Claire is een paar weken geleden bij Fred ingetrokken. Ze is gelukkig, maar ook een beetje ongerust omdat ze geheel van hem afhankelijk is. Als het uit zou gaan heeft ze niks om op terug te vallen. Ze besluit daarom dat ze een financieel buffertje op moet bouwen. Misschien is er in het verzorgingstehuis waar ze werkt wel wat extra's te verdienen.

"Sorry Claire, er zijn bezuinigingen en we kunnen je niet meer uren aanbieden dan de 32 die je al werkt." Hoofdzuster Chantal maakte een verontschuldigend gebaar."Zodra er weer ruimte in het budget is ben je de eerste die het hoort."

Teleurgesteld verliet Claire het kantoortje van haar leidinggevende om aan haar ronde te beginnen. Haar eerste taak van de dag bestond uit het klaarmaken van de bewoners voor het ontbijt. De meesten op haar verdieping konden zich zelfstandig wassen en aankleden, maar er waren er ook een paar die daarbij geholpen moesten worden. Eén daarvan was Cor.

Cor was een beetje een oude viezerik die nog wel eens ongepaste dingen zei. Sommige andere zusters wilden hem daarom liever niet helpen met wassen. Claire had daar geen last van. "Het is een man van ver over de 80. Wat kan die nou nog voor kwaad?", dacht ze terwijl ze voor Cors deur stond.

Claire klopte aan. Toen ze niks hoorde opende ze de deur. "Cor ik ben er. Ik kom je helpen met wassen", kondigde ze zichzelf aan.

"Ik ben al naar de douche gelopen", klonk het uit de badkamer. Op goede dagen kon Cor zich nog aardig voortbewegen. "Maar ik heb nu wel wat hulp nodig."

Toen Claire de badkamer binnenkwam wist ze niet wat ze zag. Het was Cor gelukt om zich uit te kleden en nu stond hij met een stijve pik te wachten. "Kijk eens Claire. Is 20 jaar niet meer gebeurd. Leuk hè? Alleen jammer dat ik er niet meer zoveel mee kan."

"Wow Cor", zei Claire. "Hoe kan dat nou opeens?

"Kan je een geheimpje bewaren?", antwoordde Cor. "Je collega Bert is vorige week een handeltje begonnen. Hij verkoopt blauwe pilletjes aan ons bewoners. Werkt als een tierelier. Hier op de gang heeft bijna iedereen ze gekocht, dus je kan nog heel wat verwachten."

Claire hielp Cor de douchecabine in en zette hem op een krukje. Toen het water warm was spoelde ze zijn oude lichaam ermee af. "Vergeet je die niet, lekker ding?", vroeg hij terwijl hij in de richting van zijn stijve knikte. Claire zuchtte. Ze pakte een washandje en waste Cors lul.

Cor keek geamuseerd toe. "Zeg Claire, het is lang geleden dat ik met een vrouw ben geweest. Gun me een pleziertje op mijn oude dag. Als je me even lekker met je mondje verwent krijg je vijftig euro van me."

Claire zette de kraan uit. "Waarom ook niet", dacht ze. Vijftig euro is vijftig euro. Als ik het niet met extra uren kan verdienen, dan maar op deze manier." Ze ging op haar knieën zitten en nam Cors oude pik in haar mond. Na hem een paar minuten gepijpt te hebben hoorde Claire het oude mannetje zachtjes kreunen. Ze voelde wat zaad uit zijn lul vloeien. "Dank je Claire. Dat was het beste wat me in jaren is overkomen."

Toen Cor eenmaal onder de douche vandaan was had Claire hem afgedroogd en aangekleed. Daarna hielp ze hem naar de eetzaal. "Vertel het gerust aan je vrienden Cor, want ik wil graag wat bijverdienen. Pijpen is vijftig euro en aftrekken twintig euro. Maar zeg er wel bij dat ze het verder geheim moeten houden, want anders kom ik in de problemen."

In de weken die volgden kreeg Claire steeds meer betalende klanten. Om geen argwaan te wekken had ze een code met ze afgesproken. Als ze afgetrokken wilden worden moesten ze aan haar vragen om een sappige appel en als ze een pijpbeurt wilden om een sappige peer.

Zo ging het een hele tijd goed en verdiende Claire als snel zo'n vijfhonderd euro per week bij. In principe verrichtte ze haar extra werkzaamheden bij de bewoners op de kamer. Soms kon dat alleen niet omdat de oude mannetjes samenwoonden met hun echtgenote en hun huwelijk niet op het spel wilden zetten. In die gevallen week Claire uit naar de voorraadkamer op de gang. Als personeelslid had ze daar de sleutel van.

