Gerda bukt zich voor de open wasmachine, haar handen grijpen de rubberen rand van de trommelopening. Het is zaterdagochtend, het huis ruikt het wasmiddel en naar vers gezette koffie dat ze net heeft ingeschonken. Haar blonde haar valt naar voren, een losse paardenstaart die over haar linkerschouder slingert. Ze draagt een oud, versleten trainingspak, het roze materiaal dat ooit fel was nu vaal geworden door honderden wasbeurten. De stof spant over haar brede heupen, trekt strak over de zwaarte van haar borsten wanneer ze zich dieper bukt.

De sok zit verstopt, dat weet ze zeker. Een enkel, verdwaald kledingstuk dat zich heeft vastgeklemd tussen de roterende trommel en de rubberen afdichting. Ze heeft het gevoeld, die hardnekkige weerstand toen ze de trommel met haar hand ronddraaide. Nu probeert ze het te zien, haar hoofd verdwijnt in de donkere cilinder van de wasmachine.

Haar vingertippen strijken over het koele metaal aan de binnenkant. De geur van vocht en residu van wasmiddel stijgt op, een scherpe, chemische lucht die haar neusgaten prikkelt. Ze duwt haar bovenlichaam verder naar binnen, haar borsten persen tegen de onderkant van de opening, haar kin raakt de rand van de trommel. Haar hand tast naar links, waar de sok zich moet bevinden, tussen het roestvrijstalen oppervlak en de zwarte rubberen lip.

Er is iets. Ze voelt de stof, katoen, verkreukeld en vastgeklemd. Haar vingertoppen grijpen eromheen, proberen het te bevrijden, maar de hoek is te scherp, haar arm te kort. Gerda verschuift haar gewicht, trekt haar rechterbeen op, knielt nu met één been op de koude tegelvloer van de bijkeuken, het andere been gebogen onder haar. Dit geeft haar een paar centimeter extra. Ze duwt haar schouder door de opening, voelt hoe de rubberen rand in haar zijkant snijdt.

Haar vingertoppen hebben de sok nu steviger te pakken. Ze trekt, voelt de weerstand, trekt harder. De sok geeft niet mee. Ze verplaatst haar gewicht, schuift haar linkerarm ook naar binnen, probeert met beide handen te trekken. Haar borsten worden nu volledig geperst tegen de rand, haar gezicht zit diep in de machine, het licht van de bijkeuken valt alleen nog op haar achterhoofd.

Dan voelt ze het. De rubberen afdichting die zich om haar schouders klemt, strakker dan ze verwacht had. Ze probeert terug te schuiven, maar de hoek werkt tegen haar. Haar borsten blokkeren de weg, gevangen tussen de trommel en de buitenrand. Ze duwt met haar handen tegen het metaal, probeert zichzelf naar achteren te duwen. De rubberen lip geeft niet mee, lijkt juist strakker te worden wanneer ze beweegt.

Gerda blijft even stil. Haar ademhaling gaat zwaarder, de beperkte ruimte maakt haar bewust van elke inademing. Ze analyseert de situatie. Als ze zich verder naar voren duwt, komt ze dieper in de machine, maar misschien kan ze dan haar benen gebruiken om af te zetten tegen de onderkant van de wasmachine. Ze probeert het, trekt haar rechterbeen op, zoekt contact met het koele metaal. Haar sportschoen vindt grip, ze duwt.

De machine schuift een centimeter over de vloer. De sok blijft zitten. Zij blijft zitten.

Ze laat haar been zakken, voelt hoe haar kont omhoog steekt, haar rug een scherpe hoek maakt met de vloer. Deze positie is niet nieuw voor haar—jaren van yoga hebben haar soepel gehouden, ondanks haar stevige postuur—maar de combinatie van de krappe ruimte en de onmogelijke hoek maakt het benauwend. Haar handen zoeken houvast aan de binnenkant van de trommel, vinden de kleine gaatjes in het roestvrijstaal.

