De woonkamer was één grote waas van stemmen en gelach, van lichamen die door het warme, amberkleurige licht van de vloerlampen bewogen. Lobke was al uren zenuwachtig. Haar maag voelde strak van verwachting. Nu lag het pilletje op haar tong, kalkachtig en bitter, voordat ze het doorslikte en wegspoelde met een slok lauw bier dat iemand haar had aangereikt.

Daarna wachtte ze.

Aan de andere kant van de kamer stond Adam met zijn rug tegen de boekenkast, een glas water in zijn hand. Hij had haar gezegd dat hij vanavond nuchter zou blijven. Iemand moest een beetje opletten, had hij gezegd.

Maar dat was niet de hele waarheid.

Hij wilde zich alles herinneren. Elk detail. Hij wilde haar zien zoals ze zou zijn wanneer ze niets meer hoefde te verbergen. Zonder haar gebruikelijke voorzichtigheid.

Onbeschermd.

Twintig minuten later kwam de eerste golf.

Het begon als een zachte warmte midden in haar borst. Een gloed die zich langzaam uitbreidde, tussen haar ribben door, langs haar armen, tot in haar vingertoppen. Lobke keek naar haar handen. Ze leken licht te geven, bijna doorschijnend, alsof ze niet helemaal meer van haar waren.

Ze lachte.

Een verraste, oprechte lach.

“Adam,” fluisterde ze.

Hij was al onderweg.

Hij stak de kamer over en ging naast haar zitten op de diepblauwe bank.

“Ik ben hier.”

Ze liet zich tegen hem aan zakken. Haar lichaam leek vanzelf zijn warmte op te zoeken. Zijn shirt voelde zacht tegen haar wang. Tegen haar oor hoorde ze zijn hartslag: rustig, regelmatig, echt.

Ze legde haar hand op zijn borst.

“Je bent zo warm,” fluisterde ze. “Alles is zo warm.”

Adam glimlachte en legde een hand op haar schouder.
“Het wordt alleen maar sterker. Laat het maar gebeuren.”

En dat deed ze.

Ze liet zich meevoeren. De scherpe randen van haar onzekerheid begonnen te vervagen, de muren die ze jarenlang om zichzelf heen had gebouwd. Alles werd gewaarwording. Aanraking. Geluid. Licht.

De muziek vulde de kamer als zijde.

De kleuren werden intenser, dieper, alsof ze van binnenuit pulseerden.

En Adam was het enige vaste punt.

Het anker.

Zonder erover na te denken kroop ze op zijn schoot. Haar benen aan weerszijden van zijn dijen, haar armen om zijn nek. Ze drukte haar gezicht tegen zijn kaak en ademde zijn geur in.

Er groeide iets in haar.

Geen gewone begeerte. Of misschien was het dat juist wel, maar dan vermengd met iets veel groters: het verlangen om dichterbij te komen. Om haar lichaam tegen het zijne te drukken tot er niets meer tussen hen in bestond.

“Je voelt zo goed,” fluisterde ze tegen zijn hals.

Haar handen bewogen vanzelf. Langs zijn armen, over zijn spieren, over de lijnen van zijn lichaam. Toen vond ze opnieuw zijn borst. Haar vingers gleden naar de knopen van zijn shirt.

Adam hield zijn adem even in.

Zijn handen bleven op haar heupen.

Hij liet haar het tempo bepalen.

“Lobke,” zei hij zacht, “je bent high. We moeten voorzichtig zijn.”

Ze keek hem aan. Haar pupillen waren groot, haar ogen glanzend en vreemd helder.

“Ik weet wat ik wil.”

Even zweeg ze.

“Dat heb ik eigenlijk altijd geweten. Ik heb het alleen nooit gezegd.”

Toen kuste ze hem.

In het begin was het onhandig. Haar lippen misten de zijne en raakten de hoek van zijn mond. Maar ze vond hem weer, en de kus werd dieper.

Een rilling trok door haar heen.

Alsof er tussen hen een elektrische stroom ontstond.
Adam kreunde zacht tegen haar lippen. Zijn handen kwamen eindelijk in beweging en gleden over haar rug, zijn vingers verdwenen in haar haar. Ze voelde hoe zijn lichaam op haar reageerde en dat wakkerde haar verlangen alleen maar verder aan.

