze loopt langs de rijen kasten, maar ziet verder niemand in de ruimte. Wel valt het haar op dat er tussen de boekjes af en toe gekleurde papiertje hangen, alsof ze aan moeten geven met welke letter de naam van de auteur begint. Bij een boek van John Grisham naast een geel papiertje staat Sofie stil. Ze heeft dit boek ooit gelezen. Met haar vinger aait ze voorzichtig over de rand van het boek. Ze haalt het boek uit het rek en ziet dan dat het gele blaadje een afbeelding heeft.

Op het plaatje staat een foto van een meisje, jonger dan zij, dat op haar knieën zit naast de naakte man op tafel. In haar mond heeft ze de penis van de man in haar mond. Sofie kan zien dat de foto is genomen met een van de camera’s om de tafel heen. Sofie slikt. Ze zou toch niet dit na moeten doen?

Het meisje in de foto is naakt en Sofie kan in de achtergrond van de foto de spullen van het meisje zien liggen in een hoek.

Sofie plaatst de foto terug in het rek en besluit eerst de andere kaarten te bekijken voor ze iets gaat ondernemen.

Na verder onderzoek zijn er vier kaarten van elke kleur rood, geel, blauw en groen. Op de gele kaarten staan orale seksacties afgebeeld: blowjob, een rimjob, zuigen aan een tepel en zuigen aan een teen. Op de groene kaarten staan seksacties met de hand afgebeeld: handjob, voetmassage, knijpen in je eigen tepel en knijpen in je klit. Op de blauwe kaarten staan vaginale seksacties afgebeeld: cowgirl met de man op de tafel, reverse cowgirl met de man op de tafel, een teen in je vagina en een vuist in je vagina. Op de rode kaarten staan orgasmes afgebeeld: squirten, een vaginale creampie, een anale creampie of een facial.

Sofie wordt licht in haar hoofd. Ze heeft nog nooit seks gehad – ze was immers 16 toen de eerste pandemie begon – en ze merkt dat haar hart sneller gaat kloppen bij de beelden op de foto’s. Ze probeert de gevoelens te negeren, maar ze voelt hoe vochtig haar ondergoed wordt.

Ze schudt fysiek met haar hoofd om de gedachten af te weren en probeert zich bij de taak te houden die voor haar ligt. Ze vermoedt dat ze van elke kleur een actie moet uitvoeren. En ze vermoedt dat elke taak naakt moet, als ze de foto’s moet geloven.

Sofie besluit haar spullen zo dicht mogelijk bij de deur te leggen en kleedt zich zonder teveel emoties (te tonen) uit. Ze kan zien dat ze verkleurd is doordat ze al maanden met dezelfde kleding in de zon loopt te struinen. Haar bleke huid wordt enkel doorbroken door een paar onverwacht donkere tepels op peervormige borsten. Vroeger was ze trots op haar volle borsten, maar nu voelt ze zich kwetsbaarder dan ooit.

Peter geeft een high-five aan Koen die naast hem zit. Eens in de zoveel tijd bijt er weer een mooi, dom meisje. Vorige keer was het Karen met de rode haren en Karen was mooi en zeker van zichzelf, maar dit meisje, pfoe, een knock-out. Ze kleedt zich uit en Peter kan zijn geluk niet op. Ze heeft ergens tussen een C- en een D-cup en haar borsten konden niet mooier zijn. Ze heeft een strak lichaam en een gespierde kont van al het lopen. Oh, wat gingen ze hier van genieten.

Dit meisje was niet dom. Ze loopt vastberaden naar de tafel en gaat op haar knieën naast Erik zitten. Zonder enige aarzeling pakt ze met haar handen Eriks lul vast en ze begint eraan te trekken.

Erik ligt er nu al een poosje en is ongetwijfeld blij met de afleiding want hij wordt al snel stijf.

Als Sofie zeker is dat ze de foto heeft nagemaakt, een handjob met een stijve penis, buigt ze voorover en neemt ze zijn penis in haar mond.

Haar hart klopt in haar keel als ze haar lippen sluit over de penis. Ze heeft dit nog nooit gedaan. Gek genoeg hoopt dat ze het slecht doet, maar ze is vastberaden om degene achter de camera niets te laten merken van wat ze voelt.

Ze begint te zuigen aan de penis en probeert haar tanden niet langs de huid te laten gaan. Het smaakt minder erg dan ze had verwacht, maar het is wel een gek iets om te doen.

Ze merkt ook dat ze door de naaktheid, de spanning van andere, onbekende mensen die haar bekijken en simpelweg de seksuele handelingen, heel erg nat is. Ze voelt hoe het geil uit haar gutst. Dit is ook Peter niet ontgaan. Hij zoomt de camera in op het geil dat over haar benen loopt. Je zou het niet zeggen, maar die loeder is botergeil.

Sofie pijpt de man een poosje, maar besluit dan dat de foto inmiddels wel genomen is. Ze staat op en laat zich zakken over het geslachtsdeel van de man. Haar gezicht is zo stoïcijns als ze het kan houden, maar ze kan het niet laten om een zachte zucht te laten gaan als hij helemaal in haar zit. Het voelt zo goed.

Peters goede geluidsapparatuur heeft haar kreun in hoge resolutie opgenomen. Haar gezicht is slechts een façade. Hij hoeft niet lang te wachten want het meisje begint meteen tekeer te gaan op Erik.

Sofie kan het niet laten en gaat meteen serieus rijden op de man. Ze denkt niet eens meer over de foto’s na, maar laat zich helemaal gaan op de man-pop onder haar. Al het opgeilen, ze kan zich niet meer inhouden. Maar ook de man laat dit niet onberoerd. Eerst begint hij harder te ademen, maar dan begint hij een beetje te kreunen.

Sofie voelt hoe de man in haar zwelt, en na een paar keer extra pompen komt hij klaar. “Nee!’ schreeuwt Sofie.

Peter ziet hoe het meisje zich laat vallen over Erik. Koen en hij lacht hardop. Als het meisje achterover leunt, zou ze met de creampie foto alles hebben wat ze nodig heeft, maar dat mormel is zo geil dat ze het uitschreeuwt om klaar te komen.

Tot hun grote verbazing blijft het meisje rijden / schuiven met de slappe penis van Erik in zich, puur zodat ze zelf ook klaar kan komen.

Het duurt nog best een poosje totdat ze klaarkomt, en Erik kijkt een keer verward in de lens naast zijn hoofd. Peter en Koen gieren het uit. Dit is nog nooit gebeurd.

Met een luide schreeuw komt Sofie uiteindelijk klaar en ze laat zich vallen over het lichaam van de man onder haar. Tot zover haar stoïcijns gelaat.