Dit is hoofdstuk een van een nieuwe roman die ik schrijf. Het wordt een fantasy roman in een erotische setting dus naar ik hoop mag het hier ook geplaatst worden.

Nidaxia

Constance is een stad met meer dan twintig miljoen inwoners. De stad ligt in de delta van de Remmelaan die uitstroomt in de golf van Constance.

Aan de kades van de grote havenstad liggen de magische klippers aangemeerd die vele exotische goederen naar de stad brengen. De viermastklipper Oleander vaart het havenbekken binnen. Het schip komt van de Bamaanse archipel en heeft zijde aan boord.

Beroemde modehuizen zoals Versace en Victor & Rolf staan te popelen van ongeduld om maar als eerste een keuze te mogen maken uit de uitgelezen stoffen die het schip met zich meebrengt.

Binnenkort is het de dag van de overwinning op San Si Cristobal en koningin Nidaxia geeft dan een bal. Alle belangrijke modehuizen van de stad hebben het nu razend druk met de vele bestellingen van de Constance adel.

Nidaxia’s driehoekige burcht s ligt met haar basis tegen het overwinningsplein aan. De punt van de burcht ligt in de rivier en middels een glazen brug met een overspanning van wel honderd meter kom je in de Cristobal toren.

De meer dan achthonderd meter hoge toren staat met zijn fundering in de rivierbodem. Helemaal bovenin bevindt zich een uitkijkpost met een baken. Het licht seint in een bepaald patroon en wijst de magische klippers de weg naar de havenmonding.

De drie zilveren poorten, horen, zien en zwijgen zijn geopend. Het is de eerste donderdag van de maand en het is smekelingen dag en vandaag mogen de burgers van de stad hun problemen voorleggen aan de koningin. ten minste als je dat durft want een afwijzing is vaak dodelijk.

Koningin Nidaxia zit op haar troon van gepolitoerde Cubaanse mahonie. In de rugleuning is een Nesbetaanse draak uitgesneden. Het zitvlak is van een gecapitonneerde bordeauxrode stof. Het is geen protserige troon en dat hoeft ook niet!

Naast haar op een eveneens mahoniehouten T-vormige paal zit haar draak Magdalena. Het wezen blikt met haar wrede gitzwarte kraalogen de wereld in en wantrouwt iedereen die haar meesteres te dicht nadert.

Nidaxia draagt een lange eigele jurk met een split die rijkt tot boven haar heupen. Tussen de welvingen van haar weelderige zongebruinde boezem hangt aan een soepel koord van gevlochten metaal Universum, het centrum van haar macht.

Ze blikt chagrijnig de reusachtige ontvangsthal in, ze heeft hier eigenlijk helemaal geen zin in, maar het is traditie dus nou ja…

Ze heft haar arm en opent haar vlakke hand met de rug naar beneden, een zwerm magische dodo’s verlaat haar hand. Deze magische wezentjes verspreiden zich over de hal. Ze worden gevreesd door de menigte. Het geroezemoes in de hal verstomd en het wordt heel erg stil.

Haar drie slavinnen gekleed in slechts een tot hun enkels reikende bordeauxrode plooirok bedienen haar. Marisse, een rijzige blondine schenkt haar een glas aardse Château Lafite Rothschild, Mariëlle, een slanke Nubische vrouw met zwart kroeshaar voert haar zoetigheden en Lydia, een atletische en gespierde jonge vrouw met kort gitzwart haar staat haar met een grote waaier koelte toe te wuiven.

Op de hoeken van het podium waarop haar troon staat staan haar paleiswachten. Het zijn robots gemaakt van onverwoestbare titaniumlegeringen Het zijn vierarmige moordmachines, de ene helft glanzend witgelakt en de andere kant gitzwart.

Hun gloeiende, rode camera ogen ontgaan niets. Standaard rust hun rechter voor- en achterhand op het gevest van hun katana’s. In een schede aan hun voor- en achterkant steekt een multiploffer. Op hun gepantserde borstplaten de gevesten van een reeks werpmessen

Niemand wil ruzie met een Arcturische robotsoldaat. Die blijf je het liefst uit de weg.