Na een tijdje trok hij zich terug.

Hij ademde zwaar.

“Als we dit echt gaan doen, moeten we naar huis.”
Lobke knikte. Haar voorhoofd rustte tegen het zijne.

“Ja.”

Een glimlach verscheen op haar gezicht.

“Breng me naar jouw huis.”

Ze namen afscheid van hun vrienden in een roes van gelach en veelbetekenende blikken. In de taxi hield Lobke Adams hand vast. Met haar duim tekende ze langzaam cirkels in zijn handpalm.

Haar hele lichaam leek te zoemen.

Een warmte die ergens diep in haar begon en zich door haar hele lichaam verspreidde.

Toen ze bij zijn ouders thuis binnenkwamen, was het er stil en donker.

Adam deed slechts één lamp aan. Het zachte licht wierp lange schaduwen over de muren.

Lobke bleef midden in de kamer staan.

Langzaam draaide ze rond.

Ze keek hoe het licht over de muren gleed en veranderde.
“Alles beweegt,” zei ze verwonderd. “De muren ademen.”
Adam kwam achter haar staan. Zijn handen vonden haar middel.

Ze draaide zich naar hem om.

“Kun jij veranderen hoe ik de wereld zie?”

Hij antwoordde niet.

Hij kuste haar.

Langzaam, diep, alsof hij haar vraag op een andere manier wilde beantwoorden.

Ze proefte nog iets van het bier op zijn lippen, maar daaronder was alleen hij. Zijn geur. Zijn warmte.

Hij leidde haar de trap op richting de slaapkamer zonder de kus te verbreken. Zijn handen volgden de lijn van haar rug.

Het bed ving haar op toen ze erop neerzonk en hem met zich meetrok.

Ze lachte toen ze samen op het matras terechtkwamen.
Een heldere, ongeremde lach.

Adam steunde op zijn ellebogen en keek naar haar.
Er was iets in zijn blik waardoor ze haar adem inhield.

Tederheid.

“Je bent mooi,” zei hij.

Ze glimlachte.
“Dat meen je?”

“Ja.”

“Zeg het nog eens.”

Hij deed het.

Met woorden, met kussen, met de manier waarop hij haar aanraakte. Langzaam, aandachtig, alsof hij niets wilde overslaan.

Ze liet zich door hem uitkleden, stukje bij beetje. Iedere aanraking leek intenser dan de vorige. Haar ademhaling werd zwaarder terwijl zijn handen over haar huid gleden.
Toen ze naakt onder hem lag, keek hij een moment alleen maar naar haar.

Haar wangen waren warm. Haar haar lag uitgespreid over het kussen. Haar ogen waren half gesloten.

Ze stak haar hand naar hem uit en vond de rand van zijn shirt.

“Nu jij.”

Hij liet haar hem uitkleden. Haar bewegingen waren niet helemaal trefzeker, maar wel vastberaden.

Toen zijn shirt op de grond viel, legde ze haar handpalmen tegen zijn borst.

“Je bent zo echt,” fluisterde ze.

Hij boog zich over haar heen, zijn lichaam dat van haar bedekte. Ze sloeg haar benen om zijn middel en trok hem dichter naar zich toe. Zijn gewicht gaf haar houvast, verankerde haar in de werkelijkheid terwijl de drug haar steeds verder meenam in een maalstroom van sensaties.

Hij kuste zich een weg langs haar lichaam. Zijn lippen gleden over haar sleutelbeen, de ronding van haar borsten, de zachte welving van haar buik. Ze huiverde toen hij de binnenkant van haar dijen bereikte en haar heupen zich instinctief naar hem toe bewogen.

“Alsjeblieft,” fluisterde ze.

Hij liet haar niet wachten. Zijn aanraking bracht een golf van genot teweeg en ze slaakte een kreet, haar vingers verstrengeld in zijn haar. Het was intens, gelaagd, bijna te veel. Ze had het gevoel dat ze zweefde, alsof haar lichaam niet langer helemaal van haar was en iedere zenuw tot leven was gekomen.

Hij bracht haar snel naar de rand. Haar orgasme kwam als een golf die over haar heen sloeg en haar meesleurde. Ze hijgde zijn naam, haar lichaam trillend, en hij bleef bij haar tot de golf wegebde, zijn aanraking zacht en zijn handen rustig.

