Het licht dat door de gordijnen valt is niet langer het grijze, fletse licht van angst, maar een gouden, levendige gloed die stofdeeltjes doet dansen in de lucht boven ons bed. Ik lig op mijn rug, benen wijd, nog steeds zwaar ademend van de laatste golf genot die door me heen raasde toen Sophie me zuiverde met haar tong en de zweep. Mijn huid voelt prikkelend, hypergevoelig, elke ader lijkt dichter onder de oppervlakte te pulseren. De rode strepen op mijn billen gloeien als een warme herinnering aan haar bezitname, een fysiek bewijs dat ik niet langer van hem ben, maar van haar. Van ons.

Sophie ligt naast me, haar hoofd rustend op mijn schouder, haar vingers traag cirkelend over de zachte huid van mijn buik. Ze fluistert iets, woorden die ik niet direct kan plaatsen door het suizen in mijn oren, maar de toon is rustig, tevreden. We zijn vrij. Het geld ligt ergens in de andere kamer, een berg papier dat ons verleden betaalt, maar hier, in dit bed, is er alleen maar de geur van onze seks, muskus en zweet en de zoete, luchtige geur van lavendel die ze later op me zal smeren.

Dan slaat het toe. Het begint niet als een waarschuwing, maar als een plotselinge, dwingende scherpte diep in mijn onderbuik.

Het is een druk die ik herken, een volheid die onmiskenbaar is. De sappen die we dronken, de vruchtensap, het water, het zoekt nu een uitweg. Mijn blaas voelt zwaar, strak gespannen, een ballon die tot het uiterste is gevuld en dreigt te knappen. Ik adem in en de druk neemt toe, stekend en genadeloos. Ik moet plassen. Nu.

Onbewust trek ik mijn benen een beetje aan, mijn knieën schuiven naar elkaar toe in een reflex om de straal tegen te houden. De beweging is scherp, plotseling, en het beddengoed ritselt luid onder me. Sophie tilt haar hoofd op, haar haren vallen langs mijn gezicht en kietelen mijn neus. Haar ogen, helder en donker, scannen mijn gezicht, lezen de spanning die ineens mijn spieren heeft doen verstijven.

"Wat is er?" vraagt ze, haar stem laag, zwaar. Haar hand stopt met cirkelen en ligt nu plat op mijn onderbuik, precies daar waar de druk het ergst is. De warmte van haar handpalm drukt tegen mijn volle blaas en een snik van ongemak ontsnapt aan mijn keel.

"Ik... ik moet," begin ik, mijn stem schor en breekbaar. Ik probeer op te staan, mijn ellenbogen in het matras zettend om me op te tillen, maar Sophie drukt me terug met één hand op mijn schouder. Het is geen gewelddadige duw, maar een bevel. Mijn lichaam gehoorzaamt onmiddellijk, mijn rug zakt terug in de kussens.

"Blijf liggen," zegt ze. Het is geen vraag.

"Sophie, alsjeblieft," fluister ik, mijn bekken spant zich aan, elke spier in mijn dijen en billen trekt samen om de vloeistof binnen te houden. Het trilt in mijn benen, een kleine, snelle trilling die ik niet kan controleren. "Het is dringend. Ik moet naar het toilet."

Sophie grijnst, een langzame, glibberige grijns die pure dominantie uitstraalt. Ze schuift omlaag, haar lichaam glijdt over het laken, haar borsten glijden over mijn dijen tot ze tussen mijn benen ligt. Ze kijkt naar mijn kutje, dat nog steeds open en bloot ligt, rood en gezwollen van het neuken en de tongstoten die het net ontving.

"Nee," zegt ze zachtjes. Haar vingers glijden over mijn schaamlippen, ze spelen met het vocht dat er nog steeds aan hangt. "Je gaat nergens heen. Je houdt het op!"

De schok gaat door me heen. "Maar ik kan..."

"Je kunt!" onderbreekt ze me, haar stem harder, staler. "En je zult. Ik wil zien hoeveel je kunt dragen. Ik wil zien hoe je lichaam worstelt, hoe je spieren trillen." Ze leunt voorover en blaast zachtjes tegen mijn klitje. De lucht is koel tegen mijn hete, overgevoelige huid en ik kreun, mijn heupen komen kort omhoog voordat ik ze dwing stil te houden. "Je bent mijn slet, Lara. Je blaas behoort mij toe. En ik beslis wanneer deze leeg mag."

