We krijgen de rekening. Alexander legt een paar biljetten neer zonder te kijken hoeveel het precies is. Buiten voelt de avondlucht nog warm.

Hand in hand lopen we terug naar de tender.

Ik durf nog niet alles te vragen wat ik wil vragen. In plaats daarvan kijk ik naar de oude stenen onder mijn nieuwe sandaaltjes en voel de warme wind tegen mijn blote benen.

Mijn studie afmaken in Milaan. Spannend. Leuk. Eng. Een beetje te groot bijna. Mijn ouders ga ik missen. Mijn vriendinnen ook. Ik ken daar niemand. Zou ik echt goede vriendinnen kunnen worden met zijn dochter? En is het niet raar om bij hem te gaan wonen na alles wat er hier gebeurd is? Ik spreek geen woord Italiaans. Maar Milaan…

ik moet die school straks maar eens opzoeken.

Bij de stijger helpt hij me uit mijn sandaaltjes en aan boord. Hij zegt tegen de deckhand dat die van de rit mag genieten, gaat zelf achter het stuur zitten en gebaart dat ik naast hem mag plaatsnemen. Pas als we wegvaren legt hij zijn hand op mijn been. Zijn duim beweegt langzaam, warm en zacht. Elke kleine beweging trekt een streepje warmte door mijn onderbuik, terwijl mijn hoofd nog vol zit met zijn aanbod.

Mijn keel voelt strak. Ik weet niet of ik blij ben, bang, of allebei tegelijk.

Als de boot in zicht komt, zie ik dat de rest al terug is. Gelach op het achterdek, water dat van de glijbaan klatert, een jetski die een wit spoor trekt. Claire ligt op een luchtbed, Isabella staat bij de bar, Robert hangt over de reling.

Alexander meert aan. Voor we uitstappen streelt hij kort met zijn duim over de achterkant van mijn hand.

“Ga maar. Ik moet nog even wat regelen met de kapitein.”

Ik stap uit de tender. Mijn nieuwe tas hangt aan mijn schouder. Isabella zwaait me meteen toe.

“Daar is ze eindelijk! Kom.”

Lara steekt haar hoofd om de hoek en grijnst naar de tas.

“Nice…”

Ik ga met een holletje naar Isabella. Zij wil meteen alles weten. Terwijl ik vertel over de stille winkel en Lysandros met zijn witte handschoentjes, laat ik nonchalant mijn vingers over een van de touwtjes van haar bikinibroekje glijden. Ik trek er speels aan en strijk daarna licht over de bovenkant van haar dij. Isabella houdt even haar adem in.

“Zullen we gaan zwemmen?” vraagt ze.

Ik knik en doe de knoop de strik in mijn nek los. De stof glijdt van mijn schouders. Pas als ik de warme avondlucht over mijn blote borsten voel gaan besef ik dat ik geen bikinitopje aanheb. Snel trek ik het jurkje weer omhoog.

“Ik ga eerst even een topje aandoen.”

“Maakt mij niet uit als je zo gaat.”

“Misschien vanavond,” zeg ik met een klein lachje, geef haar een kusje op haar mond en loop naar mijn hut.

Binnen is het heerlijk koel. Lara zit op haar bed met opgetrokken knieën en kijkt op zodra ik binnenkom.

“Ooh, laat zien die tas.”

Ik leg de tas op het bed en laat mezelf er half naast vallen. Samen openen we alle vakjes. Lara maakt geluiden van bewondering bij het zachte leer en de palladium sluitingen.

“En die jurk dan? Draai je eens om.”

Ik ik kijk gaar speels aan en draai een rondje voor haar, strijk mijn haren uit mijn gezicht en duw mijn borsten een beetje naar voren. We lachen. Lara fluit zacht terwijl ze met haar handen over de stof en mijn heupen strijkt.

“Die man heeft smaak. Of jij hebt geluk.”

Ik grinnik en begin door de bikinilade te rommelen. Lara komt dichterbij en helpt me kiezen. Uiteindelijk pakt ze een lichtblauwe met dunne touwtjes.

“Deze. Past bij je nieuwe tas.”

Ik verwissel het broekje, trek mijn jurkje uit en blijf in alleen het bikinibroekje staan terwijl zij het topje om me heen houdt. Haar vingers zijn warm als ze de touwtjes in mijn nek vastknoopt. Ze doet het langzamer dan nodig, trekt ze strakker, controleert of ze goed zitten, en laat haar handen daarna even op mijn schouders rusten.

“Zo,” zegt ze zacht.

Ik mompel een bedankje en plof op mijn buik op het smalle bed met mijn telefoon al in mijn hand. Ik zoek snel op “Politecnico di Milano design”. Lara aarzelt even, kijkt naar de kleine ruimte, en gaat dan half op mijn rug liggen om mee te kijken. Haar borsten drukken warm en zacht tegen mijn blote schouderbladen. Een van haar benen schuift tussen de mijne. Ik voel haar adem in mijn nek terwijl ze over mijn schouder naar het scherm staart.

“Ziet er serieus uit,” mompelt ze dicht bij mijn oor. Haar lippen raken bijna mijn huid.

“Mmm.” Ik scroll verder, maar concentreer me opeens een stuk minder op de website. Haar gewicht op me, de warmte van haar lichaam, de manier waarop haar vingers achteloos over mijn bovenarm gleiden terwijl ze iets aanwijst op het scherm… het voelt warm, zacht, intiem. Zou ze…? Nee toch.

Lara verschuift een beetje en haar dij drukt steviger tegen mijn bil. Ze zegt niks. Ik ook niet. We blijven zo liggen, kijkend naar plaatjes van een school in Milaan, terwijl de lucht in de hut net een graad warmer is geworden.

