De Postbode

M/F*

Corry Hartong

Toen ik begreep dat het met een serieuze baan nooit meer iets zou worden, liet ik mij tot verbazing van het UWV inhuren als postbode. Omdat ik bereid was daarvoor mijn eigen auto te gebruiken werd ik ingezet in het buitengebied, wat minder geestdodend is dan een stadswijk lopen. Een van de plekken waar ik bijna nooit iets te bezorgen heb is de vakantiewoning De Karekiet, die aan het eind van een doodlopende onverharde weg in het bos ligt. De brievenbus ligt zo’n dertig meter voor het huis, op een punt waar je de auto kunt keren.

Toen ik uit de auto stapte hoorde ik uit het huisje muziek komen die ik meteen herkende: de ouverture van Rossini’s La Gazza Ladra. Ik keek naar het huis en zag tot mijn grote verrassing in de voorkamer een persoon staan die zichzelf op het opzwepende ritme van de muziek met een stuk hout op zijn blote billen sloeg. De klappen kon ik ook horen. Ik zeg ‘een persoon’, omdat ik over het geslacht van die persoon even in verwarring was. De persoon droeg namelijk een zwart korset met bijbehorende jarretelkousen, maar was toch onmiskenbaar een man, zoals bevestigd werd toen ik even van terzijde naar zijn onderbuik kon kijken. Hij bleek zelfs een baardje te dragen.

Het beeld riep onmiddellijk een krachtige herinnering bij me op. Toen ik een jaar of elf was had ik een keer geld van mijn stiefmoeder gestolen. Ze liet mij mezelf helemaal uitkleden in de badkamer en gaf mij een pak slaag op mijn billen met een badborstel en met de mattenklopper, terwijl mijn iets oudere stiefbroertje stiekem stond te gluren.

Toen ik die middag thuiskwam liep ik meteen naar mijn eigen badkamer. Ik kleedde mezelf helemaal uit, en zette op een stoel een hoge spiegel zo neer dat ik in de badkamerspiegel mijzelf van achteren kon zien. In de aangrenzende kamer zette ik een CD met La Gazza Ladra op. En daarna sloeg ik mezelf met een badborstel op mijn billen, zo hard als ik kon. Na vijf minuten kwam ik spontaan klaar.

De volgende dag reed ik die doodlopende weg weer in hoewel ik daar niets te bezorgen had. Vanaf de brievenbus zag ik de man voor het raam zitten, ditmaal gekleed in een rode bh en dito hold-ups. Ik zag zijn blote heupen en dijen, blijkbaar had hij geen slipje aan. Hij zat op een computer te werken en keek niet op of om, ook niet toen ik naar het huis liep. Ik belde aan. Het hart klopte me in de keel.

Het duurde even voor hij opendeed. Hij had intussen ook nog een kort geruit rokje aangetrokken zoals Engelse schoolmeisjes die nog schijnen te dragen. Daarboven droeg hij toch nog alleen die bh.

“Goedemorgen”, zei ik, zo rustig als ik kon, “ik wilde u even waarschuwen. U bent van de weg af te zien.”

“O, dank je wel. Er mochten eens voyeurs komen, nietwaar? Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet zo erg. En er komen hier toch nooit mensen.”

“Nou, ik dan toch wel.”

“Ja, maar waar kom je dan eigenlijk voor? Gisteren had je post bij je, maar vandaag niet.”

“Zoals ik zei, ik wilde u even waarschuwen.”

“Juist. Je komt mij dus waarschuwen voor een gevaar dat alleen ontstaat omdat je mij komt waarschuwen. Heel aardig van je. Maar eerlijk gezegd denk ik dat je voor iets anders komt.”

“Waar dan voor?”

“Geen idee. Misschien om nog eens wat beter te kijken dan gisteren. Of misschien om zelf klappen op je bips te krijgen. Ik noem maar wat.”

