Het vliegtuig trilt zachtjes door de turbulentie boven de Middellandse Zee, maar Jordy merkt het amper. Zijn aandacht wordt volledig in beslag genomen door de vrouw die drie rijen voor hem langs het gangpad loopt. Het is de manier waarop haar heupen bewegen, een natuurlijke, onbewuste wiegen die haar slanke lichaam als een metronoom door de smalle ruimte voert. Lang blond haar valt over haar schouders, glanzend onder het felle cabine-licht. Ze draagt een witte blouse die strak over haar borsten spant, en een zwarte rok die net boven haar knieën eindigt.

Jordy zit in het middelste segment van het toestel, 46 jaar oud, weduwnaar sinds twee jaar, en voor het eerst weer op vakantie. Zijn donkere haar vertoont grijze strepen bij de slapen, net als zijn ringbaardje. Zijn bruin-groene ogen volgen elke beweging van de blonde vrouw terwijl ze bijna bij zijn rij aankomt. Dan gebeurt het. Ze kijkt naar rechts, hun blikken kruisen elkaar, en ze houdt zijn ogen een fractie van een seconde langer vast dan beleefdheid vereist. Haar lichtbruine ogen vernauwen zich bijna onmerkbaar, een micro-expressie die zijn hartslag met enkele slagen per minuut verhoogt.

Ze loopt door, gevolgd door een jonge man met blond haar die ongeïnteresseerd naar zijn telefoon staart. De man van haar, realiseert Jordy zich. Hij voelt iets trekken in zijn kruis, een warme druk die zich tegen zijn boxer drukt. Oh wat lekker, denkt hij, terwijl zijn blik terugkeert naar het schermpje voor hem zonder er iets van te zien. Die zou ik wel eens willen neuken.

Het is een gedachte die hij de afgelopen twee jaar regelmatig heeft gehad, maar nooit met zo'n onmiddellijke, bijna fysieke urgentie. Sinds Margriet is overleden, zijn de vrouwen die hij ziet vaak wazige silhouetten geweest—mooi, maar ongrijpbaar. Deze vrouw is anders. Er is iets in de manier waarop ze hem aankeek, alsof ze een geheim deelde dat haar partner niet kende.

De vlucht duurt nog vier uur. Jordy probeert te slapen, maar zijn blik blijft terugkeren naar het gouden hoofd drie rijen voor hem. Twee keer staat ze op, naar het toilet, en twee keer kruisen hun ogen elkaar weer. De tweede keer glimlacht ze, een snelle, bijna schuldbewuste uitdrukking die verdwijnt voordat haar hand de deurknop van het toilet bereikt.

Bij de aankomst op Kreta verliest hij hen uit het oog in de chaos van de bagageband. Het irriteert hem meer dan het zou moeten. Hij is hier om te ontspannen, om de stilte van zijn appartement in Amsterdam even te verruilen voor het ruisen van de zee. Niet om achter vrouwen aan te zitten die half zijn leeftijd zijn.

Het resort ligt aan een beschutte baai, witte gebouwen tegen een rotsachtige heuvel gebouwd. Bij de check-in herkent hij hen meteen. Vera en Bart, staat er op het formulier dat de jonge man invult. Het meisje—Vera—staat met haar rug naar hem toe, maar draait zich om alsof ze zijn blik voelt. Haar ogen vinden de zijne, en dit keer is er geen twijfel mogelijk. Ze weet wie hij is. Ze herinnert zich hem.

Jordy neemt zijn sleutelkaart aan en loopt naar zijn kamer aan de andere kant van het complex, bewust van het gewicht van haar blik tussen zijn schouderbladen.

De volgende ochtend staat hij vroeg op, gewend aan lege ochtenden zonder iemand om rekening mee te houden. Het ontbijtbuffet staat op een terras met uitzicht over het zwembad. Hij schept Griekse yoghurt in een kom, voegt honing en noten toe, en draait zich om.

Daar is ze.

Vera zit aan een tafel aan de rand van het terras, in een luchtige zwemjurk die meer laat zien dan verhult. De stof is dun, bijna doorschijnend in de ochtendzon, en de bandjes zijn zo smal dat ze haar schouders vrijwel naakt laten. Haar borsten bewegen zachtjes als ze lacht om iets wat Bart zegt. De jonge man zit met zijn rug naar Jordy, gebogen over zijn telefoon, en Jordy ziet de gelegenheid.