Na een paar minuten schuif ik onder haar vandaan.

“Ik moet weer naar buiten.”

Op de gang kom ik Robert tegen.

Voor ik kan reageren drukt hij me met mijn gezicht tegen de muur. Zijn lichaam is zwaar en warm tegen mijn rug. Ik voel meteen zijn stijve lul hard tegen mijn billen drukken.

“Nu is er niemand om me tegen te houden, sletje,” fluistert hij dik tegen mijn oor. Als ik probeer los te komen duwt zich steviger tegen me aan, een hand klem om mijn polsen

“Laat me los, eikel. Dit is het crew-gedeelte van de boot. Hier mag jij niet komen.”

Hij lacht alleen maar, laag en gemeen.

“Alsof dat me iets kan schelen. Ik ga hiervan genieten.”

Hij laat mijn pols even los om naar de touwtjes van mijn bikinibroekje te grijpen. Op dat moment klinkt er een stem verderop in de gang.

“Excuse me.”

De bosun komt aangelopen. Kalm, maar met een duidelijke ondertoon.

“Laura, dit is het crew-gebied. Kunnen jullie dit ergens anders gaan doen?”

Robert snuift geïrriteerd.

“Prima.”

Hij pakt me opnieuw hard bij mijn pols en trekt me mee de gang uit, richting het gastengedeelte.

Als Isabella mij ziet zet ze haar koctail neer en wurmt zich stevig tussen mij en Robert in. Ze pakt mijn arm vast en draait zich half naar hem toe.

“Ah, daar ben je, we zouden gaan zwemmen” zegt ze helder, alsof ze me al een tijdje zoekt.

Tegelijk schiet ze Robert een blik toe die niets aan duidelijkheid te wensen overlaat. Koud, geïrriteerd en met een duidelijke boodschap: *fok off*.

Robert kijkt van mij naar haar. Even lijkt hij te overwegen om door te zetten, maar dan laat hij me met een ruk los. Zonder nog iets te zeggen loopt hij naar Claire, pakt haar ruw bij haar arm en sleept haar mee naar zijn hut. Claire werpt me nog één snelle, vermoeide blik toe voordat de deur achter hen dichtvalt.

Isabella draait zich naar me om. Haar duim streelt even troostend over de binnenkant van mijn pols.

“Alles oké?”

Ik knik, nog een beetje trillerig van de adrenaline.

“Ja. Thanks.”

Ze haakt haar arm door de mijne en loopt met me mee richting de opblaasplatformen.

Wat volgt is natte, lachende chaos. Eerst stoeien we met elkaar op het platform. We trekken aan elkaars bikinikoordjes, proberen elkaar uit balans te duwen en glijden met natte handen over elkaars heupen en billen en proberen elkaars bikini broekje los te knopen. Elke keer als ik bijna win, grijpt ze me stevig vast en rolt met me het water in.

Dan bedenken de mannen een wedstrijd. Isabella klimt op de schouders van Markus, ik op die van Alexander. Het doel is: als eerste het bikinitopje van de ander loskrijgen. De verliezer loopt de rest van de avond topless en Wie in het water valt, moet een cocktail drinken. Het wordt een slappe, natte worsteling. Mijn benen klemmen om Alexanders nek terwijl Isabella en ik naar elkaars touwtjes grijpen. Haar natte borsten schuren langs de mijne. Uiteindelijk trekt ze me expres mee het water in.

Niemand wint echt. Wel raken Alexander, Markus en Isabella flink aangeschoten van alle strafcocktails. Ik drink virgin cocktails en doe alsof ik net zo los ben. Ik lach harder, leun langer tegen mensen aan, en laat niet merken dat ik nog sober ben.

Later strompelen we naar de bar. De muziek gaat harder en Isabella en ik beginnen te dansen. In het begin nog speels, maar het verschuift snel. Haar handen glijden van mijn heupen naar mijn billen. Mijn vingers trekken zacht aan de natte touwtjes van haar topje. We dansen dicht tegen elkaar, met buiken tegen elkaar en onze adem tegen elkaars huid. Alexander kijkt met een half lacherige, half genietende blik toe. Markus juicht dronken. Robert staat een eindje verderop met zijn hand diep in Claires bikinibroekje. Claire lijkt te dronken om het nog te merken.

Uiteindelijk zakken we neer op een barstoel. Isabella komt half op mijn schoot terecht, met haar rug tegen mijn borst. Mijn armen gaan om haar heen, laag over haar buik. Mijn vingers spelen met de rand van haar bikinibroekje, glijden net onder de stof, trekken zacht aan het touwtje. En ik geniet van haar warme zachte huid terwijl ze steets zwaarder tegen me aan leunt.

Dan voel ik een zwaar lichaam achter me. Robert. Zijn hand landt op mijn schouder.

“kom mee, sletje…”

Ik kijk Isabella aan, bewust langzaam.

“Ga je met me mee?”

Haar wangen kleuren zichtbaar. Ze knikt.

Alexander, die alles heeft gezien, heft zijn glas.

“Veel plezier, meiden.”

Ik steek mijn tong uit naar Robert terwijl ik opsta en Isabella’s hand vastpak.

Hij zet een stap alsof hij mee wil.

“Wacht… trio dan toch?”

Isabella draait zich half om, glimlacht zoet en zegt helder:

“In je dromen, Robert. En zelfs daar kom je niet binnen.”

Ze trekt me mee het gangpad in, weg van de bar, weg van de muziek, weg van de mannen. Achter ons klinkt alleen nog een dronken vloek van Robert en het lachen van Alexander.

Lachend lapen we door de gang naar haar kamer.

Kusjes laura♡♡