De verpleegster neemt nu haar handen vast en antwoord "nee, maar hij moet daar zo snel mogelijk uit, de brandweer is op komst om hem daar uit te halen, hij zal het wel overleven" Nu is ze wat meer geruster en kijkt nog eens naar haar man die daar nog altijd geklemd zit in het busje, en mompelt zachtjes "sorry schatje sorry, maar blijf AUB leven"

---

Nog geen tien minuten later arriveert de brandweer daar gevolgd door een politie wagen, de brandweer mannen beginnen direct aan het busje en de politie zet de straat af en een agent vraagt aan één van de omstaanders van wie de wagen is die achter het busje staat. Een man antwoord "van de vrouw die in de ziekenwagen zit, het zou zoals ze zei haar man zijn, ze is hier kort na het ongeval aan gekomen" De agent bekijkt hem nu bedenkelijk en loopt naar de ziekenwagen. Daar ziet hij Greta zitten en vraagt haar of ze in staat is haar wagen te verzetten, zodat de brandweer het bestelbusje er van onder kunnen trekken. Ze kijkt de agent eens aan met rood doorlopende ogen en knikt van ja. De agent die nu ziet dat ze niet in staat is voor te rijden vraagt haar of de sleutels er op stekken. Ze voelt eens in haar zak en knikt dan van ja, "ok" zegt hij "ik zal hem wel even wegzetten, blijf jij maar rustig zitten" en gaat naar de wagen en parkeert hem verder op, doet hem op slot, gaat terug naar haar en geeft haar de sleutels en vraagt hoe het komt dat ze hier zo vlug was.

Ze zegt tussen het snikken door dat ze wat ruzie hadden en dat hij kwaad is wegereden en zij erachter aan is gegaan en toen ze hier aankwam dat hij al tegen de vrachtwagen zat, en kijkt de agent nog eens aan. De agent kijkt haar ook nog eens aan, en snapt ongeveer al wat er moet gebeurd zijn, en vraagt of er iemand moet verwittigd worden. Ze kijkt is op haar klok en ziet dat het al bijna drie uur is en zegt "mijn kinderen, ze zitten nog op school ze moeten afgehaald worden" De agent vraagt of ze iemand kan bellen, ze voelt terug in haar jaszak en neemt haar GSM, en belt naar haar moeder. "Mam kan jij de kinderen van school halen" voor wat vraagt haar moeder "ben je niet thuis dan" haar moeder weet dat ze de Donderdag namiddag haar vrije dag heeft. Ze legt het tussen snikken en tranen uit dat Wim een ongeval heeft gehad en dat ze er nu bij is, "Ok" Zegt haar moeder "Maar hou ons op de hoogte, en als je weet in welk ziekenhuis hij is, komen we af en zullen Wim zijn ouders ook verwittigen" en legt op. Ze kijkt nog eens naar de bestelbus en ziet dat het vanonder de vrachtwagen is en dat haar man op een draagberrie ligt, waar nu de twee verplegers met hem bezig zijn. Ze zijn maar draadjes en slangetjes in zijn lichaam aan het steken, en schiet toch weer wat in paniek, en rent de ziekenwagen uit, naar haar man toe.

De verpleegster die achter haar aangaat houd haar tegen en zegt "rustig mevrouw ze weten wat ze doen", dat er op dat moment ook nog een MUG aan komt gevlogen. Daar stappen ook nog eens twee mannen in een groen pak uit die vliegensvlug naar Wim toelopen, en hem mee beginnen te verzorgen. "Kom zegt de verpleegster, ze weten wat ze doen en begeleid ze terug naar de ziekenwagen. De mannen zijn nog zeker drie kwartier met hem bezig daar op straat, dat die van de MUG terug rechtstaan en er één naar haar toekomt er zegt "mevrouw we hebben uw man stabiel gekregen, als u wilt kan u meerijden met de ziekenwagen, maar dan moet u wel vooraan plaats nemen" en op dat moment komen de andere twee met de berrie aan gereden er rollen het de wagen in. Ze stapt uit en zet zich vooraan. De ziekenwagen gevolgd door die van de MUG vliegen met volle sirenes door de straten tot het ziekenhuis. Daar gaat het allemaal vlug, voor ze het goed door heeft wat er gebeurd, zijn ze al met Wim weg, ze stapt ook uit en een vrouw komt naar haar toe en zegt "gaat u maar met mij mee" en gaat met haar een soort wachtruimte in.