Het is vernederend en het is opwindend, een giftige cocktail die mijn hoofd doet tollen. Ik lijk te zweven, losgezongen van de werkelijkheid, terwijl mijn lichaam gevangen zit in deze meest basale, fysieke noodzaak. De drang wordt erger, een pulserende, kloppende pijn die zich uitstrekt naar mijn rug en mijn dijen. Mijn ademhaling komt in hapjes, kort en oppervlakkig.

"Open je benen wijd," beveelt Sophie.

Ik aarzel. Als ik mijn benen open doe, als ik mijn spieren ontspan, zelfs maar een beetje, dan is het afgelopen. Dan zal ik lekken, over haar heen plassen, het bed vernielen.

"Wijd!" herhaalt ze, en dit keer slaat ze met haar vlakke hand op mijn dij. 'Pats'.

Ik gilde zachtjes en dwing mijn benen uit elkaar. De spieren in mijn binnenste dijen trillen zichtbaar, als gespannen koorden die op knappen staan. Mijn kutje is volledig blootgesteld aan haar blik, kwetsbaar en open. Sophie kijkt ernaar alsof ze een kunstwerk bekijkt, iets dat ze wil breken en weer in elkaar wil zetten.

"Goed meisje," sist ze. Ze buigt zich verder naar beneden. Ik voel haar ademhaling tegen mijn natte lippen, warm en vochtig. "Nu ga ik je likken. En jij gaat nergens aan denken. Je gaat niet denken aan plassen. Je gaat alleen denken aan mijn tong. En als je lekt... als je ook maar één druppel morst voordat ik het zeg..."

Ze maakt de zin niet af, maar de dreiging hangt in de lucht. Ik weet dat ze het meent.

Haar tong raakt me. Het is een lichte, vluchtige aanraking, net boven mijn clit, maar het voelt alsof er een elektrische schok door mijn hele bekken heen gaat. Mijn rug boog zich op, mijn handen grijpen in de lakens, knokels wit van de inspanning. De sensatie is intens, versterkt door de extreme volheid in mijn blaas. Elke zenuwuiteinde in mijn onderlichaam staat op scherp.

Ze likt weer, dit keer langzamer, de volle lengte van mijn spleet van beneden naar boven. Haar tong is ruw en zacht tegelijk, ze drukt wat harder aan, scheidt mijn lippen, duwt voorzichtig tegen de opening van mijn kutje. Ik kreun, een lang, grommend geluid dat diep uit mijn keel komt. Het is genot, pure en onvervalste sensatie, maar het is gemengd met de pijnlijke, brandende noodzaak om te laten gaan.

"Ja," fluistert ze tegen mijn vlees. "Je smaakt zo zoet, zo vol." Haar vingers spreiden mijn lippen nog verder uit, opent me tot een bloem die volledig opengaat voor de zon. "Maar je zit ook vol met ander vocht, nietwaar?"

Ik knik, mijn hoofd woest heen en weer schuddend op het kussen. Tranen wellen op in mijn ogen, niet van verdriet, maar van de overweldigende inspanning. Het is een strijd, een gevecht tussen mijn lichaam dat wil ontsnappen en mijn geest die wil gehoorzamen. Sophie is de generaal in dit gevecht, en zij geniet van elke minuut van mijn marteling.

Ze duwt haar tong naar binnen. Mijn spieren klemmen zich om haar heen, reflexmatig, de ring van mijn kutje samentrekkend als een tang. Het voelt alsof ik haar probeer te verpletteren, maar ze wentelt zich erdoorheen, haar tong beweegt ritmisch, in en uit, neukt me met haar mond.

"Ah! Godverdomme!" schreeuw ik. De druk in mijn blaas is nu ondraaglijk. Elke stoot van haar tong schudt mijn hele bekken, schudt de vloeistof in me, stuurt golven van urgentie door mijn lichaam. Mijn tenen krommen zich, mijn benen trillen zo hard dat het bed begint te schudden.

"Je mag niet," zegt Sophie, even stoppend, haar lippen glanzend van mijn sappen. Ze kijkt me aan, haar ogen brandend van lust. "Je houdt het vol, Lara. Je bent een sterk meisje. Je kunt dit." Ze spuugt op mijn kutje, een dikke straal speeksel die over mijn klitje druipt. "En als je goed bent, als je het echt volhoudt tot ik er klaar voor ben... dan zal ik je belonen."

