Het was een foute gedachte, dat wist ik onmiddellijk. Niet zomaar een vluchtige gedachte van wat een aantrekkelijke man. Nee. Mijn verbeelding was een stap verder gegaan, en juist dat maakte dat ik mijn boek iets steviger vasthield. Dit hoorde ik niet te denken. Ik was getrouwd. Met Edwin. Al jaren. Een keurige vrouw van zesenveertig hoorde niet zo naar een onbekende man op het strand te kijken, laat staan zich af te vragen hoe het zou zijn als… Ik stopte mezelf midden in de gedachte. Mijn wangen werden warm. Belachelijk, dacht ik, ik ben toch geen achttien meer. Maar terwijl Edwin rustig zijn krant omsloeg, merkte ik dat ik de gedachte niet werkelijk wilde wegduwen. Misschien was dát wel het ondeugendste eraan. Misschien betekende getrouwd zijn helemaal niet dat je nooit meer zoiets mocht denken. Alleen hoefde niemand het te weten.
Ik kreeg er nu ook beelden bij. Die jonge man. Drieëntwintig? Vierentwintig misschien? Ik had geen idee waarom juist híj mijn aandacht zo vasthield. In mijn hoofd kwam hij ineens dichterbij. Hij sloeg zijn armen om me heen, alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. Hij keek me aan met die zelfverzekerde glimlach en begon me het hof te maken. Ik voelde mijn hartslag versnellen. Hou op, Sas. Ik keek snel naar mijn boek. Doe eens normaal. Edwin zat nog steeds rustig naast me, volkomen onwetend van de wereld die zich ondertussen in mijn hoofd had afgespeeld. Ik beet even op mijn lip, het was belachelijk. En toch… ik moest mezelf betrappen op een glimlach. Ik liet mezelf nog één keer kijken en deze keer probeerde ik mijn gedachten niet meteen weg te drukken. In mijn verbeelding stond hij niet langer aan de andere kant van het strand. Hij stond ineens vlak bij me. Veel dichterbij dan gepast was.
Ik stelde me voor hoe hij me aankeek, alsof hij precies wist dat ik naar hem had gekeken. Alsof hij het leuk vond. Ik voelde opnieuw die vreemde warmte in mijn buik. Saskia… Ik moest mezelf bijna streng toespreken. Je ligt hier naast je eigen man. Edwin verroerde zich nauwelijks. Zijn krant ritselde zacht in de wind. Hij was totaal verdiept in zijn artikel. En juist daardoor durfde ik mijn fantasie nog een paar seconden langer toe te laten. In mijn hoofd maakte de afstand tussen ons steeds minder uit. Ik zag mezelf lachen om iets wat hij zei, voelde zijn aandacht op mij rusten en stelde me voor hoe het zou zijn om voor één keer niet degene te zijn die altijd verstandig was. Toen sloot ik mijn ogen. Genoeg. Maar ik glimlachte. Want diep vanbinnen wist ik dat het niet de gedachte zelf was die me zo van streek maakte. Het was dat een klein deel van mij helemaal niet wilde dat de gedachte ophield.
Het werd steeds moeilijker om mezelf terug te brengen naar het boek. In mijn gedachten was hij inmiddels vlak bij me. Ik voelde bijna zijn aanwezigheid, zijn aandacht. In mijn fantasie keek hij niet meer naar de vrouw die keurig naast haar echtgenoot op het strand lag. Hij keek naar míj, naar mijn benen, mijn gezicht, de manier waarop ik me uitstrekte in de zon. Hij glimlachte alsof hij allang had begrepen waarom ik steeds naar hem keek. Ik stelde me voor dat hij naast mijn stoel kwam zitten. Dat hij iets tegen me zei, zacht genoeg dat Edwin het niet kon horen. Dat ik zou moeten doen alsof het me niets deed, maar in mijn fantasie deed het me alles. Mijn ademhaling werd onmerkbaar dieper en ik opende mijn ogen even. Edwin zat er nog precies hetzelfde bij. Krant voor zijn gezicht, zonnebril op, volkomen ontspannen.
