Donderdag

Eigenlijk begon het al in het vliegtuig. Niet met een man, niet met een blik en niet eens met een gedachte waarvan Danielle achteraf zou kunnen zeggen: dáár ging het mis. Het begon met lachen. Met vijf vrouwen die al voordat het vliegtuig goed en wel van Schiphol was losgekomen te hard praatten, elkaars handbagage bekritiseerden en zich collectief afvroegen welke idioot had bedacht dat ze om kwart over vijf ’s ochtends op een vliegveld moesten staan om een weekend leuk te kunnen hebben.

“Jij,” zei Danielle tegen Marieke.

“Details.”

“Jij hebt letterlijk de vlucht geboekt.”

“En toch zitten jullie hier allemaal.”

Danielle glimlachte en keek door het raampje naar het grijze Nederland dat onder hen verdween. Ze voelde zich moe, maar licht. Dat laatste verbaasde haar een beetje. Peter had haar die ochtend weggebracht. Veel te vroeg, zonder één keer te mopperen. Hij had haar koffer uit de auto gehaald, haar vastgepakt en gezegd dat ze vooral moest genieten. En hij had het gemeend.

Dat maakte het bijna ingewikkelder. De laatste tijd deed hij zijn best. Echt zijn best. Niet op de manier waarop Danielle jarenlang had gedacht dat hij zijn best zou moeten doen, maar op zijn manier. Hij vroeg vaker door, probeerde niet meteen met oplossingen te komen en liet soms een stilte bestaan zonder die onmiddellijk op te vullen. Het waren kleine dingen, maar ze zag ze. Misschien juist daarom had ze zich de afgelopen dagen een paar keer schuldig gevoeld over hoe enorm ze naar dit weekend had uitgekeken. Even geen vrouw van, geen moeder, geen collega en geen Danielle die rekening hield met wat iets bij een ander teweegbracht. Gewoon Daan.

Ze legde haar hoofd tegen de stoel en sloot haar ogen. Er schoot een zin door haar hoofd: Ga genieten. Ze glimlachte, waarna de rest vanzelf kwam. Ga ontdekken. Ga zwabberen.

“Waarom zit jij zo geheimzinnig te lachen?”

Danielle opende haar ogen. Marieke keek haar vanaf de stoel naast haar onderzoekend aan. “Nergens om.”

“Dat is altijd verdacht.”

“Ga slapen.”

Marieke duwde lachend haar hoofd tegen haar schouder. Danielle keek opnieuw naar buiten en dacht aan dat ene woord. Zwabberen. Ze had er zelf zo vaak een bijna negatief woord van gemaakt. Alsof niet onmiddellijk weten wat ze voelde een gebrek was. Alsof iedere emotie eerst langs een interne commissie moest voordat ze toegelaten kon worden. Misschien moest ze dit weekend inderdaad gewoon eens niet zoveel nadenken.

Ze had alleen nog geen idee hoe letterlijk die gedachte binnen vierentwintig uur zou worden.

Vrijdag

Marrakesh rook anders. Dat was het eerste wat Danielle donderdag al was opgevallen. Warmte, stof, eten, kruiden, uitlaatgassen en parfum; alsof de stad voortdurend net iets te veel tegelijk aanbood. Vrijdagmiddag hadden ze uren door de medina gelopen, dingen gekocht die niemand nodig had en onderhandeld over bedragen waarbij het verschil uiteindelijk nog geen twee euro bedroeg. Marieke had drie keer geroepen dat ze de weg wist en hen drie keer aantoonbaar de verkeerde kant op gestuurd. Tegen de tijd dat ze terug waren in het hotel had Danielle pijn aan haar voeten, zesentwintig foto’s op haar telefoon die ze waarschijnlijk nooit meer zou bekijken en het soort loomheid dat alleen ontstond na een dag waarop niets hoefde.

