Zaterdag om twee uur stond Alex voor de deur van een ruim appartement in een rustige wijk. Hij droeg de halsband, het kooitje en geen ondergoed, precies zoals gevraagd. Omdat hij niet wist met wie hij te maken zou krijgen, had hij makkelijke kleding aangedaan. Voor een kort moment vroeg hij zich af waarom hij hiernaartoe was gekomen zonder echt na te denken. Maar het voelde alsof dit het juiste was.

Zijn hart klopte hard toen de deur openzwaaide. Dit was dus waar Markus woonde.

Markus keek hem van top tot teen aan, tevreden. Hij stond in zijn badjas, duidelijk al opgewonden.

“Binnen. Kleren uit. Alles.”

Alex gehoorzaamde meteen. Markus was strenger en directer dan Voss of Maarten. Geen lange inleidingen. Hij wees naar de vloer.

“Op je knieën. Mond open.”

De volgende twee uur was pure training. Markus duwde zijn dikke, harige pik diep in Alex’ keel en hield hem daar tot Alex bijna stikte. Hij liet hem posities vasthouden: knielen met handen op de rug, hoofd omlaag, kont omhoog, minutenlang. Elke keer dat Alex bewoog of te snel ademde, kreeg hij een stevige tik op de bil of een diepere stoot in zijn keel.

“Dit is geen spel meer, boy,” zei Markus terwijl hij een middelgrote, stevige plug pakte. “Je zit nu in het systeem. Voss selecteert. Maarten neemt. Ik train. Wij hebben je al maanden in de gaten gehouden. De burn-out was geen ongeluk.”

Hij druppelde glijmiddel op de plug en duwde hem langzaam maar vastberaden in Alex’ nog gevoelige gat. Alex kreunde. Hij voelde hoe de opeenvolgende bollen hem oprekten en daarna weer nauw aansloten.

Het vult me helemaal. Alsof ik alvast wordt klaargemaakt om meer te nemen… om vol te blijven.

De druk was constant en onontkoombaar.

“Die blijft erin tot ik zeg dat hij eruit mag. Vandaag en vanavond.”

Na de training liet Markus hem opstaan, licht teleurgesteld dat hij nog niet in zijn keel was klaargekomen. Hij legde nieuwe kleding klaar op het bed: strakke, donkere chino’s met een elastiekband die de broek hoog hield en makkelijk naar beneden te trekken was, een paar simpele T-shirts en twee jockstraps.

“Geen ondergoed meer. Nooit meer. Hooguit dit. De pantalons moeten strak zitten zodat iedereen kan zien dat je opgesloten bent, maar makkelijk genoeg zodat Maarten of ik ze in één beweging omlaag kan trekken. Begrepen?”

“Ja, meneer,” zei Alex schor van de training.

Markus knikte. “Goed. Nu naar de sportschool. Ik heb je aangemeld. Alles wat je nodig hebt zit in deze sporttas. Elke ochtend voor werk, bijna dagelijks. Geen excuses. Je lichaam moet sterker en ronder worden. Vooral die kont.”

Nadat Alex zich had aangekleed keek hij in de spiegel. Zijn ogen waren nog wat rood, zijn haar compleet in de war. De kleding stond goed, alleen stond het metaal van zijn kooitje duidelijk tegen de stof naar voren. Beschamend, en tegelijk opwindend.

“Dank u, meneer.” Hij pakte zijn spullen en zette het adres van de sportschool in zijn telefoon.

De sportschool was groot, modern en exclusief. De trainer die hem opving was de blonde, gespierde jongeman van de kliniek. Hij heette Tom. Professioneel, streng, maar niet seksueel.

“Vandaag beginnen we rustig. Squats, hip thrusts, core. Kooitje blijft aan. Halsband mag af tijdens het sporten hier, want je gaat hard werken.”

In de kleedkamer opende Alex de sporttas. Er zat een heel kort broekje in, een jockstrap en een open singlet. De sportschoenen stelden niet veel voor. Hij wilde zichzelf even aankijken in de spiegel, maar Tom kwam al streng binnen.

“Opschieten. We hebben niet de hele dag.”

Voordat hij begon, werd alles opgemeten. Tom vertelde hem dat zijn vetpercentage te hoog was en dat zijn spiermassa weinig voorstelde.

“Later vandaag krijg je een boodschappenlijst en dagmenu’s. Vanaf nu eet je alleen wat op de planning staat. De enige snacks die je nog zult krijgen, is cum.”

Alex trainde een uur. Het voelde zwaar en goed. Elke oefening herinnerde hem eraan dat zijn lichaam niet meer van hem alleen was: het kooitje, de buttplug, de spierpijn. Tom corrigeerde zijn houding met stevige handen op zijn heupen of onderrug, maar ging nooit verder.