Ze gaat terug aan werk, maar nu is ze ruwer. Ze zuigt aan mijn klitje, trekt het in haar mond, bijt er zachtjes in. Het gevoel is elektrisch, schiet door mijn ruggengraat naar boven, explodeert in mijn hersenen. Ik gil, mijn heupen komen omhoog, zoekend naar meer, zoekend naar ontsnapping, maar Sophie houdt me met beide handen op haar plaats vast, haar vingers graafend in mijn heupen.

De lijn tussen pijn en genot vervaagt. De druk in mijn blaas voelt nu zwaar, zwaarder dan lood, een steen in mijn onderbuik die me naar beneden trekt, maar de stimulatie van haar tong tilt me op, brengt me naar een hoogte waar ik nog nooit ben geweest. Het is een paradox, een tegenstelling die me bijna waanzinnig maakt.

"Please!" hijg ik, mijn stem niet meer dan een kreun. "Sophie... ik kan het niet... het is te veel..."

"Je kunt," mompelt ze, haar mond vol met mijn kutje. "Je doet het voor mij. Je houdt het vol voor je Meesteres."

Die woorden, die titel, slaan in als een hamer. Meesteres. Niet Meester. Niet de man die mij gebruikte en vernederde via een scherm. Dit is Sophie. Dit is liefde gemengd met lust, gemengd met controle. Ik wil haar behagen. Ik wil haar sterk maken. Ik wil het bewijzen, aan haar en aan mezelf, dat ik dit kan doorstaan.

Ik bijt op mijn lip, hard genoeg om te proeven. Ik concentreer me op mijn ademhaling, probeer de golfslag van mijn lichaam te beheersen. Ik visualiseer een muur, een dam, die het water vasthoudt. Het is een fragiele dam, gekraakt en lekkend, maar hij houdt stand.

Sophie voelt mijn strijd. Ze voelt hoe mijn spieren samentrekken, hoe ik probeer de controle te behouden. En ze geniet ervan. Ze verhoogt het tempo, haar tong vliegt over mijn klit, haar vingers vinden mijn opening en duwen naar binnen, twee vingers tegelijk, diep en hard.

Ik schreeuw, een rauwe, kreet van pure overprikkeling. Haar vingers drukken tegen mijn voorwand, precies daar waar mijn G-spot ligt, precies daar waar de druk het grootst is. Het is alsof ze op een knop drukt die de poorten van de hel opent. De sensatie is overweldigend, een mix van een diepe, interne massage en de externe druk van een volle blaas.

"Ja, zo," sist ze. "Voel je dat? Voel je hoe vol je bent?"

"Ja! Ja! God, ja!"

Ze neukt me harder, haar vingers pompen in en uit, haar tong blijft mijn klitje bewerken in een razend tempo. Het geluid van natte vlees tegen natte vlees vult de kamer, begeleid door mijn kreunen en haar zwoele ademhaling. Mijn lichaam is een instrument dat ze bespeelt, en ze trekt uit elke snaar het maximale.

De druk wordt te veel. De dam begint te barsten. Ik voel het, het eerste teken van verraad, een kleine druppel die ontsnapt, een warmte die langs mijn binnenste dij glijdt.

Sophie stopt onmiddellijk.

Ze trekt haar vingers terug, tilt haar hoofd op. De plotselinge stilte is oorverdovend. Mijn lichaam huilt om het verlies aan aanraking, maar mijn blaas schreeuwt om opluchting.

"Je lekt," zegt ze, haar stem streng.

"Ik... ik kan het niet helpen," hijg ik, tranen rollen nu over mijn wangen. "Het is te zwaar."

"Hmm," maakt ze. Ze kijkt naar de kleine plas die op het laken ligt, tussen mijn benen. "Misschien heb je gelijk. Misschien heb je wel genoeg gehad."

Ze klimt over me heen, haar benen aan weerszijden van mijn hoofd, haar kutje recht boven mijn gezicht. Ik kijk omhoog, naar haar schaamlippen, naar de druppels opgewektheid die er glinsteren. Het is een prachtig gezicht, een goddelijk gezicht.

"Maar," zegt ze, en ze buigt zich naar voren, haar handen op mijn borsten, haar vingers knijpen in mijn tepels. "Ik ben nog niet klaar met jou. Ik wil dat je komt. Ik wil dat je spuit voor me. Maar ik wil dat je alles tegelijk doet. Ik wil dat je je blaas leegmaakt terwijl je komt. Ik wil het zien, ik wil het voelen, ik wil horen hoe je glijdt en gromt."

De gedachte alleen is bijna genoeg om me over de rand te duwen. De combinatie van diepe schaamte en extreme opwinding. Het is taboe, het is vies, het is het meest intieme wat ik kan doen.

