Op het station te Goes

In de jaren 90 studeerde ik in Groningen communicatiewetenschappen, ik woonde in die tijd gewoon bij mijn ouders in het dorpje Middelstum.
Ik had tot en met mijn 22e verjaardag nog helemaal niets met een meisje gedaan. Niet gezoend en nog nooit een meisje bloot of in ondergoed gezien. Wel altijd genietend van prachtige meisjesbillen in een spijkerbroek bijvoorbeeld maar verder niets. Verder regelmatig een behabandje zichtbaar vanonder kleding, die was in die tijd bij veruit de meeste meisjes wit of beige, soms vleeskleur en de laatste jaren steeds meer zwart.

De eerste maanden van 1994 deed ik een project over communicatie in een christelijk gereformeerde kerk in Goes in Zeeland, een redelijk behoudende kerk. Ik volgde het project bij de predikant, een enkele keer ging ik mee naar de dienst. Het meest wat mij opviel was dat vrouwen en meisjes daar altijd zonder uitzondering in rok liepen en mannen meestal in pak. Ik overnachtte daar in Goes bij iemand uit de kerkenraad.
De stage was tot en met april, vrijdag 29 april was de laatste dag. ‘s Zaterdags ging ik definitief terug naar Groningen, met de trein vanuit Goes. De planning was om over te stappen in Rotterdam en vandaar de lange reis naar Groningen te maken. Ik liep naar het station om het treinkaartje te kopen. Het was zeer druk, waarschijnlijk gingen de meeste treinreizigers naar Amsterdam om daar Koninginnedag te vieren.

Bij de ingang van het station rende een jong meisje met kort blond haar achter mij en haalde mij zeer snel in, zij had kennelijk grote haast. Zij was gekleed in een spijkerbroek en een spijkerjasje en had in de hand een plastic tas van een bekende kledingwinkel. Zij zei “Sorry, maar ik heb grote haast. Heb net nieuwe kleren in de stad gekocht en die moet mijn moeder nog zien voor ik de trein in ga.” Ik liet haar erlangs. Zij draaide haar gezicht naar mij en glimlachte. Op dat moment stal zij mijn hart. Ik vond haar ontzettend lief. Ze was nog wel een beetje kinderlijk en ik meende een beugel in haar mond te zien. Ik vroeg me af hoe oud of jong zij was, ik denk 15 jaar, misschien nog 16 maar zeker niet ouder. Ik denk eerder nog 14 jaar en dus eigenlijk te jong. Ik kon nog net in haar plastic tas een blik werpen en zag een donkerblauwe spijkerbroek, die had ze kennelijk gekocht. Ik zei terug “En heb je leuke kleding gekocht?” Zij wees met haar vinger naar de tas en flapte eruit “Een spijkerrokje en vijf beha’s.”

Ik kocht mijn kaartje en vanuit de rij zag ik dat leuke meisje met naast haar haar ouders. Haar moeder droeg een spijkerrok tot ver onder haar knieën. Het meisje pakte uit de plastic tas het donkerblauwe kledingstuk dat ik net zag en klapte het uit. Het was inderdaad een spijkerrokje en geen spijkerbroek. Ik zag vervolgens ook de vader van het meisje, hij droeg keurig een pak met stropdas. Maar ik schrok ook, deze man hoorde bij de kerk waar ik stage had gelopen en ik had met hem ook enkele besprekingen gehouden.

Toen ik mijn kaartje gekocht had, keek ik weer hun kant op en zag ik dat het meisje haar broek uithad en in blote benen stond. Verder naar boven zag ik niets, alleen een zwart kledingstuk. Haar vader liep intussen weg, even naar de wc vermoedelijk. Het meisje deed het donkerblauwe spijkerrokje aan, dat tot net boven haar knieën kwam. Ik moest naar de trein lopen en eigenlijk ook naar de wc. Ik probeerde dichter bij haar in de buurt te komen, de trein ging pas over 20 minuten.
Ik liep zodanig dat ze met de rug naar mij toestond en mij niet kon zien. Zij had werkelijk twee prachtige benen, haar voeten, nog gehuld in een paar roze sokken. Naast haar stonden een paar zwarte enkellaarsjes. Ik probeerde nog wel te kijken of ik nog in de plastic tas kon kijken wat voor beha’s ze had gekocht. Ik kon twee beha’s onderscheiden, allebei wit en op één herkende ik iets van kant.

