Hoofdpersonen
Frankie(30)
Ruben(25) stiefbroertje
Lisa(22) buurmeisje
Lena(21) buurmeisje
Marley(21) nichtje van buurmeisje
Tess(20) nichtje buurmeisje
Max(24) buurjongen
Tijn(24) buurjongen
Kelly, Sanne, Lotte, Ingrid, Esther, Sabine: vriendinnen van buurmeisjes
Tara(23) Instructrice

Dit is het 1e deel van een nieuwe serie.
In dit 1e deel nog maar weinig seks, in latere delen zal veel meer seks en erotiek volgen.

Frankie had zichzelf die zaterdagavond al minstens vijf keer afgevraagd waarom hij eigenlijk naar deze verjaardag ging. Hij had er geen zin in. Dat wist hij zeker.
Hij had 4 jaar in het buitenland gewoond en was gister pas weer terug gekeerd naar zijn geboortestad Haarlem. Zelfs weer in zijn oude wijk.

Maar soms deed je dingen niet omdat je ze leuk vond, maar omdat je vond dat je ze gewoon moest doen. Zijn stiefbroertje Ruben werd vijfentwintig en hoewel de twee mannen nooit bepaald een warme broederlijke band hadden gehad, was het toch familie. Of in ieder geval iets wat daar in de buurt kwam. Dus had Frankie uiteindelijk maar besloten om te gaan.
Een uurtje blijven.
Taart eten.
Gefeliciteerd zeggen.
Misschien één drankje.
En dan weer naar huis.
Dat was het plan.
Het was alleen jammer dat Frankie nog nooit bijzonder goed was geweest in plannen die ook daadwerkelijk zo verliepen.

Toen hij de woonkamer binnenkwam, zag hij meteen wie er allemaal waren.
Ruben stond met buurjongens Max en Tijn bij de dranktafel.
Alle drie keken ze tegelijk op.

Ruben grijnsde.
"Nou kijk eens aan. Daar is mijn kleine broertje."
Max begon te lachen.
"Frankie!"
Tijn stak zijn hand op.
"Hé, kleintje."
Frankie zuchtte.

Vroeger had hij daar behoorlijk mee gezeten.
Ruben was vijf jaar jonger, maar altijd groter en sterker geweest. Max en Tijn waren eveneens jonger dan Frankie, maar ook zij hadden altijd graag gebruikgemaakt van hun fysieke overwicht. Samen met Ruben hadden ze hem vroeger regelmatig gepest, uitgedaagd en soms zelfs geslagen.
Ruben was zijn stiefbroer.
Max en Tijn waren buurjongens die hij liever niet tegenkwam.
Zijn stiefvader had daar vroeger weinig begrip voor gehad. Die vond dat Frankie zich maar aanstelde en zich als een watje gedroeg.
Zijn moeder had wel geprobeerd voor hem op te komen, maar kon niet tegen haar man op.

Frankie had daarom al jong geleerd dat het soms verstandiger was om ergens gewoon langsheen te lopen.
Zoals nu.
Hij keek de drie mannen aan.
"Gefeliciteerd, Ruben."
"Bedankt, kleine."
Frankie glimlachte flauwtjes.
"Nog steeds even grappig."
Hij liep door.
Want toen zag hij wie er verderop zaten.
En plotseling voelde hij zich een stuk beter.

"FRANKIE!"
Tien paar hoofden draaiden tegelijk zijn kant op.
Lisa sprong als eerste overeind.
Daarna Lena.
Marley.
Tess.
En binnen een paar seconden werd Frankie omsingeld door vrouwen.

Dikke knuffels.
Drie zoenen.
Nog een knuffel.
"Je bent terug!"
"Vier jaar!"
"Laat me je eens goed bekijken!"
"Je haar!"
"Je ziet er goed uit!"
Frankie moest lachen.
"Rustig, rustig!"

"Nee," zei Marley. "Vier jaar wachten geeft ons recht op minstens vijf minuten knuffelen."
"Volgens mij verzin jij die regels gewoon ter plekke."
"Klopt."
Hij keek om zich heen.

