Dit verhaal staat in de categorie extreem en dat wordt niet voor niets. Thea leidt een liefdeloos leven en op een avond als ze de hond uitlaat treft ze een vreemde man aan die haar vraagt even bij hem te komen zitten. Vanaf dat moment zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn...

‘Ga je even mee Rex uit laten, vraagt Thea als ze zijn riem uit de kast haalt. Rex jankt nerveus en kwispelt wild met zijn staart en draait rondjes om haar heen.
Buiten gaat de zon onder en worden de schaduwen langer. Het is mei en heel langzaam doet de lente zijn intrede. Vanuit de kamer klinken de geluiden van het acht uur journaal.
‘Blijf staan , Rex, ‘lacht ze als ze probeert de riem vast te maken.
‘Moet dit nog even afmaken, schat, ’bromt Michel zonder op te kijken van zijn werk. ’Maar loop maar even een rondje. Blijf niet te lang weg.’
Thea zucht en richt zich op. ‘Het zal je goed doen,’ zegt ze als ze in de deuropening staat en naar hem kijkt.’ Je moet er even uit...je zit daar de hele middag al.’
In haar stem klinkt een duidelijk verwijt.
Michel haalt met een vermoeid gebaar de bril van zijn neus en kijkt haar aan met zijn spichtige oogjes en spreidt zijn handen in een gebaar van onschuld.
‘Wat zal ik zeggen...de kaboutertjes doen het niet voor me…’
Thea zucht vermoeid en loopt naar hem toe en drukt een kus op zijn wang. Wacht even op een reactie en als die niet komt draait ze zich bruusk om. ‘Ik neem geen telefoon mee.., ’zegt ze kortaf. ’ Ik maak een klein rondje.’
Michel wordt al weer door zijn scherm in beslag genomen en mompelt iets onverstaanbaars terug.
Stik er maar in...denkt Thea opeens boos en loopt met opgeheven hoofd met Rex de deur uit. Buiten waait een fris windje en laat de blaadjes van de struiken ritselen. Een reclamefolder waait voor haar uit en komt bij een put tot stilstand. Op haar gemak loopt Thea de straat uit naar het honden uitlaat parkje iets verderop. De straatlantaarns werpen hun schijnsel op de stoep en Thea ziet hun schaduwen voor zich uit geworpen. Ver weg hoort ze een trein en dichterbij de toeter van een auto.

Ze laat de laatste huizen met de verlichte ramen achter zich en ze wil langs het langs het slootje over het bruggetje naar het parkje lopen als ze opeens iets ziet.
Een kleine vijftig meter verderop op het bankje bij de bushalte zit een man.
Thea’s adem stokt in haar keel en ze aarzelt. Zou hij niet weten dat er geen bus meer komt. Vorig jaar is het bordje met de aankomst en vertrek tijden weggehaald. Alleen het paaltje met een bus bordje eraan staat er nog.
Ze kijkt naar Rex die gaat liggen en met zijn staart kwispelt. Een glimlach krult haar lippen en met een knoop in haar maag loopt ze naar de bushalte toe. In haar hoofd hoort ze een waarschuwend stemmetje maar om een reden die ze zelf niet begrijpt negeert ze het en overbrugt de laatste meters in een enkele minuut.
Misschien is het de botte afwijzing van Michel dat ze zich een beetje ellendig voelt en op zoek is naar een contact...even iemand om mee te praten of is het gewoon dat ze hem erop wil wijzen dat er geen bus meer komt.
Ze komt in het licht van de bushalte als ze voor hem stil staat en vriendelijk toeknikt.
‘Vanavond komt er geen bus meer, ’zegt ze zacht met trillende stem en pakt de riem van Rex steviger vast. Schraapt haar keel.' Eigenlijk komt er helemaal geen bus meer. Dus als u wacht, wacht u voor niets.’
Haar ogen glijden over hem heen. Het is een oudere man met een baard en een verweerd gezicht en hij draagt een jas die honderd jaar geleden misschien in de mode was. Naast hem ligt een fles whisky en een leeg trommeltje met het deksel ernaast. Thea ziet dat de fles nog halfvol is. Onder de bank ligt een verfrommelde plastic tas.
