De regen tikte zacht tegen het raam van kamer 69. Annabel stond met haar rug naar Thomas toe en voelde hoe vreemd de situatie was geworden. Hij was tweeëntwintig. De vriend van haar zoon. En toch stond hij hier, alleen met haar, terwijl geen van beiden precies wist waarom ze de deur nog niet had geopend om hem weg te sturen. "Dit is een slecht idee," zei Thomas zacht. Annabel draaide zich om. "Dat weet ik." Hun blikken kruisten elkaar en een lange stilte volgde. Ze liep langzaam naar hem toe, tot er nog maar een kleine afstand tussen hen was. Thomas keek haar aan, zichtbaar nerveus. "Je bent anders dan ik dacht," zei hij. "Hoe dan?" "Sterker." Annabel glimlachte flauwtjes. "En jij bent gevaarlijker dan mijn zoon ooit heeft verteld." Hij lachte zacht. "Misschien kent Lucas me ook niet zo goed."

Annabel voelde een rilling over haar rug lopen. Ze wist dat ze afstand moest nemen, maar bleef staan. Thomas bracht zijn hand omhoog, aarzelde en liet die vervolgens weer zakken. "Zeg dat ik moet gaan." Annabel keek hem recht aan. "Ik denk dat je dat zelf moet beslissen." Opnieuw die stilte en buiten raasde een auto door de natte straat. Binnen leek de wereld even stil te staan. Toen deed Thomas een stap dichterbij en Annabel sloot haar ogen. En precies op dat moment ging haar telefoon over. Lucas. Ze keek naar het scherm, Thomas zag de naam en deed onmiddellijk een stap achteruit. Annabel nam niet op en het scherm bleef trillen tussen hen in. Voor het eerst besefte ze dat het spannendste aan deze nacht misschien helemaal niet was wat er in die hotelkamer zou gebeuren, maar wat er daarna onmogelijk verborgen zou kunnen blijven.

Annabel had het hotel niet gekozen omdat ze weg wilde van huis. Ze had het gekozen omdat ze voor één avond wilde ontsnappen aan de vrouw die iedereen van haar verwachtte. Drieënveertig, succesvol, altijd beheerst. Moeder van Lucas, tweeëntwintig, die nog altijd bij haar aanklopte voor advies alsof zij alle antwoorden had. En echtgenote van een man die al maanden nauwelijks nog naar haar keek. Thomas kende haar alleen als de moeder van zijn vriend. Hij was tweeëntwintig, student, charmant en doorgaans zelfverzekerd. Maar toen hij die avond voor kamer 69 stond, had hij geen idee dat de vrouw die hem had geboekt voor de avond dezelfde vrouw was die hij een paar dagen eerder tijdens Lucas' verjaardag had ontmoet. Annabel had hem herkend zodra hij binnenkwam. Zijn stem. Zijn blik. Dat kleine glimlachje. Ze had hem echter niet meteen weggestuurd.

Misschien omdat het besef dat híj achter de deur stond haar verwarde. Misschien omdat hij haar niet aankeek als de moeder van Lucas, maar als een vrouw. Nu stonden ze tegenover elkaar. "Je wist niet wie ik was," zei Annabel. Thomas schudde langzaam zijn hoofd. "Nee." "En als je het had geweten?" Hij antwoordde niet en Annabel zette haar glas neer en liep naar het raam. In het donkere glas zag ze zijn spiegelbeeld achter zich. "Lucas vertrouwt je," zei ze. "Ja." "Dat maakt dit ingewikkeld." "Dat was het al." Annabel draaide zich om en hij stond inmiddels dichterbij. Geen van beiden raakte de ander aan, juist daardoor werd de stilte zwaarder. Thomas keek even naar haar mond en daarna snel weer naar haar ogen. Annabel merkte het. "Je zou beter moeten weten," fluisterde ze. "Dat weet ik." Maar hij ging niet weg en zij vroeg hem niet opnieuw om te vertrekken.

