De geur van zout en diesel hing nog aan Burts overall wanneer hij de sleutel in het slot steekt. Het slot klikt, de deur valt open, en de gang is stil — te stil voor half zes op een dinsdag. Geen geluid uit de keuken, geen kraan die loopt, geen radio die de Top 40 kwakt. Hij trekt zijn werkschoenen uit, zet ze naast de mat, en luistert. Ergens boven hem, op de eerste verdieping, een gedempt geluid. Een kreet, bijna een snik, gedragen door de houten vloerplanken die hij drie jaar geleden zelf heeft gelegd.

Hij zet een voet op de eerste trede. Het kraakt. Hij wacht. Het geluid boven stopt niet. Het wordt juist harder. "Ja… ja, neuk me, kom neuk me, Johan."

Zijn hand klemt zich om de leuning. De knokkels worden wit. Hij kent die stem. Hij slaapt er al twintig jaar naast. Maar de naam die eruit komt — die naam is als een bierfles die zijn schedel raakt. Johan. Johan de Boer, buurman nummer zeventien, accountant, Ajax-fan, donkerblond mannetje met zijn sportschoolfiguur en zijn glimmende Audi. Johan '020', zoals Burt hem noemt, met alle minachting die de postcode verdient.

De tweede tree kraakt ook. Burt gaat niet sneller. Zijn spieren spannen zich aan onder de overall, de brede rug die dagelijks kratten en kettingen tilt, de kale kop die glinstert in het licht dat door het raam op de overloop valt. Hij ademt door zijn neus, langzaam, gecontroleerd, zoals hij deed wanneer een kraan vastzat en hij moest wachten tot de druk eraf was.

Hij bereikt de overloop. De slaapkamerdeur staat op een kier. Er valt een streep licht naar buiten. Hij ziet het door de spleet — Heleen, zijn Heleen, blond haar uitgespreid over het kussen dat hij met Kerstmis voor haar kocht. Haar benen gespreid, haar handen omhoog, haar mond open. En boven haar, in haar, het donkerblonde hoofd van de man die hij verafschuwt.

Burt draait zich om. Hij gaat niet naar binnen. Hij loopt de trap af, trekt zijn schoenen weer aan, en stapt de deur uit. De klink klikt achter hem. De avondlucht koelt zijn gezicht. Vijftien meter naar links, om de heg heen, staat Johans huis. Nummer zeventien. De voordeur is donkergroen geschilderd, met een messing klopper die Burt ooit beledigend overdreven noemde.

Hij belt aan. Het geluid van de bel — een tweetonige chime, typisch iets voor een accountant — snijdt door de stille straat. Voetstappen binnen. De deur gaat open.

Sonja de Boer staat in de deuropening. Vijfenveertig, lang zwart haar in een staart die over haar schouder valt, bruine ogen die hem aankijken met een mengeling van verrassing en iets anders — iets dat hij herkent maar niet benoemt. Ze draagt een wit T-shirt dat strak om haar borsten spant en een grijze joggingbroek die laag op haar heupen zit.

"Hi, Burt," zegt ze. "Wat doe jij hier? Johan is er niet, die is nog niet thuis." Ze mompelt het woord 'thuis' uit alsof het haar verbaast dat ze het zegt. "Maar kom binnen. Waarmee kan ik je helpen?"

Burt stapt over de drempel. De gang ruikt naar Johan — die typische aftershave, zoet en chemisch, de geur van een man die zichzelf belangrijk vindt. Burt haat die geur. Maar hij ruikt ook Sonja's parfum erdoorheen, iets bloemigs, zwaarder, volwassener.

Ze sluit de deur achter hem. Hij draait zich naar haar toe. Ze staat dichtbij, dichter dan beleefdheid dicteert. Haar ogen vinden de zijne. Hij ziet het. Het is geen verbeelding. De manier waarop haar pupillen zich verwijden, de manier waarop haar tong even haar onderlip raakt, de manier waarop haar vingers zich om de rand van zijn overall krommen.

