De zware vleugeldeuren van de Presidential Ocean Suite wijken vrijwel geruisloos wanneer het elektronische slot met een doffe klik ontgrendelt. De binnenlucht valt direct over Leen heen — een stroom van droge, kunstmatige kou die het zweet op haar slapen doet stollen en de zwoele warmte van de nacht in één ademteug uit haar kleren trekt. Ze blijft een fractie van een seconde op de drempel staan om haar ogen aan het felle licht te laten wennen.

Aan het einde van de brede marmeren gang, waar indirecte led-strips een zacht goudgeel schijnsel werpen over plinten van gepolijst travertijn, opent de suite zich als het decor van een net ontploft banket. De ruimte ademt een bedwelmende mengeling van verschraalde Dom Pérignon, oververhitte elektronica en de weeïge ondertoon van pepermuntcrème en hydrocortison. Overal slingert bagage. Drie opengeklapte koffers liggen midden op het handgeweven tapijt, de inhoud van zijden blouses, kanten beha’s en badkleding over de vloer verspreid. Een bord met verlepte ananaspartjes en uitgedroogde garnalen rust op de leuning van een chaise longue in crèmekleurig velours. Daarnaast ligt een gebroken zonnebril waarvan één glas ontbreekt.

Bij het vrijstaande keukeneiland, onder een cascade van glazen pegels die zachtjes rinkelen in de tocht van het ventilatierooster, staat de privébutler. Hij draagt een nachtblauw livrei, inclusief koperen knopen die glanzen in het gedempte licht. Zijn gezicht is strak en leeg; de donkere kringen onder zijn ogen verraden dat hij al uren op de been is, maar zijn rug blijft kaarsrecht. Met een trage, afgemeten beweging kantelt hij een zware, beslagen champagnefles over een kristallen flûte. De champagne sist schuimend omhoog. Zodra de belletjes zakken, vult hij het glas tot twee vingers onder de rand, zonder dat zijn hand trilt.

Kathleen zit op een kruk achter het kookeiland. De laptop voor haar werpt een koud, blauwwit schijnsel over haar jukbeenderen. Ze draagt een zijden kamerjas met pantermotief, de ceintuur met een harde knoop om haar middel gesnoerd. Haar vingerkootjes maken een snel, tikkend geluid op het toetsenbord — een ratelend salvo dat klinkt als hagel op een zinken dak.

Drie meter verderop, half weggezakt tussen een berg kussens op de loungebank, kreunt Maria. Een dof, raspend geluid. Leen blijft op de overgang tussen de gang en het woongedeelte staan. Haar blik glijdt naar de bank. Wat er over is van Maria’s gezicht tart elke verbeelding. Haar wangen zijn opgezwollen tot twee glanzende, vuurrode bollen die haar ogen bijna volledig dichtdrukken; tussen twee spleetjes glinstert nog net een troebel stukje wit. Haar lippen zijn gebarsten, vuurrood en dubbel zo dik als normaal. Tegen haar voorhoofd klemt ze een lekkend linnen zakje met gemalen ijs, waaruit een dun straaltje water over haar slapen naar beneden sijpelt en vlekken trekt op het zijden kussensloop.

Eva zit op haar knieën op het tapijt voor de bank. Haar ringlamp staat op een wankel statief tussen twee lege flessen geklemd en baadt het tafereel in een fel, wit licht. Eva heeft haar smartphone in een houder geklikt en veegt met een bezwete wijsvinger over het scherm. "Blijf nou eens stil liggen, Mar," snauwt Eva, zonder haar ogen van het schermpje te halen. Ze tikt gefrustreerd op haar smartphone. "Hou je kop nou even stil, godverdomme, ik krijg je zo echt niet scherp."

Maria laat een jammerende kreet horen die smoort in een hoestbui. "Het brandt, Eef," brengt ze met moeite uit, haar tong te dik voor haar gehemelte. "Het voelt alsof iemand zuur over me heen heeft gegooid. Geef me nog van die pillen. Die gele."

"Die zijn op," snauwt Kathleen vanachter haar laptop, zonder haar ogen van het scherm te halen. Het getik van haar nagels stokt geen seconde. "En je kapt nu met die drank, Maria. Als de artsen straks bloed afnemen en zien dat je volgepompt zit met pillen en champagne, kunnen we die schadeclaim op onze buik schrijven. Dan schuiven ze het gewoon af op eigen schuld. Hou je mond nou even, ik ben met een klachtenformulier bezig!”

Ze draait zich half om naar de butler: “Mateo!"

De butler verroert zich nauwelijks, maar zijn kin zakt een fractie. "Sí, señora."

