Dit verhaal. compleet verzonnen maar ergens in de Wereld zal het best wel gebeuren,

Soms niet voor mensen die niet van geweld houden. Soms te grof voor woorden. Soms sadistisch.

Ons Nieuwe Land.

Ik ben Nina. Ik ben directeur ongediertebestrijding van mijn land.

mijn land ging gebukt onder een zeer streng regime waar gelukkig een einde aan is gekomen.

Hele families werden uit elkaar getrokken en mijn familie was er ook bij.

Ouders, zus, ooms en tantes zijn allemaal verdwenen omdat ze iets of alles tegen het regime hadden. Ik ben de enige die nog over is en dit is mijn verhaal.

Na de regime wissel die zeer bloedig is geweest heb ik me gemengd tussen de mannen en vrouwen die het allemaal mogelijk hebben gemaakt. De regering, voor zover je daarover kunt spreken, bestaat nu uit diverse mannen en vrouwen, een paar militairen en enkele politici die waren gevlucht en nu weer terug zijn gekomen. Vanaf het begin van de feesten was ik daar aanwezig, deed dingen waar ik liever niet aan denk maar waar ik nu mijn positie aan te danken heb.

Om deze positie te bemachtigen moest ik wel gehuwd zijn. Mijn man Danza, de mannen mochten uit diverse vrouwen kiezen, koos mij omdat hij wist dat ik dingen deed die sommige knappere vrouwen niet wilden doen en omdat ik niet de knapste ben zoals hij dat zegt.

Nee ik ben niet mooi. Mijn gezicht is duidelijk getekend door alles wat ik heb meegemaakt. Maar ik ben loyaal en heb grote wraakneigingen tegenover iedereen die het vorige regime heeft gesteund.

Mijn man Danza, die een slachtoffer was van het vorige regime kan geen kinderen krijgen. De electroden hadden teveel schade aangebracht aan zijn pik en ballen. Maar omdat wij wel kinderen wilden hadden we besloten om er twee te adopteren. In de twee kleine opvoedingskampen van vorige regimevoerders waren hun kinderen opgesloten om heropgevoed te worden en daar besloten wij er twee van te adopteren.

We vonden twee jonge meiden in het tweede kamp. Deze twee zaten angstig in een hoek waar de anderen vol trots naar ons keken en totaal geen respect toonden voor de nieuwe machthebbers. Waarom zouden ze eigenlijk ook. Kinderen zijn toch altijd onschuldig ?

Enfin. Wij kozen Titia en Tonata die verschrikkelijk huilden toen ze uit hun hoek werden gehaald.

“ Maak ze schoon en breng ze naar Kimara 21.”

Kimara 21. Ons nieuwe huis. Kimara 21 waar niemand van de nieuwe machthebbers wilde wonen. Het was de oude villa van de ergste slachter die het vorige regime rijk was. Generaal Omara was persoonlijk verantwoordelijk geweest voor meer dan duizend verdwijningen.

Hij was op het grote plein, na een kort proces, publiekelijk opgehangen en had daar voor vier dagen gehangen tot zijn lichaam verbrand werd. Niemand weet waar zijn as is gebleven om zijn nog niet opgepakte aanhangers geen plek te geven om hem te herdenken.

Dat oppakken werd mijn opdracht als ongediertebestrijder.

Danza en ik gaven Kimara 21 een nieuwe uitstraling. Het werd in vrolijke kleuren geschilderd en kreeg zeer luxe meubels. Danza hield van luxe. Mij deed het weinig maar het wende snel.

Mensen durfden weer langs Kimara 21 te lopen en knikten naar het bord waarop stond: “ Ongediertebestrijding Hoofdkwartier.”