"Kan je dat?" vraagt ze, terwijl ze haar kutje langzaam laat zakken naar mijn gezicht. "Kan je dat voor mij doen?"

"Ik... ik denk het," piep ik.

"Dat is niet goed genoeg," zegt ze, en ze drukt haar kutje tegen mijn mond. "Lik me. Terwijl ik jou klaar maak. En als je komt, laat dan alles los. Niets houdt je tegen. Alles."

Ze draait zich om, positie 69, haar kutje weer boven mijn gezicht, haar gezicht weer tussen mijn benen. Haar tong raakt me weer, maar dit keer is ze niet speels. Ze is agressief. Ze likt, zuigt, bijt, ze neukt me met haar mond alsof ze mijn ziel eruit wil zuigen.

Ik kreun in haar kutje, de trilling van mijn stem gaat door haar heen. Ik lik haar terug, wanhopig, mijn tong duwend in haar opening, sabbend aan haar klitje. Ik wil haar genot geven, ik wil haar laten voelen wat ik voel.

Maar de focus ligt op mij. Op mijn bekken. Op de druk die nu onhoudbaar is geworden. Sophie duwt haar vingers weer naar binnen, drie deze keer, en ze vullen me op, rekken me open. De druk op mijn blaas is nu constant, een pulserende pijn die genot wordt.

Ze beweegt haar vingers snel, hard, raakt elke plek in me die reageert. Mijn bekken begint te schokken, oncontroleerbare spasmen grijpen me vast. Mijn ademhaling stokt, mijn hart bonst in mijn keel.

"Kom voor me," beveelt ze, haar stem gedempt door mijn dijen. "Laat maar gaan, slet. Spuit voor me! Plas voor me!"

Het is de toon. De bevelende, dominante toon die de laatste knoop slaakt. Mijn lichaam geeft het op. De dam breekt.

Het begint als een golf, een warme, krachtige golf die vanuit mijn diepste binnenste naar buiten stroomt. Het is geen geleidelijke stroom, het is een explosie. Ik voel mijn spieren ontspannen, de bevrijding is zo intens dat het bijna pijn doet. Vloeistof spuit uit me, krachtig en overvloedig.

Tegelijkertijd raakt Sophie de perfecte plek met haar tong en vingers. De orgasme-golf slaat in, mengt zich met de plas-golf, versterkt deze tot een orkaan van sensatie.

Ik schreeuw, een lange, onafgebroken kreet van pure extase. Mijn lichaam kronkelt, mijn rug boog zich in een onmogelijke boog. Ik voel hoe de straal mijn kutje verlaat, warm en nat, over Sophies hand, over haar gezicht, over het bed. Ik hoor het geluid, het sissen van water, het klotsen, het gemengd met het natte geluid van haar vingers in me.

Sophie houdt niet op. Ze likt en drinkt, ze neemt alles in zich op, haar tong vangt de vloeistof, haar mond zuigt de mix van plas en vrouwensap op. Ze gromt, een diep, dierlijk geluid dat laat zien hoeveel ze geniet van dit moment, van dit totale offer van mij.

Het duurt lang, seconden die aanvoelen als minuten. De straal wordt minder, wordt een druppel, wordt niets. Maar mijn orgasme houdt aan, golf na golf, golvend door mijn lichaam, mijn zenuwen steken, mijn spieren trillen oncontroleerbaar.

Uiteindelijk zak ik terug op het bed, uitgeput, volledig leeg. Mijn ademhaling is raspend, mijn hart bonst zo hard dat ik het in mijn oren kan horen. Ik voel me nat, kleverig, vies. Maar ik voel ook bevrijd.

Sophie kruipt omhoog, haar gezicht glanzend nat. Ze ligt naast me, haar arm over mijn borst leggend, haar hoofd op mijn schouder rustend. Ze kust me, haar lippen proeven naar zout en zoet, naar mij.

"Je bent geweldig," fluistert ze, haar stem liefdevol en teder. "Mijn mooie, vieze slet."

Ik lach zachtjes, een uitgeput, gelukkig geluid. "Ik ben ondergeplast," zeg ik, mijn stem schor.

"Ja," zegt ze, en ze strijkt een haar uit mijn gezicht. "Het bed ook. Maar dat maakt niet uit. Het is ons bed. Ons viesheid. Ons genot."