Haar moeder vroeg “Hoeveel panty’s heb jij ingepakt in je tas?” “Twee” Haar moeder deed een tas open, grabbelde erin en haalde er een zwart kledingstuk uit. Ze zei “Het is nog een beetje koud, ik wil graag dat je een panty aandoet. Eén panty is voor morgen onder je nette rok, de andere moet je nu aan doen.” Ik vond de moeder wel erg betuttelend. Ik ging snel nog even naar de wc. Ik kon nog net horen dat moeder een preek hield tegen dochter “Julia, nogmaals, en dat geldt ook voor je zusje: door de week mogen jullie in je vrije tijd een broek dragen, maar op school en op zondag de hele dag draag je een nette rok die onder je knieën komt.” “Ja mam, mag het spijkerrokje ook niet op zondag?” Ik ging op een afstandje meeluisteren en moeder antwoordde “Nee een nette rok op zondag en ik zou het zeer op prijs stellen als je door de week thuis ook vaker een rokje draagt, daarvoor is dit spijkerrokje eigenlijk iets te kort vind ik.”
Ze vervolgde “Hoe is de eerste keer zelf beha’s kopen gegaan? Heb je er vijf kunnen kopen in de goede maat en kleur?” “Ja ik heb alle vijf dezelfde kunnen krijgen. Ze hadden van deze nog precies vijf in wit en maat 85C.”

Ik zag in de verte haar vader weer uit de wc komen, voor mij een teken om die richting op te gaan, zodat hij mij niet in de buurt van zijn vrouw en dochter trof, maar nog bij de wc.
Haar vader zei tegen mij “Wat een verrassing jou hier tegen te komen.” “Ja ik ga terug naar Middelstum, mijn stage bij u zit er op.“ “Wat een toeval, wij gaan met de auto ook naar Groningen naar onze oudste dochter. Wij brengen nu mijn middelste dochter weg, zij wilde met de trein. Kun je haar gezelschap houden tijdens de reis.” “U hebt ook nog een jongste dochter?” “Ja, zij is 14 en wilde liever in de auto blijven, ze gaat met ons mee naar Groningen.” Hij vervolgde “Ik wens je een goede reis en het allerbeste. Ik wil je nogmaals bedanken voor de stage en jij bent een goede leerling en een superaardige vent.”

Ik ging naar de wc en terug daarvandaan had het leuke meisje, dat dus Julia heette, intussen de zwarte panty en zwarte enkellaarsjes aan. Haar moeder bleek nog erger dan ervoor “De beha’s passen we vanavond wel, die neem ik mee in de auto. Kijk je wel uit in de trein zo?” En opnieuw “Is het niet te koud vandaag?” Haar vader ijsbeerde intussen over het perron, geen zin zich met de discussie van vrouw en dochter te bemoeien. Voor mij reden om nog even in de buurt te blijven staan. Julia antwoordde “Nee, mam, ik heb nog een blouseje aan en een t-shirt eronder en ook nog een spijkerjack.” En vervolgens: “Ik heb nu mijn laarsjes weer aan die kunnen te warm zijn. Zal ik mijn sandalen ook meenemen in de trein?” Haar moeder zei “Vooruit” Ze grabbelde weer in de tas en haalde er twee bruine sandalen uit, die het meisje in haar handtas deed. Vervolgens ging haar moeder wel heel ver “Je hebt nu een rokje aan en een panty, kijk je wel uit dat mensen je broekje niet zien door je panty heen?” Julia keerde nu haar hoofd in mijn richting en ik zag dat haar gezicht helemaal rood aan was gelopen.
Ik vond de moeder wel een beetje betuttelend. Zij gaf het treinkaartje aan Julia en ze liepen samen naar het perron.

Vertrek uit Goes met de trein

De trein uit Vlissingen kwam binnen en bleef in Goes 5 minuten langer staan om nog op een vertraagde bus uit Zierikzee te wachten, dit werd netjes omgeroepen. Ik zag Julia de trein instappen en moeder en vader vonden elkaar weer en liepen langs de trein naar achter. Ik wachtte een half minuutje en ging ook naar de trein. Er waren dusdanig weinig vrije plaatsen dat ik naast of tegenover iemand anders moest zitten.
Ik kwam uiteindelijk in een coupé met afgesloten deur naar het gangpad. De coupé had 6 zitplaatsen, daar waren nog drie plaatsen vrij. De plaatsen aan de deur bleven vrij en links naast mij zat een oudere man en recht tegenover mij een oudere vrouw. Waarschijnlijk een echtpaar, want ze praatten met elkaar. En toeval of niet, aan het raam stond Julia, nog aan het praten met haar ouders buiten de trein. Ze had toch wel prachtige billen zo van achteren, wat zouden die billen er nog mooier uit zijn gekomen als ze geen spijkerrok maar een spijkerbroek aanhad, zoals ik net even had gezien. Ze zwaaide naar haar ouders en riep “Tot vanavond.” Haar vader zei nog “Doe voorzichtig.”