Toen ze weer tot zichzelf kwam, trok ze hem naar zich toe en kuste hem diep.

“Ik wil je in me,” zei ze.

Hij reikte naar het nachtkastje en tastte naar een condoom, maar ze hield hem tegen.

“Ik slik de pil. Ik wil je voelen.”

Hij aarzelde even en knikte toen. Hij nam zijn plaats tussen haar benen in en kwam langzaam bij haar binnen. Ze hapte naar adem door de intensiteit van het moment. Haar lichaam gaf zich aan hem over en de verbinding tussen hen voelde zo diep dat de tranen haar in de ogen sprongen.

“Kijk naar me,” zei hij.

Ze deed het.

Hun ogen vonden elkaar terwijl hij begon te bewegen. Een ritme dat langzaam sterker werd en hen allebei leek mee te voeren naar iets groots en onontkoombaars.

In haar ooghoeken zag ze lichtflitsen, kleuren die rondwervelden en in elkaar overvloeiden. Ze lachte; het geluid verdween in zijn kus. Ze trok hem dichter naar zich toe, verlangend naar meer.

Veel later vertraagde hij. Zijn warme adem streek langs haar oor.

“Ik wil iets proberen,” zei hij. “Als je daarvoor openstaat.”

Ze keek hem aan. Haar ogen waren wazig van het genot.

“Wat?”

Hij liet zijn vingers langs haar ruggengraat glijden, over haar heupen.

“Ik wil je van achteren nemen. Anaal.”

Haar adem stokte.

Dat had ze nog nooit gedaan. Alleen al de gedachte eraan maakte haar nerveus. Maar de drug had haar remmingen grotendeels weggenomen en wat overbleef was nieuwsgierigheid, vermengd met vertrouwen.

“Ik… ik heb dat nog nooit gedaan,” fluisterde ze.

Ze beet op haar lip en schudde haar hoofd.

“Nee. Ik ben bang dat het pijn doet.”

Hij glimlachte en kuste haar voorhoofd.

“Ik doe voorzichtig. Dat beloof ik.”

Ze zweeg een moment. Toen knikte ze, heel klein.

Hij draaide haar voorzichtig op haar buik. Haar lichaam trilde van opwinding en lag gespannen onder hem. Haar ademhaling was snel en oppervlakkig. Zachtjes protesterend dat ze niet wilde, maar ze duwde haar heupen niet weg. Hij pakte het glijmiddel van het nachtkastje en bereidde haar rustig voor. Zijn aanraking bleef geduldig en voorzichtig.

Aanvankelijk spande ze zich aan. Haar lichaam wist niet goed wat het ervan moest vinden. Maar hij had geduld. Zijn aanraking bleef zacht en zijn stem rustig, bijna geruststellend.

“Adam…” Haar stem klonk onzeker, bijna vragend.

“Zeg het als het pijn doet,” zei hij.

Ze knikte, haar gezicht in het kussen gedrukt. Tranen stroomden zachtjes over haar wangen.

Het gevoel was vreemd en intens. Ze voelde zich kwetsbaar, uitgerekt en vol, en haar hart sloeg sneller.

“Adam, niet doen… ik wil niet..” maar het klonk meer als gekreun dan als een nee. Haar kutje was al nat en glinsterde in het maanlicht terwijl haar vingers zich klemden in de lakens.

Toen hij dacht dat ze er klaar voor was, positioneerde hij zich achter haar. Ze voelde de druk en hapte naar adem.

“Adem,” fluisterde hij. “Gewoon rustig ademen.”

Ze probeerde zich te ontspannen.

Langzaam nam de druk toe. Ze greep de lakens vast en ademde bibberend uit.

“Je doet het goed,” zei hij zacht. “Heel goed.”

Maar toen ze zich opnieuw aanspande, schoot er een scherpe pijn door haar heen.

“Nee,” hijgde ze. “Te diep. Stop. Het doet pijn.”

Hij stopte onmiddellijk.

“Oké. Ik ben gestopt. Adem maar.”

Ze haalde bevend adem. Langzaam trok de pijn weg toen haar lichaam zich weer ontspande. Hij bleef stil, gaf haar de tijd en wachtte tot zij aangaf dat ze verder wilde.