"Bel de receptie. Zeg maar dat als de directie hier niet binnen een kwartier staat met een privédokter, ik foto's van Maria haar gezicht naar onze ambassade en de pers stuur. Zorg dat ze snappen dat het menens is."

"Si señora," antwoordt de butler met zachte stem.

Het gepiep van Leens zolen op het marmer doet het lawaai in de suite in één klap stilvallen. Eva kijkt als eerste op. Haar ogen zijn roodgerand, haar mascara vlekkerig. Ze laat haar telefoon zakken. "Kijk eens wie we daar hebben. Ons prinsesje. We dachten al dat je niet meer zou opdagen." Kathleens vingers bevriezen boven het toetsenbord. Ze draait haar hoofd. Haar blik scant Leen van top tot teen: de piekerige haren langs haar hals, haar vale katoenen shirt en haar vuile broek. "Kijk haar staan," zegt Kathleen met ingehouden stem. "We hebben je overal gezocht, Leen. De poolbar, het strand, de EHBO. We stonden op het punt de bewaking in te schakelen."

Leen antwoordt niet. Haar blik rust op Maria, die haar hoofd met een zacht gekreun een kwartslag draait en door haar oogspleten wazig terug staart. Zonder na te denken stapt Leen naar voren. Ze loopt om de koffers heen naar haar eigen reistas bij de kast en knielt neer op de vloer. Haar vingers vinden blindelings de rits van het voorvak, waar nog een stukje schilderstape met de letters 'EHBO / TROPEN' op kleeft. Tussen de strips paracetamol en het steriele gaas grijpt ze een witte tube met een blauwe dop: Flammazine. Ze draait de dop los, loopt naar de bank en hurkt neer naast Maria. "Stil maar, Mar," zegt Leen zacht. Ze schuift het lekkende zakje ijs voorzichtig opzij. "Ik heb zalf. Brandwondenzalf. Dat koelt meteen. Wacht, geef me even een doekje." Ze knijpt een witte sliert op haar vingertop. Maria trekt haar hoofd niet terug; haar gezwollen lippen trillen even, alsof ze zich wil overgeven aan de koelte.

Nog voor Leens vinger Maria raakt, klinkt er een harde klap. Kathleen staat opeens naast haar. Met de rug van haar hand slaat ze Leens arm met een venijnige zwaai weg. De tube schiet uit Leens vingers, tolt over het tapijt en tikt tegen de poot van een stoel. "Blijf met je poten van haar af!" sist Kathleen. Haar pupillen zijn vernauwd tot twee zwarte stippen. "Wat denk je in godsnaam dat je aan het doen bent?!" Leen blijft op haar hurken zitten. De klodder zalf kleeft aan haar wijsvinger. "Ze heeft verzorging nodig, Kathleen," zegt Leen. "Haar huid staat op knappen."

"Denk je werkelijk dat een zalfje dit fixt?!" schreeuwt Kathleen. De glazen pegels aan de kroonluchter trillen zachtjes mee. Mateo knippert niet eens; hij houdt zijn zilveren dienblad met de champagne onbewogen op borsthoogte geklemd. "Kijk naar haar gezicht! Ze stikt zowat in die rotzooi, en jij komt hier aandraven met een tube alsof het een schaafwondje is!" Kathleen zet een stap naar voren. "Maria ligt hier te creperen, ik probeer al uren advocaten uit hun bed te bellen, en jij zit lekker te klooien met die gladde patser uit Marbella! Dacht je nou echt dat we blind zijn? We zagen je wel in zijn Jeep instappen, hoor. Als een hitsig schoolmeisje dat voor het eerst een vent ziet!"

Eva leunt vanaf de vloer naar voren. "We hebben godverdomme vierduizend euro de man neergeteld om met jóu hiernaartoe te komen, Leen! Omdat je thuis zat te verpieteren op je bank! En het eerste het beste moment dat Maria zowat bezwijkt, ben jij nergens te bekennen. Geen berichtje, niks. Je hebt ons gewoon laten stikken."

Maria kreunt zacht vanaf de bank. "Het trekt... god, het brandt zo..."

Leen kijkt naar de witte zalf op haar vingertop. De oude reflex om meteen sorry te mompelen, de rommel op te ruimen, zichzelf weg te cijferen, blijft uit. In plaats daarvan pakt ze een servetje van de salontafel en veegt de zalf rustig van haar vinger. Dan staat ze op en raapt ze de gevallen tube op. Met een droge klik draait ze het blauwe dopje erop vast. Dicht. Ze stopt de tube in haar broekzak.

Kathleen slaat haar armen over elkaar. Haar borstkas gaat snel op en neer. "Heb je nog iets te zeggen? Of ben je het fatsoen nou helemaal kwijt?" Leen kijkt haar aan. Zonder de zonnebril en de felle strandzon staat Kathleen er vermoeid bij in haar panterbadjas, met trillende vingers en grauwe kringen onder haar ogen. "Nee," zegt Leen kalm. "Ik heb helemaal niets te zeggen."

