De airconditioning in de Presidential Suite blaast onafgebroken een ijskoude luchtstroom over de zithoek, maar de sfeer in de kamer is verstikkend. Op de crèmekleurige loungebank ligt Maria. Haar gezicht is nog steeds een glanzende, vuurrode massa, de huid rond haar jukbeenderen strakgespannen en blaarvormig door de mislukte chili-kleipakking van de spa. Ze staart naar het plafond met een kille, onverholen woede in haar ogen. "Het klopt. Wat Leen zei," raspt Maria. Praten kost haar zichtbaar moeite; haar lippen zijn droog en gebarsten. Ze trekt de ijspakking een paar centimeter opzij en richt haar troebele blik op Kathleen, die onrustig door de kamer ijsbeert. "Het gaat je helemaal niet om mij. Zodra die manager deze kamer aanbood, had je je handtekening onder die afstandsverklaring al gezet. Je laat me gewoon creperen voor een gratis upgrade en een butlerservice."

Kathleen stopt met ijsberen en draait zich om. Haar panterbadjas hangt slordig open over haar badpak. "Doe normaal, Maria," snauwt Kathleen terug. "Ik heb vier uur met de ambassade en advocaten aan de lijn gehangen om dit te regelen. Je hebt toch een privéarts gekregen? Zeik niet zo." "Je hebt Leen weggejaagd," mompelt Maria, haar ogen weer sluitend. "Zij was de enige die ten minste nog brandwondenzalf bij zich had."

Aan het kookeiland slaat Eva gefrustreerd met de platte kant van haar hand op het aanrecht. Ze staart naar het scherm van haar telefoon, waar een statistiekengrafiek in een harde, rode lijn naar beneden duikt. "Het werkt gewoon niet meer," zegt Eva, meer tegen haar scherm dan tegen de rest. "Ik heb die post over 'heling en vriendschap' online gegooid, maar iedereen vraagt waar Leen is. Zonder haar lijkt het gewoon alsof we op een ordinaire zuipvakantie zijn. Mijn hele narratief is kapot. Ik verlies volgers."

Kathleen negeert Eva volkomen. Ze leunt met beide handen op het granieten eiland en staart naar het oplichtende scherm van haar eigen telefoon. Het WhatsApp-gesprek met Leen is een eenzijdige, dwingende muur van tekstballonnetjes. Je laat ons gewoon in de steek. (11:42) Maria ligt hier zowat te creperen. (13:15) Doe niet zo achterlijk, Leen. Neem nu die telefoon op. (15:30) Twee grijze vinkjes. Keer op keer. Leen leest de berichten niet eens. Kathleen balt haar kaken zo hard op elkaar dat er een spier in haar wang trilt. Het weigeren van een antwoord is de ultieme middelvinger. Zij heeft deze hele vakantie georganiseerd, alles geregeld. En nu wordt ze straal genegeerd. Haar machteloosheid slaat om in woede.

Ze klemt haar vingers witheet om haar telefoon, loopt met driftige stappen naar de glazen schuifdeuren en trekt ze met een agressieve ruk open. De hitte van de namiddag slaat direct naar binnen. Ze stapt het dakterras op, schuift de deur achter zich dicht om de klagende stemmen van Maria en Eva buiten te sluiten en leunt met één hand op de glazen balustrade. Beneden glinstert het hoofdzwembad, waar tientallen gasten zich in het water verdringen rond opblaasbare flamingo's.

Met een venijnige tik op het scherm opent ze haar contacten, scrolt gehaast naar de 'K' en tikt op een nummer met een Belgisch landnummer. Ze drukt de telefoon strak tegen haar oor. De kiestoon gaat drie keer over. Bij de vierde toon klinkt er een droge klik. "Ja?" klinkt het hees. Kristofs stem is dof van de slaap. "Kristof. Met mij," zegt Kathleen. Ze zet direct haar meest dwingende, alarmerende toon op. Geen inleiding, geen excuses voor het storen. "Je moet ingrijpen. Het loopt hier volledig uit de hand."

Aan de andere kant blijft het stil. Het zware kraken van een bedbodem klinkt doof door wanneer hij overeind komt. Een glas tikt op een nachtkastje. "Kathleen? Waar heb je het over? Het is half drie 's nachts."

"Leen is doorgeslagen," vervolgt Kathleen. Ze draait zich om en kijkt door het glas naar de verlichte contouren van de suite. "Ze weigert te communiceren. Ze negeert ons volkomen. Gisterochtend heeft ze haar spullen gepakt en is ze weggelopen. We hebben ontdekt dat ze is meegegaan met een of andere louche kerel. Ze gedraagt zich volkomen irrationeel, Kristof. Ze heeft een psychose, of iets wat erop lijkt."

Er valt een lange pauze. Het enige geluid is zijn ademhaling door de speaker, met op de achtergrond het gieren van de wind tegen het raam van zijn slaapkamer. "Een louche kerel?" vraagt Kristof langzaam. Zijn stem klinkt niet gealarmeerd, alleen ontzettend moe. "Waar hebben jullie het in godsnaam over?"

"Ik heb het over je vrouw!" snauwt Kathleen. "Je laat haar toch niet zomaar in de steek? Jij kent haar. Jij weet hoe snel ze crasht. Als jij haar nu niet opbelt en haar heel duidelijk zegt dat ze terug moet komen, helpt ze zichzelf volledig de afgrond in."