Hij loopt langs hun tafel naar de koffieautomaat, een omweg die hem precies in haar gezichtsveld brengt. Ze kijkt op. Haar tong bevochtigt haar onderlip, een reflex die ze zelf lijkt te overrompelen. Hij knikt, bijna onmerkbaar, en zij knikt terug. Dan is hij voorbij, maar het contact is gelegd, een draad van spanning die tussen hen hangt als de waslijnen die hij vanaf zijn balkon ziet wapperen.

Na het ontbijt loopt hij naar het zwembad. Het is nog vroeg, de ligbedden grotendeels leeg. Hij kiest een rustige hoek aan de overkant, vanwaar hij uitzicht heeft op het terras waar Vera en Bart nu ook verschijnen. Bart spreidt een handdoek uit en ploft erop, weer met zijn telefoon. Vera staat nog, haar handen op haar heupen, en draait zich langzaam om.

Ze heeft hem gezien.

Net als in het vliegtuig kijkt ze regelmatig naar hem, steeds wanneer Bart afgeleid is door zijn scherm. Het is een spel dat geen woorden nodig heeft, een choreografie van blikken en weggewende ogen. Jordy ligt op zijn rug, zonnebril op, en observeert haar door de donkere glazen. Haar handen glijden over haar armen, alsof ze zichzelf beschermt tegen de zon, maar de aanraking lijkt meer dan dat—een aanraking die ze zou willen ontvangen.

Na een halfuur staat Vera op. "Ik ga zwemmen," hoort hij haar zeggen, haar stem draagt in de stille ochtendlucht.

Bart mompelt iets zonder op te kijken. Een donkere serveerster in een wit uniform is bij hem gekomen, iets aan het uitleggen over de bar of het restaurant, en Bart luistert met meer aandacht dan hij zijn vrouw heeft gegeven.

Jordy wacht twee minuten. Dan staat hij op, loopt naar de rand van het zwembad, en duikt het water in.

Het is koel, verfrissend, en hij zwemt een paar baantjes voordat hij richting het donkerste hoekje van het zwembad trekt, waar een kunstmatige waterval een scheiding vormt met de rest. Daar, in de schaduw van de rotsen, staat ze. Het water komt haar tot net onder de borsten, de dunne stof van haar zwemjurk plakt tegen haar huid en toont de donkere schaduwen van haar tepels.

"Hoi," zegt ze. Haar stem is zacht, bijna ademloos.

"Hoi."

Ze zijn dicht bij elkaar nu, het water ruisend om hen heen. Haar hand beweegt onder het oppervlak, een vage greep die zijn onderarm vindt en erlangs glijdt naar zijn pols. Zijn eigen hand reageert voordat zijn verstand het kan tegenhouden, en vindt haar taille onder water. De stof is een barrière die niets verhult, alleen maar vertraagt.

"Het is gevaarlijk hier," fluistert ze, maar ze maakt geen aanstalten om weg te gaan.

"Hoezo?"

"De vloer is glad. Je kunt uitglijden."

Haar lichaam beweegt dichterbij, haar dij tegen zijn dij, en hij voelt de warmte van haar huid door de natte stof heen. Zijn hand glijdt naar beneden, over de curve van haar heup, en trekt haar nog dichter tegen zich aan. Ze hijgt, een kort, scherp geluid dat het ruisen van de waterval even doorbreekt.

"Jordy," zegt ze, alsof ze zijn naam wil vasthouden.

Hij antwoordt niet. Zijn mond vindt de zijkant van haar hals, de plek waar haar hartslag zichtbaar klopt onder de tere huid. Zijn handen glijden naar beneden, omvatten haar billen, en hij tilt haar licht op zodat ze tegen hem aan drijft. Ze voelt zijn hardheid, de druk van zijn pik tegen haar buik, en haar heupen maken een onwillekeurige beweging, een wrijving die hem doet kreunen.

"Oh," fluistert ze, "je bent al..."

Ze laat haar hand tussen hen zakken, vingers die zijn zwembroek omlaag duwen en hem omvatten. De kou van het water maakt de hitte van haar aanraking des te intenser. Hij kreunt, een geluid dat hij moet onderdrukken, en zijn handen trekken haar zwemjurk omhoog tot ze vrij is tussen haar benen.

"Nu," hijgt ze, "voordat iemand komt."

