Dit keer een extra lange aflevering .Het verhaal wordt langzaam spannender

Lies grijpt zijn hand voordat hij die kan terugtrekken. Haar vingers sluiten zich om zijn pols, niet hard, maar beslist genoeg om hem te stoppen. Hij voelt de druk van haar greep, de warmte van haar handpalm tegen zijn huid, en zijn lichaam verstijft. Ze trekt hem mee, weg van de straat, weg van de omgevallen fiets die nog op het asfalt ligt met het stuur in een vreemde hoek. Hij loopt naast haar, zijn pas haperend, haar hand nog steeds om zijn pols als ze het grindpad op lopen dat tussen twee woonstraten door sluipt naar het parkje dat hij zich vaag herinnert van vroeger.

De berken werpen lange schaduwen over het betonnen bankje. Lies gaat zitten, trekt hem aan zijn hand naar beneden tot hij naast haar zit, en laat pas los als hij zit. Het hout kraakt onder hun gewicht. Hij plaatst zijn handen op zijn knieën, vingers gespreid, alsof hij zichzelf aan de grond vastpint. Hij raakt haar niet aan. De afstand tussen hun schouders is misschien tien centimeter, maar het voelt als een greppel die hij zelf gegraven heeft.

Lies draait haar hoofd naar hem toe. De veeg op haar wang is donkerder geworden, het stof vermengd met een dun laagje zweet. Ze kijkt hem aan met die blauwe ogen die niets weggeven, en haar hand vindt zijn dijbeen. Haar vingers landen vlak boven zijn knie, en ze beginnen langzaam te cirkelen. De beweging is klein, bijna achteloos, alsof ze zich niet bewust is van wat ze doet. Maar hij weet dat ze het weet. De cirkels zijn te gelijkmatig, te doelbewust.

"Vertel het me," zegt ze. Haar stem is laag, vlak, zonder verwijt maar zonder genade. "Waarom duwde je me weg?"

Hij slikt. Ze zegt het precies goed. Dat was wat hij gedaan had. Hij had haar van zich af geduwd. Ruw van zich afgeduwd. Precies dat. Zijn blik blijft hangen aan de lege zandbak aan de overkant van het pad, het zand glad en ongerept alsof er in jaren geen kind gespeeld heeft. De gefilterde lichtvlekken schuiven over de grond als de bladeren bewegen. Hij opent zijn mond, sluit hem weer. Haar vingers cirkelen nog steeds, en hij voelt de warmte door de stof van zijn broek heen, een brandende plek die zich uitbreidt.

Hij begint te vertellen. Hij begint zomaar ergens. Daar waar het hem het meeste raakt. Daar waar hij denkt dat het helemaal mis ging.

"Ik ging soms je kamer binnen," zegt hij. De woorden komen eruit als steentjes die hij één voor één uitspuugt.

"Als je de deur opengelaten had."

Lies zegt niets. Haar vingers stoppen niet met cirkelen.

"Ik droeg altijd die dunne pyjamabroek. Die ene met de open gulp." Zijn stem is schor, en hij schraapt zijn keel.

"De stof was zo flinterdun dat alles erdoorheen scheen. En ik was—ik was zo ontzettend geil, Lies. De hele tijd.

Ik kon het niet verbergen."

Hij kijkt naar zijn handen op zijn knieën. Zijn vingers zijn wit omdat hij ze zo hard in het hout van het bankje klemt. Haar vingers cirkelen nog steeds over zijn dijbeen, en hij voelt zijn bloed naar beneden trekken, de bekende druk die hij al sinds zijn puberteit kent, die hij zo lang geprobeerd heeft te negeren.

"Soms was ik zo hard dat mijn lul uit mijn broek stak. De gulp stond open en hij—hij piepte eruit. Ik liep zo je kamer in." De woorden komen sneller nu, alsof hij een dijk doorbreekt. "En jij lag daar. In bed. In die lange nachtpon."

Lies haar vingers vertragen. De cirkels worden kleiner, concentreren zich op één plek, en hij voelt haar nagel heel licht over de binnenkant van zijn dijbeen krassen.

"Welke nachtpon?" vraagt ze.