‘Wat doet een mooie vrouw als u zo laat nog op straat,’ vraagt hij en steekt zijn hand uit naar Rex.
Thea merkt dat een rode blos haar wangen kleurt en even voelt ze zich een bakvis op de basisschool.
‘Kom maar bij de baas, bromt hij en kriebelt de hond over zijn kop. Rex jankt zachtjes en gaat liggen en kwispelt met zijn staart en draait zijn donkerbruine ogen omhoog naar de man. Draait op zijn rug in een gebaar van overgave.
‘Brave hond,’ zegt hij en komt half overeind en begint Rex over zijn buik te kriebelen.
Verbaasd kijkt Thea het allemaal aan.’ Meestal is hij niet zo toeschietelijk tegen vreemden.’
Ergens slaat de klok van een kerktoren een slag en Thea glimlacht. Zeker van zichzelf.
‘Half negen,’ riposteert ze bijdehand.’ Zo laat is het dus nog niet.’
‘Kom zitten,’ zegt hij alsof hij Thea niet gehoord heeft en klopt even naast hem.’ Houd een oude man nog even gezelschap.’
Rex jankt nog even teleurgesteld en draait dan weer terug en loopt weg tot hij door de riem wordt tegen gehouden.
‘Tsja...ik weet niet...’werpt Thea tegen.’ Ik heb mijn man beloofd snel weer thuis te zijn.’

Haar woorden sterven weg en ze kijkt om zich heen. Het is nu helemaal donker geworden en geen geluid dringt tot haar door.
‘Kom zitten en neem een slokje ..’dringt hij aan en pakt haar hand en met lichte dwang trekt hij Thea naast zich op het houten bankje. Ze gaat naast hem zitten op ongeveer twintig centimeter afstand en ze ziet dat hij grote, sterke dooraderde handen heeft. Heel anders dan de handen van Michel, denkt ze bij zichzelf en een rilling loopt over haar rug.
Onwillekeurig vraagt ze zich af of zijn penis groter zou zijn dan die van Michel en met een gevoel van walging schudt ze die gedachte gelijk van zich af. Wat denkt ze wel niet...
Ze giechelt een beetje meisjesachtig. Voelt zich een beetje dom en weet dat ze nog roder wordt.
‘Waarom is je man niet bij je...?'
Thea krijgt een raar gevoel in haar onderbuik en haar keel is droog. Ze denkt even na. Thea is niet gewend te praten over Michel als hij er zelf niet bij is.
‘Hij heeft geen tijd,’ antwoord ze en ziet dat hij zijn grote, dikke hand op haar been legt maar in plaats op te staan of zijn hand te pakken en opzij te leggen laat ze het toe. Thea slikt en vraagt zich af of ze rood kan worden over haar hele lichaam. Het lijkt alsof haar been in brand staat. De hitte van zijn hand dringt door haar jas en jurk heen. Hij kijkt haar aan met een blik die zo intens is dat ze er niet aan kan ontsnappen.
‘Hoe heet je...’vraagt hij en draait de dop van de fles af. De sterke geur van de alcohol dringt door tot in haar neusgaten en een rilling loopt over haar rug.
‘Thea.’
Haar woorden sterven weg in de stilte.’ Thea Abrahams.’
‘Ik denk dat ik moet gaan,’ zegt ze abrupt en zachtjes praat ze zichzelf moed in om op te staan.
‘Niet voordat je een slokje hebt genomen.’
Hij schuift een stukje naar haar toe en nu ruikt ze ook de walm van alcohol en nicotine die om hem heen hangt.
Thea kijkt hem aan en ziet zijn glinsterende ogen diep in hun kassen liggen. Ze worden omringd door rimpels.
‘Een slokje...’zegt hij zacht. Dan laat ik je gaan.’
Er valt even een ongemakkelijke stilte en dan denkt Thea kwaad dat als Michel met haar was mee gegaan ze hier niet terecht was gekomen.
Ze glimlacht dapper naar hem en dan pakt ze de fles en zet hem aan haar lippen en neemt een slok.
Thea moet hoesten als de sterke drank zich brandend een weg baant langs haar slokdarm naar haar maag.
