Het begon al voordat de zon goed en wel boven de Atlantische Oceaan hing. Els lag op haar rug in het hotelbed, een matras dat te zacht was en te veel veerde, en keek naar het plafond met de vochtplekken die op een landkaart leken. Ze was nog niet eens helemaal wakker of ze voelde al de nagalm van de vorige avond tussen haar benen. Die zware, warme, licht pijnlijke volheid. Alsof iemand een natte, dikke doek in haar had achtergelaten en die er ’s nachts langzaam uit had laten glijden.

Ze was een van de twaalf. Twaalf zestigers, allemaal een beetje te ruim in de heupen, allemaal met een geschiedenis van huwelijken die op de klippen waren gelopen of mannen die gewoon waren gaan liggen en niet meer overeind kwamen. De folder had het netjes verwoord: Gambia Ero Week – een week van pure ontspanning, zon, en onvergetelijke ontmoetingen met lokale heren. Voor een prikkie, ja. Wat ze niet hadden geschreven, maar wat iedereen in het vliegtuig allang wist, was dat die “lokale heren” gemiddeld achttien waren, spierballen hadden die glommen van de olie, en lullen droegen zo dik als een kinderarm. Echt. Zo dik. Alsof ze een stevige kinderarm tussen hun benen hadden hangen, zwaar, warm en onmogelijk te negeren.

Els zuchtte en rolde op haar zij. Haar uiers volgden met een trage, zware beweging. Ze had altijd grote borsten gehad, maar na de menopauze en de kilo’s die erbij waren gekomen, waren het echte uiers geworden. Zwaar, vol, met tepels die snel hard werden en donkere kransen eromheen. Ze vond ze zelf soms absurd. Te veel. Te aanwezig. Maar de jongens hier vonden er niks te veel aan. Gisteren had die ene, Lamin, er met beide handen in geknepen terwijl hij haar van achteren nam, en hij had iets in het Wolof gemompeld dat klonk als waardering. Of als een bestelling. Dat maakte niet uit.

Ze stond op. De airco bromde zwak. Buiten was het al dertig graden. Ze liep naakt naar de badkamer, haar vette schaamlippen wreven zacht tegen elkaar bij elke stap. Ze was kaalgeschoren, helemaal. Dat had ze de dag voor vertrek nog gedaan, in haar eigen badkamer in Amstelveen, met een nieuw mesje en veel scheergel. Nu lag alles open. De dikke, vleesachtige lippen, de clitoris die er een beetje tussenuit piepte, de ingang die nog steeds een beetje openstond van de vorige nacht. Ze keek ernaar in de spiegel. Niet met afkeer, niet met trots. Meer met de nuchtere blik van iemand die een auto inspecteert die net een lange rit heeft gemaakt. Werkt nog. Kan nog meer hebben.

Onder de douche dacht ze aan Herman. Haar ex. Herman die altijd zei dat ze te luidruchtig was in bed, dat het ongemakkelijk was voor de buren. Herman die na de scheiding een vriendin van achtendertig had genomen met kleine, stevige borsten en een strakke buik. Els had gelachen toen ze dat hoorde. Laat hem maar. Zij stond hier onder een straal water die niet helemaal warm werd, met de restjes zaad van Lamin die langzaam uit haar liepen en over haar dijen droop. Ze voelde nog precies hoe die dikke paardenlul haar had opengeduwd, hoe haar kut zich had moeten rekken om hem überhaupt binnen te laten.

Ontbijt was op het terras. De andere vrouwen zaten er al. Sommigen met zonnebril, sommigen met een soort stralende vermoeidheid in hun gezicht. Er was koffie, broodjes, mangosap, en een bord met omelet die naar niets smaakte. Els nam een stoel naast Truus, een stevige vrouw uit Groningen met een luide lach en borsten die nog groter waren dan de hare. Truus had gisteren twee jongens gehad. Tegelijk. Ze vertelde het zonder opsmuk, terwijl ze een stuk mango in haar mond stopte.