"Frederik?" roept ze, haar stem gedempt door de metalen wanden om haar heen. Ze weet niet zeker of haar stiefzoon thuis is. Hij is achttien, in zijn examenjaar, en zijn weekendritme is onvoorspelbaar geworden sinds hij een vriendin heeft. Maar ze hoopt. "Frederik, ben je daar?"

Stilte. Dan, vaag, het geluid van voetstappen op de eerste verdieping. Het huis is oud, de houten vloeren dragen elk geluid. Gerda luistert, haar oor gedrukt tegen het koude metaal. De voetstappen komen dichterbij, de trap af, door de gang.

"Frederik?" probeert ze opnieuw, harder deze keer.

"Ja? Wat is er?" De stem van haar stiefzoon klinkt verrast, iets te dichtbij. Hij moet al in de gang zijn geweest.

"Ik zit vast. In de wasmachine. Kun je me helpen?"

Een stilte. Dan voetstappen die dichterbij komen, haastig nu. Ze ziet zijn sportschoenen verschijnen in haar gezichtsveld, de witte Nike's met de groene vlek van gras van de voetbaltraining van gisteren.

"Wat... hoe?" Frederik klinkt verward, zijn stem breekt nog steeds af en toe, die laatste puberale onzekerheid die nooit helemaal verdwijnt.

"Er zit een sok vast. Ik probeerde hem eruit te halen. Nu zit ik klem." Ze voelt de vernedering warm op haar wangen, hoewel niemand haar gezicht kan zien. "Kun je aan mijn benen trekken? Voorzichtig?"

Meer stilte. Dan voelt ze zijn handen, eerst aarzelend, dan steviger, om haar enkels. Hij trekt. De rubberen afdichting knijpt in haar schouders, een scherp, bijtend gevoel dat haar adem doet stokken.

"Nee, wacht." Ze hijgt. "Dat werkt niet. Ik zit te vast."

Frederik laat haar benen los. Zijn handen blijven even rond haar enkels hangen, alsof hij niet weet wat hij ermee aan moet. "Wat moet ik dan doen?"

Gerda denkt na. De positie waarin ze verkeert—op haar knieën, haar bovenlichaam in de machine, haar kont omhoog gestoken—begint pijnlijk te worden. Haar rug voelt gespannen, haar schouders protesteren tegen de druk. "Misschien... misschien moet je me naar voren duwen. Zodat ik verder in de machine kom, en dan kan ik mezelf misschien omdraaien of zo."

"Naar voren duwen?" Frederiks stem klinkt anders, een toon die ze niet direct kan plaatsen.

"Ja. Hard. Zo hard als je kan. Dan schuif ik misschien verder naar binnen en kom ik los van de... de rand hier." Ze probeert haar schouder te bewegen om hem te laten voelen waar ze vastzit, maar de beweging is beperkt.

Frederik staat stil. Ze voelt zijn blik op haar lichaam, hoewel ze hem niet kan zien. Het is een zichtbare stilte, een spanning die ze door de vloer heen voelt. Dan beweegt hij, zijn handen verlaten haar enkels, glijden omhoog naar haar kuiten. Zijn vingertoppen zijn koud, lichtjes bevend.

"Ik denk..." begint hij, dan stopt hij. Zijn handen blijven op haar kuiten rusten, halverwege tussen enkels en knieën.

"Wat?" dringt Gerda aan. De positie wordt ondraaglijk, haar knieën beginnen te protesteren tegen het harde tegeloppervlak.

"Ik denk dat ik een betere manier weet." Zijn stem is lager geworden, dieper. "Mam zei altijd... ze zei dat als iets vastzit, je het hard moet duwen. Echt hard. Met je hele lichaam."

Gerda fronst, al kan niemand dat zien. "Ja, dat zei ik net. Duw me naar voren."

"Nee, ik bedoel..." Frederik aarzelt. Zijn handen glijden verder omhoog, nu boven haar knieën, naar haar dijen. "Ik bedoel dat ik misschien... vanuit een andere hoek..."