“Hoe komt u erbij? Zo’n type ben ik helemaal niet. En als er hier iemand klappen op zijn bips moet hebben dan bent u het.”

“Aha, dus in elk geval wel interesse in klapjes. We moeten alleen nog even uitmaken wie ze geeft en wie ze krijgt.”

“Ik heb geen zin in dit gesprek. Goedemiddag.”

Terwijl ik wegliep had ik er al spijt van het gesprek zo afgebroken te hebben. Thuis gaf ik mijzelf in de badkamer voor de spiegel weer klappen op mijn blote billen. Ditmaal moest ik er een beetje bij vingeren maar ik kwam weer heerlijk klaar.

De volgende dag stond hij vrijwel naakt voor zijn huisje onkruid te wieden. Vrijwel naakt, want hij had wel een wit schortje voor dat zijn piemel zo’n beetje bedekte.

“Ha, de postbode zonder post! Kom je weer waarschuwen? Voor jezelf misschien? Je ziet er gevaarlijk uit.”

Ik liep er inderdaad sexy bij, in een heel strak broekje waar ik me met moeite ingewurmd had, en een topje dat mijn buik bloot liet.

“Oké, waar waren we gebleven? Klapjes geven of klapjes krijgen. Ik ga voor geven.”

“Heb ik vandaag niet in de aanbieding. Het is krijgen of niets.”

“Ja, wat denkt u nu eigenlijk? Dat ik me hier ter plekke ga uitkleden om me door u op mijn blote billen te laten slaan?”

“Zoiets ja.”

“U hoeft zich daarentegen niet meer uit te kleden en uw billen zullen sowieso al wel weer rood zijn.”

“Ja, ik heb mijn portie al gehad. Jij nog niet. Doe om te beginnen dat topje maar uit. Dat zit gewoon veel te strak.”

Ik had me al half omgedraaid om weer weg te lopen. Toen, in een opwelling, trok ik inderdaad dat top je over mijn hoofd uit. Van tevoren zou ik nooit geloofd hebben dat ik zo ver zou gaan.

“Draag jij nooit een bh?”

“Heb ik die nodig dan?”

“Nee, eigenlijk niet. Maar jij moet nu verder even heel beleefd, om niet te zeggen bedeesd wezen en niet zo’n brutaal toontje tegen mij aanslaan. Wacht, ik zal je dat even afleren.”

Hij liep zijn huis in waardoor ik kon vaststellen dat hij inderdaad vuurrode billen had. Meteen kwam hij weer terug, nu met een liniaal in zijn handen.

“Leg je handen op je rug.”

“U zou me op mijn billen slaan, mijn bips zoals u dat noemt. Niet op mijn borsten, dat is vast helemaal niet fijn.”

“Om te beginnen krijg je nu twee klappen op elke tepel, wegens insubordinatie. Nu maar gauw gehoorzamen, anders worden het er drie.”

Het was wel pijnlijk, maar niet zo heel erg. Hij sloeg ook niet zo hard.

“Kom jij dan nu maar eens even met mij mee.”

Hij liep voor me uit naar de zijkant van het huis. Daar stond een tafeltje met twee stoelen. Op de tafel lag een stuk papier en een pen.

“Ga maar zitten. Ik heb even een contractje gemaakt. Lees het maar door en vink aan waar je het mee eens bent.”

“Hoe wist u dan dat ik zou komen en dit zou doen? Of hebt u altijd zo’n contractje klaarliggen, voor het geval dat er vrouwen langskomen die zich op hun bips willen laten slaan?”

“Het leek me een reële mogelijkheid.”

Ik pakte het papier op en las.

“Ik, …, van beroep postbode, geef hierbij ‘mevrouw’ Corry Hartong toestemming om:

-mij poedelnaakt uit te kleden;

-mijn naakte lichaam overal te betasten, met inbegrip van mijn geslachtsdelen;

-mij met haar handen, of met houten en leren voorwerpen op mijn bips, mijn dijen, mijn borsten en mijn bovenarmen te slaan;

-mij in mijn lichaamsopeningen te penetreren met vingers, penis, vibrator en andere passende voorwerpen.