“Zie je wel,” fluisterde hij. “Je kunt het. Alleen een klein beetje meer.”

Ze knikte.

Langzaam ontspande ze zich opnieuw. Toen hij voorzichtig verderging, veranderde de pijn in een zwaar, overweldigend gevoel van volheid.

Ze kreunde.

Hij bleef dicht bij haar, zijn adem warm in haar nek. “Zie je wel, je vind het wel lekker.” Ze voelde zich volledig gevuld en uitgerekt, maar wilde hem nog steeds dichterbij.

“Langzaam,” fluisterde ze. “Alsjeblieft.”

Hij begon langzaam te bewegen. Zijn ritme werd geleidelijk sterker. Ze bewoog met hem mee en voelde hoe het genot zich steeds verder in haar lichaam opbouwde.

Ze kwam met een kreet, haar lichaam trillend, en hij bleef haar nog een tijdlang diep en vastberaden nemen tot hij haar uiteindelijk volgde.

Daarna bleven ze verstrengeld liggen. Hun ademhaling werd langzaam rustiger.

Lobke hield haar ogen gesloten. Haar lichaam voelde nog steeds warm en zwaar van de nawerking van de drug en de nacht.

Adam kuste haar schouder.

Daarna haar hals.

Toen haar slaap.

“Gaat het?”

Ze glimlachte en opende langzaam haar ogen.

“Ik ben perfect.”

En op dat moment voelde ze zich inderdaad perfect. Met zijn armen om haar heen en de wereld zacht en ver weg, leek alles precies te kloppen.

De ochtend erna.

Ze lagen in het grijze ochtendlicht terwijl de stad om hen heen langzaam ontwaakte.

Lobkes lichaam was één grote kaart van sensaties: de zeurende gevoeligheid tussen haar dijen, de tere plekken op haar huid waar zijn handen haar hadden aangeraakt, de trage nawerking van de drug die nog door haar bloed trok — zachter nu, als een echo uit de verte.

Adams arm lag om haar middel. Zijn adem was warm en gelijkmatig tegen haar schouder. Tegen haar rug voelde ze zijn hartslag, rustig en regelmatig, een ritme dat haar houvast gaf in de vreemde frisheid van de ochtend.

Ze wilde niet bewegen.

Ze wilde de betovering niet verbreken.

Maar het licht werd steeds sterker. En daarmee keerde ook de wereld terug.

Het verkeer beneden op straat. Het zachte gezoem van de koelkast in de keuken. Het plotselinge besef van waar ze was.

En met wie.

Een vreemde.

Een man die ze op een feest had ontmoet. Een man wiens naam ze die nacht in het donker had gefluisterd, wiens lichaam zo dicht bij het hare was geweest.

Ze draaide haar hoofd en bestudeerde zijn gezicht in het ochtendlicht. Hij was op een bijna achteloze manier knap. Zijn gelaatstrekken waren niet helemaal symmetrisch en zijn kaak was donker van de stoppels. Zijn lippen stonden een beetje open, zijn voorhoofd ontspannen. Een ogenblik zag hij er bijna jongensachtig uit.

Toen gingen zijn ogen open.

Hij glimlachte langzaam, slaperig.

“Goedemorgen.”

“Goedemorgen,” antwoordde ze.

Hij trok haar dichter tegen zich aan en sloeg zijn arm steviger om haar middel.

“Hoe voel je je?”

Ze dacht even na. Haar lichaam voelde zwaar en loom, nog steeds doortrokken van een zachte nagloed. Haar gedachten waren helderder dan de avond ervoor, maar er zat een zachtheid in haar hoofd. Een bereidheid om de dingen even te laten zijn zoals ze waren.

“Goed,” zei ze. “Echt goed.”

Hij kuste haar op haar voorhoofd. Zo teder dat haar borst ervan pijn deed.

Toen schoof hij naar beneden. Hij kroop tussen haar benen, keek haar aan met halfgesloten ogen terwijl haar lippen een beetje openstonden, en likte een nat spoor van haar kutje naar haar kont. Hij likte haar gevoelige plekjes tot ze begon te kronkelen en te kreunen. Tot ze klaarkwam, haar nagels in zijn schouders zette en zijn naam kreunde.