"Die witte. Die dunne. De stof was zo—zo dun dat ik je contouren kon zien. Alles. De lijn van je heupen, de— alles." Zijn stem breekt op het laatste woord. "Ik schaam me daarvoor. Nog steeds. Ik schaam me er zo erg voor, Lies."

Hij kijkt haar niet aan. Hij kan niet. Zijn blik blijft hangen aan de berken, hun witte stammen als botten in de schaduw. Zijn gezicht brandt, en hij weet dat hij rood is, dat het zweet in zijn nek plakt.

"Ik durfde het je niet te vertellen," gaat hij door. "Dat de reden dat ik kwam—dat het niet was om te praten of zo. Ik kwam omdat ik zo ontzettend opgewonden van je was. Van jou. En dat kon ik niet—dat mocht niet. Dus duwde ik je weg, want dat was makkelijker dan—"

"Dan wat?" Lies haar stem is nauwelijks meer dan een fluistering.

"Dan toegeven wat ik wilde." Zijn handen trillen op zijn knieën. "Dan eerlijk zijn."

Stilte. Het verkeer achter de bomen klinkt als een verre branding. Een merel roept ergens, en het geluid hangt in de lucht als een vraagteken.

Lies trekt haar hand niet terug. Haar vingers liggen stil op zijn dijbeen, en hij voelt het gewicht van haar handpalm als een brandijzer. Ze ademt uit, langzaam, en hij ruikt de frisdrank van het station nog op haar adem, zoet en chemisch.

"Weet je wat ik me herinner?" zegt ze. "Ik herinner me dat je in mijn deuropening stond. Dat ik je zag. En dat ik zei dat je niet zo stom moest doen."

Hij knikt. Hij herinnert het zich. Haar stem, die woorden, en de manier waarop ze zich omdraaide in bed, de dunne stof meebewegend met haar lichaam.

"Maar ik heb het nooit aan mama verteld," zegt Lies.

Hij kijkt haar eindelijk aan. Haar blauwe ogen zijn dichtbij, en de schram op haar hand glanst in het gefilterde licht, de dunne bloedlijn al aan het indrogen.

"Nee," zegt hij. "Dat heb je nooit gedaan."

De woorden hangen tussen hen in als de geur van de berken, scherp en groen. Haar vingers beginnen weer te cirkelen, langzaam, en hij voelt zijn lichaam reageren ondanks alles, de druk in zijn broek die hij niet kan stoppen, de hitte die omhoog kruipt langs zijn ruggengraat.

"Waarom niet?" vraagt hij. Zijn stem is hees, bijna onverstaanbaar.

Lies kijkt hem aan. Haar vingers stoppen met cirkelen en haar glijdt nu langzaam heen en weer over zijn dijbeen, de warmte verspreidend. Ze zegt niets. Haar mond is een dunne lijn, en de schram op haar hand trekt het licht.

"Ik vroeg me dat later zo vaak af," zegt hij, en zijn stem trilt. "Waarom je het niet vertelde. Het zou je verlost hebben van mij. Van mijn bezoekjes. Van—van alles."

Lies haar hoofd kantelt een fractie. Haar blik glijdt over zijn gezicht, van zijn slaap waar ze eerder zijn haar had weggestreken naar zijn mond, en hij ziet iets in haar ogen wat hij niet kan plaatsen. Het is geen woede. Het is geen medelijden. Het ligt ergens tussenin, in een gebied waar hij geen woorden voor heeft.

"Misschien wilde ik niet verlost worden," zegt ze.

De zin raakt hem als een stomp in zijn maag. Zijn handen laten het bankje los, en hij weet niet waar hij ze moet laten. Zijn vingers hangen in de lucht, trillend, en hij dwingt ze terug naar zijn knieën. Hij raakt haar nog steeds niet aan. De afstand tussen hun schouders is nog steeds tien centimeter, maar het voelt nu anders, alsof de lucht ertussen verdicht is tot iets wat hij bijna kan vastgrijpen.

"Ik schaam me zo," herhaalt hij, en zijn stem breekt opnieuw. "Ik liep je kamer in met mijn lul uit mijn broek. Ik stond daar naar je te kijken terwijl jij in die nachtpon lag. Dunner dan—dan iets. Ik kon alles zien. En ik stond daar, keihard, en ik wist dat het fout was. Maar ik kon niet—wegblijven. Ik kon het niet."