“Die ene bleef maar komen,” zei Truus. “Alsof hij een wedstrijdje deed. En die lul van hem… Jezus. Wat een hengst. Mijn kut is vanmorgen nog wagenwijd open.”

Els knikte. Ze hoefde niet te liegen. De hare was dat ook. Ze voelde het zitten terwijl ze at. Die lichte, zachte pijn die eigenlijk geen pijn was, meer een herinnering. Een uitnodiging. Een bewijs dat er gisteren iets doorheen was gegaan dat eigenlijk te groot was.

Na het ontbijt kwamen de jongens. Ze stonden niet in een rij, dat zou te ordentelijk zijn geweest. Ze hingen gewoon rond bij het hek, bij de bar, bij de trap naar het strand. Sommigen kenden ze al van gisteren. Anderen waren nieuw. Lamin was er. Hij zwaaide naar haar, een brede glimlach, witte tanden, een body die eruitzag alsof hij net uit een catalogus was gestapt. Hij droeg alleen een short die te strak zat. De contour van zijn lul was absurd duidelijk zichtbaar. Dik. Zwaar. 23 centimeters zwart genot.

Els stond op. Ze had een strandjurkje aan dat eigenlijk te kort was en te doorzichtig. Haar enorme borsten boden ertegen. Haar geschoren kut voelde de warme lucht. Ze liep naar hem toe zonder haast. Er was geen noodzaak tot haast. Ze hadden een week.

Hij kuste haar op beide wangen, Afrikaans, en liet zijn hand meteen zakken naar haar kont. Kneep. “You ready again, mama?”

Ze haatte dat woord. Mama. Maar ze knikte toch. “Ja.”

Ze gingen niet naar haar kamer. Dat was voor later. Nu was het strand, of beter: de kleine hut achter de duinen die het hotel “private lounge” noemde. Een matras op de grond, muggenhorren, een fles water, en de geur van zout en sperma van de vorige dagen.

Lamin deed geen voorwerk. Niet echt. Hij trok haar jurkje omhoog, keek naar haar meloenen alsof hij honger had, en nam een tepel in zijn mond. Hard. Bijna te hard. Els kermde, niet van pijn, meer van de overgave. Haar handen gingen naar zijn short. Ze voelde hem. Jezus. Zo dik als een flinke honkbalknuppel.

Warm. Al half hard. Ze trok de stof naar beneden en zijn enorme gevaarte sprong eruit, zwaar en donker, met een eikel die glom als een ripenede pruim. Ze boog zich voorover en probeerde hem in haar mond te nemen. Het lukte nauwelijks. Haar kaken deden meteen pijn. Ze kon alleen de eikel en een stuk van de schacht pakken. De rest was gewoon te dik. Ze likte, zoog, liet speeksel lopen, terwijl hij met een hand in haar haar lag en zachtjes duwde.

Toen hij hard genoeg was, draaide hij haar om. Op handen en knieën op het matras. Haar dikke tieten hingen zwaar naar beneden, schommelden bij elke beweging. Hij pakte haar heupen, spreidde haar vette schaamlippen met zijn duimen, en duwde naar binnen. Langzaam. Heel langzaam. Els kreunde luid, bijna geschrokken. Haar kut rekte open om die monsterlul binnen te laten. Het brandde licht, het vulde alles, het duwde haar van binnenuit uit elkaar. Toen hij er eindelijk helemaal in zat, bleef hij even stil. Alsof hij wilde dat ze voelde hoe vol ze zat.

Toen begon hij te neuken. Hard. Diepe, zware stoten. Elke keer dat hij naar binnen ging, voelde ze haar schaamlippen zich om hem heen spannen, zag ze in gedachten hoe absurd dik hij was. Zijn ballen sloegen tegen haar clitoris. Zijn handen knepen in haar kont, in haar borsten, overal waar vlees was. Els duwde terug. Ze wilde het. Ze wilde uitgewoond worden door iets dat eigenlijk te groot was. Dat was het punt. Dat was waarom ze hier was.