‘Nog een slokje, teef...’zegt de man met een sluwe glimlach en brengt de fles omhoog bij haar mond en Thea kan niet voorkomen dat een paar druppels over haar kleren lopen en de rest in haar mond. Ze brengt naar adem snakkend haar handen naar boven in een vruchteloze poging de fles bij haar mond weg te halen maar hij houdt haar hoofd vast tot dat zelfs de laatste druppels zijn doorgeslikt. Zijn woorden weerkaatsen in haar hoofd. Teef...teef. .teef...wanhopig graaft ze in haar geheugen. Probeert zich te herinneren wat een teef is en met een blik op Rex weet ze het weer. Een vrouwtjes hond.

Met een tevreden grijns op zijn gezicht haalt hij de fles van haar mond en gooit hem achter de bank de struiken in en staat op. Dan maakt hij rustig en weloverwogen de halsband rond de nek van Rex los en slaat die om haar nek en gespt hem dicht. Zijn warme, stinkende adem slaat in haar gezicht als hij bij Thea haar lange haar omhoog doet en over de halsband heen laat vallen. Verbijsterd voelt ze de riem strak rond haar nek en het bloed bevriest in haar aderen. Vervolgens maakt hij haar pols los van de riem en maakt die vast aan het oog van de halsband.
Langzaam maar zeker dringt het tot Thea door wat er net is gebeurt en ze voelt de grond onder haar wegzakken. Ze is als een hond vastgemaakt aan de riem.
‘Nu heb ik je aan de ketting..’ zegt hij met een stem die als een zak cement over de grond sleept. ‘ Je bent mijn teefje en ik laat je niet meer gaan.’
Hij grijpt Rex ruw bij zijn vacht en duwt hem de weg op en klapt hard in zijn handen.
‘Ksssttt...wegwezen, ’roept hij...’Ga naar huis….naar de baas…’
De woede en gelijk de onmacht kleeft aan Thea haar huid als een dun laagje zweet en wanhopig roept ze om Rex maar haar keel is te droog en met tranen in haar ogen ziet ze hem wegrennen met de man zwaaiend achter hem aan. Vol ongeloof valt haar mond open en verongelijkt kijkt ze hem na. Een ijselijke geluidloze kreet rolt over haar lippen. Opeens is ze verschrikkelijk moe en woedend om wat er allemaal met haar gebeurt. Wankelend staat ze op en ziet als laatste de staart van Rex verdwijnen in de nacht. Rex...die ze al in haar handen had toen hij nog een puppy was. Het geblaf van Rex sterft langzaam weg en alles draait om Thea heen. Een golf van misselijkheid komt omhoog. Ze staat te zwaaien op haar benen en hij rent terug, vangt haar op en laat hij haar zakken op de bank. Thea laat een harde boer en kijkt hem versuft aan. Haar gezicht is zo wit als een doek.
‘Ik voel me niet zo lekker, ’pruttelt ze en doet haar hoofd achterover en pakt zijn hand vast.' Ik denk dat ik ziek wordt.'
Klampt zich aan hem vast als een drenkeling aan een reddingsboei als ze zich nog zieker gaat voelen.
'Ik wil mijn hond terug,' stottert Thea.' Ik ga achter Rex aan.'
Zijn hoofd zweeft boven haar als hij de riem om haar hals strakker aantrekt en Thea naar adem moet snakken. Wanhopig probeert ze een vinger achter de riem te krijgen. Ze wil hem niet laten merken hoeveel moeite het haar kost om adem te halen. Ze staart in zijn donkere ogen en ziet de lust en de begeerte om haar volledig aan hem te onderwerpen. Thea begint te hoesten en schuim komt op haar lippen.
In paniek probeert ze haar vingers achter de riem te krijgen. 'Ik...ik....stik..' gorgelt ze.
Haar ogen draaien in haar hoofd en net op het moment dat alles om haar heen dreigt op te lossen krijgt ze weer adem en zuigt ze haar longen weer vol met lucht. Thea laat hem niet merken hoe opgelucht en blij ze is adem te halen.
Hij maakt de halsband om haar nek opnieuw vast en pakt de riem op en draait die om zijn pols.