Lies haar adem versnelt. Hij hoort het, de korte, ondiepe trekken door haar neus, en haar hand op zijn dijbeen verstrakt. Haar vingers graven zich een fractie in de stof van zijn broek, en hij voelt de afdruk van elke vingertop.

"Je stond in de deuropening," zegt Lies. "En je keek. Ik lag daar. Ik wist dat je keek."

Zijn hoofd knakt naar haar toe. Haar woorden zijn een mes dat een laag opensnijdt die hij niet wist dat hij had. "Je wist—"

"Ik liet de deur open," zegt Lies.

De stilte die valt is absoluut. Geen merel, geen verkeer, geen wind. Alleen zijn ademhaling en de hare, en haar hand op zijn dijbeen, en de schaduw van de berken die over hen heen schuift als een gordijn dat dichtgaat.

Zijn mond opent. Sluit. Opent weer. Hij zoekt naar woorden, maar alles wat hij vindt is te groot, te zwaar, te onmogelijk om uit te spreken. Haar vingers beginnen weer te cirkelen, langzaam, en hij voelt de hitte in zijn onderlichaam opvlammen, de druk die hij niet kan negeren, zijn lul die harder wordt in zijn broek terwijl hij hier zit, op dit bankje, in dit parkje, met haar hand op zijn been en haar bekentenis in de lucht tussen hen.

"Je bent mijn zusje," zegt hij. "Ik dacht—ik duwde je weg omdat ik dacht dat als ik dichtbij kwam, jij je rot zou schrikken en me zou afwijzen. En je zou alle recht van de wereld hebben gehad. Omdat je mijn zus bent, godverdomme. En dat zou ik niet—dat zou ik niet aankunnen. Dus duwde ik je eerst weg. Voordat jij het kon doen."

Lies lacht. Het is een kort, schor geluid, zonder humor. "Stommerd," zegt ze. Een traan borrelt op in haar ogen. "Lieve, ontzettende stommerd."

Haar hand op zijn dijbeen beweegt omhoog. Een centimeter. Nog een. Haar vingers cirkelen nu hoger, en de warmte van haar handpalm brandt door de stof heen, en hij voelt zijn lul kloppen, de druk die zich opbouwt terwijl hij zichzelf dwingt om stil te zitten, om haar niet aan te raken, om de afstand te bewaren die hij zichzelf heeft opgelegd als straf voor alles wat hij gedaan heeft.

"Ik liet de deur open," herhaalt Lies. "Elke keer. En jij kwam. Elke keer. En ik lag daar in die nachtpon, en ik wist dat je daar stond, en ik—"

Ze stopt. Haar vingers stoppen. Haar hand ligt stil op zijn dijbeen, hoog, gevaarlijk hoog, en hij voelt de hitte van haar hand alsof er niets tussen hen in zit.

"Jij wat?" fluistert hij.

Lies kijkt hem aan. De schram op haar hand, de veeg op haar wang, het stof op haar jasje—alles is nog hetzelfde als vijf minuten geleden, maar de lucht is anders. De lucht is zwaar en warm en vol van iets wat geen van beiden een naam geeft.

"Ik bleef liggen," zegt ze. "Ik draaide me niet om. Ik stuurde je niet weg. Ik wachtte."

Zijn handen trillen op zijn knieën. Zijn hele lichaam trilt, een fijn, onzichtbaar geril dat van zijn schouders tot zijn voeten loopt. Hij voelt de drang om haar aan te raken, om zijn hand op haar hand te leggen, om de cirkel te sluiten die ze begonnen is, maar hij doet het niet. Hij zit daar, op het bankje, in het parkje, onder de berken, en hij raakt haar niet aan, maar zij raakt hem wel aan. De afstand tussen hen is tien centimeter en een heel leven.

"Ik durfde niet," zegt hij. "Ik durfde je niet te laten weten waarom ik elke avond naar jouw kamer kwam. Ik was bang dat je—dat je me zou haten. Omdat ik je broer ben. Als je wist hoe geil ik op je was. Hoe hard ik werd van—van jou. Van je nachtpon. Van alles."