Annabel hoorde haar eigen ademhaling en vond het plotseling veel te luid. Thomas stond nog steeds tegenover haar. Hij leek iets te willen zeggen, maar telkens als hij zijn mond opendeed, veranderde hij van gedachten. "Waarom kijk je zo naar me?" vroeg Annabel. "Omdat ik probeer te begrijpen waarom je me niet hebt weggestuurd." Ze glimlachte, maar haar blik bleef ernstig. "Misschien probeer ik dat zelf ook." Thomas kwam één stap dichterbij. Nu was de afstand tussen hen bijna verdwenen, Annabel voelde de warmte van zijn aanwezigheid. Ze kon de vertrouwde geur van zijn parfum ruiken — dezelfde geur die ze die middag nog had geroken toen hij naast Lucas stond. Dat maakte het alleen maar vreemder.

"Dit is het moment waarop een van ons verstandig moet zijn," fluisterde ze. Thomas knikte. "Waarschijnlijk jij." "Waarom ik?" "Omdat jij degene bent die altijd doet alsof je alles onder controle hebt." Annabel lachte zacht. "En jij dan?" "Ik ben al lang gestopt met doen alsof." Zijn woorden bleven tussen hen hangen, Annabel keek naar hem, en langzaam verdween haar glimlach. Thomas hief zijn hand op, maar bleef op het laatste moment staan. Hij raakte haar niet aan, die terughoudendheid maakte het verlangen alleen maar duidelijker. Annabel keek naar zijn hand en daarna weer naar zijn gezicht. "Thomas..." "Ja?" Ze zweeg en toen ging ergens op de gang een deur dicht. Beiden schrokken op en Annabel keek automatisch naar de hoteldeur. Voor een paar seconden voelde het alsof iemand ieder moment kon binnenkomen. Thomas fluisterde: "Misschien is dat ons teken." Annabel keek hem aan. "Om te stoppen?" Hij knikte maar geen van beiden bewoog naar de deur.

Annabel keek nog één keer naar de deur en daarna naar Thomas, ze liep langzaam naar hem toe. "Je trilt," fluisterde ze. "Jij ook." Ze glimlachte en met haar vingertoppen streek ze heel even langs zijn pols. Het was nauwelijks een aanraking, maar Thomas hield onmiddellijk zijn adem in en Annabel liet haar hand daar rusten. "Zo zenuwachtig?" "Een beetje." Haar vingers gleden langzaam omhoog, van zijn pols naar zijn onderarm. Ze keek hem ondertussen recht aan, alsof ze wilde zien hoever zijn zelfbeheersing reikte. "Je weet dat je nog steeds kunt gaan." "Dat weet ik." "Maar je gaat niet." Thomas schudde zijn hoofd. Annabel kwam nog iets dichterbij. Haar hand gleed naar zijn schouder en bleef daar liggen. Ze voelde de spanning onder zijn kleding.

"Dan moeten we misschien ophouden met doen alsof dit een toevallige ontmoeting is," zei ze zacht. Thomas antwoordde niet. Annabels hand bleef op zijn schouder terwijl hun gezichten langzaam dichter bij elkaar kwamen. Toen stopte ze, vlak voor zijn lippen en ze glimlachte. "Ik wil weten of je nog steeds zo zelfverzekerd bent als je beweert." Thomas slikte. "Dat kun je maar op één manier ontdekken." Annabels glimlach werd iets breder. "Misschien." En ze liet hem nog een paar seconden wachten. Annabel liet haar hand langzaam van zijn schouder naar zijn nek glijden. Haar aanraking was licht, bijna aarzelend, maar haar blik verried dat ze precies wist welk effect ze had. Thomas ademde diep in. "Je maakt me wel erg zenuwachtig," fluisterde hij. "Dat was misschien de bedoeling."

Ze streek met haar duim kort langs zijn kaak. Daarna trok ze haar hand terug, alsof ze hem expres wilde laten voelen hoe snel de spanning weer verdween. Thomas glimlachte. "Je speelt met me." "Misschien." Annabel draaide zich half om, maar Thomas pakte voorzichtig haar hand. Niet stevig — meer als een vraag dan als een gebaar. Ze keek naar hun handen en toen keek ze weer naar hem. "Dit is gevaarlijk," zei ze zacht. "Ik weet het." Annabel trok hem een fractie dichterbij. Hun gezichten waren nu vlak bij elkaar. Ze voelde zijn adem en sloot langzaam haar ogen. Maar vlak voordat hun lippen elkaar raakten, stopte ze. Ze opende haar ogen weer. "Niet zo snel." Thomas knikte. Annabel glimlachte en liet haar vingers nog eenmaal langzaam over zijn hand glijden. De stilte tussen hen was inmiddels intiemer geworden dan woorden ooit hadden kunnen zijn.

