Het regende die volgende middag alsof de stad zelf iets wilde wegwassen. De afvoerputten stonden vol, de bomen voor het complex hingen zwaar en glanzend vol druppels, en in de hal rook het naar natte jassen en schoonmaakmiddel.

Thomas stond met een papieren tas vol boodschappen voor de deur van nummer 12. Halfvolle melk. Fruit. Dingen die zij niet had genoemd en die hij toch had meegenomen.

Hij belde aan.

Achter de deur klonk het zachte zoemen van een motor. Toen haar stem, helder, een beetje hees van het veel praten tegen niemand.

“Hij is open, Thomas.”

Hij duwde de deur open.

Emma zat bij het raam. Haar haar zat in een knot die te strak was getrokken door iemand die ochtendhulp heette. Onder de deken lagen haar benen zoals ze altijd lagen: knieën naar binnen, voeten stil, enkels dun. Haar rechterhand rustte op de joystick. De linker lag in haar schoot.

“Je bent te vroeg,” zei ze. “Of ik ben te langzaam. Dat komt op hetzelfde neer.”

Hij zette de tas in de keuken. In de lucht hing thee en iets warms, vanille of melk.

“Help me even,” zei ze. Geen vraag. Een opdracht die klonk als een verzoek omdat haar stem dat kon.

Hij zette de stoel vast, schoof zijn arm onder haar knieën, de andere achter haar rug, wachtte tot zij haar hoofd tegen zijn schouder liet zakken. Haar lijf woog weinig en was toch onhandig: een schouder die omhoogtrok, een been dat onverwacht verstijfde. Hij zette haar neer op de bank, schoof kussens onder haar zij en onder haar knieën, trok haar trui recht. Een strook huid. Een litteken bij haar heup, oud en bleek.

“Je handen zijn koud,” zei ze.

“Sorry.”

“Laat maar. Koud is ten minste iets.”

Hij bleef op de rand van de bank zitten. Buiten tikte de regen tegen het glas.

“Waarom kom je?” vroeg ze.

Hij had een net antwoord klaar en gebruikte het niet. “Omdat ik ’s avonds aan je denk. En omdat je me niet laat doen alsof dat nobel is.”

Emma slikte. Haar adem ging niet sneller op de manier van verhalen. Eerder alsof ze iets zwaars optilde.

“Ik kan bijna niks,” zei ze. “Niet het soort niks waar mensen beleefd over doen. Mijn benen doen niks. Mijn linkerarm nauwelijks. Soms voel ik druk en geen plek. Soms juist een steek waar je het niet verwacht. Als ik klaarkom, is het niet netjes. Soms krampen mijn benen. Soms moet ik daarna plassen en dat is een heel circus. Als je dat niet wilt horen, moet je nu gaan.”

Hij ging niet.

De kus die volgde was onhandig. Tanden. Haar nek die niet mee boog zoals hij dacht. Zijn elleboog die in een kussen zakte. Zij lachte even, kort, tegen zijn mond, en dat maakte het erger en beter tegelijk. Haar goede hand kroop in zijn haar, niet om hem vast te houden als in een film, maar om te sturen. Links. Langzamer. Daar.

Onder de deken was haar huid droog op de schenen, warmer bij haar buik. Hij schoof haar ondergoed opzij. Katoen, gewassen, praktisch. Ze was vochtig, niet overvloedig. Hij vroeg of hij met zijn mond mocht. Zij zei ja, en daarna: “Stop als ik het zeg. Niet als jij denkt dat het mooi is.”

Hij leerde haar lichaam zoals je een route leert in het donker. Een plek naast haar clitoris die wel reageerde, de clitoris zelf die soms te veel was. Twee vingers, niet diep. Haar binnenste kneep onregelmatig. Haar linkerbeen schokte eenmaal, hard, tegen zijn schouder. Zij vloekte. Hij hield het been stil tot de kramp wegzakte, zijn hand plat op haar dij, geen commentaar.

“Nu jij,” zei ze later, hees. “Maar kussen onder mijn heupen. Anders zakt alles weg en dan voel ik alleen bot.”

Hij deed wat ze zei. Een condoom uit zijn jas, omdat hij niet de man wilde zijn die het vergat. Binnenkomen ging langzaam. Zij was nauw, niet omdat haar lichaam speelde, maar omdat spieren doen wat ze doen. Hij bewoog ietsje. Zij keek naar het plafond, toen naar hem, en haar ogen stonden vol concentratie, bijna werk.

Ze kwam met een geluid dat ze probeerde in te houden en dat toch ontsnapte, haar schouders die omhoogtrokken, haar goede hand die zijn shirt vastgreep tot de stof knelde. Daarna was ze stil, zweterig bij haar haarlijn, een traan zijwaarts die waarschijnlijk niks betekende en toch alles.

Hij kwam kort daarna, voorzichtig, te voorzichtig misschien, en bleef boven haar hangen tot zijn armen trilden.

“Ga eruit,” zei ze zacht. “Ik moet checken.”

Hij begreep het pas toen zij hem vroeg haar naar het toilet te helpen. Geen erotiek daarin. Een routine die zij hem in drie zinnen uitlegde alsof ze een handleiding voorlas. Hij deed wat ze zei. Zijn wangen waren warm. De hare ook. Toen het klaar was, keek ze hem strak aan.