Lies haar vingers hervatten hun cirkel. Langzaam. De beweging is nu doelbewuster, en hij voelt haar nagel over de binnenkant van zijn dijbeen krassen, dichter bij het midden, en zijn lul klopt in zijn broek, de druk bijna ondraaglijk.

"Ik haatte je niet en wilde je ook helemaal niet haten," zegt Lies. "Daarom vertelde ik het mamma niet. Daarom stuurde ik je niet weg."

Hij knikt. Zijn keel is dichtgeknepen, en hij kan alleen maar knikken, en haar vingers cirkelen en cirkelen en hij zit daar en hij laat het gebeuren, en de schaamte en het verlangen en de spijt mengen zich met de hitte in zijn onderlichaam tot een onontwarbare knoop.

“Het spijt me. Het spijt me zo", fluistert hij zachtjes. Alsof hij denkt dat zijn woorden haar pijn doen.

Lies zegt niets. Haar hand ligt op zijn dijbeen, haar vingers stil nu, en ze kijkt hem aan met die blauwe ogen die alles gezien hebben en niets vergeven, en de schaduw van de berken valt over hen heen als een deken.

Lies trekt haar hand terug.

Het gebeurt zonder waarschuwing — haar vingers glijden van zijn dijbeen alsof ze een pagina omslaat, en de plek waar ze lag voelt aan als een brandwond die plotseling wordt blootgesteld aan lucht. Zijn spieren spannen zich onder de stof van zijn broek, de huid eronder koud en kloppend. Hij kijkt naar haar hand, die nu naast haar op het beton van het bankje rust, de vingers licht gekruld, de drogende krab op haar handpalm een donker lijntje in het gefilterde licht.

Ze kijkt hem aan.

Niet de blik van daarnet, zacht en zoekend. Dit is iets anders. Haar blauwe ogen zijn gefocust, de pupillen klein in het daglicht, en ze houdt zijn gezicht vast met die blik zoals je een insect vastprikt op een kurkbord — niet wreed, maar beslist. Haar mond is gesloten, de lippen een rechte lijn, en haar kaak staat strak. De donkere veeg op haar wang maakt haar gezicht harder dan het is.

Hij wacht. Zijn handen liggen nog op zijn eigen knieën, de vingers wit rond de botten. Zijn lul klopt in zijn broek, een trage, genadeloze hartslag die hij niet kan negeren. Het grindpad achter de berken knerpt onder de voeten van iemand die hij niet kan zien, en het geluid verwijdert zich tot het verdwijnt.

"Ik wil nog iets weten," zegt Lies.

Haar stem is laag, bijna toonloos, alsof ze een mededeling doet over het weer of de tijd. Maar haar ogen laten de zijne niet los. Ze draait haar bovenlichaam een fractie naar hem toe, haar schouder onder het bevuilde jasje een hoek die hem sluit, en haar rechterhand blijft op het beton liggen, de vingers nu plat, alsof ze zich ergens op voorbereidt.

Hij slikt. Zijn mond is droog, zijn tong dik achter zijn tanden. "Wat dan," brengt hij uit, en het klinkt als het kraken van een deur die lang dicht is geweest.

"Vertel me wat je zo graag had willen doen." Ze pauzeert niet, maar de woorden komen langzamer, elk een steen die ze op een stapel legt. "Die nachten. In Friesland. Als je in mijn deuropening stond en naar me keek."

De berken boven hen bewegen, en de schaduwen verschuiven over het bankje, over haar gezicht, over zijn handen. Een duif koert ergens in het struikgewas, het geluid dof en ver.

"Vertel het me," gaat ze door. "Woord voor woord. Precies wat er door je hoofd ging. Wat je wilde doen als je daar stond met je lul hard in je broek."

Hij voelt het bloed naar zijn gezicht stromen, een golf van hitte die zijn wangen en voorhoofd vult. Zijn vingers klauwen in de stof van zijn broek. "Lies —"

"Nee." Haar stem is niet harder, maar de klank snijdt. "Je hebt het opgeschreven in je hoofd, al die jaren. Ik wil het horen. Uit jouw mond. Nu."

“Wil je dat echt weten?”

Lies kijkt hem aan. Recht in zijn ogen. En hij kijkt in de hare. Die mooie, blauwe ogen. Alles is weer terug.