Annabel liet haar hand nog even in de zijne rusten. Daarna trok ze hem langzaam naar zich toe, tot er nauwelijks ruimte tussen hen overbleef. "Je kijkt wel erg aandachtig," fluisterde ze. Thomas glimlachte nerveus. Jij maakt het ook niet makkelijk." "Dat hoeft ook niet." Ze voelde hoe gespannen hij was. Haar glimlach werd zachter. "Nog steeds van plan om weg te gaan?" Thomas schudde zijn hoofd en Annabel boog zich dichter naar hem toe. Haar lippen kwamen vlak bij zijn oor. "Dan zul je geduld moeten hebben." Ze trok zich net genoeg terug om zijn reactie te zien. Thomas keek haar aan alsof hij probeerde te raden wat ze vervolgens zou doen. Annabel genoot zichtbaar van die onzekerheid. Ze streek nog één keer langzaam over zijn nek en liet haar hand daarna zakken. Hun blikken bleven aan elkaar vastzitten.

De telefoon op het nachtkastje lichtte opnieuw op. Lucas belt… Annabel keek naar het scherm, toen naar Thomas en ze drukte het gesprek weg. Annabel liet haar telefoon langzaam op het nachtkastje zakken. Haar blik bleef op Thomas gericht. Ze wist inmiddels precies wat ze deed, ze zette een stap naar hem toe, liet haar vingers kort over zijn revers glijden en streek die vervolgens weer glad, alsof ze alleen maar een kleine oneffenheid wilde corrigeren. "Je bent ongeduldig," zei ze zacht. "Misschien." "Dat is niet aantrekkelijk." Thomas trok een wenkbrauw op. "Nee?" "Nee." Ze glimlachte. "Maar het feit dat je probeert het niet te laten merken..." Ze liet de zin onafgemaakt. Haar hand gleed langzaam naar zijn schouder en bleef daar rusten. Ze kwam dichtbij genoeg om hem haar parfum te laten ruiken, maar trok zich vervolgens weer een fractie terug.

Net genoeg. "Je denkt dat je weet wat ik wil," fluisterde ze. "Dat weet ik niet." "Goed." Annabel streek weer met haar vingertoppen langs zijn kaak en liet haar hand vervolgens zakken. "Want als je denkt dat je de controle hebt, wordt het veel te gemakkelijk." Thomas lachte zacht. "Volgens mij ben jij degene die hier alle controle heeft." Annabel keek hem een paar seconden zwijgend aan. Toen glimlachte ze. "Precies." Ze liep langs hem heen, langzaam genoeg om hem bewust te laten merken dat ze afstand nam. Bij het raam bleef ze staan en keek naar de regen. "Kom eens hier," zei ze. Thomas gehoorzaamde. Toen hij naast haar stond, keek Annabel niet naar hem. Ze liet alleen haar hand weer de zijne vinden, en precies toen hun vingers in elkaar verstrengelden, liet ze hem alweer los. "Niet alles tegelijk," zei ze. Haar glimlach was bijna uitdagend. "Dat zou zonde zijn."

Annabel merkte dat hij haar bleef aankijken en ze glimlachte alsof ze daar juist op had gewacht. Ze liep langzaam om hem heen en bleef achter hem staan. Haar vingers gleden kort over zijn schouder, waarna ze haar hand weer terugtrok. "Niet omkijken," fluisterde ze. Thomas bleef stil. "Waarom niet?" "Omdat ik wil weten of je kunt wachten." Ze liet een paar tellen voorbijgaan. Toen boog ze zich iets naar hem toe, dicht genoeg om haar stem alleen voor hem hoorbaar te maken. "Je hoeft niets te doen. Alleen maar voelen hoe moeilijk wachten kan zijn." Ze liep weer voor hem langs en bleef recht tegenover hem staan. Haar hand kwam omhoog en streek zacht langs zijn kaak. Thomas keek haar aan en Annabel hield zijn blik vast. "Zie je?" zei ze zacht. "Je hoeft maar heel weinig te krijgen om méér te willen." Haar vingers gleden weg en opnieuw nam ze precies genoeg afstand om hem naar haar te laten verlangen.