Als ze neerzit vraagt de vrouw of ze een tas koffie moet hebben, ze knikt eens ja, ze verdwijnt en komt een paar minuten later terug met twee tassen koffie, zet er één voor haar op de tafel en neemt plaats over haar. Ze zit daar even met de tas koffie tussen haar handen te draaien, dat ze de vrouw eens aankijkt en vraagt, "komt het nog goed met mijn man" De vrouw grijpt haar handen vast en antwoord "mevrouw ik ga eerlijk zijn, ik weet het niet, de dokters zijn nu aan het opereren en gezien zijn verwondingen kan dat nog wel is heel lang duren, is er iemand die u kan komen halen, want hier blijven zitten heeft geen zin, we bellen u wel wanneer we iets meer weten beloofd" Ze schiet weer in een huilbui en knikt weer is, ze neemt haar telefoon en belt terug haar moeder op, met de vraag of ze haar kunnen komen halen, en legt nog kort verder uit wat de vrouw heeft gezegd.

Een uur later staan ze aan haar deur dat haar moeder zegt "jij kan vannacht niet alleen blijven, neem wat kleren voor u en de kinderen en je gaat mee naar ons thuis". Ze gaat vlug naar binnen, pakt wat kleren en rijden door naar haar ouderlijk huis. Als ze binnen komt vliegen de kinderen rond haar en roepen bijna in volle paniek "wat is er met papa, waar is papa" Ze zakt op haar knieën neemt ze allebei stevig vast "het komt wel goed met papa, hij heeft een ongeluk gehad en is nu in het ziekenhuis, maar de dokter heeft beloofd dat het goed komt" liegt ze een beetje. De ouders van Wim komen ook nog langs, maar zijn moeder heeft er zo een beetje haar twijfels over haar verhaal van de ruzie, maar gaat er verder ook niet op in.

Die avond gaat ze op tijd in bed en als ze juist neerligt licht haar GSM op, ze zet zich verschrikt recht in het bed en denkt dat het het ziekenhuis is, maar ziet op het schermpje dat het een berichtje is van Jordy "hallo schoonheid alles goed daar, spijtig dat je man binnen kwam, wanneer zien we elkaar weer?" Ze leest het nog een keer, en ze word boos en toch voelt ze iets in haar buik kriebelen, GVD denk ze "mijn vent ligt voor zijn leven te vechten, trut" en antwoord terug dat hij haar met rust moet laten, maar over het ongeval van Wim schrijft ze niets. Een paar minuten later licht haar GSM terug op, ze neemt hem terug vast en leest zijn bericht dat hij terug stuurt "ik weet dat je dat niet wilt, je durft het niet toegeven, maar je bent te nieuwsgierig naar mij, ik heb iets waar je naar verlangt, waar je naar snakt om het te voelen, geef het maar toe" Ze weet dat hij gelijk heeft maar kan en mag het niet toegeven, zeker nu niet, en denkt terug aan haar man in het ziekenhuis" en typt terug, laat me met rust, mijn man waar ik van hou, de vader van mijn twee kinderen ligt in het ziekenhuis voor zijn leven te vechten, je hebt mijn leven kapot gemaakt, klootzak" en verstuurt het voor ze van gedachte veranderd, en blokkeert dan zijn nummer.

De volgende morgen word ze waker door het gejoel van de kinderen beneden, ze wrijft is door haar ogen en kijkt naar de klok. Het is nog maar half zeven en denkt "wat doen die al zo vroeg op" stapt uit bed en trekt haar ochtendjas aan, neemt haar telefoon maar heeft nog geen nieuws gekregen van het ziekenhuis en maakt zich nu toch wel wat zorgen. Beneden zijn de kinderen met haar vader aan het rollebollen op de grond. Ze kijkt het even aan en moet aan Wim denken, die deed dat ook altijd en krijgt een traan in haar ogen. Als ze door hebben dat ze er staat komen ze van haar vader af en lopen naar haar toe, en vliegen ze rond haar benen. Luca kijkt eens omhoog naar haar en vraagt of ze al iets meer weet van zijn papa. Nee knikt ze en kijkt nog eens naar haar telefoon. Nu komt haar moeder ook beneden en ziet de kinderen rond Greta hangen en het verdriet in haar ogen en zegt "kom eerst een boterham eten, en dan zal ik jullie naar school doen" en dekt de tafel. Na het ontbijt gaat haar moeder naar boven met de kinderen en Greta belt naar haar baas voor verlof.