“Ja, ik wil het echt weten”, zegt ze zacht en warm.

Ze beweegt niet. Ze raakt hem niet aan. De tien centimeter tussen hen voelt aan als een kloof die hij niet kan overbruggen met zijn handen, alleen met woorden. De lucht ruikt naar berkenblad en warm beton en iets zoets van de struiken achter hen, en hij ademt het in terwijl zijn hoofd leeg en vol tegelijk is.

"Ik..." begint hij, en zijn stem breekt. Hij kucht, probeert het opnieuw. "Ik stond in de gang. De deur stond open. Ik zag je liggen."

Lies knippert niet. "En?"

"Je lag op je zij. Die nachtpon was — hij was omhoog gekropen. Tot hier." Hij raakt zijn eigen heup aan, net boven de knokkel, en zijn vinger trilt. "Ik kon je billen zien. De binnenkant. Het licht van de gang viel op je huid."

Hij stopt. Zijn keel dicht. Lies kijkt hem aan, en er is geen medelijden in haar gezicht, geen verzachting. Alleen aandacht, scherp en ongeduldig, de aandacht van iemand die wacht tot een ander zijn verhaal afmaakt.

"Ja? Ga door," zegt ze zacht.

"Ik werd hard. Meteen. Zo hard dat het pijn deed." Zijn stem is nu een hees gefluister, de woorden eruit geperst als tandpasta uit een tube. "Mijn lul klopte tegen de stof van mijn broek en ik kon niet — ik kon niet weglopen. Ik duwde mijn broek naar beneden en liet hem op mijn enkels vallen. Ik voelde me zo verschrikkelijk geil. Ik bleef naakt naar je kijken."

"Naar wat precies?". Haar stem nog zachter.

Hij sluit zijn ogen. Achter zijn oogleden is het donker, maar het beeld is er nog, altijd geweest, gebrand op de binnenkant van zijn schedel als een foto die nooit vergeelt. "Naar je billen. De nachtpon was opgekropen en ik zag de ronding van je billen. Het gleufje ertussen. Ik kon — ik kon bijna voelen hoe het zou zijn om je aan te raken."

"Bijna," herhaalt Lies. Er ligt iets in haar stem dat hij niet kan plaatsen — geen spot, geen medelijden. Iets dat lijkt op honger, maar dan dichtgetimmerd. "Vertel verder."

"Ik wilde naar je toe lopen. Het beddengoed opzij schuiven. Ik wilde mijn hand op je heup leggen." Zijn vingers graven in zijn knie, de knokkels wit. "Je nachtpon omhoog schuiven. Zodat ik alles kon zien."

De duif koert opnieuw, dichterbij nu. Het grind knerpt weer, maar er is niemand — de wind, of een egel onder de struiken. Lies ademt in, een langzame, beheerste ademhaling die haar borstkas licht doet rijzen onder het jasje.

"En dan?" vraagt ze. "Als je alles kon zien. Wat dan?"

"Ik wilde je aanraken." De woorden komen sneller nu, alsof de dam breekt, alsof hij niet meer kan stoppen. "Mijn vingers langs je dij, omhoog. Langzaam. Ik wilde voelen of je nat was. Of je huid warm was tussen je benen. Ik wilde mijn vingers in je schuiven, in dat gleufje. Ik wilde je voelen bewegen in je slaap, je billen tegen mijn hand aan drukken."

Zijn stem is niet meer dan een schor geluid, maar het vult de stilte tussen de berken. Lies' ogen zijn donkerder geworden, de pupillen wijder, en ze ademt door haar mond, een vlugheid in haar borst die er eerder niet was.

Ze zegt niets. Ze wacht.

"Ik was naakt, mijn lul hard en stijf," zegt hij, en de woordkeuze — de vulgariteit, het platte ervan — laat hem bijna stikken, maar hij gaat door. "Ik wilde hem tussen je billen duwen. Ik wilde voelen hoe warm je was, hoe zacht, en ik wilde — verdomme, Lies — ik wilde je neuken. Daar, in dat bed, terwijl je sliep. Ik wilde mijn lul in je schuiven en je wakker maken met mijn lul in je kut."