Die ochtend had ze lang gedoucht. Zonder er werkelijk over na te denken had ze opvallend veel aandacht besteed aan haar lichaam. Ook tussen haar benen had ze ieder haartje zorgvuldig weggehaald, haar huid zo glad gemaakt dat ze zichzelf onder de douche nog had uitgelachen. Voor wie doe je dit eigenlijk? Voor niemand natuurlijk. Voor zichzelf. Dat was ten minste het antwoord geweest waarmee ze de badkamer uit was gelopen.

Voor de spiegel trok ze de jurk aan die ze thuis al drie keer had gepast. Zwart, licht en vrouwelijk. Niet overdreven kort en niet overdreven bloot, maar wel anders dan wat ze op een gewone vrijdagavond thuis waarschijnlijk zou aantrekken. Ze draaide een halve slag en bekeek zichzelf van opzij.

“Godsamme Daan.”

Danielle keek via de spiegel naar Marieke, die in de deuropening stond. “Wat?”

“Als jij vanavond geen gratis drank krijgt, ligt het niet aan die jurk.”

“Doe normaal.”

“Ik bén normaal. Jij ziet er gewoon hartstikke goed uit.”

Danielle trok de stof bij haar borst iets recht. “Voor een vrouw van vijftig?”

“Als je dat vanavond nog één keer zegt, gooien we je van het dak.”

Het restaurant ging na het eten vrijwel ongemerkt over in de rooftopbar. De lucht was donker geworden, maar de warmte hing nog tussen de muren. Muziek, lage banken, lantaarns en overal kleine groepjes mensen. Vanaf het terras zag Danielle lichtjes over de stad verspreid liggen. Ze hadden wijn bij het eten gehad en daarna kwam de eerste cocktail, gevolgd door een tweede. Niet genoeg om dronken te zijn, wel genoeg om alles een fractie zachter te maken.

“Niet kijken,” zei Marieke.

Danielle keek onmiddellijk.

“Daan!”

“Wat? Als je zegt dat ik niet moet kijken, ga ik natuurlijk kijken.”

Marieke knikte naar de andere kant van de bar. “Blauw overhemd.”

Danielle keek en was eigenlijk teleurgesteld. Hij was niet bijzonder knap. Niet het type man waarbij ze normaal gesproken nog een tweede keer zou kijken. Donker haar met wat grijs erin, een iets te jongensachtig kapsel voor zijn leeftijd misschien, geen indrukwekkend lichaam en zeker geen filmster. Toen keek hij haar aan. Niet vluchtig. Hij glimlachte.

Danielle keek automatisch weg.

“Ooooh.”

“Hou op.”

“Hij keek naar jou.”

“Hij keek deze kant op.”

Inmiddels hadden ook de andere vrouwen door waar het over ging en binnen een minuut was de man in het blauwe overhemd onderwerp van collectieve analyse. “Niet mijn type,” zei Danielle voor de derde keer.

“Dat zegt ze nu al drie keer.”

“Omdat jullie niet luisteren.”

Marieke boog iets naar haar toe. “Hij kijkt weer. Flirt terug, lachen! Morgen is hij weer weg. Wat kan er verder gebeuren? Wij zeggen niets.”

Danielle voelde zichzelf blozen. “Jullie zijn echt zestien.”

Ze pakte haar glas en nam een slok. Toen ze het neerzette keek ze opnieuw. Hij keek nog steeds en deze keer keek ze niet weg. Heel even gebeurde er niets. Alleen die paar meter tussen hen, de muziek, mensen die langs elkaar bewogen en twee volwassenen die allebei inmiddels heel goed wisten waarom ze keken.

Hij hief zijn glas een paar centimeter.

Danielle voelde een lach ontstaan en hief het hare.

Achter haar klonk onmiddellijk gejuich. “Doe normaal!” riep ze lachend.

Marieke sloeg een arm om haar heen. “Onze Daan flirt.”

“Ik hef een glas op.”

“Dit is hoe het begint.”

“Er begint helemaal niks.”