Ik draai me naar haar toe, kijk in haar ogen. Ik zie geen afkeer, alleen liefde en trots. En ik besef dat ze gelijk heeft. Dit is geen vernedering zoals hij het zou hebben gemaakt. Dit is aanvaarding. Dit is delen. Dit is liefde in zijn meest rauwe, meest expliciete vorm.

"Ik hou van je," zeg ik, en het is de eerste keer dat ik het zo hardop zeg, zonder twijfel, zonder angst.

"Ik ook van jou," antwoordt ze, en ze kust me weer, diep en passioneel. "En nu gaan we douchen. Samen."

Ze staat op, reikt me haar hand. Ik pak hem aan, mijn hand trilt nog steeds een beetje. Ze trekt me overeind, en ik sta daar, naakt, met plas aan mijn benen, mijn haar in de war, mijn lichaam getekend door haar handen. En ik voel me mooier dan ooit tevoren.

"En daarna," zegt ze terwijl ze me naar de badkamer trekt, "daarna kopen we dat speeltje. En nog veel meer. We hebben immers genoeg geld."

Ik kijk nog één keer achterom naar het bed, de grote natte vlek op het laken, een getuigenis van wat we net hebben gedeeld. Het is een vlek van vrijheid.

"Ja," zeg ik, en ik loop met haar mee de badkamer in, het heldere licht tegemoet. "Zoveel als we willen."

De douche is warm, het water stroomt over ons heen en wast de vloeistoffen, het zweet, de tranen weg. Sophie wast me, haar handen zacht en zorgzaam, ze wast mijn haar, masseert mijn schouders. Het is een intiem ritueel, een zuivering die niet alleen het lichaam reinigt maar ook de geest.

Terwijl ze me wast, voel ik de spanning van de afgelopen weken, maanden, jaren, van me afvallen. De angst voor hem, de schaamte, de schuld. Het spoelt weg in het putje, verdwijnt in de riolering, samen met de viezigheid van ons verleden.

We staan dicht tegen elkaar aan onder de straal, onze lichamen wrijven tegen elkaar, glad en zeepachtig. Ik voel haar tepels tegen de mijne, haar borsten tegen mijn borsten, haar dijen tegen mijn dijen. Het is een comfortabele, vertrouwde aanraking.

"Weet je nog," begint Sophie zachtjes, terwijl ze zeep over mijn rug wrijft, "hoe bang je was in het begin?"

Ik knik, mijn voorhoofd tegen haar schouder rustend. "Ik dacht dat ik doodging. Ik dacht dat ik kapot zou gaan."

"Je bent niet kapot," zegt ze, en ze kust mijn hals. "Je bent sterker. Je bent gebroken en weer in elkaar gezet, maar op jouw eigen voorwaarden."

"Ik ben van jou," zeg ik, en het klinkt niet als een bekentenis van zwakte, maar als een verklaring van kracht.

"Ja," antwoordt ze. "En ik ben van jou. We bezitten elkaar. Niemand anders."

Het water begint koud te worden, maar we staan er nog steeds in, niet willen bewegen, niet willen breken wat we nu hebben. Uiteindelijk zet Sophie de kraan uit en pakt twee grote, zachte handdoeken.

Ze droogt me af, dept me voorzichtig, behandelt me als een kostbaar bezit. Ze dept mijn haar, mijn gezicht, mijn hals, mijn borsten. Ze buigt zich voorover en droogt mijn benen af, mijn voeten. Ze kust elke teen, een kleine, tedere geste die mijn hart doet smelten.

Als we droog zijn, lopen we terug naar de slaapkamer. Het bed is verschopt, de lakens kreukelig en nat. Sophie trekt het dekbed opzij, schuift de natte plek naar beneden, en trekt me het bed in.

"Laten we even rusten," zegt ze. "Even niets doen. Alleen maar zijn."

Ik kruip tegen haar aan, mijn hoofd in haar hals, mijn arm over haar middel. Ze slaat haar arm om me heen, trekt me dichter tegen zich aan. We liggen daar, in de stilte, luisterend naar elkaars ademhaling, naar het verkeer buiten, naar de vogels die zingen.

Het is een vreemde rust, een kalmte na de storm. Maar het is een goede rust. Een gezonde rust.

Ik denk aan wat er net gebeurd is. De vernedering, de pijn, het genot. Het was extreem, het was buiten de grenzen van wat ik ooit had gedacht dat ik zou doen. Maar het was ook... bevrijdend. Door dat te doen, door die controle volledig uit handen te geven, had ik uiteindelijk de volledige controle over mezelf teruggekregen.