Hij positioneert zich, zijn pik tegen haar opening, en duwt naar binnen. Het water maakt het glijden gemakkelijk, te gemakkelijk, en ze moeten beiden hun adem inhouden tegen het geklots dat hun bewegingen veroorzaken. Ze berijdt hem zachtjes, haar benen om zijn middel geklemd, haar gezicht in zijn hals verborgen om de geluiden te dempen.

Het is riskant, te riskant. Iedereen kan het zwembad inlopen, en het geluid van water dat tegen de rand slaat is niet genoeg om hun stoten te camoufleren. Hij voelt haar verstrakken, haar innerlijke spieren die om hem pulseren, en weet dat ze dichtbij is.

"We moeten stoppen," hijgt hij, hoewel zijn heupen het tegenovergestelde doen.

"Nee," kreunt ze, maar dan hoort ze het ook—stemmen bij de ingang van het zwembad, het geluid van voetstappen op tegels.

Jordy trekt zich terug, snel, en trekt haar zwemjurk omlaag. Zijn pik bonst tegen zijn buik, nog steeds hard, nog steeds willend. "Mijn kamer," zegt hij, zijn stem ruw. "Nummer 214. Kom naartoe, dan kunnen we eindelijk fatsoenlijk neuken."

Ze kijkt naar hem, haar ogen wazig, haar lippen gezwollen. "Goed," zegt ze. "Ik zeg dat ik naar de wc ga."

Ze zwemmen apart terug, zij eerst, hij wachtend tot zijn erectie enigszins is afgenomen. Bij de ligbedden ziet hij haar uit het water stappen, water dat in straaltjes van haar benen loopt, en naar Bart lopen. Maar Bart is er niet.

Vera staart naar de lege ligbedden, naar de handdoek die half op de grond ligt. Ze draait zich om, zoekt met haar ogen, maar er is geen spoor van de jonge man. De donkere serveerster is ook verdwenen.

Jordy loopt naar haar toe, zijn handdoek om zijn middel geslagen. "Weg?"

"Spoorloos," zegt ze, en er is iets in haar stem dat hij niet kan plaatsen—geen bezorgdheid, iets anders. "Zijn telefoon ligt er nog."

"Misschien is hij naar de wc."

Ze knikt, maar haar ogen dwalen naar de ingang van het resort, waar de kamers zich in een halve cirkel uitstrekken. "Ik ga toch even kijken," zegt ze.

Jordy loopt richting de kamers, niet te snel, niet te langzaam. Vera volgt op een afstand die op toeval lijkt. Bij de lift wacht hij, en zij stapt erbinnen alsof ze hem toevallig tegenkomt. De deuren sluiten.

"Hij is er niet," zegt ze, haar stem trillend van iets dat niet alleen opwinding is.

"Misschien neukt hij die serveerster wel," zegt Jordy, en het is bedoeld als grap, maar de manier waarop ze reageert—een snelle blik, een bijna onmerkbare glimlach—vertelt hem dat het niet onwaarschijnlijk is.

"Zou kunnen," zegt ze. "Ze was wel zijn type. Donker, tropisch." Ze bijt op haar lip. "Maar waar dan?"

"Misschien wel op jullie kamer. Ben je nieuwsgierig? Dan kunnen we stiekem kijken. Dan weet je het zeker en kan hij niks zeggen als ik jou daarna neuk."

Ze kijkt hem aan, haar ogen groot. "Ik wil met jou neuken, voor zeker. Maar Bart zien neuken met die meid maakt me ook geil."

De lift stopt. Ze lopen door de gang, naar kamer 237, en Vera haalt haar sleutelkaart tevoorschijn. Haar hand trilt licht. Ze opent de deur voorzichtig, geluidloos, en ze glijden naar binnen.

Het bed is zichtbaar vanaf de deur, en er ligt iemand op. Meer dan iemand—twee lichamen, verstrengeld, bewegend in het ritme dat zij zojuist zelf hebben onderbroken bij het zwembad. Bart ligt op zijn rug, de donkere serveerster boven op hem, haar borsten zichtbaar terwijl ze op en neer beweegt. Ze zijn naakt, huid tegen huid, en het geluid van hun samenzijn vult de kamer—gezucht, gekreun, het ritselen van lakens.

Vera kijkt naar Jordy. Hij fluistert in haar oor, zijn adem warm tegen haar huid: "Wordt je al geil? Wil je hier neuken terwijl Bart het kan zien, of wil je bij mij op de kamer vrijuit kunnen gaan en met mij neuken, zonder pottekijkers?"