Haar baas begrijpt de situatie en mag vandaag thuis blijven en als ze wilt de komende weken van thuis uit werken, zodat ze tijd heeft voor de kinderen en op bezoek te gaan bij haar man, ze bedankt hem en legt op. Ze zet zich terug aan tafel tegenover haar vader, die haar dan eens aankijkt en vraagt "wat is er nu juist allemaal gebeurt, waarom was Wim dan zo woedend, hij is normaal toch altijd een kalme mens" Ze zit met haar GSM in haar handen te staren naar het schermpje, ze weet niet goed wat ze moet zeggen, ze kan moeilijk gaan zeggen dat Wim ze betrapt heeft met een andere man, haar vader die het door heeft dat ze niet wilt antwoorden staat recht en zegt nog "als het is wat ik denk en wat de moeder van Wim ook denkt" stopt dan zijn woorden en gaat ook naar boven. Dan verschiet ze plots dat haar telefoon begint te trillen en kijkt met een bang hart ernaar, het is een nummer dat ze niet erkent en neemt stotterend op. "Hallo met Greta" aan de andere kant van de lijn hoort ze een vriendelijke vrouwenstem vragen of ze mevrouw Ver... is. Ja antwoord ze, "Goede morgen mevrouw, het is hier met dokter Wills, ik heb samen met collega's uw man geopereerd, alles is goed verlopen en hij is terug stabiel, maar zou u kunnen langs komen, er zijn dingen die ik liever niet over de telefoon bespreek" Ja wanneer vraagt ze in een wat lichte paniek, ze denkt dat er nog iets moet zijn met hem. "Gaat het nog deze voormiddag" vraagt de vrouw terug. OK is goed antwoord ze en hangt op.

Ze staat recht en loopt met trillende benen naar boven om zich om te kleden dat Mira en Luca van de trap komen afgestoven en vragen of dat het ziekenhuis was aan de telefoon. Ja antwoord ze "ze hebben papa geopereerd en mama moet er even naar toe" Mogen wij mee roepen ze bijna in koor, nee nee jullie moeten naar school maar straks en als het mag van de dokter gaan we er samen naartoe, antwoord ze. Ze trekken een beteuterd gezicht en gaan verder naar beneden en trekken hun jas aan en gaan met haar moeder die al staat te wachten naar buiten.

In het ziekenhuis moet ze even wachten in een kantoor op de dokter, vijf minuten later komt ze ook binnen stelt zich voor en neemt plaats op de stoel achter het bureau, ze kijkt Greta eens aan en laat een klein zuchtje. Ze rommelt nog eens door haar papieren en zegt dan "Mevrouw ik ga eerlijk zijn, u en uw man gaan een zware tijd tegemoet gaan" Greta kijkt ze nu bang aan en vraagt "wat wil u zeggen" Het zit zo zegt ze "de operatie is al bij al goed gelukt, we hebben er tot vannacht aan gewerkt, hij is stabiel, hij had een gescheurde lever, dat was het grootste probleem niet, dat komt vanzelf in orde, maar zijn linkerbeen was er zo erg aan toe, dat hebben we met de beste wil van de wereld niet kunnen reden, we hebben het moeten amputeren juist boven de knie"

Greta die het allemaal aanhoort, voelt de grond onder haar wegzakken, en barst terug in een huilbui uit, en vraagt stilletjes of ze hem mag zien. Ja antwoord de dokter "maar er is nog iets, we houden hem nu in een kunstmatige coma tot de meeste pijnen zullen verdwenen zijn, en er is nog iets wat ons meer zorgen maakt" wacht even voor ze verder gaat en kijkt Greta is aan om haar reactie te peilen. Die zit er verslagen bij met haar hoofd in haar handen en ze vraagt of het gaat, ze kijkt even op en knikt ja, en gaat verder "zijn hoofd heeft een harde klap gehad, we weten nu nog niet of er blijvende letsels zullen zijn, het kan zijn van niet maar we vrezen ervoor, daar moet je je al op voorbereiden" ze kijkt nu de dokter aan en vraagt wat ze wil zeggen. "het kan zijn dat zijn geheugen weg is, dat hij zich niets meer herinnerd, van voor het ongeval, maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen" Nu is het even stil in de kamer en Greta zit te snikken op haar stoel, tot de dokter recht staat en naar haar toe gaat en vraagt of ze iemand moet laten komen om haar wat te begeleiden.