De woorden hangen tussen hen, zwaar en vochtig, en de stilte die volgt is niet leeg maar vol — vol van alles wat hij zojuist heeft losgelaten, de jaren van schaamte en verlangen die nu in de lucht hangen als de geur van regen op heet asfalt.

Lies beweegt. Haar hand op het beton verplaatst zich, de vingers strekken en krommen weer, en ze likt haar lippen — een snelle beweging, haar tongpunt die haar onderlip raakt en terugtrekt. Haar borstkas gaat sneller op en neer. De donkere veeg op haar wang is een schaduw in het schuifelende licht van de berken.

"Was dat alles?" vraagt ze. Haar stem is veranderd — lager, de randen ervan ruw, alsof de woorden over schuurpapier zijn gezeefd.

Hij schudt zijn hoofd. "Nee."

"Vertel me de rest ook."

"Ik wilde je omdraaien. Op je rug. Ik wilde die nachtpon over je hoofd trekken en je tieten zien. Ik wilde mijn mond op je tepels zetten en zuigen terwijl ik je neukte. Ik wilde je horen — ik wilde dat je geluid maakte, dat je kreunde, dat je mijn naam zei." Zijn stem breekt op het laatste woord, en hij voelt de tranen achter zijn ogen branden, niet van verdriet maar van de overgave, de naaktheid van het uitspreken.

"Ik wilde je kut vullen met mijn lul en ik wilde in je klaarkomen. Diep in je. Ik wilde je om mijn lul voelen. Hoe je om me heen samentrekt als je klaarkomt, en ik wilde het niet terugtrekken, ik wilde alles in je spuiten, elke druppel, en ik wilde — ik wilde dat je het wist. Dat je wist dat ik daar was. Dat ik je neukte. Dat je van mij was."

De tranen komen, twee strepen op zijn wangen, warm en zout. Zijn handen trillen op zijn knieën, zijn hele lichaam trilt, een rilling die van zijn schouders naar zijn voeten gaat en terug. De lucht om hem heen voelt dunner, alsof hij alles heeft leeggegoten wat erin zat.

Lies kijkt naar hem. Haar gezicht is niet zachter geworden, maar het is ook niet harder. Er is iets verschoven in de manier waarop ze naar hem kijkt — de scherpte is er nog, maar eronder, als een stroom onder ijs, is iets dat op hitte lijkt. Haar lippen zijn iets van elkaar, en ze ademt door haar mond, en haar vingers op het beton krabben zachtjes over het oppervlak, een geluid dat hij bijna niet hoort boven het bonzen van zijn eigen hart.

Ze zegt niets. De seconden rekken zich uit, vullen met het ruisen van de berken en het verre gedempte geluid van een auto op de woonstraat achter de bomen. De schaduwen verschuiven.

Dan leunt ze naar voren, een fractie, niet genoeg om hem aan te raken, maar genoeg dat hij de warmte van haar lichaam kan voelen, de geur van haar huid — zweet en stof en iets eronder dat zuiver en warm is, als brood dat net uit de oven komt. Haar ogen zijn groot, de pupillen donker, en ze houdt zijn blik vast.

"Oké," zegt ze. Eén woord, zacht, bijna geluidloos. En dan, langzamer: "Oké."

Ze beweegt haar hand van het beton naar het hout van het bankje, naar de plek waar zijn hand ligt. Haar vingers raken de zijne, niet grijpend, niet houdend, alleen rakend, de toppen van haar vingers op de rug van zijn hand, en de aanraking is zo licht dat hij hem bijna niet voelt, maar hij voelt het — de warmte, de droge huid, de krab op haar handpalm die langs zijn knokkel schuurt.

Hij kijkt naar haar hand op de zijne. Dan naar haar gezicht. De tranen op zijn wangen zijn nog nat, en hij ademt in, een lange, beverige teug.

"Lies," zegt hij zacht, en het is geen vraag en geen antwoord, alleen haar naam, uitgesproken als een gebed dat hij niet meer kan inslikken.

Ze antwoordt niet met woorden. Haar vingers sluiten zich om de zijne, langzaam, een voor een, en haar duim streelt over zijn knokkels, een enkele beweging, heen en terug, terwijl de berken boven hen ruisen en de schaduwen langzaam draaien op het grindpad.