Zijn vingertoppen raken de stof van haar trainingsbroek, net waar de pijp overgaat in het ruimere deel bij haar dijen. Gerda voelt de aanraking, onverwacht, en haar lichaam reageert voordat haar hoofd dat kan: een spiertrekking in haar dij, een automatisch samenknijpen van haar billen.

"Frederik, wat doe je?"

"Ik probeer te helpen." Zijn stem klinkt nu vastberaden, een toon die ze niet van hem kent. "Je moet... je moet soepeler worden. Dan glijd je er makkelijker uit."

Zijn handen bewegen, niet meer omhoog maar naar binnen, tussen haar dijen. Zijn duimen vinden de binnenkant van haar benen, drukken lichtjes. Gerda's adem stokt. Dit is niet wat ze verwacht had. Dit is niet wat ze bedoeld had.

"Frederik, stop. Dit is niet—"

"Je moet ontspannen," onderbreekt hij haar, en zijn stem heeft die rare, diepe klank weer. "Mam zei altijd dat ontspanning helpt. Bij vastzitten."

Zijn handen verplaatsen zich, een naar voren, een naar achteren. De voorste hand vindt de tailleband van haar trainingsbroek, glijdt eronder. Gerda voelt zijn vingertoppen op haar huid, koud en lekker tegelijk. De andere hand blijft op haar dij rusten, vingertoppen die kleine cirkels draaien in haar vel.

"Frederik, nee, dit—" haar protest sterft in haar keel wanneer zijn voorste hand verder glijdt, over haar buik, naar beneden, onder de elastische band van haar slip. Zijn vingertoppen raken haar schaamhaar, het blonde, gekrulde haar dat ze niet heeft geschoren sinds gisteren.

"Shh," fluistert hij, en ze hoort het nauwelijks, gedempt door de machine om haar heen. "Ik probeer je alleen te helpen. Echt. Ik moet je... ik moet je naar voren duwen. Dat is alles."

Zijn hand trekt terug, maar alleen om haar trainingsbroek en slip samen naar beneden te trekken. De koude lucht van de bijkeuken raakt haar blote billen, een schok die haar huid doet rillen. Gerda probeert te protesteren, maar de woorden willen niet komen. Er is iets in de situatie—de hulpeloosheid, de vernedering, de onverwachte intimiteit—dat haar verlamt.

"Ik zeg tegen je kont dat ik je naar voren ga duwen," zegt Frederik, en zijn stem klinkt nu bijna dromerig, alsof hij een script volgt dat hij heeft geoefend. "Dat is goed, jongen, doe je best."

Het zijn haar eigen woorden, herhaald met een vreemde, vervormde echo. Gerda sluit haar ogen, haar voorhoofd tegen het metaal van de trommel gedrukt. Ze hoort hem zich achter haar positioneren, het ruisen van stof—zijn broek, denkt ze, zijn broek die naar beneden gaat.

"Ik probeer je naar voren te duwen om je los te krijgen," zegt hij formeel, alsof hij een verklaring aflegt.

"Dat is goed, jongen, doe je best." Haar eigen stem klinkt vreemd in haar oren, automatisch, alsof ze een rol speelt waarvan ze de regels niet kent.

Dan voelt ze het. De warmte van zijn dijen tegen de binnenkant van haar benen. De druk van zijn handen op haar heupen, vingertoppen die in haar vlees drukken. En daartussen, iets hards, iets dat pulst, dat zoekt, dat tegen haar geslachtsopening drukt.

"Frederik—" begint ze, maar hij duwt door.

Het is een verrassende gladheid, een natte warmte die ze niet van zichzelf herkent. Hij is voorbereid geweest, denkt ze vaag, of misschien is dit puur de opwinding van de situatie. Zijn eikel glijdt langs haar spleet, zoekt, vindt haar opening. Dan duwt hij, hard zoals hij beloofd had.