Daar was ze op dat moment ook werkelijk van overtuigd.

Een halfuur later stonden de twee groepen door een toevallige verschuiving aan dezelfde kant van de bar. Iemand maakte een opmerking, iemand anders reageerde en ineens werd er Engels gesproken en werden namen uitgewisseld. Hij heette Daniel. Daar moest Danielle zo hard om lachen dat hij haar vragend aankeek.

“I’m Danielle.”

Hij begon ook te lachen. “Seriously?”

“Seriously.”

“Well, that makes this considerably easier.”

Ze rolde met haar ogen, maar moest opnieuw lachen. Daniel kwam uit Engeland, woonde inmiddels gedeeltelijk in Frankrijk en bleek iets met architectuur en projectontwikkeling te doen. Binnen tien minuten hadden ze het nauwelijks nog over werk. Hij vertelde enthousiast over gebouwen, steden en waarom mensen volgens hem op vakantie altijd naar monumenten keken terwijl het veel interessanter was om te kijken naar hoe gewone mensen ergens woonden.

Hij praatte met zijn handen. Danielle vond dat leuk. Hij stelde vragen en wachtte daadwerkelijk op het antwoord. Dat vond ze nog leuker. Er zat iets jongensachtigs in zijn enthousiasme waardoor zijn gezicht aantrekkelijker werd naarmate ze langer met hem sprak. Niet knap, dacht ze nog steeds. Interessant. En dat bleek gevaarlijker.

“Daan.” Marieke stond ineens naast haar. “Wij halen wat te drinken.”

“Prima.”

Marieke keek naar Daniel, daarna nadrukkelijk terug naar Danielle. “Wij. Halen. Wat. Te. Drinken.”

“Ja, dat hoorde ik.”

De blik die volgde was zo overdreven dat Danielle bijna begon te lachen. Daniel wachtte tot ze weg was. “Your friends are subtle.”

“Very.”

“They think I’m trying to flirt with you.”

Danielle hield zijn blik vast. “Aren’t you?”

Hij glimlachte. “Very much.”

Dat antwoord verraste haar. Geen spelletje en geen ontkenning. Danielle voelde hoe haar eigen glimlach veranderde. “You’re very direct.”

“Would you prefer me to pretend?”

Ze dacht even na. “No.”

Zijn vingers raakten haar onderarm. Nauwelijks meer dan dat, maar Danielle keek er onmiddellijk naar. Later zou ze beseffen dat dit de eerste echte afslag was geweest. Ze had haar arm kunnen terugtrekken, een grap kunnen maken of naar Marieke kunnen lopen. Ze had zelfs alleen maar een halve stap achteruit hoeven doen en alles was weer normaal geweest.

Ze deed niets.

Zijn vingers bewogen langzaam over haar huid. Danielle keek hem aan en zag dat de vrolijke blik veranderd was. Niet dreigend, niet dwingend. Wel ondubbelzinnig. Hij kwam dichterbij om haar boven de muziek te verstaan en ze rook zijn aftershave.

“Can I tell you something?”

“Depends.”

“You don’t look very comfortable with someone flirting with you.”

“Maybe I’m not.”

“Should I stop?”

Daar was hij. Een volkomen duidelijke uitgang. Ze hoefde alleen ja te zeggen.

Danielle keek naar hem, hoorde ergens achter zich haar vriendinnen lachen en dacht ineens weer aan die drie zinnen. Ga genieten. Ga ontdekken. Ga zwabberen.

“No.”

Het woord kwam zachter uit haar mond dan ze had verwacht.

Daniel glimlachte. Even later streek hij een losse pluk haar uit haar gezicht. Zijn vingers bleven kort tegen haar wang liggen en Danielle voelde dat de aanraking iets in haar veranderde. Niet alleen spanning. Ze werd geil. Zo eenvoudig was het. Haar tepels werden hard onder haar bh en ineens was ze zich bewust van iedere beweging van de stof over haar borsten.