Kathleen fronst. "Wat betekent dat nou weer? We willen weten wat je bezielt, Leen!"

"Ik kap er mee, Kathleen," zegt Leen. Ze stapt om de koffers heen naar het bed, pakt haar spijkerjasje op en trekt het aan. "Ik doe niet meer mee."

Eva kijkt verbluft op van haar telefoon. "Je kapt ermee? Waarmee dan? We zijn potverdomme voor jóu naar Mexico gevlogen!"

"Nee, Eef," zegt Leen, terwijl ze zich omdraait. "Jullie zijn niet voor mij gekomen. Jullie wilden gewoon iemand om mee te slepen. Iemand die er nóg erger aan toe was dan jullie zelf, zodat jullie je eigen zooi niet hoefden te zien."

Eva trekt wit weg. "Hoe dúrf je..."

"En jij, Mar," zegt Leen zachtjes tegen de bank. "Hou op met jezelf te vergiftigen voor een paar foto's."

Kathleen stapt naar voren tot ze op een halve meter van Leen staat, haar gezicht strak van woede. "Als jij denkt dat je hier de grote meid kan uithangen, Leen, dan heb je het echt goed mis," sist ze met trillende stem. "Zonder ons ben je helemaal niks. Een zielig hoopje dat tien jaar lang op de bank heeft zitten rotten bij een vent die doodop van je werd. Wij hebben je er bovenop geholpen! En wat krijgen we als dank? Niks! Loop maar weg, toe dan. Maar dan is het ook klaar. Helemaal klaar." Kathleen knipt met haar vingers vlak voor Leens neus. "Klaar. Streep erdoor. Dan besta je niet meer voor ons. Dan zoek je het maar lekker in je eentje uit. Kijken wie er dan nog naar je omkijkt. Niemand, Leen. Helemaal niemand. Wil je dat? Wil je weer in je eentje gaan zitten janken?!"

Leen kijkt naar de rood gelakte vingers voor haar gezicht. Jaren lang was dit het dreigement waarmee Kathleen haar klem zette. Maar nu, nu voelt ze niets. Geen schrik, geen paniek. Het doet haar niks. Ze haalt haar schouders op. "Oké," zegt ze.

Kathleens hand blijft even in de lucht hangen en zakt dan langzaam naar beneden. Haar lippen bewegen, maar er komt geen geluid meer uit. Ze staart naar Leen alsof ze naar een vreemde kijkt. "Wat... wat zeg je?" stamelt Eva.

"Ik zeg oké," herhaalt Leen. "Het is goed. Jullie doen maar." Zonder nog naar Kathleen of de laptop te kijken, loopt Leen naar haar reistas bij de kast en pakt de schouderband beet. Haar paspoort en portemonnee zitten al in haar binnenzak. Ze loopt richting de gang. Bij het kookeiland houdt ze even stil. De butler staat er nog altijd roerloos met het zilveren dienblad. De belletjes in het vers ingeschonken glas Dom Pérignon stijgen traag op langs het kristal. Leen kijkt hem aan, pakt het glas rustig van het dienblad en neemt een slok. "Dank u wel," zegt ze met een zachte glimlach. In de vermoeide ogen van de man breekt een vonkje door. Hij buigt zijn hoofd in een kort, afgemeten knikje. "De nada, señorita. Buen viaje."

Leen draait zich om naar de dubbele deuren. "Leen!" krijst Kathleen, haar stem slaat over in een schelle uithaal. "Leen, waag het niet! Als je die deur opendoet, hoef je nooit meer terug te komen! Hoor je me?! Nooit meer!"

Leen kijkt niet om. Ze duwt de klink omlaag en stapt met het glas in haar hand de gang op. Achter haar valt de zware deur met een doffe klik in het slot. Op de gang is het doodstil. Leen loopt met rustige passen naar de liften. Bij de grote glazen pui aan het einde van de gang houdt ze even stil. Buiten, over de donkere toppen van de palmen en het gaaswerk van de verre tennisbanen heen, breekt de eerste dunne streep van de ochtend door de lucht. Geen theatraal roze of oranje, maar een bleekgrijze streep licht die langzaam het zwart wegdrukt.

Ze haalt adem.

Wanneer de liftdeuren met een zacht belsignaal open glijden, stapt ze in en drukt op de knop van de begane grond. In de spiegelwand kijkt ze naar zichzelf. Ze ziet er moe uit. Onder haar ogen tekenen zich donkere kringen af. Maar haar blik is rustig.

De lift zakt geruisloos naar beneden, weg van verdieping vier, recht de ochtend in.