De pijn is scherp maar kort, gevolgd door een volheid die haar adem doet stokken. Hij is groter dan ze had verwacht, dikker, en hij glijdt diep, zijn heupen tegen haar billen slaand. Gerda kreunt, onwillekeurig, het geluid gedempt door de machine om haar heen.

"Zo," fluistert Frederik, en hij begint te bewegen. "Zo duw je hard. Zo kom je los."

Zijn stoten zijn onregelmatig, houterig, de bewegingen van iemand die nog niet heeft geleerd hoe je ritme houdt. Maar ze zijn krachtig, gedreven door de wanhoop van zijn leeftijd, de ongeremde energie die geen finesse nodig heeft. Elke keer dat hij naar voren duwt, schuift Gerda een fractie naar voren in de machine, haar schouders dieper in de rubberen afdichting.

"Ahhh," ontsnapt het haar, ongewild, wanneer hij een hoek vindt die tegen haar voorste wand drukt. "Zo... zo is het goed, jongen..."

Frederik reageert op haar geluid, wordt sneller, feller. Zijn vingertoppen graven in haar heupen, trekken haar naar zich toe wanneer hij naar achteren gaat, duwen haar weg wanneer hij naar voren stoot. De slaande geluiden van hun samenkomen vullen de bijkeuken, nat en hard, onmiskenbaar.

Gerda's handen grijpen de gaatjes in de trommel, witte knokkels tegen het roestvrijstaal. Ze voelt de opwinding groeien, ongewenst maar onstuitbaar, een warme golf die uit haar onderbuik opstijgt. Het is de positie, denkt ze, de hulpeloosheid, het gevoel van gebruikt worden voor een doel dat groter is dan zijzelf.

"Ik... ik kom," hijgt ze, en het is een waarschuwing en een bekentenis tegelijk. Haar orgasme treft haar plotseling, een kramp die haar lichaam doet schokken, haar vaginale spieren die om zijn pik samentrekken. Ze hijgt, kreunt, haar voorhoofd bonst tegen het metaal van de trommel.

Frederik voelt het, haar pulseren om hem heen, en hij stoot harder, wilder, alsof hij haar orgasme wil volgen, wil inhalen. Maar hij is jong, onervaren, en de situatie is te veel voor hem. Met een onderdrukte kreet trekt hij zich terug, zijn handen verlaten haar heupen, en ze voelt het warme spetteren over haar billen, het sperma dat in dikke stralen over haar blote huid glijdt.

Hij hijgt achter haar, zijn handen op zijn knieën, zijn ademhaling zwaar en snel. Gerda blijft roerloos, haar lichaam nog trillend van haar eigen hoogtepunt, haar gezicht verborgen in de machine. De sok zit er nog steeds. Zij zit er nog steeds.

"Je moet... je moet een monteur bellen," zegt ze uiteindelijk, haar stem hees. "Dit werkt niet. Ik zit nog steeds vast."

Frederik reageert niet direct. Ze hoort hem zich aankleden, het ritsen van zijn broek, het geritsel van stof. Dan zijn voetstappen, weg uit de bijkeuken, naar de woonkamer waar de telefoon staat.

Gerda blijft alleen, haar billen bloot, het sperma van haar stiefzoon langzaam afkoelend op haar huid. Ze luistert naar zijn stem, vaag, terwijl hij met iemand praat aan de telefoon. De woorden zijn onverstaanbaar, maar de toon is duidelijk: dringend, serieus, een situatie die onmiddellijke aandacht vereist.

Hij is snel terug, zijn voetstappen haastiger nu. "Ze komen eraan. Direct. Een monteur die in de buurt was."

"Goed," zegt Gerda. Ze probeert haar benen te verplaatsen, maar de positie is te ongemakkelijk geworden, haar knieën stijf, haar rug gespannen. "Kun je... kun je me een handdoek geven? Of iets?"

Frederik aarzelt, dan beweegt hij, opent een kastje, komt terug. Een handdoek landt over haar onderlichaam, een zachte, oude badstof die de geur van wasmiddel en lavendel draagt. Het is een kleine troost, maar ze is er dankbaar voor.