Ze kijkt nog eens naar het bed. Bart heeft zijn handen op de heupen van de vrouw geplaatst, zijn gezicht vertrokken van inspanning, van genot. Er is iets in zijn uitdrukking dat Vera nooit heeft gezien, een overgave die haar zowel prikkelt als pijn doet.

"Nu wil ik naar jouw kamer," fluistert ze terug, haar mond zo dicht bij zijn oor dat haar lippen zijn oorlel raken. "Volgende keer doen we het wel terwijl Bart toekijkt."

Ze sluipen naar buiten, voorzichtig, de deur achter zich sluitend zonder dat het slot klikt. Achter hen hoort Vera het serveerstertje klaarkomen, een hoog, gekweld geluid dat in haar geheugen blijft branden terwijl ze door de gang naar kamer 214 loopt.

Binnen gaan de kleren direct uit. Vera trekt haar natte zwemjurk over haar hoofd, haar borsten die even vrij zijn in de koele lucht van de kamer, haar tepels hard en donkerroze. Jordy trekt zijn zwembroek naar beneden, zijn pik springt omhoog, dik en paars van het bloed dat erdoor pompt. Ze kijkt ernaar, haar tong over haar lippen, en dan is ze op hem af, haar handen op zijn borst, haar mond op zijn mond.

Ze kussen hartstochtelijk, tongen die elkaar vinden en verliezen, en hij voelt hoe geil ze is—haar hand die naar beneden glijdt, hem omvat, hem richt. "Nu," hijgt ze. "Nu, alsjeblieft."

Hij duwt haar op het bed, op haar rug, en komt boven haar. Haar blonde haar spreidt zich als een halo om haar hoofd, haar ogen half dicht van verlangen. Hij heeft haar billen vast, tilt haar op van het matras, en duwt zijn pik pardoes in haar kutje.

Ze kreunt, luid nu, geen reden meer om stil te zijn. "Oh," hijgt ze, "je bent zo... groot, je zit zo... diep."

Hij stoot, een harde, diepe beweging die haar hele lichaam doet schokken. Haar benen sluiten zich om zijn middel, haar hakken in zijn rug, en hij versnelt, een ritme vinden dat hen beiden meevoert. "Kom," hijgt ze in zijn oor, "ik ga... ik kom..."

Haar orgasme treft haar als een golf, spieren die om hem pulseren, haar rug die kromt van de intensiteit. Hij neukt door, hij wil niet stoppen, zijn eigen climax nog uitstellen. Er is meer, hij wil meer, en hij trekt zich terug, hoort haar protesteren: "Nee... nee, niet stoppen, ik wil meer, je moet me neuken, meer, ik wil meer."

Hij pakt haar, draait haar om op haar buik, en trekt haar billen omhoog. "Nee," zegt hij, zijn stem laag en bevelend, "nu ga ik die lekker kont van je neuken, dan ga je pas echt kreunen."

Ze duwt haar billen omhoog, klaar, willend. Hij wrijft zijn natte pik—nat van haar—over haar gladheid, vindt haar opening, en duwt voorzichtig naar binnen. Ze kreunt, dieper nu, een geluid dat uit haar buik lijkt te komen, en hij beweegt, langzaam eerst, dan sneller.

Bij elke stoot gilt ze, een mengeling van pijn en genot die hem gek maakt. Hij versnelt, zijn handen op haar heupen, en voelt haar verstrakken, haar tweede orgasme opbouwen. Ze komt, schokkend, hijgend, en nu kan hij het niet meer tegenhouden—hij spuit, diep in haar kont, zijn sperma dat haar anus vult terwijl hij doorneukt, doorstoot, tot ze door haar armen en benen zakt op het bed en hij op haar valt, zijn pik nog diep in haar.

Ze fluistert, haar gezicht in het kussen: "Oh, wat lekker."

Hij blijft liggen, zwaar ademend, hun lichamen plakkerig van zweet en sperma. Dan draait ze zich onder hem om, haar gezicht naar hem gekeerd, en haar ogen zijn helder, alert.

"Zou je het vanavond weer kunnen doen? Mij neuken?"

Hij lacht, een rauw geluid. "Natuurlijk. Ik neuk je vanavond met alle plezier opnieuw."

"Goed." Ze bijt op haar lip, een gebaar dat hem weer hard zou maken als hij de energie had. "Dan na de voorstelling wil ik dat je mij en Bart volgt naar onze kamer. En dan mag je me neuken terwijl Bart op de stoel toekijkt. En dan mag je me net zo lang en op alle manieren neuken, tot je niet meer kan of genoeg ervan hebt."