Niemand wist wat er in mijn hoofd gebeurde. En dat maakte de fantasie alleen maar gevaarlijker. Je bent getrouwd, Sas. Ik wist het, ik wist het heel goed. Maar ergens tussen die gedachte en de volgende glimlach die ik mezelf niet kon ontzeggen, begon ik me af te vragen of verlangen werkelijk iets was waarvoor je je moest schamen. Of ik misschien gewoon, na al die jaren, had ontdekt dat er in mij nog een kant bestond die ik altijd netjes verborgen had gehouden.
Het hielp niet dat hij daar zo achteloos stond, alsof hij geen idee had welk effect hij op haar had. Zo'n knappe jonge kerel. Ik voelde hoe mijn gedachten zich steeds verder van het keurige tafereel naast me verwijderden. Eerst waren het alleen blikken geweest. Daarna had ik me voorgesteld dat hij bij me kwam staan, dat hij met me flirtte. Nu begon mijn verbeelding zich met details te bemoeien die ik mezelf eigenlijk niet eens wilde toestaan. Saskia, kom op. Maar het werkte niet. Hoe meer ik probeerde de beelden weg te duwen, hoe levendiger ze werden. Ze werden zelfs banaal, schaamteloos bijna. Helemaal niet het soort fantasie dat paste bij de vrouw die hier keurig naast haar man lag met een boek op schoot. Ik voelde mijn gezicht warm worden en keek snel naar Edwin. Hij las rustig verder, geen enkele verdenking. Dat besef maakte me tegelijkertijd opgelucht en ongemakkelijk. Ik liet mijn ogen weer dichtvallen. Niemand hoeft dit ooit te weten. En met die gedachte liet ik mezelf nog heel even verder dromen.
In mijn hoofd draaide ik me naar Edwin toe, alsof ik alleen maar comfortabeler wilde gaan liggen. Maar achter mijn gesloten ogen speelde zich iets heel anders af. Die onbekende jongen was ineens vlakbij. Zo dichtbij dat ik zijn aanwezigheid bijna kon voelen. Ik stelde me voor dat hij wist dat ik met mijn gedachten bij hem was, en dat juist dát het geheim tussen ons was. In mijn gedachten voelde ik zijn vingers over de stof van mijn bikini broekje glijden, terijl ik op mijn zij naar mijn man keek. Die vreemde vinger volgde de streep tussen mijn schaamlippen...en maakte mij gek. Ik hield mijn gezicht zo rustig mogelijk. Edwin merkte niets. Mijn fantasie werd steeds brutaler, steeds minder netjes. Ik wist dat ik allang een grens was overgegaan die ik mezelf normaal gesproken nooit eens zou laten naderen. En toch wilde ik niet stoppen. Wat bezielt me toch? dacht ik, terwijl ik mijn ogen opende en naar mijn nietsvermoedende lieve echtgenoot keek.
De gedachte kreeg steeds meer vrijheid. Eerst had ik mezelf nog geprobeerd af te remmen, maar nu merkte ik dat ik er juist nieuwsgierig naar werd. Mijn hartslag was wat sneller geworden en ik voelde een aangename warmte door mijn lichaam trekken. Ik keek even opzij, Edwin las nog steeds. Dat gaf me iets vreemds: een soort veilige anonimiteit. Hij zat letterlijk binnen handbereik, terwijl ik ondertussen in mijn eigen kleine geheime wereld verdween. Ik sloot mijn ogen opnieuw en in mijn fantasie kwam de jonge man weer dichterbij. Dit keer hoefde ik hem niet meer op afstand te houden. Ik liet hem naar me kijken, liet mezelf terugkijken. Ik stelde me voor dat hij me aantrekkelijk vond, niet ondanks mijn leeftijd, maar juist zoals ik was. En zijn vinger bleef over de stof van mijn broekje glijden, heen en weer, van boven naar beneden. Dat idee alleen al maakte iets in me los. Ik glimlachte zacht. Ach, waarom ook niet? Voor het eerst die middag gaf ik mijn gedachten geen opdracht meer om normaal te doen. Ik liet ze gewoon gaan.