Daniel keek naar haar mond.

Danielle keek naar de zijne.

“You’re thinking again.”

“What?”

“You do that.”

“You’ve known me for twenty minutes.”

“Thirty-seven.”

Ze lachte. “Idiot.”

Hij wees naar een rustiger gedeelte van het terras, enkele meters verderop, gedeeltelijk afgeschermd door planten en een lage muur. “Come.”

Danielle keek naar haar vriendinnen. Marieke had haar onmiddellijk in de gaten, trok grote ogen en maakte vervolgens met twee handen een overduidelijk gebaar: gáán.

Dit was de tweede afslag. Danielle kon teruglopen, nog een cocktail bestellen en morgen met de meiden lachen om die Engelsman die haar had proberen te versieren.

In plaats daarvan liep ze met Daniel mee.

Daar veranderde de sfeer vrijwel onmiddellijk. De muziek klonk verder weg en Daniel stond dichter bij haar. Zijn hand kwam op haar arm, gleed omhoog en bleef bij haar schouder liggen.

“Still okay?”

Ze knikte.

“Say it.”

“Yes.”

Zijn hand schoof naar haar nek en Danielle wist precies wat er ging gebeuren. Ze had seconden om weg te stappen. Ze deed het niet. Zijn mond raakte de hare voorzichtig, bijna vragend. Danielle verstijfde een fractie van een seconde. Peter schoot door haar hoofd.

Toen kuste ze Daniel terug.

Eerst voorzichtig. Daniel trok zijn hoofd iets terug en keek haar aan. Dit was de derde afslag, misschien wel de duidelijkste tot nu toe. Ze kon glimlachen, teruggaan naar haar vriendinnen en het hierbij laten.

Danielle legde haar hand tegen zijn borst en trok hem terug.

De tweede kus was anders. Geen verkenning meer. Zijn arm kwam om haar middel en haar mond opende zich onder de zijne. Danielle voelde hoe ze zelf dichter tegen hem aan ging staan. Zijn mond verliet de hare en gleed langs haar kaak naar haar hals. Ze sloot haar ogen.

“Fuck…”

Ze voelde hem glimlachen tegen haar huid. “That’s good, I hope.”

“Shut up.”

Ze trok zijn gezicht terug naar het hare en kuste hem opnieuw.

Zijn hand gleed over haar rug naar haar heup en trok haar tegen zich aan. Nu voelde ze het onmiskenbaar: Daniels pik was hard en drukte door zijn broek tegen haar heup. Het besef ervan joeg onmiddellijk een nieuwe golf geilheid door haar heen. Danielle bewoog niet van hem vandaan. Integendeel, ze drukte haar heup een fractie dichter tegen hem aan en voelde zijn reactie.

Jezus.

Ze was nieuwsgierig.

Niet abstract nieuwsgierig naar vreemdgaan of naar hoe het zou zijn om zich door een andere man te laten begeren. Ze was nieuwsgierig naar hém. Naar zijn lichaam, naar wat er onder die broek verborgen zat, naar de man die ze een uur geleden nog niet kende en wiens harde pik ze nu tegen zich voelde.

Dat besef had haar moeten laten stoppen.

Het deed het tegenovergestelde.

Daniel keek haar aan terwijl zijn vingers de bovenste knoopjes van haar jurk vonden. Hij wachtte een seconde. Danielle keek naar zijn hand en daarna weer naar hem. Ze wist wat hij vroeg.

Ze zei geen nee.

Het eerste knoopje ging open. Daarna nog één. De stof week uiteen en Daniel keek naar het kleine zwarte bh’tje dat zichtbaar werd. Danielle voelde zich ineens veel naakter dan ze daadwerkelijk was. Hij keek weer naar haar gezicht, alsof hij haar nog één kans gaf hem tegen te houden.

Ze deed het niet.