Daar zaten ze dan.
De meiden met wie hij de afgelopen vier jaar via WhatsApp contact had gehouden.
Lisa en Lena waren zijn vroegere buurmeisjes. Al sinds ze jong waren trokken ze veel met Frankie op. Ondanks het leeftijdsverschil hadden ze altijd een bijzonder goede band gehad.

Toen Frankie nog thuis woonde, was hij regelmatig bij hen over de vloer geweest en andersom.
Ze hielpen elkaar met van alles.
Ze konden uren praten.
Samen lachen.
Samen films kijken.
En soms gewoon op de bank hangen zonder dat er iets bijzonders gebeurde.

Later waren ook hun nichtjes Marley en Tess een steeds grotere rol in de groep gaan spelen. Zij kwamen regelmatig bij Lisa en Lena over de vloer en hadden Frankie daardoor eveneens goed leren kennen.
Daarna waren Kelly, Sanne, Lotte, Ingrid, Esther en Sabine erbij gekomen.
Zo was uiteindelijk de groep van Frankie met tien meiden ontstaan.

En toen Frankie vier jaar geleden naar het buitenland vertrok, was het contact natuurlijk minder geworden.
Maar helemaal verdwenen was het nooit.

Integendeel.
De meiden hadden hem zelfs toegevoegd aan hun eigen WhatsApp-groep: “Meidenclub Planetenbuurt”
Een groep waar hij als enige man tussen tien vrouwen jarenlang dagelijks de meest uiteenlopende gesprekken had mogen meemaken.
Van serieuze gesprekken tot complete onzin maar bovenal meidenpraat.

Van foto's van vakanties tot eindeloze discussies over kleding, sport en jongens.
En natuurlijk hadden ze hem regelmatig geplaagd omdat hij weer als enige man tussen tien vrouwen zat.

Nu stonden ze eindelijk weer allemaal voor hem.
Vier jaar later.
Volwassen geworden.
Zelfverzekerder.
Mooier.
Dat laatste dacht Frankie maar beter niet hardop te zeggen.
Hoewel...
"Jullie zijn trouwens allemaal echt ontzettend mooi geworden."

Het werd stil.
Heel even.
Tien paar ogen keken hem aan.

Toen grijnsde Sanne.
"Kijk nou."
"Wat?"
"Frankie is nog geen tien minuten binnen en hij begint al te flirten."
"Ik geef gewoon een compliment."
"Dat zeggen alle mannen."
"Ik ben geen alle mannen."
"Nee," zei Ingrid zacht. "Dat ben je inderdaad niet."

Frankie keek haar even aan.
Ze glimlachte.
En ineens wist hij niet meer zo goed wat hij daarop moest zeggen.
Gelukkig kwam Marley tussenbeide.
"Kom zitten voordat je nog meer complimenten gaat uitdelen."

Het werd uiteindelijk veel later dan Frankie van plan was.
De meiden hadden hem het ene verhaal na het andere verteld.
Hij vertelde over zijn jaren in het buitenland.
Ze hadden foto's bekeken.
Herinneringen opgehaald.
Gelachen om oude WhatsApp-gesprekken.

En hoewel Frankie zich vier jaar lang redelijk alleen had gevoeld, merkte hij nu hoe weinig er voor nodig was om zich weer goed te voelen.

Een avond.
Tien bekende gezichten.
En het voelde alsof er nauwelijks vier dagen voorbij waren gegaan in plaats van 4 jaar.
Rond één uur keek Lisa op haar telefoon.
"Volgens mij moeten we maar eens gaan."
De jongens waren inmiddels behoorlijk aangeschoten.

Frankie keek even richting Ruben.
"Dat lijkt me inderdaad verstandig."
Buiten bleef de groep nog even staan.
De avondlucht was warm.
"Wanneer zien we je weer?" vroeg Tess.
"Geen idee."

"Maandag?"
Frankie keek verbaasd.
Lisa grijnsde.
"Sportschool."
"Ik?"
"Jij."

"Ik ben geen sportschooltype."
"Wij doen BBB en Zumba, 4 keer in de week."
"BBB?"
"Buik, benen, billen."
Frankie keek naar de tien vrouwen.
"En daar moet ik tussen staan?"
"Precies."
"Zijn jullie van plan mij uit te lachen?"
"Absoluut."