“Nog steeds hier?”

“Ja.”

“Goed. Dan kun je me maar meteen wassen. Ik stink naar seks en ziekenhuiszeep.”

De badkamer was te klein voor twee volwassenen en een douchestoel. Hij zette de verwarming hoger. Zij vertelde de volgorde zoals iemand die al jaren andere handen doorstaat.

Eerst de transfer. Stoel vast. Remmen. Zijn knie tegen de zijne, haar armen om zijn nek voor zover dat ging. Een moment waarin haar voorhoofd tegen zijn kaak drukte, niet teder, gewoon nodig. Hij zette haar in de douchestoel, sloot het heupgordeltje, checkte of haar voeten op de steunen stonden. Haar tenen waren koud.

Water lauw. Te heet en haar huid sloeg rood uit zonder dat zij het op tijd voelde. Hij testte het op zijn eigen binnenkant van de pols, daarna op haar schouder, en wachtte tot zij knikte.

Haar haar eerst, met een beker, zijn vlakke hand tegen haar voorhoofd zodat zeep uit haar ogen bleef. Zij had haar ogen dicht. Niet van genot. Van overgave aan een taak.

De spons was nieuw. Nek. Schouders. De rand van haar schouderblad waar de stoel altijd drukte. Hij waste haar rechterarm, vinger voor vinger, de plooi van haar elleboog. De linker tilde hij, ondersteunde haar gewricht, waste de oksel zonder gezicht. Daar zat een lichte geur van oude zweet, menselijk, niet vies tot je het negeert.

“Borsten,” zei ze. “Gewoon wassen. Niet vertragen alsof het een scène is.”

Hij deed het. Zeep, water, de lichte zwaarte van haar borst in zijn hand, een tepel die verstijfde van kou of aanraking, hij wist het niet. Haar buik. De navel. De huidplooi onder haar buik waar vocht bleef zitten als je slordig was. Hij waste die twee keer.

Tussen haar benen was hij trager ondanks haar opdracht. Niet uit wellust alleen. Omdat hij bang was te hard te wrijven op huid die makkelijk kapot ging. Zij zei: “Daar. En achter. Doe niet of mijn kont niet bestaat.” Hij waste haar, spoelde na, keek of er roodheid zat bij haar stuit, bij haar zitbeen. Een klein roze plekje. Zij kende het al.

“Crème later. Eerst droog.”

Uitzetten. Handdoek uit de radiator, ruw van veel wassen. Hij wikkelde haar in terwijl ze nog in de stoel zat, depte haar haar, haar gezicht, haar hals. In de slaapkamer tilde hij haar op het bed, op een onderlegger die zij hem aanwees. Drogen ging in lagen. Haar rug eerst, op haar zij, kussen tussen haar knieën zodat haar bovenste been niet naar binnen zakte. Hij droogde de plooien: onder haar borsten, in haar liezen, tussen haar tenen. Natte huid die blijft liggen, wordt een probleem. Zij zei dat zonder poëzie.

Crème op haar heupen, op het roze plekje, op haar ellebogen. Zijn duimen maakten cirkels omdat dat het enige tempo was dat niet ongeduldig leek. Haar goede hand lag op zijn pols, niet om te strelen. Om te voelen of hij te hard drukte.

Toen de kussens. Nek. Zij. Knies. Een extra doek bij haar hand voor als ze ’s nachts haar mondhoek niet kon afvegen. Hij trok het laken tot haar middel. Haar haar natte vlekken op het kussen.

Thomas ging op de stoel naast het bed zitten, niet erin. Zijn shirt was nat. Zijn armen moe op de manier van werk.

Emma keek naar het plafond.

“Je vindt dit fijn,” zei ze. Geen beschuldiging. Een vaststelling. “Niet alleen het neuken. Dit. Iemand nodig hebben die zichtbaar is.”

Hij wilde het ontkennen en deed het niet. “Ik vind jou fijn. En ja. Dit ook. Dat leidt me van mezelf af.”

Zij draaide haar hoofd naar hem. Haar ogen waren rood van het water of van iets anders.

“Blijf tot ik slaap. Niet ernaast liggen. Dan word ik warm en moet alles opnieuw. Gewoon daar. Praten is niet nodig.”

Hij bleef.

Haar adem werd trager, niet meteen. Eerst het kleine ongemak van een schoon lichaam dat toch niet van haar alleen was. Toen, ergens in het geruis van de regen, sliep ze met haar mond een stukje open, een druppel speeksel in de hoek die hij wegveegde omdat zij dat morgen zou haten als het droogde.

Hij zat in het halfdonker met haar hand in de zijne, de hand die nog iets kon, en dacht aan hoe dun de lijn was tussen zorgen en willen, tussen blijven en gebruiken. Hij wist het antwoord niet. Zij had hem niet gevraagd het te weten. Alleen om morgen weer te komen, op tijd, met warm water en zonder het gezicht van iemand die denkt dat hij haar redt.

Hij drukte een stille kus op haar voorhoofd. Toen trok hij de deuren van haar appartement achter zich dicht.