Ik ben te allen tijde vrij deze activiteiten te onderbreken of af te breken, door ‘Stop’ te zeggen.”

Daarop volgden plaats, datum en ruimte voor een handtekening.

Mijn eerste neiging was om op te staan, “u bent gek” te zeggen, en weg te lopen. Maar dat deed ik niet. Ik vinkte de eerste drie liggende streepjes aan, maar de vierde niet, vulde mijn naam in en zette mijn handtekening. Al die handelingen met een stijgend gevoel van opwinding maar ook van onbestemd gevaar. Dit was voor mij volkomen nieuw terrein.

“Braaf zo, meisje. Dan mag je nu dat vreselijke broekje uittrekken. Ik gebruik hier het ‘mag’ van verpleegkundigen dat eigenlijk ‘moet’ betekent. Ja, dat is een heel gewurm maar doe rustig aan, we hebben alle tijd. O, absoluut, je bent hier van het pad af te zien, maar zoals ik al zei, hier komt nooit iemand. Behalve de postbode. En die hoor je nog van ver aankomen. Bovendien mag een vrouw best naakt in het bos lopen, dat vindt niemand erg. Een man krijgt dan straf, voor ‘openbare schennis van de eerbaarheid’.”

“Wat zie ik? Wel, wel, wel, wat een verrassing. Draag jij ook nooit een slipje? O, speciaal vandaag niet. Wist je dan dat je op je bips zou krijgen? En, wat zie ik nog meer, een nog grotere verrassing: ik zie een rood kleurtje op die billetjes. Nee, stil, laat me raden: dat heb je zelf gedaan nadat je mij eergisteren begluurd had. Waar heb je dat mee gedaan? Met een houten voorwerp? De badborstel zeker, of ben je in het bezit van een echte paddle? Ben je er lekker bij klaargekomen? Dat dacht ik al.”

Hij ging nu zelf op de andere stoel zitten en vroeg me voor hem te komen staan. Opeens voelde ik een blos in me opkomen die over mijn hele lichaam leek te trekken. Daar stond ik naakt voor een mij onbekende man die zo’n beetje alles met me kon doen wat hij wilde. Hij trok me naar zich toe en begon mijn lichaam te ‘betasten’.

“Wat leuk om al je naakte heerlijkheden voor me uitgestald te hebben en er ook nog aan te mogen zitten. Je bent eigenlijk een beetje te mollig voor jouw postuur, je snoept kennelijk te veel. Ik vind dat wel leuk hoor, vooral een beetje extra vet op de billen, dat mag ik wel. Je hebt niet zulke heel grote borsten, maar wel heel stevige en, vooral, echte, niet van die opblaaspopborsten zoals veel vrouwen tegenwoordig. Je hebt ook je kut niet geschoren, dat vind ik ook bijzonder. O, doet dat pijn als ik aan je tepels draai? Dat is eerlijk gezegd ook de bedoeling.”

Opeens trok hij mij aan een arm over zich heen zodat ik met mijn buik op zijn blote dijen kwam te liggen. Een heel intieme aanraking, vooral omdat ik meteen zijn erectie voelde, die ik daarvoor al onder zijn schortje had zien groeien.

“Dit is niet het echte pak voor de bips hoor, wat je nu krijgt, hoor. Dit is alleen maar een opwarmertje.”

Hij streelde eerst mijn billen voor hij begon te slaan, het was bijna kietelen. Toen volgden de klappen, niet al te hard, ik kon die best verdragen. Ik wriemelde wat heen en weer over zijn dijen, waardoor zijn erectie nog groter werd. Geleidelijk aan begonnen mijn billen toch wat pijnlijker aan te voelen. Ik zuchtte eens wat en uitte een paar kreetjes.

“Kom kom, als je een echte slavin wilt worden, moet je wat minder kleinzerig zijn.”