Op een middag had opa Piet gevraagd om een sappige appel. Omdat hij nog een vrouw had ging Claire met hem de voorraadkamer in. Piet deed zijn broek naar beneden en Claire ging achter hem staan. Ze spuugde in haar hand en begon in een rustig tempo aan zijn pik te trekken. Als snel voelde ze dat ook Piet een pilletje van collega Bert had geslikt, want hij werd keihard. Claire voerde het tempo op en het duurde niet lang voor Piet klaarkwam. Zijn zaad landde voor hem op de vloer.

Nadat opa Piet was vertrokken maakte Claire de vloer schoon en sloot ze de voorraadkamer af. "Weer twintig euro verdiend", dacht ze tevreden terwijl ze het bankbiljet dat ze van Piet had gekregen opborg. Ze liep door de gang en hoorde toen de intercom: "Zuster Claire, zuster Claire, om 16:30 uur melden bij de directeur. Ik herhaal: zuster Claire om 16:30 uur melden bij de directeur", klonk een blikkerige stem.

De rest van de middag deed Claire haar normale werk. Toen het bijna half vijf was liep ze het kantoorgedeelte in. Voor de laatste deur hield ze halt. "dr. W. de Vries, directeur", las ze op het bordje naast de deur.

Claire klopte aan. Ze was nooit eerder bij de directeur geroepen en vroeg zich af wat er aan de hand kon zijn. "Binnen", klonk het. Claire opende de deur en zag meneer De Vries achter zijn bureau zitten. Onwennig liep ze de kamer in. Ze keek naar de directeur. Het was een wat gezette man. Hij was een jaar of 55 en probeerde zijn kaalheid te verdoezelen door het vettige haar dat hij nog had over zijn hoofd te kammen.

De directeur zat een document te lezen. Pas toen hij daar klaar mee was keek hij op. "Ah, daar hebben we zuster Claire", begroette hij haar met enige arrogantie. Hij nam haar van top tot teen op waarbij Claire het ongemakkelijke gevoel kreeg dat zijn blik langer dan noodzakelijk op haar borsten rustte. "Draai je eens om", zei hij. Claire draaide zich om en voelde hoe hij zijn haar haar kont en benen checkte.

"Je uniform is smetteloos. Zo zien we het graag." De directeur schoof de papieren op zijn bureau aan de kant. "Je wilt zeker wel weten waarom ik je ontboden heb?", vroeg hij. Daar was Claire inderdaad wel benieuwd naar. Ze twijfelde of ze zou gaan zitten of zou blijven staan. Omdat de directeur haar geen stoel aanbood besloot ze het laastse te doen.

"Je werkt hier nu al een tijdje en ik hoor veel goeds over je van zowel je leidinggevende als van bewoners" zei de directeur. "Heb je het een beetje naar je zin?

"Zeker, meneer De Vries. Ik doe nuttig werk en voel me hier echt op mijn plek."

"Dat is fijn zuster Claire. Aan je inzet zal het niet liggen. Ik begrijp dat je zelfs in je pauze nog appels en peren rondbrengt." Claire knikte bevestigend. "Er speelt alleen ook nog wat anders", vervolgde de directeur. De laatste tijd zijn er nogal wat spullen gestolen. Vooral medicijnen."

Claire schrok. Zou de directeur haar van diefstal verdenken? "Ik zou dat nooit doen meneer De Vries, ik zweer het u."

"Daar verdenk ik je niet van. We hebben de dader al gepakt en er is aangifte tegen hem gedaan. Het ding is dat we, om hem te kunnen pakken, cameraatjes hebben opgehangen in de voorraadkamer."

Claire werd warm en koud tegelijk.

"Zullen we samen eens kijken wat er op de camerabeelden te zien is?", vroeg de directeur met een valse blik in zijn ogen. Hij draaide het beeldscherm zodat Claire mee kon kijken. "Of leg je het me even uit?"

Claire had natuurlijk wel door dat liegen geen zin meer had. "U hoeft de beelden niet te laten zien meneer De Vries. Ik zal het uitleggen." Ze had een rode kop en durfde de directeur niet aan te kijken. Hakkelend begon ze te vertellen dat ze in de pauzes een beetje bijverdiende.

"En die appels en peren waar ze naar vragen, dat zijn zeker codewoorden?"

"Ja, meneer De Vries", zei Claire zachtjes. Ze legde uit wat er met de sappige appels en peren bedoeld werd. Ze kon wel door de grond zakken, zo gênant als dit was.

De directeur keek haar afkeurend aan. "Het is hier een verzorgingstehuis en geen bordeel. Je begrijpt zeker wel dat ik je eigenlijk op staande voet moet ontslaan", zei hij.

"Doet u dat altublieft niet", smeekte Claire. "Het zal nooit meer gebeuren en ik wil hier graag blijven werken."