"Dan doe ik mee."
Er volgde een korte stilte.
"Meen je dat?"
"Ja."
De tien vrouwen begonnen tegelijk te lachen en te juichen.
"Maandag!, we komen je op halen" riep Sanne.
"Maandag, mijn adres staat in de app" bevestigde Frankie.
"Dat is bijna naast de sportschool" zei Lotte

Maandag
Om zeven uur ging de bel.
Frankie deed open.
En daar stonden ze.

Alle tien.
Sportkleding aan, strakke leggings en korte topjes.
Sporttassen.
Grote glimlachen.
"Daar is onze sportman!"
"Ik heb nu al spijt."
"Te laat," zei Kelly.
Voor Frankie het wist, kreeg hij tien keer een knuffel en drie zoenen.

"Oké," zei hij terwijl hij de deur achter zich sloot. "Volgens mij had ik moeten vragen wat voor sport dit precies was."
"Je hebt getekend voor de consequenties."
"Ik heb nergens voor getekend."
"Je komt er zo achter."

Ze liepen met z'n allen naar de sportschool.
Frankie liep in het midden, gearmd met 4 meiden.
Links van hem Lisa en Lena.
Rechts Marley en Tess.
Daarachter de andere zes.

Een toevallige voorbijganger zou waarschijnlijk gedacht hebben dat hij de een of andere popster was.
Frankie zelf vond het vooral gezellig.
En een beetje vreemd.
Heel gezellig.
Maar ook heel vreemd.

Bij de balie moest hij eerst wat formulieren invullen.
De vrouwen praatten ondertussen met de instructrice.
Een knappe jonge vrouw van drieëntwintig.
"Tara," stelde ze zich voor.

"Frankie."
"De enige man vanavond?"
Frankie keek om zich heen.
"Volgens mij wel."
Tara lachte.
"Dan heb je meteen een bijzondere avond."
"Dat schijnt."

Sanne wees naar hem.
"Hij kan goed met meiden om gaan hoor dus dat is geen probleem."
"Een klas vol mannen zou een groter probleem voor hem zijn" zei Lotte lachend
Frankie keek haar aan.
"Dat is niet helemaal waar."
"Nee?"
"Alleen als het pestkoppen zoals Ruben, Stein en Max zijn."
Tara moest lachen.
"Dat klinkt als een verhaal."
"Dat is het ook, dat hoor je misschien later nog wel " zei Sabine

In de zaal stonden ongeveer dertig vrouwen.
Frankie keek even rond.
Leggings.
Sporttops.
Handdoeken.
Waterflessen.
Leeftijden allemaal tussen de 18 en de 25 en allemaal knap.
En midden tussen al die mooie vrouwen stond hij.
In een sportbroek en T-shirt.
"Je valt wel een beetje op," fluisterde Lena.
"Bedankt."
"Positief bedoeld."
"Dat hoop ik."

Tara begon met de warming-up.
Armen omhoog.
Armen naar beneden.
Schouders draaien.
Heupen los.

Frankie deed fanatiek mee.
Tot de gewichten kwamen.
De meeste vrouwen pakten twee kilo maar sommige pakten één kilo.
Frankie pakte ook twee kilo.
Sanne keek hem aan.
"Pak maar één kilo."
"Ik kan twee kilo wel."
"Dat zeggen mannen altijd."

Vijf minuten later wisselde Frankie zwijgend naar één kilo.
De meiden hadden het gezien.
Geen van allen zei iets.
Dat was misschien nog erger.
Na een paar seconden begon Marley te grijnzen.

"Zeg niks."
"Ik zeg niks."
"Je denkt het."
"Dat mag."

Daarna kwamen de squats.
Tara legde uit hoe de beweging moest worden uitgevoerd.
"Voor de benen en billen."
"Dat klinkt verdacht," zei Frankie.
"Waarom?"
"Dat iedereen hier daar zo enthousiast over is."

De vrouwen lachten.
De halters werden gepakt.
Sommigen gebruikten twintig kilo.
De meesten uit Frankies groep vijf.