Ze glimlachte langzaam, diezelfde sluwe glimlach die ze net had laten zien, en schoof zelf naar beneden onder de deken. Haar handen gleden over zijn borst, over zijn buik, tot ze zijn halfharde lul vastpakte. Hij was nog steeds plakkerig van de nacht ervoor; de geur van hun gezamenlijke sappen mengde zich met de warme geur van zijn huid.

Ze keek omhoog, haar ogen halfgesloten, en likte eerst de kop schoon. Haar tong draaide langzaam rond de eikel, proevend wat er nog van gisteravond op zat. Hij kreunde zacht toen ze hem dieper in haar mond nam, haar lippen strak om zijn schacht.

“Fuck…” fluisterde hij, zijn hand in haar haar.

Ze ging verder. Haar keel ontspande zich terwijl ze hem steeds dieper nam, tot haar neus tegen zijn buik drukte. Ze hield hem daar, slikte om hem nog dieper te krijgen, haar keel samentrekkend om de volle, dikke lul. Speeksel liep langs haar kin terwijl ze hem langzaam uit haar keel trok en meteen weer naar binnen zoog — nat, slobberig, diep.

Ze pijpte hem met een hongerige, vieze intensiteit. Haar tong wreef langs de onderkant terwijl ze hem in en uit haar keel duwde. Elke keer dat ze hem volledig naar binnen nam, trilde haar keel om hem heen. Hij was inmiddels keihard, de aderen onder haar tong, de kop die steeds weer tegen de achterkant van haar keel stootte.

Haar hand wreef over zijn ballen terwijl ze bleef zuigen, dieper, natter, vieser. Speeksel en de restanten van de vorige nacht maakten alles glibberig. Ze keek omhoog terwijl ze hem weer tot in haar keel nam, tranen in haar ogen van de diepte, maar ze bleef gaan.

Hij greep haar haar steviger.

“Ik kom…”

Ze trok hem niet terug. In plaats daarvan duwde ze hem nog dieper, slikte om hem heen terwijl de eerste golf zaad haar keel invloeide. Warm, dik, zout. Ze slikte gretig, bleef zuigen terwijl hij bleef spuiten, haar keel trillend om elke stoot op te vangen. Ze slikte alles, tot de laatste druppel, en bleef hem daarna zacht likken en schoonzuigen, alsof ze niets wilde laten liggen.

Toen ze eindelijk omhoogkwam, glinsterde haar mond en was haar adem zwaar. Ze likte haar lippen af en glimlachte opnieuw.

“Honger?”

Ze lachte.

“Ik rammel.”

Hij maakte ontbijt terwijl zij ging douchen. Het geluid van rammelende pannen vermengde zich met het stromende water.

Onder de hete douche liet ze het zweet en de resten van de nacht van zich afspoelen.

En ze probeerde het meisje terug te vinden die ze de avond ervoor was geweest.

Ze was onbevangen geweest.

Dapper.

Ze had gevraagd om wat ze wilde en het vervolgens ook genomen.

Ze herkende zichzelf nauwelijks.

Toen ze uit de badkamer kwam, gewikkeld in een handdoek, lag er een stapeltje kleding op het bed.

Zijn kleding, besefte ze.

Een zachte grijze trui en een joggingbroek.

Ze trok ze aan. De stof rook naar hem: schoon, warm, met een nauwelijks merkbare geur die helemaal van hem was.

In de keuken stond hij eieren over twee borden te verdelen.

Hij keek op toen ze beneden kwam. Zijn blik gleed over haar heen en hij glimlachte.

“Je staat goed in mijn kleren.”

Ze voelde de warmte naar haar wangen stijgen.

“Dank je. Voor de kleding. En voor het ontbijt.”

Hij haalde zijn schouders op, maar er lag warmte in zijn ogen.

“Het zijn maar eieren.”

“Het zijn niet zomaar eieren,” zei ze terwijl ze aan de eettafel ging zitten. “Het is… alles.”

Ze aten een tijdje in een comfortabele stilte.

Het ochtendlicht viel door het raam naar binnen.

Ze keek naar hem terwijl hij at. Naar de manier waarop zijn handen bewogen, hoe hij bedachtzaam kauwde, hoe hij naar haar keek wanneer hij dacht dat zij het niet zag.

“Waar denk je aan?” vroeg hij.