Ze pauzeert, haar hand op zijn borst. "En als Bart wat te zeggen heeft, ga ik gewoon bij hem weg en bij jou slapen, goed?"

"Oké," zegt hij. "Als je maar niet snurkt."

Ze geeft hem een speelse tik op zijn schouder, en dan kussen ze, hartstochtelijk, tongen die elkaar vinden in een belofte van wat komen gaat.

"En wat als hij het serveerstertje meeneemt om te neuken?"

Jordy trekt zijn wenkbrauwen op. "Dan krijg je er gewoon een kutje bij om te vullen. Want vanavond gaan wij neuken, en kijkt hij toe." Hij glimlacht, een ruwe trek. "En trouwens, ik ben biseksueel. Misschien laat ik het serveerstertje wel komen met mijn tong."

De volgende dag liggen ze weer bij het zwembad, maar nu gescheiden—Vera bij Bart, Jordy aan de overkant. Het serveerstertje loopt rond, glimlachend, onschuldig, maar haar ogen zoeken regelmatig die van Bart.

Bart begint erover, hoe lekker ze eruit ziet, hoe graag hij haar zou willen pakken. Vera fluistert plotseling in zijn oor: "Je hebt haar gisteren al liggen neuken."

Bart kijkt verbaasd op, zijn gezicht een masker van schaamte en verwarring. "Hoe weet jij—"

"Als je haar nu meeneemt naar de kamer," onderbreekt Vera hem, "dan mag je kijken hoe ik haar verwent met mijn tong. En mag je alleen maar rukken. En ik zorg wel dat zij klaarkomt."

Bart gelooft zijn oren niet, maar zijn hand trilt licht als hij zijn telefoon wegsteekt. Hij loopt naar het serveerstertje, Dora, 21 jaar, Haïtiaanse, donker als de nacht met lichtbruine ogen die glanzen van nieuwsgierigheid. Hij legt uit wat zijn vrouw heeft voorgesteld, en Dora kijkt naar Vera, die knikt.

Bart loopt terug, opgewonden, verward. "Ze wil wel," zegt hij.

Vera kijkt hem aan. "Oké. Maar misschien wil ik wel meer. En jij mag toekijken. En niets meer."

"Ja," zegt Bart, bij zichzelf denkend dat als die twee geil zijn, ze een lul in hun willen voelen. Dan ben ik aan de beurt.

Vera loopt naar het toilet. Buiten beeld volgt Jordy, en in de schaduw van een zuil legt ze uit wat ze wil—dat hij hun moet volgen, dat hij haar moet bevredigen, misschien het serveerstertje ook.

Bart loopt naar Dora. Boven lopen Vera en Bart naar hun kamer, Jordy op gepaste afstand. Bij de deur staat Dora al te wachten, haar uniform vervangen door een eenvoudige jurk die haar donkere huid accentueert.

Bart stelt hen voor, een formaliteit die belachelijk voelt. Dan opent hij de deur.

"Nee," zegt Vera, haar hand op de deur houdend. "Ik wil meer. Ik heb meer nodig. En jij mag kijken."

Ze laat Jordy binnenkomen. Barts gezicht verandert, van opwinding naar schrik. "Wie is dat?"

"Dat is Jordy. En hij gaat me neuken terwijl ik je serveerstertje verwent. En wie weet wil zij ook wel met hem neuken." Ze draait zich naar hem, haar stem hard nu. "En jij, Bart. Jij kijkt toe. En als je wilt klaarkomen, moet je dat zelf doen. Dat hadden we afgesproken."

Bart gaat zitten, verbaasd, met tegenzin. Zijn broek en shirt liggen binnen vijf minuten op de grond, zijn hand om zijn pik, terwijl hij toekijkt hoe het toneel zich ontvouwt.

Dora kleedt zich uit bij het bed, haar donkere huid glanzend in het licht dat door de gordijnen valt. Vera en Jordy komen erbij staan, en Vera legt uit wat Jordy komt doen—dat hij komt neuken, dat hij komt geven wat zij nodig heeft. Dora kijkt naar zijn pik, die al hard is, en fluistert iets in Vera's oor dat een glimlach op haar gezicht tovert.