Sterker nog, mijn gedachten gingen nog een stap verder. In mijn fantasie werd hij brutaler. Niet langer die afstandelijke, beleefde jongen van het strand, maar iemand die precies leek te merken dat ik hem niet wegduwde. En dat was misschien nog wel het meest ondeugende deel van mijn fantasie: ik verzette me niet. Ik bleef daar liggen, ogenschijnlijk volkomen kalm, terwijl mijn verbeelding me een situatie voorschotelde die ik in het echte leven nooit zou toelaten. De jongen gleed handig onder de stof van mijn bikinibroekje en zijn vinger gleed opnieuw de zelfde weg, op en neer, van boven naar benden maar nu met zijn vingertopje tussen mijn schaamlippen. Ik opende mijn ogen. Edwin zat nog altijd naast me en las rustig zijn krant en niemand wist waar ik met mijn gedachten was. Ik voelde opnieuw die spanning en moest bijna glimlachen om mezelf.
Wat ben jij toch een ondeugend mens geworden, Saskia.
In mijn hoofd ging het inmiddels veel verder dan een onschuldige flirt. Mijn fantasie maakte van die toevallige blik iets intiems, iets waarvan ik wist dat ik het in werkelijkheid nooit zomaar zou toelaten. Het voelde bijna pervers om zulke gedachten te hebben terwijl Edwin zo rustig naast me lag. Dit is toch niet normaal? Ik probeerde mezelf tot de orde te roepen, maar zelfs die poging maakte me bewust van hoe opgewonden en nieuwsgierig ik was geworden. Dus gaf ik mezelf nog één moment. Ik liet de fantasie verdergaan, zonder haar meteen af te breken. Geen regels, geen keurige Saskia die zichzelf vertelde wat wel en niet hoorde. Alleen mijn eigen verbeelding. En ik gedachte duwde de jongen zijn vinger mijn schede binnen...diep naar binnen en ik huiverde bij dat idee. In gedachten voelde ik hoe hij brutaal in en uit bewoog, heel diep en bijna er weer uit. En hoe langer ik in deze gedachten bleef, hoe minder schandalig het voelde. Ik opende mijn ogen en keek naar Edwin. Hij had nog steeds niets in de gaten, en ik glimlachte bijna onzichtbaar. Mijn geheim was volledig van mij en ik genoot ervan.
Jezus, wat ben ik aan het doen? Ik voelde mezelf bijna beschaamd worden door mijn eigen gedachten. Ik was keurig getrouwd. Met Edwin, van wie ik zielsveel hield. We waren gelukkig. Echt gelukkig. En toch had die jongen op het strand iets in mij geraakt wat ik al jaren niet zo sterk had gevoeld. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het niets betekende. Een fantasie was ten slotte maar een fantasie. Maar mijn lichaam leek daar anders over te denken. Ik voelde de vochtige warmte tussen mijn benen, die was echt. Ik sloot mijn ogen en haalde langzaam adem. Stop ermee, Saskia. Ik opende mijn ogen weer, Edwin zat nog altijd volkomen ontspannen naast me, verdiept in zijn krant. Hij had werkelijk geen idee. En misschien was dat precies waarom ik mezelf nog één minuut toestond om niet de keurige Saskia te zijn die iedereen kende. En toch gingen mijn gedachten verder. Ik wist dat ik moest stoppen. Echt weten deed ik het. Dit gaat te ver, Saskia. Maar ik deed het niet. In mijn verbeelding was hij inmiddels zo dichtbij dat ik nauwelijks nog onderscheid maakte tussen wat ik werkelijk voelde en wat mijn hoofd ervan maakte. De fantasie werd intenser, brutaler, en confronteerde me met verlangens die ik normaal gesproken diep had weggestopt.