Frankie koos verstandig voor vijf.
Dat bleek achteraf alsnog optimistisch.
Eén.
Twee.
Drie.
Vier.
Zijn benen begonnen te protesteren.
Vijf.
Zes.
"Diep door de knieën," zei Tara.
Frankie zakte verder.
"Zo?"
"Ja."
"Mijn benen vinden dit geen goed idee."
Tara lachte.
"Je bent pas net begonnen."
"Mijn benen weten dat niet."
De vrouwen lagen inmiddels dubbel.

Maar het werd nog erger.
Op handen en knieën.
Eén been omhoog.
En weer omlaag.
Omhoog.
Omlaag.
Omhoog.
"Niet zo snel," zei Tara. "Gecontroleerd."

Frankie probeerde het.
Na tien herhalingen voelde hij een brandende spier waarvan hij niet eens wist dat hij hem bezat.
"Waarom doe ik dit?"
"Voor mooie billen," riep Esther.
"Die heb ik al!"
"Dat moet je straks nog maar eens zeggen."

Iedereen lachte.
Toen kwam het andere been.
Frankie keek Tara aan.
"Dit is dus officieel wraak."
"Nee."
"Dan wil ik niet weten hoe wraak eruitziet."

De tweede kant brandde minstens zo hard.
Daarna volgden nog enkele oefeningen voor de benen, waarbij ze afwisselend zijwaarts en schuin omhoog bewogen. Het was een wonderlijke combinatie van spierpijn, concentratie en gelach.
Toen uiteindelijk de cooling-down begon, liet Frankie zich bijna opgelucht op zijn matje zakken.

"Overleefd."
Tara keek hem aan.
"En?"
Frankie ademde diep in.
"Zwaar."
"Maar?"
Hij keek om zich heen.
Tien lachende gezichten.
"Maar wel leuk."
"Waarom?"
Frankie glimlachte.
"Het gezelschap."
De vrouwen begonnen te joelen.
"Charmeur!"
Tara lachte.
"Je bent gevaarlijk."
"Ik?"
"Ja. Jij."

Na de training liep de groep gezamenlijk terug naar Frankies flat.
Bij de lift stond een buurman te wachten.
Hij keek naar de groep.
Toen naar Frankie.
Toen weer naar de groep.

De meiden hadden het meteen door.
Marley gaf Frankie een overdreven knuffel.
"Wat?"
"Ik doe niks."
Esther volgde haar voorbeeld.
Daarna Lisa.
Lena.
Tess.
Binnen enkele seconden stond Frankie tussen tien giechelende vrouwen die hem allemaal knuffelden.

De buurman keek alsof hij liever ergens anders was geweest.
"Wat een gezicht," fluisterde Lena.
"Volgens mij vindt hij ons niet aardig," zei Esther.
"Of ons heel luidruchtig."

De lift kwam.
Iedereen stapte erin.
De buurman keek naar de volle lift.
"Is dit niet een beetje veel?"
Lisa keek vriendelijk.

"Dan kunt u toch de volgende nemen?"
Frankie beet op zijn lip om niet te lachen.
De buurman stapte weer uit.
De deuren sloten.
En de groep barstte los.
"Wat een chagrijn!"
"Heb je zijn gezicht gezien?"

"Vooral toen Marley Frankie bijna begon te berijden!"
"MARLEY!"
Frankie werd rood.
"Jullie geven mij een slechte naam."
Sanne keek hem ondeugend aan.
"Of juist een hele goede."
"Als womanizer," vulde Ingrid aan.
Iedereen schoot in de lach.

Op de verdieping van Frankie stapten drie jonge vrouwen in terwijl de groep uit stapte.
Ze keken eerst verbaasd naar de groep.
"Goedenavond," zei één van hen.
"Goedenavond," antwoordde Frankie.
"Succes binnen," zei een ander meisje met een glimlach.

Toen de deuren weer sloten, keek Sabine naar Frankie.
"Ken je die?"
"Nee."
"Ze keken wel."
"Ik woon hier pas drie dagen dus ik ken nog niet alle meiden in Haarlem ..."
"Niet zo bijdehand."
Tien meiden begonnen hem tegelijk te kietelen.
"STOP!"
Zijn protest maakte het alleen maar erger.

Eenmaal in zijn flat zette Frankie water op voor thee.
"Dat is veel te weinig," zei Tess.
Hij keek naar de ketel.
"Ik heb maar één ketel."
"Dan gebruik je die twee keer."