Hij legt zijn hand achter haar nek. Haar staart voelt glad onder zijn vingers, als een touw dat hij aan boord zou vastleggen. Hij trekt haar naar zich toe. Haar lippen raken de zijne. Ze opent haar mond en haar tong vindt de zijne, nat en gretig, en hij proeft pepermunt en iets zoets. Ze zoenen. Minuten lang. Haar lichaam drukt zich tegen hem aan, haar borsten tegen zijn borstkas, en hij voelt haar harde tepels door de stof van haar T-shirt.

Ze breekt de zoen. Haar adem is snel. "Kom mee," zegt ze. "Hij is er toch nog niet. Ik wil met je neuken." Haar hand grijpt de zijne en trekt hem de trap op, de overloop op, de hoofdkamer in. Het bed is opgemaakt met witte lakens — strak, militair strak, typisch Johan. De muren zijn kaal, op een ingelijste huwelijksfoto na waarop Sonja lacht met een jonger gezicht.

Burt trekt zijn overall uit. De stof valt op de grond. Daaronder draagt hij een grijs T-shirt dat hij over zijn hoofd trekt. Sonja staat voor hem, trekt haar T-shirt uit, en haar borsten komen vrij — rond, zwaar, met donkere tepels die hard zijn. Ze duwt haar joggingbroek naar beneden, geen slip eronder, en staat naakt voor hem. Haar buik is zacht, haar heupen breed, en tussen haar benen een driehoek van zwart haar dat ze kort houdt.

Burt trekt zijn boxer uit. Zijn pik is al hard, dik en zwaar, hangt naar voren als een staalkabel die onder spanning staat. Sonja's ogen gaan er naartoe. Ze likt haar lippen.

Ze vallen op het bed. De lakens voelen koel onder Burts rug. Sonja klimt boven op hem, haar benen aan weerszijden van zijn heupen, en ze zoent hem weer. Haar natte kut drukt tegen zijn pik, warm en glibberig, en ze schuift heen en weer, smeert haar vocht over zijn schacht. Ze fluistert in zijn oor: "Kom, neuk me. Dat wil ik al zo lang. Ik droom zelfs over je, dat je me neukt."

Hij pakt haar heupen, tilt haar op, en positioneert zijn eikel tegen haar opening. Ze is nat. Hij voelt het vocht tegen zijn top, warm en uitnodigend. Hij duwt omhoog. Zijn pik glijdt naar binnen, centimeter voor centimeter, en haar kut sluit zich om hem heen als een warme, natte vuist. Ze kreunt. "Oh, Burt, neuk me. Ik wil je."

Hij grijpt haar heupen en trekt haar naar beneden terwijl hij omhoog stoot. Zijn pik zinkt tot de wortel in haar. Ze gooit haar hoofd achterover, haar zwarte staart zwiept over zijn handen. Haar borsten bewegen met elke stoot. Hij neukt haar langzaam eerst, dan sneller, zijn heupen pompen, zijn ballen slaan tegen haar kont bij elke stoot. De lakens verkreukelen. Het hoofdeinde bonkt tegen de muur.

"Ja," kreunt ze. "Ja, zo. Dieper." Haar vingers graven in zijn schouders. Haar nagels laten sporen. Ze cirkelt met haar onderlichaam, draait rondjes op zijn pik, en hij voelt elke centimeter van haar binnenste — de ribbels, de warmte, de zuigkracht. Hij grijpt haar borsten, knijpt in haar tepels, en ze jankt.

Haar ademhaling wordt onregelmatig. Haar kut begint zich samen te trekken, ritmisch, als een hart dat klopt. Ze komt. Haar lichaam schokt, haar dijen trillen, en ze perst haar gezicht in zijn nek om het te verbergen. Een lange, natte kreun die in zijn huid verdwijnt. Hij voelt haar vocht over zijn ballen lopen.

Hij neukt door. Dieper. Harder. Zijn heupen beuken, zijn pik glijdt in en uit haar strakke kut die nog natrekt van haar orgasme. Het soppende geluid vult de kamer. Het bed kraakt. Sonja's ogen zijn dicht, haar mond open, kleine geluidjes ontsnappen bij elke stoot.