Annabel glimlachte toen ze merkte hoe aandachtig Thomas haar volgde met zijn ogen. "Je bent wel erg makkelijk te plagen," zei ze. Ze liep langzaam naar hem toe en trok speels een pluisje van zijn kraag. Haar vingers bleven een moment langer rusten dan nodig was. "Maar misschien," vervolgde ze zacht, "vind ik dat juist leuk." Thomas wilde antwoorden, maar Annabel legde één vinger tegen zijn lippen. "Niet praten." Ze liet haar hand weer zakken en keek hem uitdagend aan. "Ik wil zien hoe lang je je kunt beheersen." Een paar seconden gebeurde er niets. Toen zette Annabel een stap achteruit. "Kom." Hij volgde haar. Ze draaide zich om bij het raam, keek over haar schouder en glimlachte ondeugend. "Maar vergeet niet," zei ze, "ik bepaal het tempo."

Annabel bleef bij het raam staan. Buiten weerspiegelden de natte straten de lichten van de stad. In het donkere glas zag ze Thomas achter zich staan. "Kom wat dichterbij," zei ze en hij deed het. Annabel draaide zich langzaam om en keek hem met een speelse glimlach aan. "Je leert snel." "Jij maakt het me ook niet bepaald moeilijk." Ze lachte zacht. "Dat denk je alleen maar." Ze streek met haar vingers langs zijn kraag, maakte die zorgvuldig recht en liet haar hand daarna weer zakken. "Je bent gewend dat mensen meteen zeggen wat ze willen, hè?" Thomas antwoordde niet. "Maar ik niet." Ze zette een kleine stap achteruit. "Bij mij moet je raden." Thomas keek haar uitdagend aan. "En als ik het goed raad?" Annabel glimlachte. "Dan merk je dat vanzelf." Ze draaide zich om, pakte haar glas wijn en nam rustig een slok, terwijl ze hem over de rand van het glas bleef aankijken. "Maar voor nu," fluisterde ze, "mag je alleen maar nieuwsgierig blijven."

Annabel zette haar glas neer en keek Thomas lang aan. "Je bent nog steeds hier," zei ze. "Jij hebt me nog steeds niet weggestuurd." Een glimlach verscheen op haar gezicht. "Misschien vind ik het interessant om te zien hoe lang je geduld houdt." Ze liep naar hem toe, langzaam en doelbewust. Vlak voor hem bleef ze staan. Haar vingers gleden over zijn kraag en trokken die opnieuw een klein stukje recht. "Je kijkt alsof je iets wilt zeggen." Thomas zweeg. Verstandig." Annabel liet haar hand zakken en draaide zich om. Na twee stappen keek ze over haar schouder. "Kom." Hij volgde, alweer. Ze bleef midden in de kamer staan en draaide zich naar hem toe. "Maar vergis je niet," fluisterde ze. "Dat jij dichterbij komt, betekent nog niet dat je krijgt waar je op hoopt." Ze glimlachte. "Dat is juist het leuke eraan."

Annabel zag de blik van Thomas en glimlachte tevreden. "Je probeert heel hard om beleefd te blijven," plaagde ze. Ze liep naar de spiegel, maakte rustig de sluiting van haar jurk los en liet het kledingstuk over haar schouders glijden. Even later stond ze voor hem in een elegante, verzorgde lingerie-outfit. Thomas keek onmiddellijk de andere kant op. Annabel lachte. "Ach, ineens zo verlegen?" "Ik probeer respectvol te blijven." "Wat ontzettend braaf." Ze liep naar hem toe en bleef vlak voor hem staan. "En als ik dat nou helemaal niet van je verlang?" Thomas keek haar weer aan, Annabel streek speels langs zijn kin en fluisterde: "Je hoeft niets te doen. Ik vind het gewoon amusant om te weten dat ik je helemaal van je stuk kan brengen." Ze liep vervolgens weer weg, pakte haar glas wijn en keek hem over haar schouder uitdagend aan. "En het ergste," zei ze met een ondeugende glimlach, "is dat ik daar steeds meer plezier in begin te krijgen."