Ze wachten. Het is een vreemde stilte, gevuld met het onuitgesproken van wat net is gebeurd. Gerda concentreert zich op haar ademhaling, probeert de spanning in haar schouders los te laten. Haar stiefzoon staat achter haar, ze voelt zijn aanwezigheid als een warmte, een druk op de lucht.

Dan, buiten, het geluid van een bestelbus die stopt. De deur die open slaat, zware voetstappen op het pad naar de achterdeur. Een klop, drie keer, ritmisch.

"Ik ga open doen," zegt Frederik, en zijn stem is normaal geworden, alsof de afgelopen twintig minuten nooit hebben plaatsgevonden.

Gerda hoort hem de gang door lopen, hoort de deur opengaan, het gemompel van begroetingen. Dan terugkomende voetstappen, zwaarder deze keer, het geklop van werkschoenen op de tegelvloer.

"Daar is ze," zegt Frederik, en zijn stem klinkt nu onzeker, alsof hij pas nu beseft hoe de situatie eruitziet voor een buitenstaander.

De monteur zegt niets. Gerda voelt zijn aanwezigheid achter haar, een massieve, warme druk in de ruimte. Dan voelt ze zijn handen—grote handen, ruwe vingertoppen—op haar billen, het sperma van haar stiefzoon verspreidend over haar huid.

"Interessant," zegt een stem, diep en zacht, met een accent dat ze niet direct kan plaatsen. Afrikaans, misschien, of Caribisch. "Dit is nieuw. Dit heb ik nog niet gezien."

"Dat... dat is van mij," zegt Frederik snel, zijn stem bijna piepend. "Bij de poging om haar eruit te duwen. Ik klaarde... ik kwam klaar."

De monteur—Josef, denkt ze, ze heeft de naam gevangen toen Frederik hem binnenliet—blijft stil. Zijn handen blijven op haar billen, de vingertoppen die kleine cirkels draaien in het sperma, alsof hij het bestudeert.

"Dan moet je opletten," zegt hij uiteindelijk, "hoe een professional dat doet."

Gerda hoort het geritsel van een werkbroek, het ritsgeluid van een vlieg. Dan stilte, een stilte die wordt gevuld door haar eigen ademhaling en het zachte, herhaalde geluid van vlees op vlees—een hand die over een harde pik glijdt, ritmisch, zeker.

"Nog eventjes, mevrouw," zegt Josef, en zijn stem is gericht op haar kont, alsof hij tegen een kind praat of een zenuwachtig dier. "En dan heb ik het gefikst."

Gerda sluit haar ogen. Ze weet wat er gaat komen, voelt het in de spanning van de lucht, de zwaarte van zijn aanwezigheid. "Ik hoop het," zegt ze, en haar stem trilt lichtjes. "Ik wil me wel weer normaal kunnen bewegen. Niet alleen maar gebukt staan."

Ze hoort hem dichterbij komen, voelt de warmte van zijn lichaam stralen tegen haar blote huid. "Doe je best," zegt ze, en de woorden komen eruit voordat ze ze kan tegenhouden. "Duw me zo hard als je kan. Zo diep mogelijk. Maak me blij."

Het is een verzoek dat meer is dan functioneel, en ze weet het. Ze hoort Frederik achter in de kamer, zijn ademhaling scherp, het zachte geritsel van stof—hij is zijn broek weer aan het openen, denkt ze, of misschien heeft hij die nooit dichtgeknoopt.

Josef antwoordt niet. Hij handelt. Zijn eikel raakt haar spleet, groter dan Frederiks, veel groter, een dikke, zware druk die haar adem doet stokken. Hij is nat, voorbereid, en hij glijdt langs haar opening, een keer, twee keer, voordat hij zich positioneert.