Ze legde haar vork neer.

“Dat ik je achternaam niet eens weet.”

Hij lachte. Een laag, oprecht geluid.

“De Vries. Adam De Vries.”

“Lobke Jansen,” zei ze.

“Lobke Jansen,” herhaalde hij, alsof hij de naam proefde. “Die past bij je.”

“Waarom?”

Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en dacht na.

“Zacht, maar met kracht. Net als jij.”

Ze keek naar haar bord.

Haar hartslag versnelde.

“Je kent me niet.”

“Dat weet ik,” zei hij. “Maar ik zou je graag willen leren kennen.”

Ze keek op.

Er was geen druk in zijn ogen. Geen verwachting.

Alleen een openheid die haar deed verlangen hem te vertrouwen.

“Waarom?” vroeg ze. “Waarom ik?”

Hij legde zijn vork neer en leunde achterover.

“Omdat ik je gisteravond zag en iemand zag die leefde. Echt leefde. Volledig. En ik wilde daar deel van uitmaken.”

Ze voelde tranen achter haar ogen prikken.

Ze knipperde ze weg, maar hij had het gezien.

“Hé,” zei hij terwijl hij over de tafel reikte en haar hand pakte. “Wat is er?”

“Ik weet het niet,” zei ze met gebroken stem. “Ik weet niet wat dit is. Ik weet niet of het echt is, of dat het alleen de drug is, of dat ik gewoon… eenzaam ben.”

Hij kneep zacht in haar hand.

“Het kan allebei zijn. Het kan zelfs allemaal tegelijk waar zijn. Dat maakt het niet minder echt.”

Ze keek naar hun handen, zijn vingers verstrengeld met de hare.

“Wat gebeurt er nu?”

Hij zweeg even.

“Dat weet ik niet. Maar ik zou het graag willen ontdekken. Als jij dat ook wilt.”

Ze haalde diep adem. De lucht vulde haar longen en bracht haar terug naar zichzelf.

“Ja,” zei ze. “Dat wil ik.”

Ze brachten de dag samen door en zwierven zonder doel door de stad, als twee toeristen die nergens hoefden te zijn.

Hij nam haar mee naar een klein café in de Jordaan, waar ze samen een stuk appeltaart aten en naar de boten op de gracht keken.

Hij liet haar zijn favoriete boekhandel zien, een smalle, rommelige winkel waar de boekenkasten tot aan het plafond reikten en de geur van oud papier in de lucht hing.

Ze vertelde hem over haar studie, haar leven in Amsterdam en de stille routines waaruit haar dagen meestal bestonden.

Hij luisterde.

Stelde vragen.

Trok haar steeds verder uit haar schulp.

Toen zij naar hem vroeg, vertelde hij over zijn fotografie, zijn reizen en de manier waarop hij de wereld door een lens zag.

“Ik fotografeer licht,” zei hij. “Hoe het ergens op valt. Hoe het dingen verandert.”

“Is dat waarom je mij zag?” vroeg ze. “Vanwege het licht?”

Hij glimlachte langzaam.

“Ja. Je stond in een baan van goudkleurig licht. Je leek wel uit een schilderij te zijn gestapt. Ik kon mijn ogen niet van je afhouden.”

Ze voelde haar wangen warm worden.

“Dat is behoorlijk romantisch.”

“Ik ben romantisch,” zei hij. “Ik verberg het alleen goed.”

Toen de middag langzaam overging in de avond, kwamen ze weer bij zijn woning uit.

Buiten werden de ramen donkerder.

Hij schonk twee glazen wijn in en ze gingen naast elkaar op de bank zitten, hun knieën tegen elkaar.

De drug was inmiddels volledig uitgewerkt.

Wat overbleef was alleen die stille aantrekkingskracht.

En plotseling voelde ze zich zenuwachtig.

Zonder de chemische mist was ze weer gewoon zichzelf.

Onzeker.

Hoopvol.

Bang.

“Mag ik je iets vragen?” zei ze.

“Alles.”

“Gisteravond, toen je… toen wij… was dat echt? Voor jou?”

Hij zette zijn glas neer en draaide zich volledig naar haar toe.

“Ja,” zei hij. “Het was echt. Het was het meest echte wat ik in lange tijd heb gevoeld.”

Ze zocht zijn ogen af.