Niemand wist dat achter de villa de ingang van de grootste martelbunker was die het land kende. De ingang was ook niet te zien. Deze ingang bevond zich op vijfhonderd meter van de villa in een oude fabriek. De bunker liep ook van de villa tot de fabriek. De tweede ingang die zich in de villa bevond was dichtgemetseld omdat ik niet wilde dat mijn kinderen ooit via de villa in de bunker zouden komen. Danza en ik hadden trouwens een aantal weken van deze ingang gebruik gemaakt. Tijdens die weken waren we achter de walgelijke geheimen gekomen die de bunker herbergde.

Goed. De villa was ingericht en compleet klaar voor gebruik door ons en net boven de bunker in de grote achtertuin was een groot zwembad gemaakt.

De twee meisjes Titia en Tonata waren ook gebracht en nu was ons gezinnetje compleet.

De meisjes waren al aardig gewend en hielden zich aan ons strenge opvoedingsregime.

Acht uur opstaan, douchen, ontbijten, naar school, naar huis en dan huiswerk maken, uurtje spelen en weer naar bed.

De Bunker.

Nadat ik was aangesteld als directeur Ongediertebestrijding liep Danza met mij naar het hoofd van de regering en kreeg ik mijn opdracht. Mijn opdracht was om iedereen op te sporen die had meegedaan met het vorige regime en hen een gepaste straf te geven.

“ Dit zijn de sleutels van de bunker. Stel je in op het meest walgelijke wat je hebt gezien in je leven en vermenigvuldig dat met twee.” Zei Hydrana. Hij was de verantwoordelijke die was aangewezen om ons land weer op te bouwen. “ Je krijgt de vrije hand. Je krijgt een aantal mannen en vrouwen onder je commando die net zoveel haar hebben tegen het vorige regime als ik denk dat jij hebt. In de fabriek staan een aantal wagens en trucks klaar die je kan gebruiken.”

Hij keek me aan. “ Goede jacht Nina.” Toen keek hij naar Danza. “ Met jou heb ik andere plannen maar ga eerst maar met Nina mee. Over twee dagen wil ik je hier bij de regering.”

Danza en ik knikten en bedankten Hydrana.

“ We gaan meteen kijken Nina.” Zei Danza toen we in de wagen zaten. We reden naar de oude fabriek die niets weg had van de ingang naar een van de vreselijkste plekken van het land.

Het was de eerste keer dat we naar de fabriek reden om de bunker in te gaan. We hadden van Hydrana zenders, sleutels en diverse pasjes meegekregen die moesten passen op de gewone en de elektrische sloten van de fabriek en de bunker. De zenders waren voor de fabrieksdeuren die automatisch zouden openen als we binnen honderd meter van de fabriek zouden komen. Dit alles om zo snel mogelijk van de weg af te zijn.

De deuren van de fabriek openden zich en nadat we naar binnen waren gereden sloten ze zich ook weer snel. Hydrana had niet gelogen. Er stonden zes zwarte rangerovers en vier trucks in de fabriekshal. We parkeerden bij de ingang van het kantoor van de fabriek en toen we het kantoor binnen liepen zagen we meteen de zware stalen deur die met dikke sloten afgesloten was.

Danza opende de sloten en daarna hield hij zijn pasje tegen het elektronische oog waarna de zware deur openging. Licht ging automatisch aan en verlichtte de grote liftdeur die toegang gaf tot de bunker. Weer hield Danza zijn pas tegen de deur en meteen opende de deur zich. “ Twee verdiepingen ?” Vroeg ik verbaasd. “ Ik weet het ook niet Nina. Maar we gaan het uitvinden.”

Danza drukte op de verlichte 1, de deur sloot zich en de lift gleed zacht naar beneden. “ Hoe diep is het hier.” Vroeg ik. “ In ieder geval twintig meter want toen we aan het graven waren voor ons zwembad kwamen we op twintig meter beton tegen.” Vertelde Danza.