Annabel zag onmiddellijk dat haar spel effect had, Thomas stond stiller dan daarvoor. Zijn zelfverzekerde houding was verdwenen; hij keek haar aan met een mengeling van spanning en onzekerheid. Ze glimlachte. "Je probeert je heel goed te beheersen." "Dat moet ook wel." "Waarom?" Hij antwoordde niet en Annabel liep langzaam om hem heen, zonder hem aan te raken. Alleen haar nabijheid was al genoeg om hem zichtbaar nerveus te maken. "Je hoeft je niet zo krampachtig groot te houden," fluisterde ze. "Ik zie heus wel dat ik je van je stuk breng." Ze ging voor hem staan en keek hem recht aan. "Maar weet je wat ik het leukste vind?" Thomas schudde zijn hoofd. "Dat jij denkt dat ík degene ben die de controle moet verliezen." Ze glimlachte ondeugend. "Terwijl ik juist steeds beter ontdek hoeveel controle ik eigenlijk heb." Thomas haalde diep adem. Annabel pakte haar glas, nam een kleine slok en keek hem over de rand ervan uitdagend aan. "Arme jongen," plaagde ze zacht. "Je maakt het jezelf wel erg moeilijk."

Annabel zag het meteen, Thomas probeerde zich groot te houden, maar zijn houding verraadde hem. Elke keer wanneer zij dichterbij kwam, werd hij stiller. Ze glimlachte. "Je dacht zeker dat je heel ervaren was." Thomas keek haar aan. "Dat ben ik ook." "Is dat zo?" Ze liep langzaam om hem heen en bleef vervolgens voor hem staan. "Dan vraag ik me af waarom je zo zenuwachtig bent." Thomas wilde iets gevat antwoorden, maar er kwam niets. Annabel lachte zacht. "Ach." Ze legde kort haar hand op zijn schouder. "Je hoeft je tegenover mij niet groter voor te doen dan je bent." Thomas keek haar aan. Voor het eerst zat er geen bravoure meer in zijn blik. "Misschien weet ik gewoon niet wat jij van me verwacht." Annabel glimlachte. "Dat," fluisterde ze, "is het interessantste wat je vanavond hebt gezegd." Ze liet haar hand weer zakken en nam een stap achteruit. "Je hoeft mij niet te imponeren, Thomas." Ze hield zijn blik vast. "Ik wil alleen zien wat er gebeurt wanneer je ophoudt te doen alsof je alles al weet."

Annabel had aanvankelijk gedacht dat de avond eenvoudig zou zijn: een onbekende gigolo, een hotelkamer en één nacht waarin niemand iets van haar verlangde. In plaats daarvan stond Thomas tegenover haar. Lucas' vriend. Tweeëntwintig, zichtbaar nerveuzer dan hij wilde toegeven, en inmiddels volledig overrompeld door haar kalmte en dat amuseerde Annabel. Ze voelde hoe de machtsverhouding langzaam verschoof. Niet omdat ze hem tot iets wilde dwingen, maar omdat ze merkte dat één glimlach, één stap dichterbij of één uitdagende opmerking genoeg was om zijn zelfverzekerdheid te laten wankelen. "Je weet eigenlijk helemaal niet wat je met mij aan moet," plaagde ze. Thomas glimlachte onzeker. "Misschien weet jij gewoon heel goed hoe je iemand zenuwachtig maakt." "Dat is een talent."

Ze liep langzaam langs hem heen en keek over haar schouder. "En jij bent een bijzonder gemakkelijk slachtoffer." Thomas lachte, maar zijn blik bleef aan haar hangen, Annabel genoot van het spel. Ze hoefde nauwelijks iets te doen. Juist het afwisselen van nabijheid en afstand maakte hem steeds onzekerder. Ze draaide zich naar hem om. "Maar pas op, Thomas." "Waarvoor?" Haar glimlach werd ondeugend. "Als je mij blijft uitdagen, zou je wel eens kunnen ontdekken dat ik veel brutaler ben dan je dacht." Thomas slikte en Annabel zag het en ze wist dat ze hem inderdaad om haar vinger kon winden.

Annabel zag hoe Thomas probeerde zijn zenuwen te verbergen en besloot het spel nog één stap verder te voeren. Ze glimlachte, draaide zich langzaam om en liet haar blik in de spiegel rusten. Met rustige, zelfverzekerde bewegingen maakte ze haar BH los, maar ze hield Thomas bewust in spanning en gaf hem geen duidelijke aanwijzing over wat ze vervolgens zou doen. "Je kijkt weer," zei ze zacht. "Jij wilt toch dat ik kijk?" "Misschien." Ze draaide zich naar hem om en kwam langzaam dichterbij en trok haar BH nu weg. "Maar ik wil vooral weten hoe lang je jezelf kunt blijven beheersen." Thomas slikte en Annabel streek met haar vingers langs zijn kaak en liet haar hand vervolgens weer zakken.