Op zoek naar twijfel.

Naar bedrog.

Ze vond alleen oprechtheid.

“Ik ben bang,” gaf ze toe.

“Ik ook.”

Hij glimlachte zwak.

“Maar dat is niet erg. We hoeven vanavond niet alle antwoorden te hebben.”

Hij stak zijn hand uit en legde die tegen haar wang.

Ze leunde tegen zijn hand en sloot haar ogen.

“Mag ik je kussen?” vroeg hij.

“Ja.”

Zijn lippen raakten de hare.

Zacht.

Langzaam.

Het was anders dan de nacht ervoor. Tederder. Bewuster.

Ze voelde ieder contact, iedere beweging van zijn vingers, iedere zachte ademhaling.

Hij trok zich terug en liet zijn voorhoofd tegen het hare rusten.

“Blijf vannacht,” zei hij. “Niet voor seks. Gewoon om te slapen. Om samen wakker te worden.”

Ze knikte. Haar keel voelde strak.

“Oké.”

Ze gingen vroeg naar bed. De vermoeidheid van de afgelopen twee dagen begon haar in te halen.

Hij gaf haar een T-shirt en ze kroop naast hem onder de dekens, haar hoofd op zijn borst, zijn arm om haar heen.

Ze luisterde naar zijn hartslag.

Rustig.

Zeker.

Ze voelde zijn hand langzaam door haar haar gaan.

En voor het eerst in maanden voelde ze zich veilig.

“Adam?” fluisterde ze.

“Hm?”

“Dank je.”

Ze slikte.

“Dat je geduldig was. Dat je niet… hebt...”

Hij kuste haar kruin.

“Dank je dat je me vertrouwde.”

Ze sloot haar ogen en liet de duisternis haar meenemen.

Ze droomde van licht.

Van gouden banen die door ramen naar binnen vielen.

Van handen die zich in het donker naar haar uitstrekten.

Toen ze wakker werd, was het nog donker. Alleen de gloed van de stad buiten verlichtte de kamer.

Adam lag niet meer naast haar.

Maar beneden in de keuken hoorde ze beweging.

Ze stond op en liep blootsvoets naar de keuken.

Hij stond bij het aanrecht en schonk een glas water in.

Toen hij haar hoorde, draaide hij zich om. Zijn gezicht verzachtte toen hij haar zag.

“Kon je niet slapen?” vroeg ze.

“Alleen dorst. Heb ik je wakker gemaakt?”

“Nee.”

Ze liep naar hem toe en sloeg haar armen om zijn middel.

Hij zette het glas neer en legde zijn handen op haar heupen.

“Je rilt.”

“Het gaat wel.”

Hij bracht haar terug naar de slaapkamer en trok de dekens over hen heen.

Ze kroop tegen hem aan, haar rug tegen zijn borst, zijn arm om haar middel.

“Adam,” zei ze zacht.

“Ja?”

“Ik wil weer met je vrijen.”

Ze zweeg even.

“Maar ik wil dat het deze keer anders is. Langzamer.

Meer… aanwezig.”

Hij bleef een moment stil.

“Ben je zeker?”

“Ja.”

Hij draaide haar voorzichtig naar zich toe. In het zwakke licht zochten zijn ogen de hare.

“Geen drugs,” zei hij. “Alleen wij.”

“Alleen wij.”

Hij kuste haar.

Zacht.

Diep.

Zijn handen bewogen met aandacht over haar lichaam. Ze voelde iedere aanraking, iedere ademhaling, iedere slag van haar hart. Zijn lippen volgden zijn handen en vonden haar schouder, de holte van haar middel, de ronding van haar heup.

Ze lag onder hem, haar lichaam open en ontvankelijk, haar gedachten helder.

Toen hij bij haar binnenging, deed hij dat zo langzaam dat ze naar adem hapte.

Ze voelde ieder moment ervan.

De spanning.

De nabijheid.

De manier waarop haar lichaam hem toeliet.

Hij bewoog in haar met een rustig, diep ritme.

Ze keek hem aan en zag zichzelf weerspiegeld in zijn ogen.

Kwetsbaar.

Mooi.

Geliefd.

Ze kwam klaar met een snik, haar lichaam trillend, haar handen stevig om zijn rug. Even later volgde hij haar, zijn adem stokkend terwijl hij haar naam fluisterde.

