Alexander helpt me uit de tender. Hij glimlacht en zegt:
“Als we niet aan boord zijn mag je gewoon je schoenen aan, hoor.”
Ik schaam me een beetje.
“Ik ben inmiddels zo gewend om geen schoenen te dragen dat ik ze gewoon vergeten ben.”
Hij lacht, slaat een arm om me heen en samen lopen we het middeleeuwse centrum in. De stenen voelen hard, warm en een beetje ruw onder mijn blote voeten. Mijn omslagdoek zit met één knoop op mijn rechterheup vast, waardoor de wind vrij over mijn blote been strijkt en de stof bij elke stap om mijn benen beweegt. Daarboven draag ik een oranje-rood shirtje met korte driehoeksmouwtjes die alleen mijn schouders bedekken. De hals is wijd, de zijkanten worden bijeengehouden door een lange veter, en de dunne stof volgt de lijnen van mijn lichaam zonder echt iets te verbergen.

Vanmorgen voelde ik me er sexy in. Nu, midden in een winkelstraat, voel ik me opeens bekeken en te bloot. Naast me loopt Alexander in een gebrokenwit overhemd met de bovenste knoopjes nonchalant open. Hij oogt volledig op zijn gemak. Zijn hand is warm en aanwezig om de mijne.
We komen langs etalages met merken waar ik nog nooit van heb gehoord. Prachtige pakken, jurken, tassen, sieraden. Ik voel me een klein meisje in een speelgoedwinkel waarvan ze weet dat ze niets kan betalen

Dan staan we opeens in een schoenenwinkel.
Een vriendelijke man komt meteen op ons af.
“Kan ik u en uw dochter helpen?” vraagt hij in het Engels met een zwaar accent.
Ik wil iets zeggen, maar Alexander is me voor.
“Ja, graag. Dochters… die hebben nooit wat fatsoenlijks om aan te doen. Ze wil wel wat passen.” Hij draait zich naar me om. “Wat wil je hebben, liefje? Weet je wat… jij gaat lekker zitten en passen. We laten ons verrassen door deze vriendelijke man.”
Ik word in een stoel gezet. Wat volgt is een parade van veel te luxe schoenen.
Eerst hoge, soepele laarzen van zacht leer met een stevige hak. Als de verkoper de rits omhoog trekt, glijdt het leer strak om mijn kuiten. Alexander knielt even, streelt met twee vingers langs de rits en tikt kort op mijn enkel. “Mooi,” mompelt hij.
Daarna enkellaarsjes met een open teen en dunne veters die kruislings omhoog gaan. Ze voelen licht en een beetje stout. Alexander helpt me ze uit te trekken door zijn hand onder mijn hiel te schuiven, zijn duim kort over mijn voetholte te laten glijden.
Dan komen de sandaaltjes. Een paar met smalle bandjes en een klein plateau. Een ander paar met lange linten die om mijn enkels gewikkeld moeten worden. Elke keer als Alexander een gesp dichtdoet of een bandje strakker trekt, blijft zijn hand een seconde langer op mijn been liggen dan nodig is. Ik voel me bekeken, verzorgd en een beetje te kijk tegelijk.

Meer dan een uur later loop ik de winkel uit op mooie sleehak-sandaaltjes die perfect bij mijn outfit passen. Een paar hoge laarzen met stevige hak worden later bij de boot bezorgd.