Zijn vinger deed dingen met mij, in mij, die Edwin al heel lang niet meer had gedaan. En het voelde zo goed. Het meest verontrustende was misschien wel dat ik mezelf in mijn fantasie niet tegenhield. Ik dacht aan Edwin. Aan ons huwelijk, ons vertrouwde leven, alles wat tussen ons bestond. En toch liet ik die andere gedachte toe. Ik voelde hoe mijn ademhaling veranderde en kneep mijn ogen even dicht. Dit is fout. Maar een klein, ondeugend deel van mij antwoordde: Misschien is het alleen fout zolang je het werkelijkheid laat worden. Een rilling trok door me heen en ik beet op mijn lip. Zijn duim drukte op een andere plek, een nog gevoeliger plekje...daar bovenin dat dingetje wat ik vaak mijn choke had genoemd...zo werkte dat gevoelige ding ook bij mij. ik beet op mijn lip...keek geschrokken naar mijn man, die nog niets doorhad. Nee. Dit gaat veel te ver. Ik opende mijn ogen en keek onmiddellijk naar Edwin. Hij zat er nog steeds volkomen ontspannen bij, zijn aandacht bij de krant, alsof er naast hem niets ongewoons gebeurde. Ik voelde mijn hart bonzen. Wat er zojuist alleen nog een brutale fantasie was geweest, voelde ineens gevaarlijk echt. Ik keek snel weer naar het strand. De jonge man stond daar nog steeds, nietsvermoedend. En ik besefte met een mengeling van schaamte en opwinding dat ik hem vanaf dat moment waarschijnlijk nooit meer helemaal als zomaar een voorbijganger zou kunnen zien.
Ik moest me herpakken, vond ik, maar wilde ik dat eigenlijk wel? Ik was in gedachten inmiddels veel te ver gegaan. Zo ver dat mijn fantasie bijna echter leek dan de werkelijkheid om me heen. Ik kneep mijn benen iets steviger tegen elkaar en haalde diep adem, ik was als de dood dat ik een natte plek in mijn broekje had. Ik durfde niet eens te kijken. Wat doe je, trut? Ik keek even naar Edwin. Nog steeds niets. Hij las rustig verder, volkomen onwetend van de storm die zich op nog geen halve meter van hem afspeelde. Ik liet mijn blik weer naar het strand glijden. De jonge man was alweer bezig met zijn vrienden. Hij keek niet eens mijn kant op. Natuurlijk niet, voor hem was ik waarschijnlijk gewoon een vrouw van middelbare leeftijd die op vakantie een boek lag te lezen. Ik moest er bijna om lachen. Zo'n knul loopt je gewoon voorbij, Saskia. En toch wist ik dat er vanaf nu iets veranderd was. Niet bij hem, maar bij mij.
Ik kon er niet meer omheen: ik was opgewonden. Ik probeerde mijn ademhaling rustig te krijgen terwijl ik naar Edwin keek. Hij had al zijn aandacht bij de krant. Geen enkele blik in mijn richting. Hij had geen idee dat zijn vrouw, zo keurig naast hem in haar strandstoel, in gedachten allang ergens anders was. En toen kwam die gedachte opnieuw. Ik zag mezelf in mijn fantasie op mijn zij liggen, met mijn rug naar die jonge man. De situatie werd steeds brutaler, steeds minder iets wat ik mezelf normaal gesproken zou toestaan. Ik stelde me voor dat hij achter me stond en besefte ineens hoe kwetsbaar zo'n fantasie eigenlijk was: iemand die me begeerde, die me aandacht gaf, die me op een manier zag waar ik al jaren niet bewust bij had stilgestaan. De jongen trok mijn broekje opzij en ik probeerde mij voor te stellen wat hij nu zag, mijn druipende oude kutje. Ik voelde mijn gezicht warm worden. Saskia, waar ben je in vredesnaam mee bezig? Ik keek weer naar Edwin. Hij sloeg rustig de bladzijde om. En ik vroeg me af of hij ooit zou kunnen raden hoeveel hunkering er zich op dit moment achter mijn volkomen onschuldige blik afspeelde.
Oh mijn god. Mijn ondeugende gedachten begonnen steeds meer met me op de loop te gaan. Het was alsof mijn hoofd en mijn lichaam samenspanden. Hoe harder ik mezelf probeerde terug te fluiten, hoe sterker ik me bewust werd van mijn eigen opwinding. Hou toch op, Saskia. Ik moest bijna glimlachen om mezelf. Mijn verstand zei dat ik normaal moest doen, terwijl een ander deel van mij juist nieuwsgierig was naar waar die fantasie heen zou gaan. Ik keek weer naar Edwin, nog steeds verdiept in zijn krant. Zo dichtbij en toch volkomen buiten mijn geheime wereld. Ik liet mijn blik even over het strand gaan en voelde opnieuw die ondeugende nieuwsgierigheid. Misschien moest ik mezelf inderdaad herpakken, maar voorlopig deed ik dat niet.