De directeur was niet erg onder de indruk. "Je kan zoveel zeggen, maar praatjes vullen geen gaatjes.

"Ik beloof het u meneer De Vries. Ik wil alles doen als ik hier maar mag blijven werken." Ze begon zachtjes te huilen.

De directeur dacht even na over de woorden van Claire en bedacht dat dit wel een buitenkansje was. Toen schoof hij resoluut zijn stoel naar achteren en stond op. "Bewijs het maar", zei hij. Hij deed zijn riem af en liet zijn broek en boxer op zijn enkels zakken. Daarna ging hij weer zitten. "En weet wel dat ik niet alleen van appels en peren houd, maar ook van pruimen."

Claire droogde haar tranen. Ze wist dat het heel erg fout was wat de directeur van haar vroeg, maar was hem toch dankbaar dat ze de kans kreeg om haar baan te redden. Ze ging op haar knieën zitten en nam plaats tussen zijn benen. Ze was onder de induk van de grootte en dikte van zijn nog slappe lul. De directeur trok er even aan en stopte daarmee toen hij half stijf was. "Neem hem nu maar in je mond en laat zien hoe graag je je baan wilt houden."

Claire deed wat er van haar gevraagd werd en begon de directeur te pijpen alsof haar leven er van af hing. Tevreden voelde de directeur hoe zijn pik verwend werd terwijl Claire met haar handen zijn grote zware ballen masseerde. Als snel was hij volledig stijf. De directeur pakte Claire bij haar achterhoofd en drukte zijn pik zo diep mogelijk in haar mond. Claire begon te proesten. "Goed zo schatje, precies zoals pappa het wil." Hij trok zijn pik een stukje terug en gaf haar opdracht om nog wat langer aan zijn eikel te zuigen.

Als Claire had gehoopt dat ze er makkelijk vanaf zou komen en de directeur snel zou klaarkomen, dan kwam ze bedrogen uit. De man bleek een aardig uithoudingsvermogen te hebben. Na een paar minuten zei hij tegen haar dat ze moest opstaan. "Doe je uniform eens uit. Ik wil je kutje en die lekkere dikke tieten zien."

Claire stond op en deed haar kleren uit. Geheel naakt draaide ze een rondje zodat de directeur haar vanuit zijn stoel goed kon bekijken. Hij had zijn grote geaderde knots in zijn hand genomen en zei dat ze hem gek moest maken. Claire duwde haar borsten tegen elkaar en schudde ze heen en weer. Ondertussen keek ze hem broeierig aan en beet op haar onderlip. Daarna bukte ze ver voorover zodat de directeur goed zicht had op haar kontje.

De directeur stond op. Hij ging achter Claire staan en leidde haar zonder iets te zeggen naar zijn bureau. Daar duwde hij haar voorover zodat ze met haar buik op het bureaublad kwam te liggen. Vervolgens haalde hij zijn hand door haar al wat vochtige gleuf. "Als ik het niet dacht, kletsnat", zei hij terwijl hij haar geil onder zijn neus smeerde. Hij inhaleerde diep en was daarna niet meer te houden.

Claire voelde hoe de directeur zijn eikel tegen haar kutje plaatste en centimeter voor centimeter bij haar binnendrong. Daarna pakte hij haar bij haar heupen en kwam hij als een diesel op gang. Eerst nog rustig maar al gauw volgden de diepe stoten elkaar sneller en sneller op. Claire sloot haar ogen. Stiekem genoot ze van de harde dikke pik die haar geheel opvulde.

De directeur begon zwaarder te ademen. "Draai je om", hoorde Claire hem brommen. Ze stond op en ging op haar rug op het bureau liggen. De directeur legde haar benen in zijn nek en schoof zijn pik zonder waarschuwing tot aan zijn ballen in haar. Claire kon een klein kreetje niet onderdrukken. De directeur nam haar nu zonder enige terughoudendheid. De aanblik van Claires borsten, die met elke stoot meebewogen, maakten hem nog geiler. Zweet gutste van zijn gezicht terwijl hij haar minutenlang op volle kracht neukte.

Toen voelde de directeur dat hij bijna ging komen. Nog net op tijd trok hij zijn pik terug. Claire ging op haar knieën zitten. Uitnodigend duwde ze met haar handen haar borsten omhoog en keek hem geil aan. Dat was alle aansporing die de directeur nodig had. Hij sjorde nog even aan zijn pik en spoot toen zijn lading in dikke stralen over haar borsten.

Nadat de directeur een beetje was bijgekomen opende hij zijn la. Hij gaf Claire een paar tissues en deed zijn broek aan. "Je mag je baan houden, zei hij. "En als je elke vrijdagmiddag even op mijn kamer de week komt afsluiten, dan mag je die appels en peren gewoon blijven rondbrengen aan die oudjes, want fruit is gezond."