De herberg 'de Brute Wellust' staat er als een zwartgeblakerd geraamte tegen de avondlucht, met zijn scheve dakpannen en kromgetrokken raamkozijnen die de oranje gloed van pompoenen weerkaatsen. Het gebouw ligt net buiten het dorp, waar de straatlantarens ophouden en het grindpad overgaat in een modderig bospad. Pompoenen met uitgesneden gezichten staan op de vensterbanken, hun holle ogen flakkerend van de kaarsen erin. Uit de schoorsteen kringelt rook die ruikt naar houtvuur en gekruid vlees. Binnen klinkt muziek — een zware baslijn die door de muren heen trilt, vermengd met gelach en kreten van feestvierders.

Hanna betreedt het grindpad dat naar de herberg leidt. Ze draagt een zwarte hoed met een puntige rand die schuin op haar rode haren balanceert, de krullen vallen over haar schouders en kietelen langs haar blote sleutelbeenderen. Haar jurk is diepzwart, laag uitgesneden, en de stof spant over haar ronde borsten bij elke stap die ze zet. De rok valt tot halverwege haar dijen, en eronder draagt ze niets — dat was de afspraak. Een zwart korset snoert haar middel in, en de veters snijden een schaduwlijn langs haar rug. Zwarte kousen klimmen langs haar kuiten, met een rand van kant die net boven de rand van haar laarzen uitsteekt. Ze loopt met de zelfverzekerdheid van iemand die precies weet waarvoor ze komt.

Zij en Peter hebben dit al weken gepland. Een Halloweenfeest in de oude herberg, ergens waar niemand hen kent, ergens waar de kostuums de identiteit uitwissen. De opwinding borrelt in haar buik als ze om de zijkant van het gebouw heen loopt, weg van de ingang, weg van het licht. Het grind knerpt onder haar laarzen. De lucht ruikt naar natte bladeren en bierresten. Achter de herberg strekt zich een donker perceel uit, begrensd door oude eiken waarvan de takken als klauwen over de grond krabben. Een hek van roestig ijzer scheidt het terrein van het bos erachter.

En daar, in de schaduw van de achtergevel, staat hij.

Als Dracula. Het masker bedekt het bovenste deel van zijn gezicht — bleke huid, getekende schaduwen onder de ogen, een mond die in een grimas is getrokken. De cape is zwart, gevoerd met rood satijn dat in het maanlicht glinstert als gestold bloed. Een wit overhemd, open bij de hals, toont een bleek borstbeen. De broek is zwart, strak, en de bult bij zijn kruis is zichtbaar in het flauwe licht dat van de ramen erboven valt.

Hanna grijnst. Ze loopt op hem af, haar heupen wiegend, de rok ruisend tegen haar dijen. Ze grijpt zijn kruis zonder omhaal, haar vingers sluiten zich om de bobbel in de stof en knijpen. Ze voelt hem reageren — een lichte beweging van zijn heupen naar voren, een scherpe ademstoot achter het masker.

"Kom dan," zegt ze, en ze trekt haar rok omhoog. De zwarte stof glijdt langs haar dijen, langs de kanten rand van haar kousen, en onthult de bleke huid erboven. "Neuk me. Hier. Niemand die het ziet achter de herberg."

Dracula beweegt niet. Hij ademt. Dan grijpt hij haar heup met één hand — de vingers lang, stevig, de greep van iemand die gewend is te nemen wat hij wil. Met zijn andere hand frunnikt hij zijn broek open. De knopen geven mee. Hij trekt zijn lul tevoorschijn, die halfstijf in het kille herfstlicht hangt, de eikel nog gedeeltelijk verscholen onder de voorhuid. Hanna kijkt ernaar, likt haar lippen, en draait zich om.

Ze plant haar handen tegen de ruwe stenen muur van de herberg. De kou trekt door haar handpalmen. Ze steekt haar kont naar achteren, de rok opgetild tot aan haar heupen, en wacht. De lucht likt langs haar blote kutje — naakt, glad, de lippen al licht gezwollen van verwachting.

Dracula plaatst zijn eikel tegen haar opening. Het eerste contact is warm tegen koud, een cirkel van hitte tegen haar vochtige vlees. Hij duwt. De eikel glijdt tussen haar schaamlippen naar binnen, en het knotje van zenuwen bij de ingang zet uit onder de druk. Hanna slaakt een korte ademstoot, haar vingers krommen zich tegen de muur. Hij glijdt dieper — centimeter voor centimeter, zijn schacht vult haar kanaal, de wanden wijken uiteen en sluiten zich om hem als een handschoen.