Zijn hand gleed over haar hals naar beneden en verdween onder de geopende stof. Danielle voelde zijn vingers op haar blote huid en hield haar adem in toen zijn hand haar borst omvatte. Haar lichaam reageerde onmiddellijk op zijn aanraking; haar tepel was hard onder zijn hand en ze zag aan zijn blik dat hij haar reactie voelde.

Een zacht geluid ontsnapte uit haar mond.

“Okay?” vroeg hij.

Danielle knikte en keek hem aan. “Yes.”

Dit keer hoefde hij haar niet te vragen het te zeggen.

Ze kuste hem zelf.

Er zat nauwelijks nog iets terughoudends in. Zijn pik hard tegen haar aan, zijn hand op haar blote borst, haar jurk verder geopend dan ze ooit van plan was geweest op een hotelterras. Haar eigen handen gleden over zijn borst, zijn buik en lager, alsof ze wilde ontdekken of datgene wat ze tegen zich voelde werkelijk zo duidelijk was als ze dacht.

Dat was het.

Ze liet haar hand daar even rusten en keek Daniel aan.

Hij glimlachte niet meer.

Dat maakte het alleen maar spannender.

Danielle voelde haar eigen geilheid inmiddels bij iedere beweging. Haar string voelde klam tegen haar zorgvuldig gladgeschoren huid en plotseling schoot die ochtend onder de douche weer door haar hoofd. Hoe ze zonder enige aanleiding ieder haartje had weggehaald. Hoe overdreven zorgvuldig ze zichzelf glad had gemaakt, alsof ze toen al wist dat ze die avond in Marrakesh tegen een vreemde man zou staan.

Maar goed dat zwart niet zo snel doorschijnend wordt, dacht ze en ze moest bijna lachen om haar eigen absurd praktische gedachte.

Daniel kuste haar hals en Danielle sloot haar ogen. Zijn hand gleed langs haar zij naar beneden en bleef een ogenblik bij haar heup rusten. Weer dat wachten. Weer die mogelijkheid hem tegen te houden. Danielle keek hem aan en zette haar voeten iets verder uit elkaar. Niet per ongeluk en ook niet omdat Daniel haar ertoe bewoog. Ze voelde hoe hij haar stringetje opzij schoof en besefte met een schok hoe bewust ze hem die ruimte zelf had gegeven.

Tegelijkertijd gleed haar eigen hand over zijn buik naar beneden. Dit keer bleef ze niet bij zijn riem hangen. Haar hand verdween onder zijn broekband, omdat ze eindelijk wilde voelen waar ze vanaf het moment dat zijn harde pik tegen haar heup had gedrukt nieuwsgierig naar was geweest. Daniel hield heel even op met bewegen en keek haar aan.

Danielle trok haar hand niet terug. Zijn pik was heerlijk hard, zijn eikel net zo nat, glibberig en gevoelig als haar kutje, althans…hij kreunde bij haar aanraking.

Dat was misschien nog wel het meest confronterende. Tot nu toe had Daniel telkens een volgende grens opgezocht en had zij besloten hem niet tegen te houden. Nu deed ze het zelf. Ze wilde hem aanraken, wilde weten hoe hij voelde en was minstens zo nieuwsgierig naar zijn lichaam als hij naar het hare.

En precies dát maakte het gevaarlijk.

Ze keek hem ineens recht aan.

“Are you married?”

Daniel zweeg een fractie van een seconde. “Yes.”

Het woord kwam harder binnen dan ze had verwacht.

Danielle keek naar hem. Naar zijn mond. Naar de man tegen wie ze nog steeds stond, naar zijn hand die stil was geworden en naar haar eigen hand die veel te laag op zijn lichaam rustte.

Dit was het moment waarop ze onmiddellijk afstand had moeten nemen.

Dat deed ze niet.

Ze kuste hem.

