Via de mail kreeg ik de reactie van ‘Anne’!!!

Verbaasd heb ik haar reactie gelezen. Ik was bang dat ze in de eeuwigheid van mijn gedachten zou verdwijnen. Ze heeft een uitgebreid antwoord geschreven hoe zij de nacht heeft beleefd.

Ik haar reactie geeft ze aan dat ik verhaal mag plaatsen op mijn account. Dit maakt het verhaal compleet voor mij en haar. Zo blijft het leven, eenmaal op internet geplaatst.…

Beste Martin,

Je naam wist ik niet, ook nooit gevraagd toen en wilde ik eigenlijk ook niet weten. Ik zou het toch vergeten.

Wist nog wel dat je verhaaltjes op de site ‘opwindend.net’ schreef.

Daar zag ik je verhaal, je soort van oproep? Het kon niet anders dan dat jij het was, de trein, de worteltjes, mijn favoriete houding, de kleding, het penthouse….

“Worteltjeskoningin. Ja, dat ben ik inderdaad. Ik hou van rauwe worteltjes. meer dan van fruit of snacks.

Worteltjeskoningin was de titel waar ik op aanging maar verrast las ik je ‘bekentenis’ verhaal dat je daarop publiceerde. Toen liep er wel een koude rilling ging over mijn rug… stel dat iemand mij hierin herkent! Ik heb het meteen twee keer herlezen en kwam tot de conclusie dat je gelukkig nergens specifieke details beschrijft.

De dagen er na heb ik het vaker terug gelezen en was ik een beetje uit balans. stel dat toch mensen…. Begroetingen, insinueringen, opmerkingen van bekenden deden me opschrikken… gelukkig onterecht. Geen spoortje van herkenning. Langzaam ging mijn gevoel over in een soort van trots. Iemand heeft een verhaal aan mij geweid. Een onbekende man vond het de moeite waard ons samenzijn op te schrijven en te delen met de wereld. Eigenlijk wel bijzonder.

Als ik het nu opnieuw lees voel ik me weer vrij en ongeremd zoals in die nacht, elke keer weer. Daarom mag je ook dit publiceren… vereeuwigen. Het houdt de herinnering levend en misschien wel jong? Ik denk met veel plezier en liefde terug aan die nacht. Het was bijzonder om te doen, samen. Twee zielen die elkaar tegen kwamen in een gestolen nacht zoals we het noemden.

In de trein voelde ik me tot je aangetrokken. Waarom? Geen idee. Je blik? Je eerlijke verhaaltje dat je toen schreef? Mijn voorstel om het penthouse te boeken en het betalen door jou maakte me medeplichtig. Ik kon maar wilde ook niet meer weigeren. Je opmerking over het stopwoord ‘Rood’ gaf me vertrouwen. De adrenaline gierde, de opwinding ook.

Knotsgek vond ik ons, ik, negentien en jij?? Dik in de vijftig?? (Sorry voor mijn inschatting als ik het fout heb.) Theoretisch had je m’n opa kunnen zijn, praktisch denk ik wat ouder dan mijn eigen vader? Uitvoerend was je een geweldige minnaar. Ik heb van je genoten. De rust, de stijlvolle ambiance, je geduld en attentheid maar bovenal, je liefde. Alles klopte die nacht, alles paste en mocht gebeuren. Het ging vanzelf. Geen mitsen of maren, geen verleden, ook geen morgen.

Je bent een geweldige orale bevrediger. Nog nooit heeft een man me zó veel genot gegeven, zo veel genot gegund. Het voelde hemels, voerde me tot in de hel!!! Het was té… véél te, hoe je me beminde, bespeelde, bespeelde tot het uiterste, tot ver, ver over de rand, ver over het punt van. Het deed mijn lichaam pijn, pijn van genot maar kon me niet losrukken uit je greep. Gilend heb ik mijn ongenoegen, onvermogen geuit. Je liet me eindelijk los nadat ik ‘Rood!’ riep. Kapot, helemaal kapot heb ik me met m’n laatste kracht van je afgedrukt en mezelf opgerold tot een balletje, een overprikkeld verkrampt balletje. Je hebt me toegedekt en bent tegen me aangekropen, wakend over mij.

Daarna hebben we elkaar uitvoerig bemind. Ik wist de volgende ochtend niet meer zo precies wat we allemaal hadden gedaan. Behalve dat de minibar steeds leger werd, het bed fijner, mijn geest benevelder.

Met rode oortjes heb ik je verhaal gelezen, verbaasd over wat we uiteindelijk allemaal hebben gedaan. Dat hebben we toch of is het verhaal aangevuld met jou fantasie?? In je aankondiging van je pagina laat je het in het midden.

Het meest bijzondere vond ik, en dat staat niet eens in jou verhaal; dat ik ‘s nachts wakker werd op mijn buik liggend en dat jij, je pik in me geschoven had. Meer voelde ik niet van je. Je hing boven me, bijna zonder me aan te raken. Alleen dáár. Heel bijzonder. Het voelde een soort van… je zou het verkrachting kunnen noemen maar dat was het allerminst. De opwinding was er, ook mijnerzijds en ik liet je stil begaan, de jouwe niet onderbrekend. Je kwam in me klaar, ik voelde het aan je pik, hoorde het aan je hijgen. Daarna… leegte in me. Mijn opwinding ebde weg en ik viel tevreden weer in een diepe slaap.We wisten, per slot… alle twee waarom we dáár waren die nacht, in dat penthouse, waar we voor gingen; seks, nog meer seks en erotiek, bevrediging. Wellicht was dit je ultieme fantasie; seks met een slapende vrouw, een slapende meid. So be it…

Ik werd wakker van het ochtend licht. We hadden geen gordijnen dicht gedaan. Jij lag op je rug, lichtjes snurkend. Ik heb een poosje naar je zitten kijken en overwoog een foto van je te maken als herinnering. Het werd er een van het uitzicht, precies dezelfde als je bij het verhaal hebt gezet maar dan in het ochtendlicht. Anoniem maar voor mij veel betekenend.

Ik zal je altijd dankbaar zijn voor je aandacht en liefde die nacht. Mijn volwassen leven is net op gang gekomen en de jouwe maakt zich los van het ritme van het werkende leven. Het zal elkaar nooit overlappen of raken… behalve die nacht boven de stad, de nacht die we samen steelden van de tijd.

Je naam had ik niet onthouden, je uitspraak wel:

“De wereld slaapt.

Wij zijn de nachtwacht deze nacht,

de zotten die van geen ophouden weten,

de idioten die zich overgeven aan passie en liefde,

de mensen die, als de wereld nu vergaat,

Petrus kunnen verklaren dat ze leefden, voluit…”

Liefs voor Altijd… Anna.

PS. Zoek me niet, stuur geen berichtje terug. Blijf in het hier en nu… met de herinnering aan ons tweeën, wij….