Hierna neemt hij me mee naar een kledingzaak. Hij duwt me het pashokje in en komt steeds terug met nieuwe dingen. Ik voel me super verwend, bijna als een prinses, maar tegelijk akelig bewust van de prijzen. Hij heeft net al schoenen voor me gekocht. Gaat hij nu ook dit betalen? Dat kan ik nooit terugbetalen. Waarom doet hij dit eigenlijk?
Alexander blijft complimenten geven en lijkt oprecht te genieten van het helpen omkleden. Zijn handen glijden over mijn blote huid of over de stof zodra ik iets aan heb.
Ik sta alleen in mijn bikinitopje en worstel met een strakke broek als hij binnenkomt met een luchtig zomerjurkje zonder rug. Hij helpt me lachend uit de broek. Elke aanraking voelt warmer dan de vorige. Als ik in de jurk wil stappen, schudt hij zijn hoofd.
“Bij een jurkje als dit heb je geen bh nodig.”
Zijn vingertoppen glijden over mijn rug omhoog naar mijn nek, vinden de touwtjes van mijn bikinitopje en maken ze één voor één los. Het topje glijdt van me af. Zijn handen streken langzaam over mijn blote borsten. Ik voel mijn tepels hard worden tegen zijn handpalmen. Hij doet een stapje achteruit.
“Wow. Wat ben je toch mooi.”
Even denk ik dat hij ook mijn broekje uit gaat doen. Dat we hier, in het pashokje van deze dure zaak, verder gaan. Ik leun al een beetje naar hem toe. Maar hij tilt het jurkje op, trekt het voorzichtig over mijn borsten en knoopt de touwtjes vast in mijn nek. Geeft me een korte kus op mijn voorhoofd.
“Draai eens om.”
Met warme kriebels laag in mijn buik draai ik een rondje en rok wijd uit en slingert om mijn benen.
“Perfect,” zegt hij. “Laat maar aan. Je mag op de balie gaan zitten voor het scannen.” Hij grijnst en knipoogt.
Hierna neemt hij me mee naar een tassenwinkel. Hij loopt rechtstreeks naar de balie en zegt dat ik iets mag uitzoeken zodat ik de volgende keer mijn spullen netjes mee kan nemen. Dan draait hij zich naar me om, grijnst en knipoogt.
“Ik moet even wat anders doen. Ik zie je straks op het plein met de fontein.”
Hij legt kort zijn hand op mijn hoofd, schudt door mijn haar en loopt weg.
De verkoopster kijkt me vriendelijk aan.
“Nou, dat is lief van je vader. Vertel… wat vind jij mooi, jonge dame?”

Daar sta ik dan, alleen in een veel te luxe tassenwinkel waar je de tassen niet eens in de etalage te zien krijgt.
Ik kijk van de man achter de balie naar de deur waardoor Alexander is verdwenen, hopend dat hij toch terugkomt, en dan weer terug naar de man.

“Lief van je pappa dat je hier een tas mag uitzoeken,” zegt hij. “Is dit je eerste keer? Ik snap wel dat dat spannend is. Geen zorgen, Lysandros zal je helpen.”
Hij klinkt een beetje flamboyant, maar oprecht aardig.
Waar moet ik beginnen? Wat moet ik kiezen? Wat als het te duur is? Prijzen zie ik nergens. Wat als Alexander de tas niet mooi vindt? Of erger: wat als hij denkt dat ik iets kies omdat ik vermoed dat híj het mooi vindt?
Ik kan alleen maar eerlijk zijn en iets kiezen wat ik mooi vind. Iets dat mij uitstraalt.
Ik slik en lach zenuwachtig.

“Oké… ik heb eigenlijk een tas nodig voor mijn studie. Als ik hier dan toch sta, kan ik beter iets kiezen waar ik echt iets aan heb. Ik studeer voor meubel- en interieurontwerper. Dus iets met vakjes voor teken- en schetsspullen. En misschien dat mijn tablet of laptop erin past?”
Lysandros kijkt me even verrast aan, daarna vriendelijk.
“Oké, dat hoor ik niet vaak hier. Maakt niet uit. We gaan kijken.”
Hij geeft me witte handschoentjes en trekt er zelf ook een paar aan.