Ik kon nauwelijks geloven dat ik dit toeliet. Ik ben helemaal niet zo. Ik was gelukkig. Ik hield van Edwin. In ons huwelijk ontbrak niets wezenlijks. Tenminste… daar was ik altijd van overtuigd geweest. Toch keek ik weer, naar die jonge man, zijn energie, zijn zorgeloze houding, de vanzelfsprekendheid waarmee hij over het strand liep. Mijn hemel, wat gebeurde er met me? Ik voelde een ondeugende glimlach opkomen en schudde heel even mijn hoofd. Je bent gewoon ontzettend geil, Saskia. De gedachte was zo direct dat ik er bijna van moest lachen. Ik keek naar Edwin, die nog steeds niets in de gaten had. En ineens vond ik het helemaal niet zo belangrijk om mezelf onmiddellijk te corrigeren. Misschien was dit gewoon een kant van mezelf die ik veel te lang netjes had opgeborgen.
Hé, Saskia.’ Ik hoorde hem te laat. Veel te laat. Edwin zwaaide met zijn hand voor mijn ogen. ‘Waar zit jij met je gedachten? Ik vraag al een paar keer of je iets wilt drinken.’ Ik knipperde en keek hem aan. Een fractie van een seconde wist ik niet eens wat hij bedoelde. ‘O… sorry.’ Ik voelde mijn wangen warm worden. ‘Een rosé,’ zei ik uiteindelijk. ‘Doe maar een rosé.’ Edwin glimlachte, stond op en liep richting het terras. Ik keek hem na. Daarna, bijna automatisch, keek ik weer naar het strand. De jonge man was er nog, ik slikte. Kom op, Saskia. Gedraag je. Maar nu wist ik ten minste één ding zeker: mijn gedachten waren niet zo onschuldig geweest als ik mezelf zojuist had proberen wijs te maken. En ik voelde overduidelijk de natte plek in mijn bikinibroekje en ging snel rechtop zitten voordat Edwin terug zou komen.
Ik was me rot geschrokken. Dat ik zó ver in mijn gedachten was verdwenen dat ik Edwin niet eens meer had gehoord. Wat bezielde me eigenlijk? Ik, Saskia. Keurig getrouwd, gelukkig met mijn man, en toch had ik mezelf laten meeslepen door zulke vunzige gedachten over een jonge vent die ik niet eens kende. Ik keek nog eens naar hem en voelde meteen weer die vreemde spanning. Hou toch op met jezelf, mens. Hij zou waarschijnlijk niet eens weten wat hij met een vrouw als ik aan moest. Een vrouw van zesenveertig. Bejaarde rups, noemde ik mezelf in gedachten, met een mengeling van zelfspot en schaamte. Maar ergens wist ik dat ik mezelf daarmee voor de gek hield. Want als ik werkelijk zo oninteressant was als ik mezelf nu probeerde wijs te maken, waarom voelde ik me dan zo levend toen ik naar hem keek?
Edwin kwam terug met mijn rosé en zette het glas voorzichtig naast mijn stoel. ‘Alsjeblieft, mevrouw.’ Ik glimlachte naar hem. ‘Dank je.’ Gelukkig begon hij meteen te vertellen over iets wat hij op de krant had gelezen. Ik luisterde, stelde af en toe een vraag en merkte dat mijn aandacht langzaam terugkeerde naar het gesprek. Tien minuten lang dacht ik nauwelijks nog aan de jongens. Tot ik bijna gedachteloos weer naar het volleybalveld keek. Leeg. Ik keek nog eens, ze waren weg. Ik voelde onverwacht een klein gevoel van teleurstelling. Alsof daarmee ook iets anders verdwenen was. Ik nam een slok van mijn rosé en keek naar Edwin. Hij vertelde nog steeds verder, zich van niets bewust. Ik luisterde naar hem en glimlachte. De fantasie was voorbij. Althans, voor vandaag. En ergens, heel diep vanbinnen, vroeg ik me af of dat misschien maar goed was.
Katrinaaah (42)
Fleuremien (21)
Prissiaan (34)