Het eind van de wereld bleek geen plek, maar een richting.

Na Istanbul namen we de nachttrein verder oostwaarts, door landschappen die geen naam meer hadden op onze kaarten. Annabel zat tegenover me in het halfduistere compartiment, benen wijd, rok al omhooggetrokken. Haar string hing ergens op de grond. Ze wreef langzaam over haar clitoris terwijl ze me aankeek, ogen halfdicht van genot.

“Doe je broek open,” fluisterde ze. “En kijk alleen.”

Ik gehoorzaamde. Mijn lul stond steenhard toen ze twee vingers in zichzelf stak, natte geluiden die zich mengden met het geratel van de rails. Ze kwam stil, mond open, lichaam trillend, en likte daarna haar vingers af alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Toen kwam ze naar me toe, knielde tussen mijn benen en nam me diep in haar keel. Geen aarzeling. Haar neus tegen mijn buik, slikbewegingen die me bijna deden spuiten. Ik hield haar hoofd vast en neukte haar mond hard, tot speeksel over haar kin droop en ze half stikte. Pas toen ik voelde dat ik ging komen, trok ze zich terug, opende haar mond en slikte alles terwijl ze me aankeek.

We stapten uit in een stad waarvan ik de naam niet kon uitspreken. Het was warm, stoffig, vol vreemde geuren. ’s Nachts zochten we de steegjes op. Achter een gesloten markt, tussen stapels kratten, duwde ze me tegen de muur.

“Hier,” zei ze. “Iedereen kan langskomen.”

Ze draaide zich om, leunde voorover tegen een stapel dozen en spreidde haar benen. Ik trok haar rok omhoog, spuugde op mijn hand en stak twee vingers in haar kontgat. Ze was strak, warm. Ik werkte ze open terwijl ze kreunde, eerst zacht, toen harder. Toen ik vond dat ze klaar was, drukte ik de kop van mijn lul tegen haar anus en duwde langzaam naar binnen. Ze beet op haar onderarm om niet te schreeuwen. Ik neukte haar kont hard, diep, handen om haar heupen, terwijl stemmen voorbijkwamen in de steeg. Op een gegeven moment bleven twee mannen staan, lachten iets in een taal die ik niet verstond, en keken toe. Annabel keek over haar schouder, glimlachte, en duwde haar kont harder tegen me aan. Ik kwam diep in haar kont, en toen ik me terugtrok liep het eruit, over haar dijen.

De mannen klapten zachtjes. Annabel lachte, veegde zich af met haar string en gooide die weg.

We reisden verder. Elke grens maakte haar wilder.

In een verlaten industrieel terrein aan de Zwarte Zee vonden we een oud fabrieksgebouw. De ramen waren kapot, de wind floot erdoor. Annabel bond mijn polsen met haar sjaal aan een roestige buis en knielde voor me. Ze zoog me tot ik bijna kwam, stopte dan, wachtte tot ik weer zakte, en begon opnieuw. Uren. Mijn ballen deden pijn van de ophoping. Toen ze eindelijk toestemming gaf, spoot ik over haar gezicht, in haar haar, op haar borsten. Ze wreef het in alsof het crème was.

Die nacht, op het dak van hetzelfde gebouw, neukte ik haar terwijl ze op handen en knieën stond, uitkijkend over de zee. Ik klapte haar billen rood, spuugde op haar kontgat en neukte haar daar opnieuw, harder dan de vorige keer. Ze schreeuwde nu, niet meer stil. De wind nam het geluid mee.

In een klein grensdorp, ergens tussen nergens en verder, vonden we een café waar alleen mannen zaten. Annabel liep naar binnen alsof ze er thuishoorde. Ze bestelde twee biertjes, ging op mijn schoot zitten en begon langzaam te wiegen. Haar rok bedekte alles, maar ik voelde hoe ze mijn rits openmaakte, mijn lul eruit haalde en zich erop liet zakken. Ze neukte me midden in het café, langzaam, gecontroleerd, terwijl ze met de baas praatte over de weg naar het volgende stadje. Niemand leek het te merken. Of iedereen wel. Toen ze kwam, klemde ze haar nagels in mijn schouder en beet op haar lip. Ik spoot in haar, bleef zitten, en ze bleef op me zitten tot het eruit begon te lopen.