Nog één keer, maar nu zonder enige terughoudendheid. Alsof ze zichzelf nog een paar seconden wilde toestaan te ervaren hoe het voelde wanneer ze werkelijk niet nadacht. Daniel reageerde onmiddellijk en trok haar tegen zich aan. Danielle voelde zijn mond, zijn handen, zijn harde pik tegen haar lichaam en haar eigen verlangen dat helemaal niet verdwenen was doordat hij dat ene woord had uitgesproken.

Juist dát bracht haar uiteindelijk terug.

Ze wilde hem nog steeds.

En ineens begreep ze dat dát het gevaar was.

Dit was geen onschuldige flirt meer en ook geen experiment waarmee ze morgen lachend wakker zou worden. Als ze nu verderging, zou dat niet gebeuren omdat Daniel haar had verleid of omdat de cocktails haar beoordelingsvermogen hadden uitgeschakeld. Ze zou verdergaan omdat zij ervoor koos. Omdat ze geil was, nieuwsgierig was en wilde ontdekken hoe ver ze dit kon laten gaan.

Danielle verbrak abrupt de kus en zette haar hand tegen zijn borst.

“No.”

Daniel stopte onmiddellijk.

Ze ademde snel en schudde haar hoofd. “No. Fuck. Sorry. I can’t do this.”

“Okay.”

“I really can’t.”

Hij deed een stap achteruit en Danielle voelde onmiddellijk de afwezigheid van zijn lichaam. Ze trok haar jurk dicht, maar haar vingers trilden zo erg dat het niet direct lukte.

“I’m married,” zei ze.

“I know.”

“No, you don’t understand.”

Ze keek hem aan en voelde tot haar ergernis tranen prikken. “If I go any further, this isn’t just Marrakesh. This isn’t an adventure for one night. That’s not me. I will take this home and I will regret it for the rest of my life.”

Daniel zei niets. Geen poging haar over te halen, geen grap, geen laatste aanraking.

Dat maakte het bijna erger.

Danielle kreeg haar jurk eindelijk weer goed en keek hem aan. “I’m sorry.”

“Don’t be.”

Ze draaide zich om en liep terug.

Marieke zag haar aankomen en begon al te grijnzen. “Nou, mevrouw—” Ze stopte zodra ze Danielles gezicht zag. “Daan?”

Danielle pakte haar glas van tafel zonder ervan te drinken. Haar lippen tintelden nog, haar lichaam was nog lang niet tot rust gekomen en juist dat voelde verschrikkelijk. “Ik wil even weg.”

Marieke keek langs haar heen naar Daniel en daarna weer naar haar. “Wat is er gebeurd?”

“Niks. Of juist wel. Ik weet het niet.”

“Kom.”

Ze pakte zonder verdere vragen Danielles hand en nam haar mee van de muziek vandaan, een trap af naar een stiller gedeelte van het hotel. Marieke opende de deur van haar kamer en Danielle liep naar binnen. Zodra de deur achter hen dichtviel kwam alles tegelijk. De spanning, de schaamte, de opwinding die nog niet eens uit haar lichaam verdwenen was en vooral het besef hoe weinig er nodig was geweest om daadwerkelijk verder te gaan.

“Godverdomme.”

De tranen kwamen voordat ze ze kon tegenhouden. Marieke sloeg haar armen om haar heen. “Ho. Wat is er gebeurd? Heeft hij iets gedaan wat jij niet wilde?”

Danielle schudde onmiddellijk haar hoofd. “Nee. Helemaal niet.”

“Wat dan?”

Danielle keek haar aan. “Ik wilde het. Dat is het probleem. Ik wilde het echt.”

Marieke liet die woorden even bestaan. “Maar je bent gestopt.”

“Omdat ik ineens dacht: wat bén ik in godsnaam aan het doen?”

Ze ging op de rand van het bed zitten en Marieke kwam naast haar zitten. “Je hebt met een vreemde man geflirt en hem gekust. Niet ideaal als je getrouwd bent, maar je hebt ook niemand vermoord.”

“Het ging verder dan alleen een kus.”

Marieke keek haar aan, maar vroeg niet hoe ver. Danielle was haar daar dankbaar voor.