"Je bent helemaal niet zo zeker van jezelf als toen je binnenkwam." "Dat komt door jou." "Dat weet ik." Ze glimlachte ondeugend en hun blikken bleven elkaar vasthouden. De afstand tussen hen werd steeds kleiner, totdat geen van beiden nog een stap hoefde te zetten om de spanning voelbaar te maken. Thomas fluisterde haar naam maar Annabel antwoordde niet. Ze legde alleen haar hand tegen zijn borst en keek hem recht aan. "Nog steeds denken dat je de controle hebt?" Thomas schudde langzaam zijn hoofd. "Nee." Annabel glimlachte. "Mooi." Ze bleef heel dicht bij hem staan. Voor het eerst was er geen speels gelach meer. Alleen die geladen stilte waarin beiden wisten dat hun zorgvuldig opgebouwde zelfbeheersing begon af te brokkelen.

Annabel zag de spanning in Thomas' gezicht en glimlachte. Ze wist inmiddels dat ze hem volledig uit zijn evenwicht had gebracht. Ze kwam dichterbij, langzaam genoeg om hem iedere seconde bewust te laten beleven. Haar vingertoppen gleden kort langs zijn kaak. Daarna trok ze zich weer een fractie terug. "Je wilt iets doen," fluisterde ze maar Thomas zei niets. "Maar je wacht tot ik het toelaat." Hij keek haar recht aan en Annabel glimlachte. "Dat is verstandig." Ze liet haar hand langs zijn arm zakken en verstrengelde heel even haar vingers met de zijne. "Want ik wil dat je begrijpt dat ik dit spel bepaal." Thomas haalde diep adem. "En als ik niet meer kan wachten?" Annabel kwam vlak bij zijn gezicht en fluisterde: "Dan moet je het me vertellen." e bleef daar staan, zo dichtbij dat geen van beiden nog kon doen alsof dit slechts een toevallige ontmoeting was. De spanning bereikte een punt waarop zelfs een kleine beweging betekenis kreeg. Annabel glimlachte opnieuw. "Nu begin je eindelijk eerlijk te worden."

Annabel voelde dat het spel een grens naderde. Ze wilde niet langer alleen maar plagen; ze wilde dat Thomas ophield met twijfelen en haar eindelijk met dezelfde intensiteit aankeek als waarmee zij hem uitdaagde. Ze stapte naar hem toe en legde beide handen op zijn schouders. "Geen bravoure meer," fluisterde ze. "Geen toneel." Thomas keek haar recht aan. "En wat wil je dan?" Annabel glimlachte langzaam. "Dat je me laat merken dat je me echt wilt." Ze trok hem iets dichterbij en bleef hem aankijken. Voor het eerst was haar glimlach verdwenen; haar blik was ernstig en verlangend. Thomas legde voorzichtig zijn handen op haar middel. En Annabel knikte nauwelijks merkbaar. "Precies zo." Hun voorhoofden raakten elkaar. Een paar seconden bleven ze roerloos staan, terwijl de spanning tussen hen steeds verder opliep. Toen fluisterde Annabel: "Niet meer nadenken." Thomas sloot zijn ogen en toen ze elkaar eindelijk kusten, verdween het laatste beetje afstand tussen hen.

Annabel duwde hem speels achterover op het bed en bleef dicht bij hem. Haar ogen zochten de zijne terwijl ze haar handen langs zijn schouders liet glijden. Thomas' ademhaling versnelde. "Niet meer twijfelen," fluisterde ze. Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar dichter naar zich toe. Hun kus werd intenser, minder voorzichtig dan daarvoor. Annabel glimlachte even tegen zijn lippen, alsof ze tevreden was dat haar spel eindelijk zijn zelfverzekerde kant had losgemaakt. Ze liet haar voorhoofd tegen het zijne rusten. "Daar ben je dan," fluisterde ze. Thomas keek haar aan en ditmaal was het Annabel die even haar zelfbeheersing verloor.