De lift stopte en de deur opende zich. Weer een hoop licht die zich verspreidde in de gang met allemaal deuren. “ Kantine, kantoor, opslag, personeel, slaapzaal, documentatieruimte, filmruimte, privé kantoor, privé verblijf.” Waren de bordjes die onder andere te zien waren op de deuren in de gang. “ Dan moet beneden alles zijn gebeurd.” Zei Danza. Ik keek naar de vele camera’s die in de gang hingen. “ Alles en iedereen werd wel in de gaten gehouden hier. Ik krijg de rillingen als ik er aan denk wat hier allemaal gebeurde.” Zei ik.

“ Laten we hier kijken.” Zei Danza die de deur opende van de filmruimte. We liepen naar binnen en meteen vielen de vele planken met banden en discs op. Honderden banden en net zoveel discs lagen keurig gerangschikt op alfabetische volgorde. “ Zullen we eens kijken wat er op die banden staat ?” Ik keek Danza aan. “ Ik weet niet of ik het wel wil weten.” Danza wilde wat zeggen maar ik was hem voor. “ Maar uit hoofde van mijn functie moet ik wel kijken.” Danza knikte, ging met zijn vingers over de banden en discs en hield stil. “ Dan doen we deze.”

Hij haalde de disc er tussen uit en liep naar de speler die aangesloten was op een kleine tv.

“ Voornaam Tanika. Achternaam Asra.” Zei Danza hardop. Hij schoof de disc in de speler die meteen begon. Camera gericht op Tanika die angstig keek naar de persoon die tegenover haar zat. Ik herkende hem. Het was één van de mannen die ik wel eens had gezien op de staatstelevisie. “ Was hij niet één van die ondervragers die opgehangen is op het plein ?”

“ Onder gejuich van vele vrouwen en mannen.” Zei ik en keek naar het scherm.

“ Hoe heet je.” “ Tanika.” Meteen schoot zijn hand uit en raakte haar vol op haar wang. “ Hoe heet je.” Tanika wreef over haar wang toen zeer recht zat. “ Tanika Asra.” “ Goed zo.” Zei de man. Hij ging achterover zitten en keek tevreden naar haar wang. “ Je kunt je enorm veel pijn besparen als je meteen een goed antwoord geeft.” Tanika knikte. “ Weet je waarom je hier bent.” “ Ik weet het echt niet.” Meteen kreeg ze een harde tik op haar andere wang. Tanika viel zowat van haar stoel af zo schrok ze. “ Je weet het wel.” Zij de man die opstond en achter haar ging staan. Hij legde zijn handen in haar nek toen ze weer rechtop zat en boog naar haar oor.

Nu konden we niet horen wat hij vroeg maar het leek wel of Tanika zijn antwoord herhaalde.

“ Vanwege commentaar op de legerleiding.” De man ging rechtop staan. “ En je weet welke straf daarop staat.” Tanika knikte. Nu sloeg hij met beide handen tegelijk op haar oren. Tanika gilde nu terwijl hij haar hoofd strak vasthield. “ Antwoord geven stomme kut.” Blafte de man.

Huilend en hikkend zei Tanika dat de straf zweepslagen zouden zijn. De man liet haar hoofd los en ging tegenover haar zitten. “ Nu dat je jouw fout hebt toegegeven kunnen we verder. Jij gaat naar een opvoedkamp waar je zult leren dat het leger altijd gelijk heeft.” Tanika boog haar hoofd.

Het beeld werd zwart.

“ Klootzak.” Zei ik. “ Maar daarvoor is hij niet opgehangen Nina.” Danza haalde de disc uit het apparaat en pakte een disc waarop Tanika kamp stond. Hij deed het schijfje in de speler en meteen zagen we beeld van de barak die na de bevrijding helemaal was platgebrand.

Tanika zat op een stoel. Haar armen staken omhoog omdat ze met touwen aan een balk waren vastgemaakt. Ze was spiernaakt en aan de blauwe plekken te zien was ze al flink toegetakeld. De man die de camera had aangezet ging achter haar staan en haalde zijn revolver uit het holster dat hij aan zijn riem droeg. “ Als je geluk hebt gebeurd er niets als ik schiet. Als je pech hebt voel je helse pijnen.” Zijn stem was zo monotoon als maar kon. Er zat totaal geen gevoel in.