“Wie zegt dat ik een echte slavin wil worden?”

Pas na een kwartier of zo hield hij op. Ik sprong overeind en wreef mijn zere billen.

“Je hebt me helemaal geil gemaakt. Stouterd. Je mag me best even pijpen.”

“Dat is zeker weer een verpleegsters-‘mag’?”

Ik zakte op mijn knieën voor hem, terwijl hij zijn schortje afdeed, en nam het gevaarte in mijn mond. Ik sabbelde er lekker op, vooral op de eikel en het randje daaronder, en probeerde met mijn tong zijn voorhuid terug te duwen. Hij kwam al klaar binnen een paar minuten.

“En dan nu het serieuzere werk. Help me maar even hier een tafel neer te zetten.

Die moest uit de woonkamer van het huis komen, een ronde eettafel. Hij legde er een kussen op. Ik moest op mijn rug op die tafel gaan liggen, met mijn hoofd op het kussen, en mijn benen omhoogsteken. Die trok hij verder omhoog en zelfs over mijn hoofd heen tot mijn tenen de tafel raakten. Ik lag daar als een rolmops. En dat alles aan wat toch eigenlijk de openbare weg was!

“Ja, in die houding zijn je bilspieren aangespannen, dan voel je alles veel beter. Ook leuk dat je zo je kut laat zien aan iedereen die boven ons vliegt. Kijk eens, dit noemen ze een paddle, in het Nederlands eigenlijk een spaan of een plak. Deze is van leer, je hebt ze ook van hout. Je krijgt hier om te beginnen dertig klappen mee. Je mag ze zelf tellen.”

Die klappen maakten een kletsend geluid, ik was bang dat dit toch wandelaars uit het bos aan zou trekken. Ze waren ook pijnlijker dan de klappen die ik eerder had gehad, maar doordat ik zo opgewonden was over mijn houding en positie, merkte ik dat niet eens echt. Sterker nog, toen we bij de 29 kwamen, ‘vergat’ ik te tellen, zodat ik nog tien klappen extra kreeg.

Hij pauzeerde nu even. We zaten naakt voor het huis koffie te drinken en een broodje te eten. Ik mocht op het kussen zitten, vanwege mijn ‘zere bips’. Hij hoorde mij uit, over mijn studie, mijn korte carrière in de wetenschap, mijn bloedziekte en mijn tegenwoordige baan.

“Nee, een vaste vriend kan ik wel vergeten, en van een one night stand houd ik niet, dan voel je jezelf een wegwerpartikel. Nu en dan doe ik het toch omdat ik dan gewoon te geil ben. En, je hebt gelijk, als buitenbezorger heb je nu en dan bijzondere mogelijkheden, ik heb al driemaal seks met een klant gehad, de laatste keer een paar maanden. Ja, ik geef altijd klapjes tijdens het vrijen, maar nooit zoiets als vandaag.”

Ik vertelde hem over mijn stiefmoeder. Ja, zo’n ervaring had hij ook gehad, hij was toen zelfs nog jonger. Door zijn moeder op de badkamer op zijn ‘bips’ geslagen, met alleen een hemdje aan. De pijn was niet het ergste, maar de vernedering.

“En nu krijgen we dan het echte pak voor de bips. Waar het een straf voor is? Even denken, hoor. Nou, laten we zeggen, voor het gluren van eergisteren en die zogenaamde waarschuwing van gisteren. O ja, en voor het verleiden van die drie klanten natuurlijk. Of nee, laat ik niet zo hypocriet doen, daar heb ik eigenlijk geen enkel bezwaar tegen.”

“Zie je hier die eeuwenoude beuk naast het huis, met die lange dikke zijtak? Daar ga ik nu eerst twee lange riemen aan hangen. Ziezo, nu schuiven we de tafel daaronder. Ga maar weer op je rug daar bovenop liggen. Benen weer omhoog. Kijk, die maak ik nu met enkelboeien vast aan die beide riemen. Zo is je kut van boven nog veel zichtbaarder. Ja, het is nog een beetje gevaarlijker, omdat je niet zomaar weg kunt lopen als er iemand langs zou komen. Maar zoals gezegd, er komt hier nooit iemand, behalve…”

“…de postbode.”