Dan duwt hij. De eerste seconde is pure pijn, een stekende, brandende sensatie wanneer haar lichaam zich moet aanpassen aan zijn omvang. Gerda kreunt, onwillekeurig, het geluid diep en dierlijk. Dan geeft ze mee, haar innerlijke spieren ontspannen, en hij glijdt diep, dieper dan ze ooit heeft gevoeld, een volheid die haar adem wegneemt.

"Ahhh," hijgt ze, haar handen die de gaatjes in de trommel grijpen. "Zo... zo is het goed..."

Josef begint te bewegen, langzaam eerst, zijn heupen die een cirkel draaien wanneer hij diep zit, zijn eikel die tegen haar voorste wand drukt. Dan trekt hij terug, bijna helemaal, en stoot opnieuw, harder deze keer, zijn tempo opbouwend.

De slaande geluiden zijn luider nu, natter, het geluid van vlees dat volledig wordt gevuld en weer leeggetrokken. Gerda kreunt bij elke stoot, onwillekeurig, haar lichaam reageert op de overweldigende sensatie. Ze vindt het lekker, realiseert ze zich, ergens in een verre hoek van haar bewustzijn. Ze vindt het lekker om zo gebruikt te worden, zo volledig gevuld, zo hulpeloos.

Frederik kijkt toe. Ze voelt zijn blik, hoewel ze hem niet kan zien. Het zachte, herhaalde geluid van zijn hand op zijn eigen pik, het tempo dat overeenkomt met dat van Josef, soms sneller, soms langzamer, alsof hij probeert bij te houden maar steeds achterop raakt.

Josef neukt verder, onvermoeibaar, zijn stoten dieper en krachtiger wordend. Zijn handen grijpen haar heupen, vingertoppen die in haar vlees graven, trekken haar naar zich toe wanneer hij naar voren stoot. Hij is een machine, denkt Gerda, een perfect geoliede machine, gebouwd voor dit ene doel.

"Ik... ik begrijp niet..." hijgt ze, tussen twee stoten in. "Hoe kom ik hier... ahhh... hoe kom ik hier los?"

Josef lacht, een diep, zacht geluid dat geen antwoord is. Hij versnelt, zijn tempo nu onverbiddelijk, een ritme dat haar ademhaling dicteert, haar hartslag. Ze voelt het opkomen, de tweede keer, een golf die groter is dan de eerste, die haar hele lichaam lijkt te willen overspoelen.

"Ah... ah... oh god..." haar kreten worden luider, ongecontroleerd. "Ik... ik kom... ik kom..."

Haar orgasme treft haar als een storm, een kramp die haar hele onderlichaam doet schokken, haar vaginale spieren die in golven om zijn pik samentrekken. Ze gilt, het geluid echoënd in de metalen trommel om haar heen.

Josef voelt het, haar pulseren om hem heen, en hij stoot nog een paar keer, diep, krachtig, voordat hij zichzelf houdt. Met een onderdrukte kreun trekt hij zich terug, en ze voelt het, het warme spetteren diep in haar, de dikke stralen sperma die haar baarmoeder vullen.

Hij trekt zijn pik eruit, langzaam, en ze hoort hem hijgen, zijn ademhaling zwaar en tevreden. Maar ze zit nog steeds vast. De rubberen afdichting houdt haar schouders nog steeds gevangen, ondanks alle beweging, alle stoten.

"Nog steeds..." begint ze, maar Josef onderbreekt haar.

"Wacht." Zijn stem is kalm, geamuseerd. "Ik heb nog één truc."

Zijn handen verlaten haar heupen. Dan, onverwacht, een harde klap op haar rechterbil, het geluid van vlees op vlees dat door de kamer echoot. Gerda schrikt, haar hele lichaam verstrakt, en in die seconde van schrik schuift ze naar voren, een paar centimeter, genoeg om los te komen.

De rubberen afdichting laat los. Haar schouders zijn vrij. Voorzichtig, aarzelend, trekt ze zich terug uit de machine, haar rug die pijn doet, haar knieën die protesteren. Ze komt overeind, wankelend, en draait zich om.