Er zitten 5 nepkogels in en één echte. Ik schiet vijf keer. Als de vijfde ook nog een nepper was overleef je het kamp en zul je nooit meer commentaar hebben op het leger. Tref je één keer de echte dan maken we je af. Tanika begon te gillen en te smeken om dit niet te doen maar de man die ik niet herkende omdat hij een helm en skibril droeg zou ik, als hij nog leefde, opsporen en zelf deze test laten doen maar dan met echte kogels. Hij liep naar de wand, hees Tanika verder omhoog, trok de stoel onder haar vandaan en ging voor haar staan. hij mikte op haar linker knie en schoot. Er was wel een knal maar geen wond. Tanika gilde als een speenvarken en hing in haar touwen. “ Dat is een.” Zei de man en mikte op haar rechterknie. Weer een knal maar weer was het een nepkogel. Tanika bleef gillen en liet haar urine lopen.

“ Vuile smerige klootzak.” Riep ik en Danza sloeg hard met zijn hand op tafel.

De man legde even zijn revolver op tafel en greep allebei de tepels vast van Tanika. Die gilde nog harder. “ Nog even proeven voor je ze niet meer hebt hoer.” Zei de man. Hij zette zijn tanden in haar tepels, beet er hard in en bekeek zijn werk. De tandafdrukken zaten diep in haar tere vlees.

Danza stopte het beeld en keek naar de tandafdrukken. Hij pakte zijn telefoon en maakte een foto. “ Wat doe je.” Vroeg ik. “ Gebitsafdruk. Als hij nog leeft vinden we hem.” Ik keek hem aan.

“ Goed nagedacht lieverd.” Zei ik. Het beeld ging verder. De man schoot nog twee keer. Linkerborst en rechterborst bleven heel. Tanika liet inmiddels alles lopen. “ De laatste kogel hoer. Als deze echt is ben je dood.” Hij mikte op de slaap van Tanika. Tanika gilde, er klonk een klik en Tanika hing in haar touwen. De kogel was nep maar ze was flauwgevallen.

De man lachte luid en schoot nog een keer op Tanika. Er zaten gewoon zes nepkogels in het pistool. “ De vuile klootzak. Ik vermoord hem.” Het beeld werd even zwart maar meteen kwam er weer beeld. Twee mannen kwamen binnen, maakten Tanika los en sleepten haar weg. Daarna kwam er een vrouw binnen in smetteloos wit die naar de man toe liep en hem omhelsde.

“ Geweldige voorstelling Hummie.” Zei ze en kuste hem.

“ HUmmie. Is dat zijn naam of een koosnaampje.” “ Ik noteer het Nina.” “ Die vrouw die ken ik. ik zie haar soms in de winkel. Die slet is voor mij.” Zei ik. “ Komt in orde.” Zei Danza.

Haar hand gleed naar zijn kruis waar ze even flink in kneep. Daarna zakte door haar knieën, maakte zijn gulp open en nam zijn harde pik in haar mond. “ Je bent mijn slet zoals je mij nu pijpt met jouw benen in de smurrie van die hoer.” De vrouw keek omhoog met zijn pik in haar mond en glunderde. “ Vanavond mag je haar helemaal villen schat. Ze denkt dat ze hier nog weg komt maar wij laten niemand meer gaan. Wij zijn de baas hier en niemand doet ons wat.” De man gaf een schreeuw en kwam klaar in haar mond. De vrouw stond even later op, haar handen onder de stront en pis van Tanika, en smeerde haar handen over haar smetteloze witte kleding.

De man gaf een schreeuw en sloeg zich hard op zijn borst. Daarna werd het beeld helemaal zwart.

Danza en ik keken elkaar aan en ik zag de walging in zijn ogen.