Hij voelt het komen. De druk bouwt zich op in zijn buik, zijn ballen trekken samen, en hij stoot één keer diep, twee keer, drie keer, en dan spuit hij. Zijn sperma vult haar kut, golf na golf, warm en dik. Ze kreunt wanneer ze het voelt. Ze opent haar ogen en kijkt recht in de zijne terwijl hij leegloopt in haar. Haar pupillen zijn groot, donker, vol.

Hij trekt zich terug. Zijn pik glibbert uit haar, glanzend van hun vocht. Sperma lekt uit haar kut, wit en dik, en drupt op de witte lakens. Sonja rolt naast hem, haar adem nog zwaar. Ze kijkt hem aan. "Bedankt," zegt ze, en ze meent het. "We moeten dit vaker doen, Burt. Als Johan er niet is, ben je altijd welkom in mijn bed."

Dan — de voordeur. Een sleutel in het slot. Voetstappen in de gang.

Burt is binnen twee seconden van het bed. Hij graait zijn boxer, zijn T-shirt, zijn overall. Sonja trekt een badjas aan en loopt naar de deur. "Snel," fluistert ze. "Kleed je aan."

Maar de voetstappen komen al de trap op. Burt hoort de derde tree kraken — de derde tree kraakt altijd, in beide huizen, want ze zijn identiek gebouwd. Hij kan niet de overloop op. Hij kijkt om zich heen. De slaapkamerdeur. De badkamer. Nee. De andere deur. Hij stapt de overloop op, draait links, en duikt de eerste deur binnen die open is.

Een meisjeskamer. Posters aan de muur — een band die hij niet kent, foto's van paarden, een prikbord met kaarten en briefjes. Een eenpersoonsbed met een roze dekbed. En op dat bed, met haar benen onder zich opgetrokken, een boek in haar handen, zit Angel.

Achttien jaar. Blond haar in een vlecht die over haar schouder valt. Ze draagt een oversized T-shirt met een cartoonkat erop en korte broek. Haar ogen — hetzelfde bruin als haar moeders — kijken hem aan zonder schrik.

"Hi, Buurman," zegt ze. Ze legt het boek ondersteboven op het dekbed. "Oh, jij was het die mamma lag te neuken."

Burt bevriest. Zijn hand ligt nog op de deurklink. Zijn overall hangt half aan, de pijpen nog niet omhooggetrokken. "Ssst," fluistert hij. "Dadelijk hoort je vader het."

Angel trekt een wenkbrauw op. Ze legt het boek weg en schuift naar de rand van het bed. "Kom," zegt ze, en haar stem is zacht, fluisterend, maar de woorden zijn helder. "Neuk mij ook."

"Waarom?" fluistert Burt.

"Anders roep ik mijn vader en vertel hem over jou en mam. Zal hij leuk vinden." Ze kijkt hem recht aan. Haar vlecht valt over haar borst. Haar T-shirt glijdt van één schouder en toont de boog van een kleine, jeugdige borst.

Burt slikt. Zijn kaak spant. "Oké, oké." Hij trekt zijn overall uit, laat hem vallen, en staat in zijn T-shirt en boxer in een achttienjarige meidenkamer. Angel trekt haar T-shirt over haar hoofd. Geen beha. Haar borsten zijn klein, rond, met bleke tepels die hard zijn in de koele lucht van de kamer. Ze duwt haar korte broek naar beneden, witte slip eronder, en trekt die ook uit. Ze zit naakt voor hem op het bed. Haar lichaam is slank, jeugdig, met heupen die nog niet volledig uitgegroeid zijn en een vlakke buik waar de spieren net zichtbaar zijn. Tussen haar benen is ze kaal, glad, en de lippen van haar spleetje zijn lichtroze en nat.

Ze ziet zijn blik. Ze ziet ook de bult in zijn boxer. Ze steekt haar hand uit en trekt de stof naar beneden. Zijn pik komt vrij, half hard nog, glanzend van Sonja's vocht en zijn eigen sperma. Ze pakt hem vast. Haar vingers — dun, met kortgeknipte nagels — sluiten zich om zijn schacht. Ze trekt zacht. Hij wordt harder in haar hand.