Hij kwam met een diepe grom in haar. Warm. Veel. Ze voelde het vullen, het lekken langs die te dikke schacht. Hij bleef even zitten, ademend, en trok er toen uit. Een dikke streng zaad volgde, droop over haar openstaande, nog steeds ronde, verwende schaamlippen, over haar dijen.

Ze bleven niet liggen. Dat deden ze hier niet. Hij gaf haar een klap op haar kont, vriendelijk bijna, en zei iets over later. Over vanavond. Over misschien een vriend meenemen.

Els bleef nog even op handen en knieën. Ze voelde het zaad uit haar lopen. Haar kut klopte, wijd open, alsof die pik, formaatje onderarm, er nog steeds in zat. Haar uiers hingen zwaar. Ze glimlachte, een kleine, vermoeide glimlach.

De rest van de dag was een herhaling in variaties. Lunch met de andere vrouwen, verhalen die steeds explicieter werden. Een duik in zee waarbij haar jurkje helemaal doorzichtig werd en een van de jongens haar onder water betastte, zijn vingers die diep in haar nog openstaande spleet glipte. ’s Middags opnieuw Lamin, dit keer met een vriend, Samba. Samba was stiller, maar zijn lul was minstens zo dik. Absurd dik. Ze namen haar samen. Eén probeerde haar mond, lukte half, de ander vulde haar kut tot ze bijna niet meer kon ademen van de volheid. Later kwamen ze allebei over haar uiers. Ze slikte wat ze kon, de rest droop over haar tepels, over haar buik, in haar navel.

Tegen de avond zat ze op het terras met een koud biertje. Haar lichaam deed pijn op een manier die ze prettig vond. Haar geschoren kut was gezwollen, rood, open. Haar uiers droegen blauwe plekken van vingers. Haar baarmoeder deed pijn van het beuken. Ze keek naar de andere vrouwen. Sommigen lachten. Sommigen staarden voor zich uit met een soort lege tevredenheid. Truus had een jongen op schoot en liet hem gewoon onder haar rok door met zijn handen spelen terwijl ze praatte. “Nog steeds zo nat en open,” hoorde Els haar zeggen. “Alsof ik een paard heb geneukt.”

Els dacht aan Amstelveen. Aan haar lege huis. Aan de bank waarop ze ’s avonds alleen zat met een glas wijn en de televisie. Aan Herman en zijn strakke vriendin. Ze voelde geen spijt. Alleen een soort nuchtere vaststelling: dit was beter. Dit was eerlijker. Geen theater. Geen “ik hou van je” terwijl je eigenlijk alleen maar wilde neuken. Hier was het duidelijk. Ze was een voloptueuze zestiger met enorme koplampen en een dikke geile, geschoren kut, en deze jongens wilden haar openrijden met lullen zo dik als lantaarnpalen totdat er niets meer over was. En zij wilde precies hetzelfde.

’s Nachts, in haar kamer, kwam Lamin terug. Alleen dit keer. Hij neukte haar langzaam, diep, tot ze kwam met een geluid dat half snik half lach was. Elke stoot voelde alsof hij haar van binnenuit uitrekte. Daarna bleef hij liggen, een arm over haar heen, zijn halfharde, nog steeds absurde dikke lul tegen haar bil. Ze voelde het zaad weer langzaam uit haar lopen, over haar dijen, in de lakens.

Ze staarde naar het plafond met de vochtplekken. Morgen weer. En overmorgen. Tot de week om was en ze terug moest naar Nederland, naar de stilte, naar de nette gesprekken, naar de mannen die vroegen of het “zo goed ging” en wiens lul nauwelijks de helft was van wat ze hier elke dag naar binnen kreeg.

Ze glimlachte in het donker. Laat ze maar vragen. Zij zou het antwoord wel weten.