“ Ik moet naar huis Nina. Ik moet me wassen na deze smerige voorstelling.” Zei hij en sloeg weer hard op tafel. “ Ik weet het schat. Ik weet het.” Ik kuste hem. “ Ga jij maar naar huis. Ik ga wel lopen. Ik moet even een frisse neus halen. Maar eerst ga ik nog snel door de bunker.”

Danza liep weg en ik bleef achter in deze ruimte. Ik moest iets zoeken voor ik naar huis kon gaan.

Snel zocht ik tussen deze banden en discs of mijn ouders of familie er tussen stonden. Daar alles alfabetisch was neergezet kon ik heel snel zien dat er van hen niets tussenstond.

Wel zag ik allemaal bekende namen uit mijn straat. Allemaal ouders die opgepakt waren en waarvan ik niet wilde zien wat er met hen gebeurd was. Ik zou het niet kunnen verdragen.

Ik wilde net weglopen toen ik nog een bekende naam zag. “ Het zal toch niet.” Zei ik hardop.

Ik keek nog een keer naar de naam. “ Martje Goemen.” Zei ik “ Godverdomme Martje Goemen.”

Martje had ik mee op school gezeten. Ze was een leuke meid en best wel knap. De beste van de klas en altijd heel erg sociaal. Met bevende handen drukte ik de band in de recorder en beet op mijn lip. Wat ik zag deed me echt rillen. Martje was één van hen geworden. Martje droeg een uniform en liep door de gang van de bunker. Het moet de tweede verdieping zijn geweest want ik herkende de gang niet. Ze draaide zich steeds om naar de camera die haar volgde dus iemand moest haar hebben gefilmd. Martje bleef staan bij een deur en wenkte de camera dichterbij.

“ Kom binnen schat.” Zei ze met een stem die zo hees klonk dat ik ervan bibberde.

De deur ging open en de camera volgde Martje die naar binnen liep en tussen cellen doorliep.

Dat moet dus wel beneden zijn dacht ik.

De cellen waren gevuld met vrouwen en mannen. Naakte vrouwen en mannen. De camera zoomde in op hen en ik zag ze allemaal meteen naar beneden kijken. “ Deze zijn al getraind Micael.” Zei ze en lachte daarna luid. “ Ze zijn klaar om gebruikt te worden door onze troepen.”

Martje pakte een stok van de tafel in het midden en liet hem langs de tralies glijden wat een irritant geluid maakte. Ze liep door en kwam bij de achterste cel. De camera zoomde in en nam een zeer jonge vrouw en man in beeld. Ze waren allebei nog gekleed en pas nadat ik hun namen hoorde wist ik weer dat ze ook bij mij op de school hadden gezeten.

“ Hallo Marinka, hallo Nicolas.” Zei Martje met luide stem. Beide deden een stap naar achteren en keken naar Martje met angst in hun ogen. “ Deze twee.” Riep Martje naar iemand en even later kwamen er twee mannen in beeld. Martje maakte de cel open en de twee mannen grepen Marinka en Nicolas vast, brachten ze naar de volgende ruimte waar twee stroppen aan het plafond hingen. “ Zet ze eronder, maak de stroppen vast en trek ze strak.” Marinka en Nicolas begonnen tegen te stribbelen maar ze maakten geen kans tegen de twee bewakers. Marinka was een makkelijke prooi en Nicolas kreeg een harde stomp in zijn maag waardoor hij niets meer kon doen. De stroppen werden om hun nek gelegd en strak getrokken.

“ Godverdomme tering wijf.” Zei ik hardop en drukte op de stopknop. Ik haalde de band eruit en drukte hem toch weer terug. Wat was er met hen gebeurd. Ik drukte weer op start en keek verder. “ Handen langs jullie lichamen.” Zei Martje met een normale stem maar toen ze het niet meteen deden snauwde ze dat het touw nog strakker moest. Meteen zag ik dat Marinka iets omhoog kwam en dat Nicolas met zijn voeten van de vloer werd getrokken. “ Stop alsjeblieft. Ik zal het doen.” Riep Marinka met een schorre stem. Het touw werd slapper en meteen hingen de armen van Marinka naast haar lichaam. Nicolas volgde haar voorbeeld en vloekte luid.