"Dat was ik al van plan."
Na enkele minuten stonden er twee volle kannen thee op tafel.
Marley keek tevreden.
"Je hebt een ketel en een theepot voor een weeshuis nodig."
"Een meidenhuis," verbeterde Tess.

Sabine keek naar de groep.
"Of voor je harem."
Het werd stil.
Een halve seconde.
Toen begon iedereen te lachen.
Frankie schudde zijn hoofd.
"Jullie zijn niet goed."

"Niet voor je buurmeisjes," zei Lisa.
Frankie speelde mee.
"Misschien nodig ik die ook wel uit voor mijn harem."
"Dat zou me niks verbazen," zei Ingrid.
"Zag je hoe ze naar je keken?"
"Jullie zijn echt onmogelijk."
Maar terwijl iedereen lachte, voelde Frankie iets vreemds.
Want de grap was grappig.

Heel grappig zelfs.
Alleen...
ergens voelde hij dat er iets achter die grap zat.
Iets waar niemand het over had.

Rond elf uur stonden de meiden op.
Morgen school.
Werk.
En voor sommigen alweer vroeg op.
Bij de voordeur volgden opnieuw knuffels.
Drie zoenen.
Tot Ingrid als eerste haar hoofd iets draaide.
De derde kus kwam daardoor niet op zijn wang terecht.
Maar op zijn mond.
Heel kort.
Geen tong.

Geen verdere bedoeling.
Maar wel bewust.
Frankie verstijfde.
Ingrid ook.
Ze keek hem aan.
"Sorry..."
Frankie glimlachte.
"Geeft niet."
Daarna kwam Lena.
En vervolgens Tess.
Marley.
Lisa.
Kelly.
Sanne.
Lotte.
Esther.
Sabine.
Iedereen deed hetzelfde.
Een korte kus op de mond.

Een paar seconden.
En daarna een lachende, soms wat nerveuze blik.
Toen waren ze weg.
De deur viel dicht.
Frankie bleef er even achter staan.
Hij raakte met zijn vingers zijn lippen aan.
Wat was dit?

Die nacht lag Frankie in bed.
Hij staarde naar het plafond.
Tien vrouwen.
Tien kusjes op de mond
En tien keer dat prettige gevoel in zijn buik.
Het was niet hetzelfde als vroeger.

Dit was geen vriendschappelijke kus.
Tenminste...
Zo voelde het niet.
En de grap over zijn harem bleef maar door zijn hoofd spoken.
Zouden ze het echt alleen als grap bedoeld hebben?
Of zat daar iets achter?
Hij draaide zich om.
"Nee," mompelde hij tegen zichzelf.
"Dat kan toch niet?"
Tien vrouwen tegelijk?
Onmogelijk.

In dezelfde wijk van Haarlem lagen tien vrouwen in tien verschillende bedden.
En opvallend genoeg dachten ze allemaal ongeveer hetzelfde.

Waarom heb ik dat gedaan?
Wat als hij het verkeerd heeft opgevat?
Zou hij mij net zo leuk vinden als ik hem?
Of deed hij gewoon aardig?

En bij allemaal kwam uiteindelijk dezelfde gedachte terug.
Zou Frankie misschien...
Niemand maakte de zin af.
Nog niet.
Want er was iets veranderd.
Vier jaar lang hadden ze elkaar gemist.
Nu waren ze weer samen.

En ergens tussen de sportschool, de grappen over een harem en die laatste kusjes was iets begonnen wat niemand had gepland.
Frankie wist nog niet dat hij de komende weken heel wat moeilijke keuzes zou moeten maken.
Of …. Hoefde hij helemaal niet te kiezen?
De meiden wisten nog niet dat hun onderlinge vriendschap behoorlijk op de proef zou worden gesteld.
En geen van hen wist nog hoe ingewikkeld het zou worden wanneer er meer mensen bij zouden komen.

Frankie dacht dat hij met tien vriendinnen een gezellige tijd tegemoet ging.
De werkelijkheid was iets ingewikkelder.
Veel ingewikkelder.
Maar voorlopig wist niemand precies waarom.
En misschien was dat maar goed ook.