Haar moeder reikte haar hand naar de plastic tas en haalde er iets uit dat ik meteen herkende als een witte beha ”Hier, neem toch maar mee. Je hebt nu een te kleine beha aan, denk dat je beter even op een wc je beha kunt wisselen. Kun je al vast beoordelen of je de goede gehaald hebt.”
Julia draaide haar gezicht naar ons en ik zag dat ze rood was aangelopen. Haar moeder weer op het moment dat de trein optrok “Kijk uit waar je gaat zitten en hou je benen bij elkaar. Je moet je diep schamen als mensen je broekje zien.” Ik zag haar gezicht nog roder aangelopen, Julia vond deze vraag duidelijk niet leuk. Ze deed haar spijkerjasje uit en zei tegen de vrouw tegenover mij “U kunt weer tegenover uw man aan het raam zitten.”
Op dat moment zag ik opnieuw de beugel in haar mond, een plaatjesbeugel. Zij had een zwarte blouse aan, droeg de blouse over haar rokje. De twee bovenste knoopjes van haar blouse waren los, eronder droeg ze een roze t-shirt. De vrouw zei nog tegen haar “Ga gerust aan het raam zitten, wij gaan er in Kruiningen al uit.”

Julia had de nieuwe beha nog in haar hand en deed hem in haar handtas. Nu kon ik zo’n beetje de beha in zijn totaliteit zien, helemaal wit, met smalle bandjes en brede sluiting. En een kantje aan de bovenrandjes.
De vrouw vroeg “Nieuwe beha gekocht?”
Julia antwoordde “Ja, net in Goes bij de Hunkemöller. Totaal vijf van deze, ik moest een grotere maat hebben.”
“En met of zonder je moeder erbij?”
“Zonder, voor het eerst.”
“Goed zo, een meisje van jouw leeftijd moet zelfstandig zijn, hoe oud ben je”
Julia beantwoordde deze vraag niet meer en stopte daarmee het gesprek met de vrouw. Ze draaide zich naar mij, herkende mij en riep “U bent die aardige meneer die net de deur openhield voor mij. En ik zag u net in alle drukte nog dicht langs mij lopen”

Nu was het mijn beurt om rood aan te lopen. Julia vervolgde “Ik herken u weer, ik heb u enkele keren in onze kerk gezien. Volgens mij kent u mijn vader, bent u hem net niet tegengekomen op het station?”
Ik vond het een superlief meisje, maar durfde haar niet te antwoorden en ik vroeg me weer af hoe oud zij was. Haar jongere zusje was 14 wist ik intussen, dus Julia moest minimaal 16 zijn, maar ik hoopte intussen 18. Zij ging zitten en omdat haar moeder het er zo over had ging ik op haar benen letten. Ze had haar benen van mij afgekeerd, maar ik zag nu duidelijker haar panty. Het was inderdaad een zwarte, maar niet effen, maar met kleine zwarte stipjes. Je zag bij haar knieën de panty al dunner en er scheen de blanke huid van haar knieën door.

Ik werd nu wel heel benieuwd wat voor onderbroek zij eronder droeg, ook met stipjes? Of met bloemetjes of streepjes? Ik vermoedde gewoon wit. Julia hield haar benen stijf over elkaar, ik kon nog net het allerbovenste deel zien, waar haar panty overging in dikkere zwarte stof. Echter haar kruis was net niet te zien. Helaas, want ik was heel benieuwd wat voor kleur onderbroek zij onder haar panty droeg.

Vlak voor Kruiningen deed Julia ook haar blouse uit. Haar t-shirt bleek effen roze. Er was niks doorzichtigs aan, maar er was duidelijk te zien dat ze een hemd met spaghettibandjes of een beha droeg onder haar t-shirt. Bij haar rechterschouder, dus van mij afgekeerd zag ik nog net een vleeskleurig bandje tevoorschijn komen. Omdat er een clipje op zat moest dat haar beha zijn. Een lelijke beha dus vermoedde ik. Snel duwde ze het bandje weg onder haar t-shirt, vermoedelijk hopend dat niemand het gezien had.
Ik vroeg aan Julia: “Ga jij ook naar Amsterdam naar Koninginnedag?” daarbij niet laten merken dat ik het antwoord al wist van haar vader. Ik vervolgde “En ik ben nog maar 22 jaar dus jij hoeft geen u te zeggen.” “Nee, ik ga naar mijn zus in Groningen. Zij doet daar net haar coschappen. Wij gaan een dagje winkelen en plezier maken.” “Ah, zij studeert geneeskunde. Jij toevallig ook?” “Nee, ik zit in de vijfde van het gymnasium, na de zomer eindexamenjaar.”
Wij bleven doorpraten. Zij bevestigde dat zij inderdaad Julia heette en dat zij net 18 jaar was en bij haar ouders thuis woonde in Kapelle, een dorp in de buurt van Goes. En christelijk gereformeerd kerkten in Goes en op de refoschool in Goes zat. Ze was nu ook op weg naar Groningen naar haar zus. Haar ouders en zusje gingen ook, met de auto, maar zij wilde een keer met de trein.