"Ze is mijn vrouw niet meer, Kathleen," zegt Kristof vlak. Het klinkt alsof het uitspreken van die woorden hem fysieke moeite kost. "Het is voorbij. We zijn gescheiden. Of was je dat vergeten?"

"O, alsjeblieft," bijt Kathleen van zich af. "Omdat je een stomme fout hebt gemaakt? Omdat je op je werk niet van die andere vrouw af kon blijven? Denk je dat Leen de eerste vrouw is die zoiets moet slikken? Elk huwelijk kent zijn problemen, Kristof. Maar zij gebruikt dit nu als een excuus om hier alles te verzieken!"

Kristof zucht. "Ik ben vreemdgegaan, Kathleen," zegt hij pijnlijk rustig. "Ik heb het zelf kapotgemaakt. Ze heeft haar spullen gepakt en is vertrokken, zonder te schreeuwen, zonder scènes. "Ik heb niks meer over haar te zeggen, Kathleen. Helemaal niks. Ik ben de laatste die haar nog kan vertellen wat ze moet doen."

Kathleen balt haar vuist zo hard dat haar nagels in haar handpalm snijden. Zijn berusting maakt haar razend; ze verliest haar grip op hem. "Wat ben je toch een lafbek," spuugt ze. "Dus je laat haar gewoon gaan? De eerste de beste idioot die haar een beetje aandacht geeft, mag haar hebben? Ben je echt zo diep gezonken? Je kijkt gewoon toe hoe alles instort omdat je te laks bent om te vechten."

"Je bent gewoon nijdig dat ze niet meer naar je luistert," zegt Kristof ten slotte. Zijn stem is ineens heel helder, ontdaan van elke slaperigheid. "Je baalt dat ze jouw vakantie verpest. Je bent de controle over haar kwijt, Kathleen. Meer is het niet."

"Hoe durf je—"

"Wat is de naam van dat hotel?" onderbreekt hij haar.

Kathleen stokt midden in haar zin. "Wat?"

"Hoe heet dat resort waar jullie zitten?" herhaalt hij. Alle emotie is uit zijn stem verdwenen. Geen woede, geen paniek. Alleen die ene, kille vraag.

"Resort El Dorado," antwoordt Kathleen snel. Een golf van triomf overspoelt haar. "In de buurt van Akumal. Ze is gisteren gezien bij de receptie, maar ze zit ergens in een privévilla. Kristof, als je haar nu belt—"

"Ligt dat bij Cancún?" kapt hij haar af.

Kathleen valt stil. "Wat? Eh, ja. Een uur ten zuiden van het vliegveld. Hoezo? Dus als jij haar nu—"

Klik. De lijn valt dood. Kathleen staart met open mond naar het donkere scherm van haar telefoon. Ze heeft geen flauw idee of haar laatste, hatelijke opmerking hem over de rooie heeft gejaagd, of dat ze zojuist een mechanisme in gang heeft gezet dat ze met geen mogelijkheid meer kan stoppen.

***

Tientallen kilometers verderop glijdt de late namiddagzon over de kasseien en de verweerde gevels van Valladolid. Leen en Thomas hebben een plekje gezocht op het terras van een kleine cantina. Ze zitten dicht naast elkaar op het smalle bankje, hun schouders tegen elkaar aan. Het geroezemoes van de markt smelt samen met de lome warmte. Thomas draait zijn gezicht langzaam naar haar toe. Zijn vingers strijken behoedzaam langs haar kaaklijn. Hij buigt zich voorover en drukt een trage, zachte kus op haar lippen, en daarna speels nog een vlak onder haar slaap. Leen sluit haar ogen, beantwoordt de kus en leunt iets steviger tegen hem aan.

Plotseling begint het wankele tafeltje voor hen te trillen. Een hard, mechanisch gezoem resoneert luid door het metaal. Het scherm van Leens telefoon licht op. In een dwingend, onafgebroken ritme schieten de notificaties over het glas, de ene na de andere. Kathleen: Je laat ons gewoon in de steek. Kathleen: Maria ligt hier zowat te creperen. Eva: Voicemail (0:45) Kathleen: Doe niet zo achterlijk, Leen. Neem nu die telefoon op. Het toestel blijft trillen en schuift over het tafelblad. Thomas stopt zijn liefkozingen. Hij kijkt naar het oplichtende venster en richt zijn blik dan rustig op Leen. Hij zegt niets. Hij wacht af en laat het initiatief volledig aan haar.

Leen staart naar de oplichtende letters. De woorden op het scherm voelen ineens koud en volkomen irrelevant, alsof ze geschreven zijn in een taal die ze niet meer spreekt. Ze observeert het trillende toestel zonder enige aandrang om het op te pakken. Arthurs kurkdroge stem echoot kraakhelder in haar gedachten. Je hoeft de wedstrijd niet te winnen. Je kunt ook gewoon weigeren om de baan op te stappen.

Ze reikt naar voren. Zonder het toestel op te pakken of het scherm te ontgrendelen, schuift ze met haar wijsvinger de schakelaar aan de zijkant omlaag, in de 'Niet Storen'-modus. Een zachte klik. Het trillen stopt abrupt. Vervolgens draait ze de telefoon om, met het scherm plat op het hout. Het felle licht dooft meteen. De geluiden van het warme, luidruchtige Mexico nemen het terras weer over, en wat overblijft is een zwart, levenloos rechthoekje.

Ze leunt rustig terug tegen Thomas' schouder, slaat haar arm losjes om zijn middel en pakt haar glas water op, terwijl om hen heen de stad koortsachtig blijft doorademen.