Josef staat daar, zijn werkbroek om zijn enkels, zijn pik nog halfstijf, glanzend van haar vocht en zijn sperma. Hij is groter dan ze had verwacht, een massieve, donkere gestalte die de bijkeuken lijkt te vullen. Zijn pik is indrukwekkend, zelfs nu slap, een dikke, zware slang die tegen zijn dij rust.

Naast hem, iets verder naar achteren, staat Frederik. Zijn broek is open, zijn eigen pik in zijn hand, stijf en pulserend, alsof hij nooit is gekomen. Hij kijkt naar haar, naar Josef, naar het sperma dat langzaam uit haar loopt, langs haar dijen.

Gerda staat stil. Ze weet niet wat ze moet zeggen, wat ze moet doen. De situatie is te veel, te absurd, te volledig buiten haar referentiekader.

Dan, vanuit de gang, het geluid van de voordeur. Zware voetstappen, een bekende tred. Mark. Haar man. Hij is vroeger thuis, zijn zakelijke afspraak moet zijn afgezegd.

"Gerda?" roept hij, zijn stem naderend. "Ben je thuis? Ik zag een monteurwagen..."

Hij verschijnt in de deuropening van de bijkeuken, zijn aktetas nog in zijn hand, zijn das losjes om zijn nek. Hij blijft stokstijf staan. Zijn blik vliegt over de scène: zijn vrouw, half naakt, sperma op haar dijen; de monteur, zijn broek op zijn enkels, zijn pik nog uit zijn broek; zijn zoon, masturberend in de hoek.

"Wat..." begint Mark, dan stopt hij. Zijn gezicht verandert van kleur, een loodgrijze tint die langzaam naar rood verschuift. "Wat is hier de bedoeling van?"

Frederik reageert het eerst, zijn stem hoog, bijna hysterisch. "De monteur! Hij heeft haar geneukt! Om haar los te krijgen! Uit de wasmachine!"

Mark kijkt naar de wasmachine, naar zijn vrouw, terug naar de monteur. "Maar..." zegt hij langzaam, "ze zit toch niet meer vast?"

"Nee," zegt Gerda, en haar stem klinkt vreemd kalm in haar eigen oren. "Niet meer. Ik ben los."

"Maar..." Mark kijkt naar Josef, naar diens nog steeds halfharde pik, naar het sperma dat glinstert op de huid van zijn vrouw. "Waarom is hij dan nog... waarom ben jij nog..."

"Ze moet hem bedanken," zegt Frederik, en er is iets in zijn stem, een toon die Gerda niet kan plaatsen. "En betalen. Voor het komen."

Mark staat stil. Zijn aktetas zakt naar beneden, komt tot rust tegen zijn dij. Hij kijkt naar zijn vrouw, kijkt haar echt in de ogen, en Gerda ziet iets in zijn ogen verschuiven. Niet woede. Niet eens verbazing. Iets anders. Iets wat ze niet had verwacht.

Hij knikt, langzaam, alsof hij een besluit neemt. "Natuurlijk," zegt hij, en zijn stem is zacht, bijna fluisterend. "Natuurlijk moet je hem bedanken. En betalen."

Hij stapt naar binnen, laat zijn aktetas op de vloer vallen. "Ik wacht," zegt hij, en hij leunt tegen de deurpost, zijn armen over elkaar. "Ik wacht rustig af."

Gerda kijkt naar hem, naar Josef, naar Frederik. De situatie is te veel, te absurd, maar haar lichaam reageert nog steeds, nog steeds nat, nog steeds open, nog steeds begerig.

Josef grijpt de situatie aan. Hij stapt naar voren, zijn handen op haar heupen, draait haar om. "Draai je om," zegt hij, en het is een commando, niet een verzoek. "Handen tegen de muur."

Ze gehoorzaamt, haar handen vinden de koude tegel, haar vingertoppen zoeken houvast in het voegwerk. Ze voelt hem achter haar, zijn warmte, zijn grootte. Dan zijn handen op haar billen, spreidend, openend.