Na wat een eeuwigheid lijkt, loop ik de winkel uit met een zachtblauwe, rechthoekige vintage handtas van soepel geitenleer. Palladium sluitingen en gespjes, een optionele schouderband, vol vakjes en een vak dat precies groot genoeg lijkt voor mijn tablet. Lysandros had nooit gedacht dat hij dit model nog eens zou verkopen, maar hij vond hem prachtig bij me passen. “Bij je ogen vooral.”
Ik voel me de wereld te rijk, en tegelijk opgelucht dat ik iets heb gekozen wat ik daadwerkelijk kan gebruiken.
Bij de fontein staat Alexander al te wachten. Hij kijkt op zijn horloge. Ik loop met de tas in mijn hand heupwiegend op hem af, draai vlak voor zijn neus een klein pirouetje, sla mijn armen om zijn nek, duw mijn borsten tegen hem aan en geef hem een kus op zijn wang.
“Thanks, daddy,” fluister ik tegen zijn oor.
Ik voel iets in zijn broek groeien, zacht maar duidelijk aanwezig tegen mijn buik. Met een klein sprongetje ga ik naast hem op de rand van de fontein zitten en geef hem de tas.

“Vind je hem mooi? Kijk, wat een vakjes. En die gespjes. Ik ben er zo blij mee.”
Hij bekijkt de tas met een glimlach.
“Je hebt smaak. Dit is een bijzonder model. Unieke kleur. Niet veel vrouwen zouden hem hebben gekozen… maar hij past bij je.”
Ik bloos en krijg een glimlach van oor tot oor. Er valt een gewicht van mijn schouders.
Ik wijs naar zijn pols.
“Mooi horloge. Heb je die net gekocht? Die wijzers staan je goed.”
Alexander glimlacht.
“Goed gezien, meisje.” Hij doet het horloge af en laat me de achterkant zien. Automatisch uurwerk, vol tandwieltjes, geen batterij. Hij vertelt er kort over terwijl ik aandachtig kijk.

“Heb je zin om wat te eten?” vraagt hij daarna.
Pas nu merk ik dat ik sinds het ontbijt niets meer binnen heb. Ik knik.
“Top. Kies jij maar een terrasje uit.”
Hij pakt me bij mijn taille en tilt me van de fonteinrand. Arm in arm lopen we langs de terrasjes.
Die is te toeristisch.
Die ziet er te duur uit.
Die lijkt lekker, maar… echt veel te duur.
Zou die wel goed genoeg zijn voor hem?
Dan zie ik een klein terrasje net buiten het grote plein. Klassieke gerechten uit de middeleeuwen, het terras is aangekleed met historische elementen en het gebouw ziet eruit alsof het er al staat sinds de kruistochten.
“Die,” zeg ik. “Dat ziet er spannend uit.”
Alexander, die al richting het duurste terras leek te lopen, kijkt op.

“Die?” Hij lacht zacht. “Oké. Jij bent de baas.” Hij legt zijn hand op mijn heup en stuurt me die kant op.
Even twijfel ik. Is dit niet goed? Heb ik het verkeerde gekozen?
Bij de ingang staat een serveerster van ongeveer mijn leeftijd in een middeleeuwse jurk die haar ongelooflijk goed staat. Een strak keurslijf, wijde rok, zongebruinde huid, donkere ogen en een donkergroen lint door haar haar. Ik bloos en kijk snel weg als ze me aankijkt en glimlacht.
“Goedemiddag,” zegt Alexander. “Hebben jullie een tafel voor twee?”

We krijgen een tafeltje onder een boog van druivenranken waar kleine trosjes aan hangen. Alexander schuift mijn stoel aan. De serveerster komt terug met een donkerbruine karaf en schenkt cider voor ons in. We proosten en krijgen de menukaart.

Dagmenu, dagmenu uitgebreid, of verrassing van de chef.
Alexander kijkt enigszins verward naar de kaart. Ik vraag me af of ik hier toch de verkeerde keuze heb gemaakt.
Hij leunt achterover en kijkt me aan.
“Dus… wat neem jij?”
“Zullen we de verrassing van de chef doen? Die is voor twee personen. Zullen we die delen?”
Hij lacht.
“Haha, prima. Jouw feestje.”
Ik voel me opeens een beetje stom. Ik had gewoon een van die chique terrasjes moeten kiezen. Nu vindt hij me vast gek.

Kusjes Laura♡♡