Beha wisselen tussen Bergen op Zoom en Roosendaal

In Kruiningen stapte het oudere echtpaar uit de trein en kwam er niemand voor in de plaats. Ik durfde het gesprek wat gevoeliger te maken en Julia ook. Zoals ik al zei droeg ze een beugel in haar mond, een plaatjesbeugel. Ze vond deze niet vervelend en was al lang blij dat ze geen buitenboordbeugel meer had. Die tijd vond ze pas echt beschamend.
Omdat dit toch wel een gevoelig onderwerp was, gebruikte ik deze gelegenheid om over de vragen van haar moeder te beginnen, die ik wel erg betuttelend vond. Julia antwoordde “Mijn moeder is nu eenmaal zo, overbezorgd over haar kleine meisje.”
Ik probeerde toch een ingang te vinden, verzamelde al mijn moed bij elkaar en vroeg: “Bedoelde zij je onderbroek dat je die onder je panty kon zien?”
“Ja dat bedoelde ze. Als ik mijn benen uit elkaar doe, zie je duidelijk mijn onderbroekje. Mijn panty is niet van zo’n dikke stof.”
“Wat voor onderbroek draag je nu?”

We passeerden intussen station Bergen op Zoom, alwaar Julia zei “Even tot de orde van de dag, we zijn nog steeds alleen nu. In Bergen op Zoom is niemand bij ons ingestapt. Vind je het goed als ik nu in deze afgesloten coupé mijn beha wissel en mijn nieuwe pas en blijf dragen? Zie je ook wat ik gekocht heb. En heb je wel eens een meisje in haar beha gezien?”
Ik stemde toe en zij trok haar roze t-shirt uit en stond in een vleeskleurige beha zonder veel opsmuk. Julia vervolgde en frommelde eraan en zei “Je kunt zien dat deze te klein is, is een maatje 80B. Ik moest afgelopen week naar de schoolarts en daar kwam bij mijn zusje en mij uit dat we een te kleine beha hadden. Mama heeft voor mijn zusje al nieuwe gehaald.”
Julia draaide zich om, maakte de sluiting van de beha los en deed hem af. Ik kon nog net haar linker blote borst zien en haar tepel. Ik kreeg spontaan een stijve. Ze draaide zich snel om om haar nieuwe beha te pakken en keerde haar rug weer naar mij en trok de beha aan. De tijd was net te kort om volop haar blote borsten te zien.
Intussen vroeg ik “Koopt je moeder voor je zusje nog de beha’s?”
“Ja en ook haar onderbroekjes, ze is nog maar 14. En voor mij voorheen ook, dit was de eerste keer dat ik ze zelf mocht kopen.”
Ze draaide zich om en zei “Taraaa, maat 85C nu.”

Daar stond Julia dan in ontbloot bovenlijf en haar onderlijf bedekt met spijkerrokje en panty. En om haar borsten die ik vluchtig bloot gezien had een splinternieuwe nog ongedragen beha in vol ornaat en keurig wit. En met een kantje boven haar tepels die zelf niet te zien waren. Wat verlangde ik nu naar meer en ik kreeg prompt weer een stijve.
Er werd in de trein omgeroepen dat we station Roosendaal naderden, waarop Julia zei “Geen risico, ik moet me aankleden, er kunnen mensen instappen.” Haar kleren waren op de grond gevallen, ze bukte zich en daarbij kon ik van boven bij haar rug een stukje bij haar rok inkijken. Ik zag nog net een zwart kledingstuk met dikke bovenrand en een naad tevoorschijn komen, dat moest haar panty zijn. Tussen dit zwarte kledingstuk en haar blote rug zag ik nog net iets van haar onderbroek: een wit kantrandje.

Zou het tot naaktscenes komen met dit lieve maar degelijke meisje? Of tot sex?