"Je zei dat ik je blij moest maken," zegt hij, zijn stem laag, intiem. "Laten we zien of ik dat kan."

Zijn eikel raakt haar andere opening, de strakke ring van spieren die onwillekeurig samentrekt. Hij drukt, geduldig maar onverbiddelijk, en ze voelt zich openen, zich overgeven, hem binnenlaten. Het is anders dan de eerste keer, scherper, intiemer, een vernedering die haar adem doet stokken.

"Ahhh," kreunt ze, haar voorhoofd tegen de tegel gedrukt. "Zo... zo diep..."

Josef neukt haar, langzaam eerst, dan sneller, zijn tempo opbouwend. De geluiden zijn anders nu, een nattere, strakkere klank, het ritmische slaan van zijn heupen tegen haar billen. Hij is diep, volledig diep, zijn eikel die tegen haar innerste wanden stoot.

Mark kijkt toe. Ze voelt zijn blik, hoewel ze hem niet kan zien. Het is een zichtbare druk, een warmte die haar huid doet prikkelen. Ze hoort zijn ademhaling, zwaar, gecontroleerd, het zachte geritsel van stof—hij opent zijn broek, denkt ze, of misschien heeft hij die nooit dichtgehad.

Frederik kijkt ook, zijn hand nog steeds op zijn pik, zijn tempo versnellend wanneer Josef harder begint te stoten. De drie mannen, alle drie bezig met haar, om haar, in haar—het is te veel, te vol, en tegelijkertijd niet genoeg.

Josef versnelt, zijn stoten nu onverbiddelijk, een machine die een taak voltooit. Zijn handen grijpen haar schouders, trekken haar naar zich toe, duwen haar weg, een ritme dat haar hele lichaam doet schudden.

"Ik kom," hijgt hij, en het is een waarschuwing, een belofte. "Ik kom in je kont, mevrouw. Dit is mijn betaling."

Met een diepe, dierlijke kreun stoot hij een laatste keer, diep, volledig, en ze voelt het, het warme spetteren diep in haar darmen, de dikke stralen sperma die haar vullen. Hij blijft staan, zijn heupen tegen haar billen gedrukt, zijn ademhaling zwaar en tevreden.

"Zo," zegt hij uiteindelijk, zijn pik langzaam terugtrekkend. "Dat klusje is ook weer geklaard."

Gerda blijft staan, haar handen nog steeds tegen de muur, haar lichaam trillend, gevuld aan beide kanten. Ze voelt het sperma uit beide gaten uit haar druipen, een warme, zware gewaarwording die haar benen week maakt.

Ze draait zich om, wankelend, en kijkt naar de wasmachine. De sok zit er nog steeds, zichtbaar nu, een verdwaald stukje stof dat de hele situatie heeft veroorzaakt.

"Maar..." zegt ze, haar stem hees, "hoe nu? Hoe krijgen we die sok eruit?"

Josef trekt zijn broek omhoog, rits dicht, gesp vast. Hij kijkt naar de wasmachine, naar haar, naar Mark die nog steeds tegen de deurpost leunt, zijn eigen pik nu zichtbaar in zijn hand.

"Daarvoor," zegt hij, zijn stem weer professioneel, zakelijk, "daarvoor stuur ik een gespecialiseerde monteur. Iemand die daar echt verstand van heeft."

Hij pakt zijn gereedschapskist, knikt naar Mark, naar Frederik, naar haar. "Tot ziens, mevrouw. Meneer. Jongeman."

Dan is hij weg, zijn voetstappen die door de gang echoën, de voordeur die open en dicht gaat, de motor van zijn bestelbus die start en wegrijdt.

Gerda blijft staan in de bijkeuken, tussen haar man en haar stiefzoon, het sperma van een vreemde man in haar dat eruit loopt. De sok zit er nog steeds. En ergens, in de verte, hoort ze alweer een auto naderen.