Ze knikt is nee en vraagt of ze nu naar Wim mag. Ok zegt de dokter "loop maar mee, maar het gaat geen fraai zicht zijn" verwittigt ze ze nog. Ze lopen door de gangen van het ziekenhuis tot bij de intensieve afdeling, de dokter kijkt ze nog eens aan en vraagt of ze er klaar voor is, ze knikt eens ja en gaan dan door een deur naar binnen, waar ze weer in een gang komen, en lopen er verder in, tot ze bij een deur komen en de dokter stopt, kijkt haar nog eens aan, en zegt, hier ligt hij ga maar naar binnen ik wacht hier wel op je. Ze opent de deur en stapt naar binnen, en ziet Wim liggen, ze krijgt bijna een beroerte hoe hij erbij ligt, zijn hoofd hellemaal ingepakt, een darm in zijn neus en mond, allemaal draadjes aan zijn lichaam die verbonden zijn met een groot apparaat dat staat te piepen en een deel baxters in zijn armen. Een deken over zijn onderlichaam waar ze goed ziet dat hij een been mist, nu krijgt ze het moeilijk, neemt vlug een stoel die daar staat en zet zich erop naast het bed. Ze neemt zijn hand vast legt haar hoofd erop en begint weer hard te huilen, en stottert zachtjes "sorry schatje sorry, het is allemaal mijn schuld, kan je me het ooit vergeven" en tranen rollen in tuiten uit haar ogen, en denkt "wat heb ik je aangedaan"

---

We zijn nu een week later, Wim is vier dagen geleden uit zijn coma gehaald, de revalidatie verloopt redelijk vlot maar ligt nog altijd op intensieve, en kan zich niet veel meer herinneren van voor het ongeval, hij krijgt soms nog wat beelden door zijn hoofd maar meer niet, herkent zijn vrouw en kinderen nauwelijks en heeft het er moeilijk mee dat hij een been mist. Er komt dagelijks een psychologe langs om hem door alles heen door te helpen. Greta zit ook heel de namiddagen aan zijn bed, om hem zoveel mogelijk te vertellen van voor zijn ongeval, over de kinderen die ze samen hebben, over zijn werk dat van haar hun huis, de reizen die ze al gemaakt hebben, zijn ouders haar ouders die hij tot nu toe nog altijd niet gezien had, tot hij op een zeker moment vraagt hoe het kwam dat het gebeurd is. Nu krijgt Greta het benauwd en weet niet goed wat antwoorden, Wim die het in de gaatten heeft dat ze iets verzwijgt, vraagt er nog eens naar, Greta kijkt hem aan met tranen in haar ogen en vraagt of hij het echt wil weten. Hij knikt ja, ze ademt nog eens diep in en besluit hem toch ineens de volledige waarheid te vertellen. Ze weet goed dat dat haar huwelijk kan kosten, maar ze kan het niet verzwijgen tegen over hem.

"Die Donderdag middag had ik een oud collega uitgenodigd, ik wist dat hij al lang iets voor mij voelde, ik weet het, ik had het niet moeten doen, maar weet ook niet waarom ik het gedaan heb, ik wist dat het verkeerd was. We zaten samen op de bank, ik voelde ook een kriebeling voor hem en van het één kwam het ander en zo zaten we te zoenen toen je binnen kwam" Nu kreeg Wim weer wat beelden binnen van haar samen op de bank met die man, hij kijkt haar is aan en krijgt ook tranen in zijn ogen en vraagt "waarom" Ik weet het niet schat, maar je moet me geloven dat was echt de eerste keer er is daarvoor en daarna echt niets meer gebeurd, ik besef wel wat ik je heb aangedaan, het is allemaal mijn fout, maar vergeef het me ik hou echt alleen maar van u, ik heb hier hele dagen zitten bidden voor jou" en ze kijken elkaar aan beide met tranen in de ogen dat ze plots vraagt "mag ik je kussen" hij antwoord niet maar ze staat recht en buigt zich over hem en geeft hem een zacht kusje op zijn mond en fluistert "ik hou van je, laat me alsjeblieft niet in de steek, ik zal alles doen om het goed te maken maar blijf bij mij" geeft hem nog een kus en grijpt hem stevig vast, en ligt nu te huilen met haar hoofd op zijn schouder.