“ Niet zo vloeken Nicolas.” Zei Martje met een zachte stem. “ Dat ben ik niet van je gewend. Bij mij thuis deed je dat ook niet.” Nicolas keek haar aan. “ Kutwijf.” Meteen kreeg hij een harde tik met de stok tussen zijn benen waardoor hij het uitgilde en zijn handen op zijn kruis drukte. Meteen trok het touw strak en hing hij in de strop. “ Armen naast je lichaam Nicolas. Luister dan toch naar me.” Met een gezicht vertrokken van pijn deed hij zijn armen naast zijn lichaam en meteen werd het touw weer slap. “ En niet zo schelden Nicolas. Het is zo zonde van die heerlijke pik van je.” Martje keerde zich naar Marinka. “ Inka toch. Je hebt mijn man gestolen van me. Wat deed jij met hem dat ik niet wilde doen.” “ Alles.” Zei Marinka schor. Martje ging naast haar staan en sloeg haar hard met de stok in haar buik. Meteen werd Marinka slap en hing zichzelf bijna op. “ Hou haar vast.” Riep ze tegen één van de mannen die haar meteen vastgreep.

“ Voelt ze lekker aan ?” Vroeg Martje. “ Heerlijk.” Zei de man die haar even bij haar borsten greep. “ Trek dan die kleren maar uit bij haar.” Marinka begon tegen te stribbelen maar kreeg daar meteen spijt van. Het touw spande zich en ze begon te spartelen toen haar benen van de vloer werden getrokken. “ Inka toch. Doe dat nou niet. Straks kan Nicolas niet meer genieten van je.” Een sadistisch lachje kwam uit haar mond. “ Zal je je gedragen ?” Marinka probeerde iets te zeggen maar haar keel gaf geen geluid. Het touw werd slap en toen ze weer op haar voeten stond kon ze alleen maar knikken. “ Jij, geef haar een beetje water en jij gaat verder met uitkleden.” Haar shirt en rok werden losgemaakt en meteen daarna kreeg ze een emmer water tegen zich aan. Marinka gilde en haar natte haren hingen om haar gezicht heen. “ Ik bedoelde om te drinken.” Zei Martje lachend. De man kwam terug met een fles. “ Open.” Zei hij terwijl hij de fles naar haar mond bracht. Marinka opende haar mond iets maar meteen werd de flessenhals in haar mond geduwd en de fles helemaal geleegd in haar keel. Marinka kreeg een hoestbui en kotste het meeste water meteen uit. “ Ondankbare teef.” Schold Martje. Ze scheurde de bh van Marinka kapot en kneep venijnig in haar tepels. Marinka gilde als een speenvarken. Martje keek naar Nicolas, liep naar hem toe, rukte zijn broek naar beneden en keek naar zijn pik. “ Het wind hem op Marinka. Deden jullie deze spelletjes soms ook met elkaar.” Marinka kleurde tot in haar haarvaten. Niet alleen door het hoesten en gillen maar ook van schaamte. “ Ik begrijp het al. Nu weet ik waarom jij bij me weg ging.” Zei Martje. Ze greep de pik van Nicolas vast en gaf er een ruk aan. Nicolas kreunde en keek weg van Marinka. “ Kijken klootzak.” Zei Martje. Ze sloeg hard met haar stok tegen de kut van Marinka en keek naar haar gezicht. “ Dat vind je dus lekker vuile slet.” Marinka schudde met haar hoofd. “ Lieg niet.” Snauwde Martje. Ze trok het slipje van Marinka kapot en duwde de stok tegen haar kut.