“Ik snap mezelf gewoon niet meer.”

“Volgens mij snap jij jezelf juist altijd veel te veel.”

Danielle keek opzij. “Wat?”

“Je analyseert alles kapot.”

Danielle lachte schamper. “Dat heb ik vaker gehoord.”

“Van wie?”

Ze zweeg. Daar, in die hotelkamer in Marrakesh, met haar jurk weer dicht maar haar hoofd volledig open, besefte Danielle ineens dat ze het wilde vertellen. Na bijna tien jaar. Niet alles, dacht ze toen ze begon.

“Er is iemand.”

Marieke verstijfde zichtbaar. “Wat bedoel je?”

“Niet zoals jij denkt.”

“Wie?”

“Een vriend.”

“Een vriend?”

“Ja.”

“Hoe lang?”

Danielle keek naar haar handen. “Bijna tien jaar.”

Marieke was een paar seconden volledig stil. “Tien jaar?”

“Het is ingewikkeld. Het is niet gewoon een affaire. Dat is het nooit geweest.”

Toen begon ze te praten. Over een vriendschap die veel te groot was geworden om nog gewoon een vriendschap te noemen en tegelijkertijd te waardevol om er gemakkelijk een ander etiket op te plakken. Over iemand die haar had leren kijken naar zichzelf, over gesprekken die soms meer met haar deden dan ze wilde toegeven, over warmte, spiegelen en gezien worden. Over de vraag wie Daan eigenlijk was als ze even niet deed wat hoorde.

Ze vertelde over haar behoefte aan ruimte, over autonomie en over voelen voordat haar verstand bepaalde wat ze ervan moest vinden. Ook vertelde ze hoe moeilijk dat thuis soms was geweest en hoe Peter de laatste tijd juist zijn best deed. “En daarom voel ik me nu nóg kutter. Hij probeert me te begrijpen. Echt. En vervolgens sta ik hier met een vreemde vent.”

Marieke kneep zacht in haar hand. “Misschien heeft het ene niet zoveel met het andere te maken als jij nu denkt.”

“Natuurlijk wel. Ik ben getrouwd.”

“Dat weet ik. Maar volgens mij is dat niet wat je werkelijk zo van streek maakt.”

Danielle keek haar aan. “Wat dan?”

Marieke dacht even na. “Dat je iets van jezelf hebt gezien waarvan je dacht dat het niet bestond.”

Danielle wilde onmiddellijk protesteren, maar merkte dat ze geen woorden vond. “Ik ben niet zo.”

“Niet hoe?”

“Impulsief. Egoïstisch. Iemand die gewoon doet waar ze zin in heeft.”

“Misschien ben je dat ook helemaal niet. Je bent uiteindelijk gestopt.”

Danielle zuchtte. “Iemand heeft ooit tegen me gezegd dat ik eens moest gaan genieten. Ontdekken. Zwabberen.”

“Die vriend?”

Danielle knikte. “Hij kent me irritant goed. En nee, hij bedoelde niet dat ik in Marrakesh een vreemde vent moest zoenen.”

Marieke lachte zacht. “Dat wilde ik net vragen.”

Ook Danielle moest lachen en heel even zakte de spanning. “Meer dat ik niet alles meteen hoef te weten. Dat ik mag voelen. Dat ik niet altijd het gewenste gedrag hoef te vertonen omdat iedereen dat van me verwacht.”

“Dat klinkt eigenlijk best gezond.”

“Totdat je het uitvoert.”

“Misschien heb jij gewoon geen middenstand.”

Danielle keek haar aan en glimlachte ondanks zichzelf. “Waarschijnlijk niet.”

Er viel een korte stilte. Marieke streek met haar duim over Danielles hand. “Is dat alles?”

Danielle wist onmiddellijk wat ze bedoelde en voelde opnieuw weerstand opkomen. “Nee.”

Marieke wachtte.

“Dit wordt raar.”