Wim die niet goed weet wat hij moet denken, duwt haar wat van zich af, kijkt haar recht in de ogen en zegt "ga weg, ik wil je even niet meer zien, je hebt me dit allemaal aangedaan, ik ben een been verloren door uw schuld, omdat je het nodig vond om even te rotzooien met een andere en dan nog in ons eigen huis, op onze eigen bank" Greta kijkt hem nu aan en antwoord 'ik weet het schat, maar ik wil hier blijven bij jou, ik wil niet weg, ik hou van jou, mag ik alsjeblieft blijven" en zet zich terug neer op haar stoel. Wim heeft het ook moeilijk, kijkt haar nog eens aan en zegt "laat me even gerust, ga weg ik wil nadenken, ik weet het niet meer Greta, ik weet niet wat te doen, ga weg" en draait zijn hoofd weg van haar. Greta staat recht veegt haar gezicht wat af, buigt nog eens over hem en wil hem een kus geven, maar Wim houd haar tegen en zegt "nee, niet nu, ga weg" Greta trekt zich terug en vraagt nog of ze morgen mag terug komen, maar Wim antwoord niet en ligt gewoon naar het raam te staren dat ze huilend de kamer wil verlaten.

Voor ze deur dicht trekt blijft ze even staan en kijkt ze Wim nog eens aan, en mompelt "sorry schatje sorry" en wilt weggaan. Wim die het gehoord heeft draait zijn hoofd naar haar, ziet juist dat ze de deur sluit en roept "Greta wacht" Ze opent de deur terug en kijkt hem aan. "Wacht even" zegt hij terug. Ze kijken nu elkaar aan en Greta weet niet goed wat te doen, tot Wim zegt "is het waar wat je verteld hebt, dat dat echt de eerste keer was en dat er verder nooit iets is gebeurt tussen jullie twee" Greta zet nu neen stap terug in de kamer, sluit de deur en antwoord "ja Wim, hij heeft nog eens een keer een berichtje gestuurd maar ik heb hem gezegd dat hij mij met rust moest laten en heb zijn nummer geblokkeerd en hem erna uit mijn telefoon verwijdert" Greta ze nu een paar passen in zijn richting, en zegt nog "Wim dat is echt de waarheid, ik heb er veel spijt van, ik wil je niet verliezen, echt niet" en gaat terug tot naast zijn bed, buigt zich terug over hem en geeft hem een kus en zegt nog eens "ik hou van jou, enkel van jou" en probeert zich stilletjes naast hem het op het bed te leggen, wat maar halvelings lukt. Wim wurmt een arm onder haar door en trekt haar tegen zich aan, en zegt zachtjes "ik ook van jou" Greta krijgt een grotere glimlach op haar gezicht en neem hem nog steviger vast en antwoord "ik laat je nooit meer los"

Ze blijven even zo liggen tot Wim zegt, "je gaat nog veel werk hebben met mij, dat besef je toch" en kijkt haar is aan. Greta glimlacht eens en antwoord "dat weet ik, maar ik laat je niet in de steek, nooit niet" en kust hem vol op de mond, waarbij ze haar tong bij hem naar binnen duwt en even liggen te tongen, tot er op de deur word geklopt, ze stoppen vlug en Greta gaat van het bed af en roept binnen. Er komen twee verplegers binnen die zeggen dat ze de wond komen verzorgen aan zijn been, en vragen of ze de kamer even wil verlaten. Greta geeft hem nog een kus en zegt dat ze juist naar huis zou gaan, en vraagt nog aan de verplegers of ze straks haar kinderen mag meebrengen, de verplegers kijken elkaar is aan en er antwoord er één "dat weet ik niet mevrouw, ik zal eens naar de dokter bellen" en verlaat even de kamer. Vijf minuten later komt hij terug binnen en zegt "ik heb goed nieuws meneer en mevrouw, de dokter komt vandaag nog langs dan gaan er een deel van de machines af en mag hij morgen naar een gewone kamer. Vanaf dan mag hij ook ander bezoek ontvangen, zodus vandaag nog maar enkel u" Ze gaat dan een beetje teleurgesteld naar buiten, draait zich nog eens om en zegt "tot straks schatje" en gaat weg.

Word vervolgt