Ze buigt voorover. Haar vlecht valt langs haar gezicht. Haar tong steekt uit en likt over zijn eikel. Ze proeft. Ze likt weer, langer, en trekt een spoor van speeksel en vocht over zijn schacht. Ze fluistert: "Ik kan mama nog proeven op je pik."

Ze leunt achterover en trekt zijn pik naar zich toe, naar beneden, naar haar spleetje. Ze opent haar benen. Ze is nat — het vocht glinstert tussen haar lippen. Ze wrijft zijn eikel over haar opening, langzaam, cirkelend. Hij voelt haar warmte, haar vocht.

Hij duwt. Zijn pik glijdt naar binnen. Langzaam. Ze is strak — veel strakker dan haar moeder. Haar kut sluit zich om hem als een vuist die zich aanspant. Haar rug kromt, haar mond gaat open, en een klein geluid ontsnapt. Hij beweegt. Langzaam eerst. In, uit. Haar vocht maakt het makkelijker, maar ze blijft strak, knellend, en elke beweging is een stroom van gewaarwording. Ze is krap, hij moet zich inhouden om niet te hard te stoten.

Ze kreunt zacht. Haar heupen bewegen mee. Haar handen grijpen het dekbed. En dan — stemmen op de overloop. Burt stopt. Zijn pik zit diep in haar, hij beweegt niet. Hij hoort Johan's stem, gedempt. Dan Sonja's stem. Voetstappen. De trap. Ze gaan naar beneden.

Sonja's stem, helder nu, omhoog gedragen door het trappenhuis: "Angel, over een half uur gaan we eten!"

Angel rolt met haar ogen. Ze kijkt Burt aan. Ze beweegt haar heupen. Een klein, draaiende beweging die zijn pik dieper in haar duwt. "Ze geeft ons een half uurtje," fluistert ze met een grijns.

Burt beweegt weer. Zijn heupen pompen, langzaam maar stevig. Zijn pik glijdt in en uit haar strakke kut, het geluid is zacht en nat, soppend. Angel's adem versnelt. Haar vlecht beweegt met elke stoot. Ze bijt op haar lip. Haar kleine borsten schommelen. Ze pakt zijn handen en legt ze op haar heupen. Hij grijpt vast en trekt haar naar zich toe bij elke stoot.

Ze wordt natter. Haar vocht loopt over zijn ballen. Ze kreunt, zachter nu, gecontroleerd. "Ja," fluistert ze. "Ja, zo. Dieper." Haar benen slaan om zijn rug. Ze trekt hem dieper naar binnen. Haar kut knijpt. Haar adem stokt. Haar lichaam spant zich, haar rug kromt, haar vingers graven in zijn onderarmen. Ze komt. Haar kut trekt samen in snelle, krampachtige golven. Ze perst haar gezicht in het kussen om haar kreun te smoren.

Burt neukt door. De golven van haar orgasme masseren zijn pik. De druk bouwt zich op. Zijn ballen trekken samen. Hij stoot diep, houdt stil, en spuit. Zijn sperma vult haar strakke kut, warm en dik. Ze kreunt wanneer ze het voelt. Ze opent haar ogen en kijkt hem aan. "Oh, Buurman," fluistert ze. "Dit was zo lekker. Je zaad is zo heet in mijn baarmoeder." Ze glijdt met haar hand over haar buik. "Je moet echt vaker langskomen. Ik weet dat Papa en u elkaar niet mogen, maar ik mag u wel. En ik denk — wat ik eerder hoorde — dat mama u ook graag mag. Al is het maar om die lekkere pik."

Ze grijnst. "En anders kom ik gewoon bij u langs."

Burt trekt zich terug. Zijn pik glibbert uit haar, half hard, glanzend. Sperma lekt uit haar kutje, wit tegen haar gladde lippen. "Ja, ja, het was heerlijk. Zo strak. Natuurlijk wil ik je wel vaker neuken, net als je moeder. Maar nu moet ik nog proberen stiekem weg te komen."