Dan rolt Dax de ceremoniemeester en ook haar nar het podium op. Het is een ronde bol voorzien van felrode, gele en groene sterren op een veld van intens ultramarijn blauw. Hele reeksen korte voeten laten de bol bewegen. Dan staat hij stil. Uit de bol komt een hoofd tevoorschijn. Een hoofd even rond als de bol zelf. Rode blosjes, intens groene ogen en een wipneus. Aan de zijkant verschijnen dunne armpjes. In zijn linkerhand draagt hij een chapeau claque die hij vervolgens uitklapt waarna hij heel nederig een diepe buiging maakt voor het publiek.

‘Hum, dames en heren, welkom. Vandaag is het smekelingen dag en u heeft het aandachtige oor van uw koningin,’ dan zet hij zijn hoed op.

Hij stapt naar een groot beeldscherm, pakt de afstandsbediening en drukt op het bedieningsknopje, Een grote één verschijnt.

‘Iedereen een nummertje getrokken?’ vraagt hij het publiek.

Een jonge vrouw, die kijkend naar de chagrijnige blik van Nidaxia zich met knikkende knieën meldt bij de ceremoniemeester laat haar nummertje zien.

‘Juist ja, u heeft nummertje een, dus zegt u het maar.’

‘Mijn man…’ Verder komt ze niet. Uit Nidaxia’s Velospiaanse ring spuit een straal vuur en desintegreert de vrouw tot roetdeeltjes.

‘Val me niet last met dit soort gezeur,’ spuugt ze de mensenmenigte in hun gezichten.

Een oude man wil er dan vandoor, maar wordt tegengehouden door een van Nidaxia’s paleiswachten. Hij blijkt nummertje twee!

Over heel zijn lichaam bevend van angst geeft de man zijn nummertje aan Dax.

‘Aha, hier hebben we nummertje twee, zegt u het maar.

Tot zijn grote geluk komt dan te paard een koerier de ontvangsthal binnen galopperen. Op brute wijze mensen onder de voeten lopend, overal op zijn pad luid kermende verwonde mensen achterlatend. Voor het podium wordt hij tegengehouden door de paleiswacht. De koerier springt van zijn paard en knielt voor koningin Nidaxia.

‘Majesteit, ik breng u een bericht van maarschalk Leo van Hasselbach, commandant van het derde legioen,’ een tekstkoker uit zijn rugtas halend die hij dan Nidaxia wil aanreiken.

Zover komt hij echter niet. De paleiswacht trekt in een oogwenk zijn katana en hakt naar de hand van de koerier die amper op tijd zijn hand weet terug te trekken.

‘Zarko, laat de man bij mij komen,’ beveelt Nidaxia haar paleiswacht.

Enigszins verbouwereerd klautert de koerier het podium op en knielt neer voor hare majesteit Nidaxia Peloriadoma, heerseres over het sterrenrijk Ursea Major.

Nederig knielt hij neer voor zijn meesteres en overhandigt haar de gewichtige missive.

Ze neemt het van hem aan en opent de koker en neemt de brief en leest het.

Haar wangen trekken bleek weg.

Ze roept Magdalena: ‘Ga mee naar de Cristobal toren.’

Magdalena heeft een hekel aan de turboliften van de Cristobal toren en vliegt door de horen, zien en zwijgen poort naar buiten. Ze vouwt zich uit tot haar ware grote en vliegt omhoog naar het uitkijkpunt van de Cristobal toren, vouwt terug naar haar eerdere grote en zet haar scherpe klauwen in het hout van de balustrade en wacht op haar meesteres.

‘Dax beëindig de smekelingen dag wil je.’

‘Ja Sire, ‘zegt de bolleman.