‘Blijf bij me alstublieft.., ’smeekt Thea zacht. ‘ Ik voel me ziek ...ik wil nu niet alleen zijn…’
Ze voelt zich licht in haar hoofd worden en opeens draait ze zich in paniek om, legt haar handen op haar maag en deponeert haar laatste maaltijd naast de bank op de zanderige grond. Haar schouders schokken en ze kokhalst en spuugt alles eruit totdat ze als een hoopje ellende naast de bank op de grond in elkaar zakt. Haar maag trekt krampachtig samen en ze heeft zich nooit meer zo ellendig gevoeld. Speeksel en braaksel loopt uit haar mond en de smaak is verschrikkelijk.
De man glimlacht en trekt haar jas uit en legt die op de bank.
‘Ik wil water...’fluistert Thea. ’Mijn keel is zo droog als leer….’
Ze kijkt hem met half dichtgeknepen ogen aan en zegt dan met een verhelderend inzicht.
‘Het kwam door die whisky...ik kan niet tegen drank.’
Hij draait haar hoofd naar hem toe en met een onwrikbare vastbeslotenheid drukt hij zijn mond op die van haar en kronkelt zijn tong rond die van Thea en vinden hun lippen elkaar in een alles verslindende kus.
Thea blijft doodstil zitten als hij zijn tong bij haar naar binnen werkt en daarbij niet bepaald liefdevol te werk gaat. Hij verkracht haar met zijn tong. Zijn speeksel glijdt over haar tong en ze slikt alles door. Thea glijdt weg in een roes en in haar hart weet ze dat dit nog maar het begin is. Haar eerste stappen op weg naar haar nieuwe leven. Een leven waarin ze niet meer wordt veroordeeld maar waarin ze alleen nog maar hoeft te gehoorzamen en toegeven aan een ruwe spannende begeerte. Ze is vastbesloten om hem te geven wat hij van haar wil.
Hij duwt haar bij de schouders op haar knieën op de grond en trekt zijn broek omlaag en ze ziet een dikke lange erectie van zeker twintig centimeter voor haar gezicht hangen.
De stank slaat haar in het gezicht maar Thea weet wat wat er van haar verwacht wordt en op het moment dat ze haar mond opent en haar lippen om zijn erectie laat glijden heeft ze haar plaats definitief ingenomen op zijn terrein. Ze voelt zijn dwingende hand op haar achterhoofd. Thea volgt zijn spelregels. Ze is onderdeel geworden van zijn spel. Hij duwt zijn pik zo diep in haar keel dat ze moet kokhalzen maar ze is nu een pion op zijn speelbord en onbewust zet ze zich schrap voor wat nog komen gaat. Hij stoot zijn penis tot achter in haar keel en bij iedere stoot van hem smelt haar verleden weg en verdwijnen de herinneringen aan Michel en aan Rex. Zijn warmte omringd haar en vervult zijn hart. Eindelijk is ze op weg naar de vrouw die ze altijd al heeft willen zijn...

Haar jurk wordt omhoog geduwd en hij legt een hand tussen haar vochtige dijen. Hij trekt haar benen open en begint haar kut te masseren door de dunne stof van haar katoenen slipje heen.
‘Je hoerenkut is nat en geil….je kan bijna niet wachten tot je geneukt wordt,’ zegt hij schor.
Pakt haar hand en legt die op de vochtige plek tussen haar benen die snel groter wordt en wrijft haar vingers er overheen. Tot haar afschuw beseft ze dat hij gelijk heeft en een gil rolt over haar lippen als hij haar vingers pakt en die de vochtige warmte van haar onderbroek in laat glijden.
‘Masseer jezelf...’zegt hij schor en trekt haar slip omlaag en haar benen nog wijder zodat ze er makkelijker bij kan. Adrenaline raast door haar heen als ze voelt hoe haar vingers nat en kleverig worden van haar eigen sappen . Geile en wellustige gedachten overspoelen Thea als ze haar vingers dieper naar binnen duwt en dan naar haar mond brengt.
Ze ligt onbeweeglijk op haar rug met haar hoofd op de rand van de bank en ze staart omhoog naar de donkere lucht. In een fractie van een seconde realiseert ze zich dat er een groot verschil is tussen het verwachte en het ongeplande. Als ze thuis was geweest had ze nu samen met Michel een kopje koffie gedronken en voor de televisie gezeten. En nu...
