Hij lag in het halfdonker van de ziekenhuiskamer, de gordijnen half dicht, alleen het zachte piepen van de monitor en het tikken van de klok. Zijn lichaam brandde. Niet alleen van de koorts die al dagen aanhield, maar van iets diepers, iets dat onder de huid kroop en niet meer weg wilde. Elke ademhaling voelde zwaar, elke beweging een herinnering aan hoe leeg hij was zonder haar handen.

Ze kwam precies om middernacht. De nachtzuster. Haar uniform strak, haar donkere haar strak naar achteren, haar blik kalm en onderzoekend. Ze legde haar koele handen op zijn voorhoofd, precies zoals in het lied dat steeds in zijn hoofd bleef hangen. Die handen die de hitte even dempten, die hem lieten weten dat hij niet alleen was.

“Je temperatuur is nog steeds hoog,” fluisterde ze, terwijl ze de thermometer wegnam. “Maar je ademt rustiger dan gisteren.”

Hij keek haar aan, ogen glazig van koorts en iets anders. “Blijf even… alsjeblieft.”

Ze aarzelde niet. Ze bleef. Ze hielp hem water drinken, steunde zijn hoofd met een hand in zijn nek, liet hem langzaam slurpen. Haar vingers bleven langer liggen dan nodig was. Toen ze hem weer neerlegde, bleef haar hand op zijn borst, voelend hoe zijn hartslag onder haar palm bonsde.

“Je brandt van binnen,” zei ze zacht. Niet als diagnose. Als constatering.

Hij knikte. “Doe iets aan de pijn.”

Die avond praatten ze. Echt praatten. Over grenzen, over verlangens die al weken onder de oppervlakte hadden gekookt. Over hoe de koorts alles scherper maakte, hoe zijn lichaam smeekte om controle te geven omdat het zelf geen controle meer had. Ze legde duidelijk uit wat ze wel en niet deed. Hij legde uit wat hij wilde: vastgehouden worden, geleid, de hitte omgezet in iets dat niet alleen ziekte was. Ze koos samen een safeword: *morgen*. Eén woord en alles stopte, onmiddellijk, zonder discussie.

De volgende nacht kwam ze weer. De deur ging op slot. De lichten dimden tot een warme gloed. Ze trok de dekens weg, liet hem liggen in alleen het dunne ziekenhuishemd. Haar koele handen gleden over zijn huid, van voorhoofd naar hals, over zijn borst, lager. Elke aanraking was traag, opzettelijk, alsof ze de koorts zelf in kaart bracht.

“Blijf stil,” fluisterde ze. “Ik bepaal nu.”

Hij knikte, adem al sneller. Ze bond zijn polsen losjes aan de bedspijlen met zachte, medische-achtige banden — breed genoeg om geen sporen te laten, stevig genoeg om hem te laten voelen dat hij nergens heen kon. Niet om hem te dwingen. Om hem te bevrijden van de noodzaak om zelf iets te doen. Hij kon nog steeds het safeword zeggen. Hij deed het niet.

Haar handen gingen verder. Koude gel, dan warme adem. Ze liet ijsblokjes over zijn tepels glijden tot hij rilde, daarna haar mond, warm en nat, tot de contrasten hem deden kreunen. “Goed zo,” prees ze. “Laat het maar komen. Ik hou je.”

Ze streek over zijn buik, lager, tot ze zijn harde lul vond, al lekker van verlangen. Ze pakte hem niet meteen. Ze speelde. Lichte tikjes met haar vingers, dan steviger, dan weer bijna niets. Ze legde een koele hand op zijn balzak terwijl de andere langzaam op en neer bewoog. Zijn heupen wilden omhoog, maar de banden hielden hem. Hij hijgde haar naam — geen naam eigenlijk, alleen *zuster*.

“Nachtzuster,” corrigeerde ze, stem laag en dominant. “Zeg het goed.”

“Nachtzuster… doe iets aan de pijn…”

Ze glimlachte, tevreden. Ze ging op het bed zitten, trok haar rok omhoog, liet hem zien dat ze geen ondergoed droeg. Nat, glinsterend. “Je mag kijken. Je mag voelen. Maar je komt pas als ik het zeg.”

Ze straddlede hem voorzichtig, liet alleen de punt van zijn lul tegen haar glijden. Op en neer, wrijvend, teaserend, tot hij beefde van de koorts én van pure lust. Dan liet ze hem binnen, langzaam, centimeter voor centimeter, tot ze helemaal om hem heen zat. Haar handen op zijn borst, nagels licht in zijn huid.

“Blijf ademen,” beval ze. “Ik voel hoe je brandt. Geef het aan mij.”

Ze bewoog. Langzaam eerst, dan dieper, dan harder. Haar lichaam steeg en daalde, gecontroleerd, terwijl ze hem praatte door elke golf. Hoe goed hij was. Hoe mooi hij eruitzag terwijl hij zich overgaf. Hoe ze zijn pijn nam en er iets anders van maakte. Af en toe stopte ze helemaal, hield hem diep in zich, en liet hem alleen voelen hoe haar spieren om hem heen knepen. Hij trok aan de banden, kreunde, smeekte zonder woorden.

Toen ze hem dichterbij voelde komen, leunde ze voorover, mond dicht bij zijn oor. “Nog niet. Wacht op mij.” Haar hand gleed tussen hen in, vingers over haar eigen clitoris, circulerend terwijl ze hem bleef berijden. Haar adem werd korter. “Nu. Kom voor mij. Geef me alles.”

Hij kwam hard, diep, schokkend tegen de banden, terwijl zij om hem heen spande en haar eigen orgasme volgde, stil maar intens, voorhoofd tegen het zijne. Haar koele handen hielden zijn gezicht vast terwijl de golven door hen heen rolden.

Daarna was er alleen zachtheid. Ze maakte de banden los, masseerde zijn polsen, legde warme doeken over hem, gaf hem water, kroop naast hem onder de deken. Haar lichaam tegen het zijne, een arm over zijn borst, adem gelijk.

“Haal ik de morgen?” fluisterde hij, half slapend, stem hees.

Ze kuste zijn voorhoofd, precies waar haar handen eerder hadden gelegen. “Ja. Met mij erbij. Altijd als je het vraagt. En alleen als je het wilt.”

Buiten begon de lucht al lichter te worden. De koorts was nog niet helemaal weg, maar de brandende pijn wel. Wat overbleef was warmte. Gedeelde, veilige, gewilde warmte. En de belofte dat de nachtzuster de volgende nacht weer zou komen — als hij het vroeg, en alleen dan.