“Morgen weer. Zelfde tijd. Maandag om 06:30.”

Zondag bleef Alex thuis. De plug zat er nog in tot de middag. Hij voelde zich vol, gebruikt en vreemd rustig. Hij dacht aan de week die kwam: sporten voor werk, strakke kleren zonder ondergoed, halsband, kooitje, en de wetenschap dat Maarten en Markus hem konden oproepen wanneer ze wilden.

Dit is mijn nieuwe normaal, dacht hij terwijl hij naakt op bed lag. En ik vecht er niet meer tegen.

Maandagochtend stond hij om half zeven in de sportschool. Tom knikte alleen en zette hem meteen aan het werk. Na de training fietste Alex door naar kantoor. Hij droeg de strakke chino’s, een simpel T-shirt, de halsband onder de kraag en het kooitje. Geen ondergoed. Elke stap voelde anders – vrijer en tegelijk meer vastgelegd.

Op kantoor merkte Maarten het meteen. Hij keek naar de strakke broek, naar de lichte bobbel van het kooitje, en glimlachte kort.

“Goed zo. Blijf zo kleden. En zorg dat je bereikbaar bent.”

Alex knikte. “Ja, meneer.”

Iets voor de lunch had Maarten hem nodig. Hij duwde Alex over het bureau, trok de chino’s omlaag en haalde de plug eruit. Alex beet op zijn tong om niet te schreeuwen. Zonder veel voorbereiding begon Maarten hem wild te neuken. Omdat hij niets anders aanhad, droop het zaad zo op de stof. Iedereen die goed keek, kon de natte plek op zijn kont zien.

Na de lunch was er een meeting waar Maarten hem bij wilde hebben.

“Kleren uit. Breng de koffie rond.”

Alex gehoorzaamde. “Ja, meneer.”

De mannen in de ruimte keken naar hem. Door het gebrek aan ondergoed was duidelijk dat hij Maartens speeltje was geworden. Pieter liet zijn hand nog even lang over Alex’ kont glijden.

Die avond, toen Alex thuiskwam, lag er een bericht van Maarten:

Je appartement is te klein en te rommelig voor wat er komt. Ik wil het laten aanpakken. In de tussentijd blijf je bij Markus. Hij regelt de rest.

Alex las het twee keer. Hij voelde geen paniek. Alleen een diepe, vreemde kalmte.

Een halfuur later belde Maarten zelf. Zijn stem was rustig en zakelijk.

“Ik heb vandaag je adres laten bekijken. Het is te licht, te studentikoos, te veel spullen die nergens op slaan. We gaan het strippen. Nieuwe vloer, donkere muren, minimalistisch. Eén groot bed in het midden van de kamer, stevig genoeg. Een douche die groot genoeg is voor twee. Geen bureau meer – dat heb je niet nodig. In plaats daarvan een lage bank en genoeg ruimte om te knielen. De keuken blijft functioneel, maar alles wat overbodig is verdwijnt.”

Alex slikte. “Hoe lang gaat dat duren, meneer?”

“Drie tot vier weken. Misschien langer als we de badkamer ook aanpakken. Markus heeft al een kamer voor je. Je neemt alleen mee wat hij goedkeurt: kleren volgens de nieuwe regels, je halsband, het kooitje, en verder niks. De rest gooien we weg of zetten we in opslag.”

Er viel een korte stilte.

“Dit is niet alleen praktisch, Alex. Je oude woning past niet meer bij wie je nu bent. Als je terugkomt, kom je terug in een ruimte die gemaakt is om te dienen. En om meer te kunnen nemen als dat nodig is. Begrepen?”

“Ja, meneer.”

Diezelfde avond stuurde Markus een bericht:

Morgen na werk kom je hiernaartoe met een kleine tas. Alleen wat ik heb goedgekeurd. Je sleutel van je oude appartement lever je in bij Maarten. Vanaf dan woon je hier tot de renovatie klaar is.

Alex keek rond in zijn huidige kamer: de rommelige boekenplank, de oude stoel, de stapel kleren die hij toch niet meer mocht dragen. Het voelde ineens alsof hij al half vertrokken was.

Hij pakte een kleine sporttas. Twee jockstraps, drie strakke T-shirts, twee pantalons die makkelijk naar beneden konden, toiletspullen, de halsband en het kooitje. Meer niet.

Terwijl hij de tas dichtzipte, dacht hij:

Over een maand kom ik terug in een woning die niet meer van mij is. Een plek met een bed om gebruikt te worden, een vloer om op te knielen, en muren die donker genoeg zijn om te vergeten dat er ooit iets anders was. En misschien… om meer mannen tegelijk te kunnen ontvangen.

Hij voelde zich leeg en tegelijk vreemd opgelucht.