Nog nooit in haar leven heeft ze zichzelf geproefd en ze brengt haar hand voor haar ogen en ziet sliertjes geil tussen haar vingers plakken. Dan...onder de goedkeurende blikken van hem stopt ze haar vingers in haar mond en likt ze een voor een af. Hij staat op en slaat bijna liefdevol een arm om haar heen en trekt haar aan de riem mee het bos in. Neemt haar mee als een lam naar de slachtbank. Thea reageert niet en biedt geen weerstand. Ze wordt meer meegesleept dan dat ze loopt. Ze wankelt op haar benen en voelt dan dat ze op een open plek tegen een boom wordt aangezet en haar armen er omheen worden geslagen. Haar wang wordt tegen de ruwe schors aangeduwd en dan zonder haast trekt hij de jurk kapot en staat Thea met alleen nog een trui en haar schoenen en een witte katoenen onderbroek aan tegen de boom. Verlicht door de volle maan. Schaapachtig schiet het door haar heen dat ze die ochtend nog gelukkig een schone heeft aangetrokken.
Haar ademhaling versnelt en een wellustige gil welt op in haar keel als ze zijn ruwe vinger voelt die verder gaat haar vagina te masseren door de dunne stof heen. Hij staat achter haar en laat zijn vinger het werk doen en Thea hapt naar adem als ze merkt hoe haar lichaam nog sterker reageert op de vinger die steeds dieper naar binnen duwt en ze drijfnat begint te worden en binnen een paar minuten haar slip zo nat is dat ze hem bijna kan uitwringen.
‘Jullie teefjes zijn allemaal hetzelfde,’ hoort ze zijn schorre stem in haar oor. Warme adem die haar wang streelt en de bewegingen van zijn vinger die steeds intenser worden.
‘Jullie zeggen altijd “nee “ maar jullie lichaam zegt ja…’
De adem stokt in haar keel als ze opeens de harde aanzet van een penis tegen haar kont voelt en hij haar slip omlaag trekt tot op haar enkels en haar natte kut begint te masseren en ze hem tevreden hoort grommen.
‘Ik ga je oogsten...teefje...als je wil mag je gillen...dat maakt het alleen maar leuker want niemand hoort je.’
Thea haar hart bonst zo hard dat ze bang is dat ie uit haar borstkas springt. Adrenaline raast door haar lichaam als de tranen opwellen in haar ogen op het moment dat ze zich realiseert dat ze op het punt staat verkracht te worden. Eigenlijk zou ze zich moeten schamen voor wat ze met zich laat doen omdat ze niet de moed en de kracht heeft om zich er tegen te verzetten. Thea weet dat ze het liever ondergaat dan dat ze vecht op het moment dat hij haar slip kapot trekt en haar bovenlichaam omlaag duwt.
Opeens hoort ze hem dingen oprapen van de grond en ze weet wat haar staat te gebeuren. Thea begint zachtjes te jammeren en stopt de knokkels in haar mond als ze de eerste klappen hoort komen. De pijn kruipt weg in haar geest als een vermorzelde kakkerlak.
Zacht maar dwingend duwt hij haar hoofd tussen haar benen en hij doet een stap achteruit en zijn hand omhoog. Dan zwiepen de takken door de lucht en Thea gilt tot ze niet meer kan. Maar ze is sterk en ze weet dat hij haar net zo hard nodig hebt als zij hem nodig heeft.
De tranen die komen zijn niet van de pijn maar van opluchting. Ze is nu aan hem onderworpen en ze wil de zoetheid van de pijn niet missen. Eindelijk gooit hij zwaar hijgend na een uur de bebloede takken van zich af en legt zijn handen rond haar heupen. Thea sluit haar ogen en voelt hoe hij ruw bij haar naar binnen dringt en haar begint te neuken met lange, stevige halen met als enige getuige de maan hoog boven haar hoofd. Het is goed. Thea weet nu dat waar ze al die jaren al naar verlangde ze nooit van Michel had kunnen krijgen. Haar naakte lichaam aan de boom rilt van de kou maar niet van de pijn.
Ze voelt de rode striemen op haar billen maar dat zijn eretekens. Ze hoeft alleen maar te wachten tot hij klaar met haar is en haar dan in zijn armen meeneemt... naar haar lotsbestemming.