“Daan, ik heb je net huilend uit een rooftopbar gehaald nadat je met een getrouwde Engelsman stond te zoenen. Mijn definitie van raar is flexibel vanavond.”

Danielle keek naar de vloer. “Ik weet soms niet precies waar mijn grenzen liggen.”

“Met hem?”

“Met mezelf. Ook qua… aantrekkingskracht.”

Marieke zei alleen: “Oké.”

Juist doordat er geen geschrokken reactie kwam, durfde Danielle verder. “Ik heb wel eens gedacht of ik vrouwen aantrekkelijk zou kunnen vinden. Niet dat ik ineens denk dat ik lesbisch ben, helemaal niet. Misschien is het gewoon zo’n vijftig-ding.”

Marieke keek haar verbaasd aan. “Een vijftig-ding?”

“Ja, weet ik veel. Mannen kopen een motor en vrouwen vragen zich af of ze op vrouwen vallen.”

Marieke schoot in de lach en Danielle gaf haar een duw. “Zie je wel. Daarom vertel ik dit dus nooit.”

“Nee, ga door.”

Danielle aarzelde. “Ik weet het gewoon niet. Soms zie ik een vrouw en denk ik… iets. Nieuwsgierigheid misschien. Of ik vraag me af hoe dat zou voelen. En vervolgens denk ik weer: doe normaal.”

“Waarom?”

“Omdat ik met Peter ben.”

Marieke schudde langzaam haar hoofd. “Dat is een antwoord op wat je ermee doet, Daan. Niet op wat je voelt.”

Danielle zweeg. Die kwam binnen. “Zie je. Dit bedoel ik dus. Dit soort gesprekken. Dan gaat er weer een deur open waarvan ik helemaal niet weet of ik wil weten wat erachter zit.”

Marieke draaide zich iets verder naar haar toe. “Misschien hoef je dat ook niet meteen te weten.”

Danielle keek haar aan en merkte dat er iets veranderd was. Heel klein. Niet in wat Marieke zei, maar in hoe ze keek. Danielle voelde het voordat ze het begreep.

“Wat?”

Marieke schudde haar hoofd. “Niks.”

“Niet niks. Je kijkt raar.”

Marieke hief haar hand op en Danielle dacht dat ze een traan van haar wang wilde vegen. In plaats daarvan legde ze haar hand tegen Danielles gezicht. De andere volgde.

Danielle verstijfde. “Marieke… wat doe je?”

Meer kreeg ze niet uit haar mond voordat Marieke naar voren boog en haar kuste.

Het gebeurde zo snel dat Danielle geen tijd had voor Peter, definities of de vraag welke versie van zichzelf hierop de juiste reactie zou geven. Ze voelde alleen Mariekes warme mond, haar zachte lippen en het zoete vleugje cocktail. Het vreemde was niet alleen dát een vrouw haar kuste. Het was Marieke. Haar vriendin. Iemand naast wie ze een paar uur eerder nog door de medina had gelopen zonder ook maar één seconde te bedenken dat deze mogelijkheid bestond.

Danielle bleef een fractie van een seconde volledig stil zitten. Toen kuste ze terug. Niet lang, maar lang genoeg om achteraf onmogelijk te kunnen zeggen dat ze alleen verrast was geweest.

Marieke trok haar hoofd een klein stukje terug. Hun gezichten bleven vlak bij elkaar en Danielle keek haar aan alsof ze haar voor het eerst zag.

“Fuck… Wat dóé je?”

Marieke slikte, maar schoof niet van haar vandaan. “Wat deed jíj?”

Danielle opende haar mond en sloot hem weer. Daar had ze geen antwoord op.

Marieke liet haar gezicht langzaam los. “Daan, ik weet wat jij voelt.”

Danielle voelde haar hart nog steeds veel te snel kloppen. “Hoe kun jij dat nou weten?”

Marieke ademde langzaam uit en hield haar blik vast.

“Omdat ik hetzelfde heb.”