Nidaxia loopt naar de achterkant van het podium, opent een deur en loopt via een lange gang naar de lift die haar naar de brug en naar de Cristobal toren brengt. Ze steekt de brug over en komt even later bij de turbolift die haar meer dan tweehonderd verdiepingen omhoogtilt naar het uitkijkpunt.

Als ze daar aankomt zit Magdalena ongeduldig op haar te wachten.

‘Waar wachten we op,’ vraagt ze Nidaxia.

‘Op een ijlekster.’

‘Klotebeesten, mag ik hem verzengen als hij zijn plicht heeft gedaan?’

‘Nee, dat mag je niet, ijleksters zijn nuttig en zeldzaam.’

‘Shit.’

De ijlekster laat echter uren op zich wachten, ondertussen zinkt Merak de blauwwitte hoofdreeksster achter de horizon weg en verschijnen Peloriadoma’s drie manen aan de sterrenhemel die het uitkijkpunt spookachtig verlichten.

‘Klotebeesten,’ moppert Magdalena.

Dan als een duveltje uit een doosje verschijnt er een witte schim aan de nabije horizon. Een grote zwart-witte vogel strijkt neer op de balustrade vlak bij Magdalena.

Magdalena is van zo’n inbreuk op haar privacy niet gediend en strekt een klauw naar het beest uit en haalt uit.

De ijlekster hopt gauw weg. Met zijn intelligente kraaloogjes houdt ze Magdalena scherp in de gaten.

‘Niet zo agressief,’ zegt Nidaxia tegen haar draak.

‘Hou dat kreng bij me weg dan,’ moppert ze.

De ijlekster is echter niet bang voor Magdalena die in haar ingevouwen positie niet veel kan. Het beest pikt naar haar ogen. Dit maakt Magdalena kwaad, een stoomwolkje ontsnapt uit haar neusgaten.

Nidaxia wordt woest, ’ophouden nu, jullie twee.’

Met een hoop geklapper van hun vleugels nemen de twee dames afstand tot elkaar en gaan rustig zitten. De ijlekster kijkt Nidaxia scherp aan.

‘Vertel me wat je hebt te melden,’ beveelt ze de ijlekster.

Ze hoort haar aan.

‘Mijn god, het is allemaal nog veel erger dan ik dacht,’ ontsnapt haar.

Het is al laat in de avond als ze in haar harem aankomt. Welke van haar drieëntwintig mannen zal haar deze avond komen verwennen. Ze heeft wel behoefte om tot rust te komen na die vreselijke tijding. Ze kiest voor Charles, de vader van haar oudste dochter Roxanne. Hij wordt al een dagje ouder maar is nog steeds een groot minnaar.

Ze neemt hem bij de hand en leidt hem naar haar bed. Ze gaat voor hem staan en ontsluit de gordel die haar jurk bijeenhoudt. Haar jurk valt op de vloer en nu staat ze in een klein stringslipje vrijwel naakt voor hem.

Hij omarmt haar en trekt haar tegen zich aan. Haar volle borsten met hun harde tepels priemen in zijn borst.

Hij streelt haar teder. ‘Wat ben je gespannen Nida, wat is er met je aan de hand?’

Ze zucht, ‘Slecht nieuws Charles.’

‘Wil je het me vertellen Nida.’

‘Dat is nergens voor nodig. Je hoeft hier geen deelgenoot in te zijn.'

‘Ik zal je een nek massage geven.’ Hij pakt haar bij haar heupen en zet haar op het weelderige bed en keert haar op haar buik. Met zijn knieën naast haar billen gaat hij zitten. Zijn zwellende penis rust tussen haar bilnaad.

Dan begint hij de spieren van haar nek voorzichtig te kneden.

Nidaxia ontspant zich, haar stress neemt zienderogen af. Ze komt tot rust.

Ze stoot hem van zich af en draait zich om.

Ze kijkt in zijn vriendelijke ogen.

Dan kust hij haar en kust zij hem terug.

‘Dankjewel Charles,’ zegt ze loom en slaperig.

Hij gaat naast haar liggen en streelt haar wang, en dan valt ze in slaap.

Hij glimlacht.