Angel zit al op de rand van het bed. "Oh, dat is makkelijk." Ze wijst naar de deur. "Aan het einde van de overloop is een balkonnetje met een brandtrap. Die komt uit in de achtertuin. Van daar af kun je om het huis heen."

Ze kleden zich aan. Burt trekt zijn boxer op, zijn T-shirt, zijn overall. Angel trekt haar slip aan, haar korte broek, haar T-shirt. Ze gluurt de overloop op. Leeg. Ze knikt naar Burt en sluipt naar de trap. Burt gaat de andere kant op, naar het einde van de overloop. Een smal deurtje, nauwelijks zichtbaar in de muur. Hij draait de klink om en stapt het balkonnetje op. De lucht is koel op zijn gezicht. De brandtrap is een metalen wenteltrap die naar beneden spiraalt. Hij grijpt de leuning en daalt af. Zijn werkschoenen tikken op het metaal. De tuin beneden is donker. Hij springt de laatste tree, loopt om de schuur, door het zijpad, en staat op straat. Vijftien meter rechts, zijn eigen voordeur.

Hij steekt de sleutel erin. De deur gaat open. De gang is verlicht. De geur van Johan's aftershave is verdwenen, vervangen door de geur van zijn eigen huis — koffie, waspoeder, de kaarsen die Heleen altijd brandt.

Hij loopt de woonkamer in. Heleen zit op de bank. Ze draagt een ochtendjas, de witte met de bloemenprint die hij voor haar verjaardag kocht. Haar gezicht is rood. Haar haar is vochtig, alsof ze net haar gezicht heeft gewassen. Zweet parelt op haar bovenlip. De ochtendjas is dichtgeknoopt, maar de bovenste knoop is los, en hij ziet de gloed op haar huid.

"Je ziet er vermoeid uit," zegt hij. "Een harde dag gehad, schat?"

Heleen kijkt op. Haar ogen vinden de zijne. Er zit iets in — iets dat beweegt, dat schuift, dat zoekt naar een uitweg. "Het huishouden is geen makkie," zegt ze. Haar stem is vlak, geoefend.

Burt kijkt haar aan. Hij ziet het. Ze wil 'sorry' zeggen. Het staat in de hoek van haar mond, in de manier waarop haar vingers de ceintuur van haar ochtendjas vastgrijpen, in de manier waarop haar blik naar het raam flitst — naar het huis van de buren — en dan terug. Maar ze zegt het niet.

"Zullen we eten of moeten we wat bestellen?" vraagt hij.

Heleen staat op. Ze trekt haar ochtendjas strakker om zich heen. "Als jij bestelt, maak ik het laatste bed op." Ze loopt naar de trap.

"Oh, waarin je geneukt hebt, zeker."

Ze stopt. Haar voet hangt boven de eerste tree. Ze draait zich om. Haar ogen zijn groot. De kleur stijgt van haar hals naar haar wangen. Ze opent haar mond. Sluit hem. Opent hem weer. Ze slikt.

"We praten er dadelijk wel over," zegt ze. Haar stem is rustig, beheerst, maar hij ziet de trilling in haar kaak. "Maar bestel jij het eten. Dan eten we eerst."

Ze draait zich om en loopt de trap op. Burt hoort haar voetstappen boven zijn hoofd. Hij pakt zijn telefoon uit de la van de bijzettafel en opent de app van de pizzeria drie straten verderop. Zijn duimen bewegen over het scherm. Een grote margherita. Een diavola. Knoflookbrood. Hij typt het adres in en drukt op bestellen.

Buiten, in de tuin van nummer zeventien, gaat een lamp aan. Hij ziet het silhouet van Johan achter het raam van de keuken. Donkerblond haar. Rechte rug. De man die in zijn bed lag, in zijn vrouw.

Burt draait zich om en kijkt naar het plafond. Boven hem kraakt een vloerplank. Heleen, in de slaapkamer, trekt het bed op dat ze uren geleden had moeten opmaken. De lakens die naar Johan ruiken. De lakens die naar seks ruiken.

Na het eten zullen ze praten. Dan zal alles op tafel komen.