“Nu heb ik nog iets extra leuks voor je in petto. Kijk, ik maak aan beide riemen een ketting vast, en daarvan verbind ik het andere einde aan een klemmetje dat ik vastmaak aan elk van je beide tepels. Zo staan je borsten strak gespannen omhoog en iedere beweging voel je.”

“Ja, als ik zou willen, zou ik je nu natuurlijk kunnen ‘nemen’, zoals dat heet, zowel in je kutje als in je kontje. Maar je hebt dat vierde streepje nog niet aangevinkt, dus dat gaat nog even niet door.

Wel krijgen we nu eerst het voorspel. Ja, je zult wel zien wat dat inhoudt.”

Dat bleek al gauw. Hij smeerde grote delen van mijn lichaam in met wat bij navraag baby-olie bleek te zijn. En toen begon hij mij te kietelen, eerst met zijn vingers en tamelijk lange nagels, later met een paar duivenveren en wattenstaafjes. En ten slotte nog met een plumeau. Mijn voeten, mijn dijen, mijn ribben en flanken, mijn oksels en onderarmen, mijn tepels, de onderkant van mijn billen en ten slotte mijn bilnaad. Telkens op een onverwachte plaats en alles op dezelfde trage manier, waarbij het kietelende voorwerp mijn huid vaak maar heel even raakte. Telkens werd er een climax opgebouwd die op de duur bijna onverdraaglijk werd. Wriemelen werd kronkelen, giechelen gieren. Hij was hier wel een klein uurtje mee bezig.

“Nu gaan we over op andere instrumenten. Kijk hier: een paardenzweepje. En deze rotanstok, die noemen ze een ‘cane’. De mattenklopper ken je. Dit is een klein type maar daar voel je meer van dan van de klassieke grote.

“Houd je van klassieke muziek? O ja, Mozart, Beethoven, het geijkte werk, nee, daar is niets mis mee, hoor. Rossini, ook prima. Orgelmuziek? Bach? O, is dat doodsaai? Wacht maar even.”

Hij zette een draadloze speaker buiten en zocht binnen op zijn computer de muziek op. En meteen bij de eerste tonen begon hij mij met zijn ‘instrumenten’ te bewerken. Mijn omhooggestoken billen met de cane, maar tussendoor ook mijn voeten, de binnenkant van mijn dijen, de bovenkant van mijn armen, en een enkele keer ook mijn borsten of mijn buik met het zweepje. Alles in een heel ongelijkmatig ritme, telkens weer op een onverwachte plek. ten slotte de mattenklopper, alleen op mijn billen. Telkens als ik daar een klap van kreeg, trok ik mijn benen omhoog aan de riemen, zodat ik nog alleen op mijn bovenrug en schouders op die tafel lag.

Die muziek was ongelooflijk, swingend en zelfs opzwepend. Door de combinatie van die muziek, mijn door het gekietel gevoelig gemaakte huid en natuurlijk de stimulans van de pijn kwam ik geleidelijk in een soort roes, waarin ik mijn omgeving vergat en me alleen op de pijn concentreerde, die tegelijk ook draaglijker werd. Opeens merkte ik hoe een orgasme in mijn lendenen opvlamde, dat mijn roes verhevigde. Ook dat orgasme zwol langzaam verder aan, terwijl ik het bij elke klap die ik van de mattenklopper op mijn billen kreeg uitschreeuwde. Gillend kwam ik uiteindelijk klaar. Tegelijk hield hij op me te slaan.

“Zo. Dat was Preludium en Fuga BWV 543. Zul je nooit meer iets lelijks zeggen over orgelmuziek of over Bach?”