Daarna lagen ze verstrengeld naast elkaar, hun lichamen warm van het zweet.

Ze voelde zijn hart tegen haar borst bonzen, in hetzelfde ritme als het hare.

Even lag ze stil, haar vingers die langzaam over zijn rug gleden. Toen fluisterde ze, bijna te zacht om te horen:
“Adam… ik wil je iets vragen.”

Hij tilde zijn hoofd op en keek haar aan.

“Wat?”

Haar wangen warmden. Ze slikte.

“Ik wil dat je me van achteren neemt. Anaal.”

Hij bleef een moment stil. Zijn hand streek over haar wang.

“Weet je dat zeker?”

“Ja.” Ze zocht zijn ogen. “Ik heb erover nagedacht.

Gisteravond… toen alles zo open was. Ik wil het opnieuw. Maar langzaam. En alleen als jij ook wilt.”

Hij knikte langzaam.

“Ik wil het. Maar alleen als jij er helemaal bij bent. Zeg het meteen als iets niet goed voelt.”

“Dat beloof ik.”

Hij kuste haar, zacht en diep, voordat hij zich omdraaide en naar het nachtkastje reikte. Hij pakte het glijmiddel en kwam terug bij haar.

“Draai je om,” fluisterde hij. “Op je buik. Of op handen en knieën, wat prettiger is.”

Ze koos voor handen en knieën, haar gezicht in het kussen. Haar hart klopte hard, maar niet van angst. Van verwachting. Van vertrouwen.

Hij ging achter haar zitten. Zijn handen streekden over haar rug, over haar heupen, tot ze ontspande onder zijn aanraking.

“Adem,” zei hij zacht. “Ik ga eerst alleen mijn vingers gebruiken.”

Ze knikte.

Hij deed het rustig. Eerst één vinger, overvloedig glijmiddel, lange, geduldige bewegingen. Hij wachtte tot ze tegen hem aan duwde, tot ze zelf om meer vroeg. Toen twee. Steeds checkte hij.

“Nog goed?”

“Ja… meer.”

Pas toen ze duidelijk ontspannen was en haar ademhaling dieper werd, positioneerde hij zich achter haar.
“Zeg het als ik moet stoppen.”

“Ik zal het zeggen.”

Langzaam, millimeter voor millimeter, kwam hij bij haar binnen. Ze hapte naar adem, haar vingers die zich in de lakens knepen. Het gevoel was vreemd, intens, vol. Maar geen scherpe pijn. Alleen een zwaar, overweldigend gevoel van gevuld worden.

“Adem,” fluisterde hij tegen haar nek. “Je doet het zo goed.”

Ze ademde. Langzaam ontspande ze zich verder om hem heen.

“Beweeg,” fluisterde ze uiteindelijk. “Alsjeblieft.”

Hij begon voorzichtig te bewegen. Korte, diepe stoten, zijn hand die over haar rug streek, zijn andere hand die tussen haar benen gleed om haar clitoris te strelen. Het genot bouwde zich laag en zwaar op, anders dan alles wat ze eerder had gevoeld. Kwetsbaarder. Intiemer.

“Kijk naar me,” zei hij na een tijdje, en ze keek over haar schouder. Hun ogen vonden elkaar.

Ze kwam met een lange, rauwe kreet, haar hele lichaam dat hevig samentrok en trilde om hem heen terwijl golven genot haar overspoelden. Slechts enkele stoten later volgde hij haar, zijn voorhoofd tegen haar rug, haar naam op zijn lippen.

Daarna trok hij zich voorzichtig terug en legde zich naast haar. Hij trok de deken over hen heen en trok haar tegen zich aan, haar rug tegen zijn borst, zijn arm om haar middel.

“Gaat het?” vroeg hij zacht.

Ze knikte, haar ogen halfgesloten.

“Ja. Het was… goed. Heel goed.”

Hij kuste haar schouder.

“Ik begin verliefd op je te worden,” fluisterde hij.

Ze sloot haar ogen en liet de woorden over zich heen spoelen.

“Ik weet het,” zei ze.

Een kleine glimlach.

“Ik ook.”

Ze vielen in slaap.

De nacht sloot zich om hen heen, zacht en donker en vol belofte.