Hun zoen werd steeds intenser, totdat Annabel haar laatste restje zelfbeheersing leek te verliezen. Ze sloeg haar armen om Thomas heen en trok hem dichter tegen zich aan. Een zachte, onwillekeurige zucht ontsnapte haar. Thomas keek haar even aan, alsof hij wilde controleren of hij haar goed begreep. Annabel glimlachte. "Niet stoppen." Hij kuste haar opnieuw. Ditmaal zonder de voorzichtigheid van eerder. Alles wat ze de afgelopen minuten hadden opgebouwd, leek tegelijk los te komen: verlangen, spanning, nieuwsgierigheid en het besef dat ze allebei allang niet meer deden alsof deze avond niets voor hen betekende. Annabel sloot haar ogen. Voor het eerst was zíj degene die niet meer wist hoe lang ze haar spel nog kon volhouden.

De spanning tussen Annabel en Thomas had inmiddels iets onweerstaanbaars gekregen. Annabel trok hem dichter naar zich toe en kuste hem opnieuw, ditmaal zonder de voorzichtige aarzeling van eerder. Thomas beantwoordde haar kus met dezelfde hartstocht. Ze maakte zich even los en keek hem met een ondeugende glimlach aan. "Zo," fluisterde ze. "Nu herken ik je eindelijk." Thomas lachte zacht en streek een lok haar uit haar gezicht. Annabel liet haar voorhoofd tegen het zijne rusten. Haar ademhaling was onrustig geworden, haar zorgvuldig opgebouwde zelfbeheersing bijna verdwenen. "Je hebt geen idee wat je met me doet," zei ze. "Volgens mij heb jij dat juist heel goed door." Ze glimlachte. "Misschien." Ze kuste hem weer en liet alle woorden achterwege. Buiten tikte de regen tegen het raam, terwijl in kamer 69 de tijd leek stil te staan. Hun omhelzing werd steeds hartstochtelijker. Wat begon als een spel waarin Annabel de touwtjes stevig in handen had, was veranderd in iets waarin geen van beiden nog precies wist wie de ander eigenlijk verleidde.

En ergens tussen de ene kus en de volgende verdween de laatste afstand tussen hen.

Daarna werd de kamer stil, de regen tikte nog steeds tegen het raam terwijl Annabel naast Thomas lag, haar ademhaling langzaam weer rustig wordend. Ze staarde naar het plafond en voelde een tevreden glimlach opkomen. Ze had de avond anders voorgesteld. Veel eenvoudiger. Anoniemer. Maar niets aan deze nacht was nog eenvoudig. Thomas draaide zijn hoofd naar haar toe. Hun blikken kruisten elkaar en Annabel begon zacht te lachen. "Wat?" vroeg hij. "Ik probeer te bedenken wat ik morgen tegen mezelf ga zeggen." Thomas glimlachte. "En?" Annabel draaide zich op haar zij en keek hem onderzoekend aan. "Dat het het allemaal waard was." Even bleef het stil.

Toen streek ze speels met haar vingers over zijn hand. "Maar één ding weet ik zeker," zei ze. "Wat?" "Dat jij nooit meer gewoon 'Lucas' vriend' zult zijn wanneer ik je zie." Thomas lachte nerveus. Annabel glimlachte terug, maar haar ogen verrieden dat ze al nadacht over de gevolgen van deze ene nacht. Annabel zei niets van wat er werkelijk door haar hoofd ging. Ze lag stil naast Thomas, met haar hoofd op het kussen en een kleine, tevreden glimlach om haar lippen. De spanning van de avond was verdwenen; wat overbleef was een warme loomheid en het besef dat ze zich sinds lange tijd niet zo vrij had gevoeld. Thomas lag eveneens ontspannen naast haar. Zijn ogen waren half gesloten terwijl hij zichtbaar nagenoot van de onverwachte avond.

Annabel keek even naar hem, hij leek jonger nu, minder zelfverzekerd dan eerder. Dat ontroerde haar bijna maar ze liet niets merken. In plaats daarvan schoof ze haar hand rustig over het laken tot haar vingers de zijne vonden. Thomas keek op. "Was dit wat je verwachtte?" vroeg hij zacht. Annabel glimlachte raadselachtig. "Absoluut niet." Ze kneep zacht in zijn hand. "Maar misschien was juist dat het mooie eraan." Wat ze niet zei, was dat ze inmiddels al wist dat dit voor haar niet zomaar een hotelnacht zou blijven. Dat hield ze voorlopig voor zichzelf.