Ze zag hem toevallig voorbij komen op haar socials en bleef even hangen bij de foto: hij stond daar in een perfect gesneden pak, zelfverzekerd en met een glimlach die haar nieuwsgierig maakte.

Zonder er al te lang over na te denken, stuurde ze hem een berichtje: "Wauw.. dat pak staat je wel héél goed."

Ze verwachtte eigenlijk geen reactie, maar tot haar verrassing verscheen er vrijwel meteen; "Dank je... en jij weet blijkbaar precies wat je moet zeggen om mijn aandacht te krijgen."

Ze glimlachte en voelde een aangename spanning terwijl ze naar haar scherm bleef kijken. Wat begon als een onschuldig compliment voelde ineens als het begin van iets dat veel spannender kon worden.

Ze las zijn berichtje nog een keer en beet zachtjes op haar lip voordat ze antwoordde: "misschien wilde ik gewoon even weten of je net zo charmant bent als dat je eruit ziet"

De drie puntjes verschenen vrijwel meteen op haar scherm, "Dat zou je natuurlijk zelf moeten ontdekken."

Hij stuurde een foto van zichzelf, nog steeds in datzelfde pak, maar nu met zijn jasje los en zijn blik opvallend recht in de camera gericht.

"Een drankje samen lijkt me een goed begin."

Ze glimlachte, keek nog even naar zijn foto en antwoordde:"misschien is dat wel een gevaarlijk goed idee."

"Dat neem ik op als een ja,"stuurde hij vrijwel meteen. "Morgenavond?" Er is een klein wijnbarretje bij het plein. "Rustig genoeg om elkaar echt te leren kennen."

Ze keek naar de tijd. Het was al laat, maar de spanning in haar buik maakte haar klaarwakker. Ze had hem nog maar net ontmoet en toch voelde het alsof er iets tussen hen was blijven hangen sinds hun eerste blik.

"Morgenavond klinkt goed" typte ze. "Maar ik waarschuw alvast, ik stel veel vragen"

"Daar hoopte ik juist op."

Ze legde haar telefoon even naast zich neer maar pakte hem vrijwel meteen weer op toen het scherm weer oplichtte.

"En trek iets aan waarin je je gevaarlijk voelt."

Ze lachte zachtjes: "dat klinkt als een uitdaging."

"Dat is het ook"

Met een glimlach die ze niet meer van haar gezicht kreeg, zette ze zijn naam in haar agenda. Morgenavond. Een drankje. Een gesprek. En misschien nog iets wat ze nog niet durfde te benoemen.

De volgende dag leek de tijd zich expres te vertragen. Tijdens haar werk betrapte ze zichzelf meerdere keren op dat ze naar de klok keek. Telkens wanneer haar telefoon trilde, hoopte ze dat hij het was, ook al had hij niks meer gestuurd. Tegen de middag verscheen er eindelijk een bericht.

"Ik kijk uit naar vanavond." "En ben benieuwd wat je aantrekt."

Ze voelde haar wangen warm worden en keek snel om zich heen, alsof iemand haar gedachten kon lezen. "Dat ga je vanzelf zien. Geen spoilers"

"Jammer, ik hou wel van een beetje voorbereiding."

"Dan zul je geduld moeten hebben."

"Dat wordt moeilijk"

Ze glimlachte naar het scherm en besloot hem niet langer te plagen. De rest van de middag bracht ze door met twijfelen voor haar kledingkast. Uiteindelijk koos ze voor een eenvoudige zwarte jurk die haar figuur subtiel benadrukte, gecombineerd met laarzen en een jas waarin ze zich zelfverzekerd in voelde. Niet overdreven, wel precies genoeg om zijn woorden serieus te nemen.

Toen ze even later het wijnbarretje binnenstapte, zag ze hem meteen. Hij stond bij het raam met twee glazen in zijn hand en droeg geen pak meer, maar een donker t-shirt die strak om zijn bovenarm zat. Zodra hij haar zag, verscheen diezelfde glimlach die ze zich de hele dag had proberen te herinneren.

"Je bent gekomen" zei hij.

"Je klinkt alsof je daaraan twijfelde"

"Niet echt", zijn blik gleed kort over haar heen, warm maar niet opdringerig. "Maar ik ben blij dat je me niet teleurgesteld hebt." ΅

Ze nam het glas van hem aan. Hun vingers raakten elkaar even, lang genoeg om die bekende kriebel opnieuw door haar buik te laten trekken.

"Op gevaarlijke ideeën" zei ze.

Hij hief zijn glas tegen het hare: "En op vragen waar we misschien niet meteen een antwoord op willen." ΅

Hun glazen tikten tegen elkaar. Buiten gleed het avondlicht over het plein, terwijl binnen de wereld kleiner leek te worden. Er was alleen nog de ruimte tussen hen in, de spanning in zijn blik en het gevoel dat dit nog maar het begin was.