Ik had mijn eigen grenzen verlegd. Ik had mijn eigen diepten ontdekt. En ik was niet verdronken. Ik was blijven drijven.

"Hoe voel je je?" vraagt Sophie na een lange tijd.

Ik denk na over het antwoord. Ik probeer de juiste woorden te vinden.

"Vrij," zeg ik uiteindelijk. "Ik voel me vrij."

Sophie knikt, haar kin wrijft over mijn hoofd. "Goed," zegt ze. "Dat ben je ook. Voorgoed."

We liggen nog een tijdje zo, tot de zon begint te zakken en de kamer in een warme, oranje gloed baadt. Mijn maag begint te knorren, een herinnering dat we al uren niets hebben gegeten.

"Ik heb honger," zeg ik.

Sophie lacht. "Ik ook. Laten we iets eten. Iets makkelijks. Maar eerst..." Ze reikt naar de nachtkastje, pakt haar telefoon. "...laten we dat speeltje bestellen."

Ze scrolt door een website, haar ogen glinsteren. "Kijk," zegt ze, en ze houdt het scherm voor me. Het is een grote, paarse dildo, realistisch van vorm, met aders en alles. "Wat zegt je dat?"

Ik kijk ernaar, een rilling van anticipatie gaat door me heen. Het is groot. Groter dan ik ooit heb gehad.

"Ja," zeg ik, mijn stem een fluistering. "Die."

"En deze?" Ze scrolt verder naar een set van handboeien, zacht gevoerd met leer. "Om jou vast te zetten als je ondeugend bent."

Ik slik. "Ja."

"En dit?" Een buttplug, glanzend staal, met een robijn aan de onderkant.

"Oh god," kreun ik. "Ja. Alles. Koop alles."

Sophie lacht, een warm, genuanceerd geluid. "Zie je wel," zegt ze. "Je bent een echte slet. Mijn slet."

Ze bestelt alles, betaalt met zijn kaart. Een laatste daad van rebellie, een laatste gebruik van zijn geld voor ons plezier.

"Nu eten," zegt ze, en ze legt de telefoon weg. "Ik heb trek in pizza. En wijn. Veel wijn."

We kleden ons niet aan. Waarom zouden we? Dit is ons huis. Dit is ons heiligdom. Ik loop naakt de keuken in, mijn lichaam voelt licht en vrij. Sophie volgt me, eveneens naakt.

We eten aan de keukentafel, de pizza doos open, de wijn in gewone glazen. Het voelt normaal aan, huiselijk. Alsof we dit al jaren doen. Alsof we een gewoon stel zijn dat gewoon een avondje thuis hangt.

Maar onder de oppervlakte is er iets anders. Een nieuwe dynamiek. Een stilzwijgende overeenkomst. Ik ben haar slet. Ze is mijn Meesteres. En we houden van die rollen.

Na het eten klimmen we terug op de bank. Sophie zet de tv aan, maar we kijken niet echt. We knuffelen, we kussen, we praten over niets en over alles.

"Morgen," zegt Sophie, "gaan we naar buiten. Naar het park. We gaan wandelen."

"Met kleren aan?" vraag ik, half grappend, half serieus.

"Met kleren aan," lacht ze. "Maar... misschien zonder beha. Of zonder slipje. Als jij wilt."

Ik denk erover na. Het idee om naar buiten te gaan, half naakt onder mijn kleren, bevalt me. Het is een klein geheim, een kleine daad van rebellie die alleen wij weten.

"Zonder slipje," besluit ik. "En een rokje. Een kort rokje."

Sophie kust me. "Mijn dappere slet."

We blijven nog lang wakker, tot het donker is buiten en de straatlantaarns aangaan. We praten over de toekomst, over wat we gaan doen, over waar we gaan reizen met het geld. We dromen groot.

Maar in het hier en nu, in deze kamer, is alles perfect. Ik ben naakt, ik ben geil, ik ben geliefd. Ik ben Lara. En dat is genoeg.

Op een gegeven moment neigt Sophie naar me toe. "Ben je klaar voor nog een rondje?" vraagt ze, haar hand glijdt over mijn dij.

Ik kijk naar haar, naar haar mooie lichaam, naar de liefde in haar ogen. Ik voel een warmte in me opbouwen, een nieuwe vonk van verlangen.

"Altijd," zeg ik. "Voor jou, altijd."

Ze glimlacht, en ze duwt me neer op de bank. De nacht is nog jong. En ons leven is net begonnen.

Wordt vervolgt

Bjarne