Dora gaat op het bed liggen. Vera kruipt erbij, haar tong vindt Dora's kutje, haar klitje, en ze begint te likken. Dora kreunt, haar rug krommend, haar handen in Vera's blonde haar. Bart zit op zijn stoel, rukkend, zijn ogen groot.

Jordy komt op het bed. Dora en Bart kijken naar zijn grote pik, en Bart huivert—van jaloezie, van opwinding, van de zekerheid dat hij dit nooit kan geven. Dora likt haar lippen, en Vera duwt haar kont omhoog, een uitnodiging die Jordy niet laat wachten.

Hij duwt zijn pik in Vera's kut, die even kreunt van het binnenduwen. En terwijl Vera Dora beft, laat komen, neukt Jordy Vera in haar kut—een ritme vinden dat drie lichamen verbindt. Dora komt, haar handen op Vera's hoofd om tegen haar aan te drukken, en dan komt Vera, gillend tegen Dora's dij, gevolgd door Bart die niet meer kan wachten, die spuit over zijn handen, zijn gezicht vertrokken van schaamte en genot.

Maar Jordy en Vera zijn nog niet klaar. Ze fluisteren, Dora en Vera, en Vera laat Jordy uit haar glijden. "Dora wil nu je lul voelen," fluistert ze in zijn oor. "Je mag haar neuken, terwijl ik haar klitje bewerk en zij mij beft. En je mag haar volspuiten—als je ook nog iets voor mij over houd."

Jordy gehoorzaamt. Dora ligt op Vera, haar tong in Vera's kut, en als Jordy zijn pik tegen Dora's kutlipjes duwt, kijkt ze op. Haar ogen zijn wijd, haar mond open van Vera's geur, en dan voelt ze hem—diep, hard, volledig.

Bart kijkt toe, rukkend met zijn met sperma besmeurde hand, en hij voelt zijn climax alweer komen. Hij ziet hoe het kleine kutje van Dora gepenetreerd wordt door die grote pik, hoe die haar vult, hoe ze kreunt terwijl ze Vera beft.

Jordy neukt Dora hard, haar strakke kutje dat hem omklemt, en Vera komt, dan Dora, dan Jordy die diep in Dora spuit, zijn sperma dat haar vult, dat uit haar loopt op Vera's gezicht.

Hij trekt zijn druipende lul uit haar, en Vera ruilt, haar kont omhoog, een vraag die geen woorden nodig heeft. Zijn pik, nog hard, verdwijnt in haar anus, en Bart komt voor de derde keer, rukkend, leeg, zijn lul pijnlijk van de overbelasting.

Jordy neukt Vera in haar kont, wild, hard, en Dora die het ziet, die het sperma uit haar kutje voelt stromen, denkt: dat wil ik ook. Ze gaat naast Vera liggen, haar kontje omhoog, haar kutje nog open, druipend.

Vera begrijpt het. "Jordy," roept ze, haar stem schor van de stoten, "zij wil hem ook in haar kontje voelen. Maar voorzichtig—waarschijnlijk is dit haar eerste keer."

Jordy spuit in Vera's kont, zijn tweede zaadlozing, en trekt zich terug. Hij wisselt, positioneert zich tegen Dora's kontspier, en duwt voorzichtig.

"Nee," roept Dora, "nee, nee," maar als hij terugtrekt, schreeuwt ze: "Doorgaan! Niet stoppen! Neuk mijn kontje!"

En hij doet wat ze vraagt. Hij neukt haar kontje, langzaam eerst, dan harder, tot ze kreunt, tot ze gilt, tot hij weer spuit—diep in haar anus, een derde lading die hem leegtrekt, dat hem voltooit.

Ze liggen allemaal op het bed, een verstrengeling van ledematen en zweet en sperma. Bart zit op zijn stoel, leeg, verslagen, zijn ogen nog steeds op hen gericht. Vera kijkt naar hem, een glimlach om haar lippen die niets goeds belooft voor de nacht die komen gaat.

"Vanavond," zegt ze, meer tegen Jordy dan tegen Bart, "vanavond neuk je me weer. En Bart kijkt toe. Dat hebben we afgesproken."

Jordy knikt, zijn hand op haar heup. "Met alle plezier."

En buiten, onder de Griekse zon, gaat het leven van het resort verder alsof er niets is gebeurd—alsof er geen grenzen zijn overschreden, geen regels verbroken, geen huwelijken op hun grondvesten getrild hebben. Maar in kamer 214, en nu in 237, is alles veranderd. Alles is mogelijk. En de nacht is nog jong.