“ Je vind het lekker of niet.” “ Ik vind het lekker.” Zei Marinka angstig. “ Zie je wel.” Martje keek naar Nicolas. “ Dat had je ook met mij kunnen hebben Nicolas.” “ Dat wist ik toch niet.” Zei Nicolas beverig. “ Dat had je moeten vragen maar nee, je ging liever naar deze hoer.” Martje sloeg Marinka nu hard in haar buik. “ Ik had zo graag met jou verder gewild Nicolas maar jij hebt alles verpest.” “ Het kan toch nog.” Zei Nicolas trillend. “ Weet je nog dat ik dit deed ?” Martje bukte zich en nam zijn pik in haar mond. Nicolas kreunde luid. Toen ze hem weer los liet keek ze naar Marinka. “ Zie je Inka. Dit zal jij nooit meer doen. Hij wil verder met mij.” Ze nam de pik weer in haar mond, de camera zoomde in en wat er daarna gebeurde deed mij kotsen. Ze beet hard op de pik van Nicolas die hard schreeuwde. Met haar tanden op elkaar boog ze weg en spuugde zijn eikel uit. Nicolas stond bloedend te schreeuwen en Marinka schreeuwde ook. “ Hou je bek.” Riep Martje en sloeg haar hard in haar gezicht. Het hielp niet. Marinka bleef schreeuwen en keek met grote ogen naar Nicolas die nu slap in zijn strop hing. “ Nog tien minuten en hij is leeggebloed Marinka. Dat heb jij gedaan. Je bent een smerige hoer, een slet die een man afpakt van zijn grote liefde.” Toen Martje een groot mes pakte en op Marinka afkwam drukte ik snel het apparaat uit. Ik kon het niet geloven wat ik net had gezien. Ik zette de apparaten uit en liep naar de lift die me niet snel genoeg omhoog kon gaan en daarna rende ik de frisse lucht in.

Toen ik thuis kwam rende ik naar de badkamer waar Danza zich net had afgedroogd.

“ Wat is er lieverd.” Zei hij. Hij zag mijn gezicht dat nog vol van walging was.

“ De klootzakken, die vuile slachters.” Ik keek hem aan. “ Sla me Danza. Sla me hard en lang. Maak het pijnlijk zoals alleen jij het kan. Ik heb het nodig.” “ Nina niet nu. Je bent te emotioneel.”

“ Sla me of ik ga iemand zoeken die het wel wil doen.” Ik werd bijna hysterisch. “ Ik moet gestraft worden anders draai ik door.” Danza greep me vast met beide handen en trok me naar de slaapkamer. Hij gooide me op het bed, scheurde de dure kleding van mijn lijf en begon hard op mijn billen te slaan. Het voordeel van deze villa was dat alles geluiddicht was. Ik kon gillen wat ik wilde en Danza zorgde er altijd wel voor dat dat gebeurde. Nadat hij klaar was met mijn billen draaide hij me om en zette twee venijnige klemmen op mijn tepels waarvan de tandjes hard beten in mijn tepels. Toen hij een apparaat pakte dat hij eigenlijk nooit meer wilde zien, keek ik naar zijn gezicht. “ Wil je echt hard gestraft worden. Wil je echt gillen ?” Ik begon te trillen. “ Ik wil dit niet gebruiken maar als je echt wilt gillen dan doe ik het.” Hij greep met trillende handen de elektroden vast en sloot ze aan op de klemmen op mijn tepels, tepels die inmiddels een beetje bloedden. Dit wilde ik hem niet aandoen. “ Het is goed zo Danza. Berg maar op dat ding.”

Ik zag dat hij opgelucht ademhaalde en het apparaat wegzette. “ Haal die klemmen maar van mijn tepels Danza. Ik wil dat je me de hele nacht neukt.” “ Dat klinkt al beter Nina. Ik zal de frustratie uit je lichaam neuken.” Ik wist dat hij dat kon. Als iemand dat kon was hij het. Mijn Danza, mij kanjer.