Later die nacht, in een goedkoop pension, vroeg ze om meer.

“Bind me vast,” zei ze. “En gebruik me.”

Ik bond haar enkels en polsen aan de vier hoeken van het bed met de gordijnkoorden. Ik stopte haar eigen slipje in haar mond als knevel. Toen neukte ik haar mond, haar kut, haar kont, om en om, urenlang. Ik sloeg haar billen tot ze blauw aanliepen. Ik spuugde in haar gezicht. Ik kwam op haar, veegde het eraf met mijn hand en duwde het terug in haar mond. Ze kreunde achter de knevel, nat van verlangen, ogen glanzend van overgave.

De volgende ochtend, nog steeds vastgebonden, likte ik haar tot ze driemaal kwam, de laatste keer zo hard dat ze huilde. Toen maakte ik haar los en ze zoende me alsof ze me wilde opslokken.

We gingen verder. Altijd verder.

In een treincompartiment dat we voor onszelf hadden, nodigde ze een vreemde uit die in de gang stond te roken. Een lange man met donkere ogen. Ze keek me aan, vroeg zonder woorden, en ik knikte. De man neukte haar terwijl ik toekeek, eerst in haar mond, toen in haar kut. Ik hield haar hand vast terwijl hij haar van achteren nam. Toen hij klaar was, nam ik zijn plaats in en neukte haar vol met zijn come. De man bedankte, stapte uit bij het volgende station, en we lachten allebei.

Extreme werd normaal. Normaal werd saai.

Op een verlaten strand, ergens waar de kaart ophield, bond Annabel me met mijn eigen riem aan een drifthout. Ze neukte zichzelf met een dildo die ze ergens had gekocht, vlak voor mijn gezicht, tot ze kwam. Toen ging ze op mijn gezicht zitten en liet me haar kut en kont schoonlikken terwijl ze mijn lul met haar hand bewerkte. Ik mocht pas komen toen ze het zei. Toen ik eindelijk spoot, slikte ze alles en kuste me met een mond vol zaad.

’s Nachts, bij een kampvuur, neukte ik haar in de as. Haar rug vies, haar knieën schurend over de grond. Ik hield haar haren vast als een teugel en neukte haar kont alsof ik haar wilde breken. Ze schreeuwde mijn naam de duisternis in. Toen ik kwam, bleef ik in haar zitten, en we vielen in slaap met mijn lul nog half in haar lichaam.

De wereld werd groter. De seks werd vuiler, riskanter, hungrier.

In een volle markthal, midden op de dag, trok Annabel me een steegje in tussen de kramen. Ze ging op de hurken, zoog me af terwijl verkopers voorbijliepen met kratten. Een oude vrouw keek even, schudde haar hoofd en liep door. Annabel slikte me door alsof het water was, stond op, veegde haar mond af en kocht een zak abrikozen alsof er niets was gebeurd.

Die avond, in een hotelkamer met dunne muren, bond ze mijn ballen af met een stuk touw tot ze paars aanliepen. Ze neukte zichzelf op mijn lul terwijl ze de spanning opbouwde, stopte telkens net voor ik kwam, en lachte als ik kreunde van frustratie. Pas na een uur liet ze me los. Ik spoot zo hard dat het tot tegen het hoofdbord kwam.

We praatten bijna niet meer over terugkeren. Er was niets om naar terug te keren. Alleen dit: de volgende stad, de volgende steeg, de volgende grens, de volgende keer dat iemand ons bijna betrapte.

Op een nacht, ergens in de bergen, vonden we een oude tunnel. Donker, vochtig, echoënd. Annabel ging op handen en knieën in de modder. Ik neukte haar kut, haar kont, haar mond, om beurten, tot ze trilde van uitputting. Ik kwam in haar keel, liet haar slikken, en neukte haar daarna opnieuw in haar kont tot ik weer hard was. We deden het tot de ochtend licht de tunnel in scheen en we allebei niet meer konden.

Buiten, met modder en zaad over onze lichamen, keek ze me aan.

“Nog verder?” vroeg ze.

Ik knikte.

Ze glimlachte, diezelfde glimlach als die avond op het lege perron.

“Dan gaan we.”

En we liepen de ochtend in, hand in hand, smerig, verzadigd en toch alweer hongerig, op weg naar wat er nog lag achter de volgende bocht van de wereld.