"Oh," hijgt ze, en haar hoofd zakt naar voren. "Oh, wat heerlijk."

Ze herkent de manier waarop hij beweegt — de ritmische, zelfverzekerde stoten die beginnen met een korte, ondiepe beweging en dan dieper worden. De manier waarop zijn hand op haar heup ligt, de duim drukkend in de zachte huid net boven haar bil. De manier waarop hij gromt — laag, vanuit zijn borst, een geluid dat ze al honderden keren gehoord heeft, in bed, in de auto, in de douche, op de keukentafel.

Oh wat heerlijk weer die pik van Peter in me te voelen, denkt ze. Ik herken hem uit duizenden.

Ze duwt haar kont naar achteren, neemt hem dieper, voelt zijn heupen tegen haar billen slaan bij elke stoot. Het geluid van hun samenkomen is nat, ritmisch — het soppende geluid van een lul die door een slijmvlies glijdt, de kleine smakken van huid op huid. De muur voor haar is koud en ruw, steenschilfers schuren tegen haar handpalmen. Boven haar, door de ramen, klinkt de muziek van het feest — gedempte bas, flarden van gelach. Niemand die weet wat hier beneden gebeurt.

Hanna's ademhaling versnelt. Haar bekkenbodem spant zich samen rond zijn schacht, de spieren knijpen, trekkend. Ze voelt de climax opbouwen — een samentrekking die begint in haar onderbuik en zich verspreidt door haar dijen, haar buik, haar rug. Haar tepels harden tegen de stof van haar korset. Ze drukt haar voorhoofd tegen de muur, de steen koel tegen haar klamme huid.

"Ahhh," kreunt ze, en haar stem breekt op de klank. "Ja, ja, ja — oh god — zo — zo diep — ahhh!"

De climax scheurt door haar heen. Haar kutje trekt samen in golven, knijpt rond de pik in haar, haar benen trillen, haar vingers krabben over de stenen. Ze kreunt, lang en laag, haar lippen getrokken van haar tanden. De naschok golft door haar heen, en ze voelt hoe Dracula's ritme verandert — korter, sneller, harder. Zijn heupen slaan tegen haar kont, het geluid droog en scherp als een klap.

Hij stoot nog twee, drie keer. De derde stoot is diep, zijn hele lengte begraven in haar, en ze voelt zijn lul opzwellen — de aderen langs de schacht dikker, de eikel kloppend tegen haar voorwand. Dan komt hij. Zijn sperma schiet naar binnen, warm en dik, spuitend tegen haar baarmoedermond. Ze voelt elke puls, elke straal, het kloppen van zijn lul terwijl hij leegloopt. Zijn vingers graven in haar heupen, en hij gromt — een geluid dat diep uit zijn keel komt, dierlijk en tevreden.

Hij blijft in haar terwijl zijn lul naschokt. De laatste druppels sijpelen in haar. Dan trekt hij zich langzaam terug, zijn schacht glibberig van hun gecombineerde vocht. Zijn eikel glipt naar buiten met een zacht, nat geluidje.

Hanna gaat rechtop staan. Ze trekt haar rok naar beneden, strijkt de stof glad over haar dijen. Haar wangen zijn rood, haar ademhaling nog onregelmatig. Ze draait zich om en kijkt naar Dracula, die zijn lul terug in zijn broek stopt en de knopen dichtmaakt.

"Oh, Peter," zegt ze, en ze lacht. Een brede, voldane grijns. "Dit was weer eens heerlijk ouderwets neuken."

Dracula beweegt niet. Zijn hoofd kantelt. Dan klinkt zijn stem, vervormd door het masker, met een accent dat ze niet herkent — een harde, onbekende klank.

"Peter? Who the fuck is Peter?"

Zijn hand gaat naar zijn masker. Hij tilt het op. Het gezicht eronder is bleek, de jukbeenderen hoog en scherp, de ogen lichtgrijs. Een smal litteken loopt langs zijn kaak. Zijn haar is donker, maar kort — veel korter dan Peters lange manen. Zijn neus is smal, zijn mond breed, en hij grijnst naar haar met een zelfvoldaanheid die haar doet verstijven.

Het is Peter niet.

Hanna's mond valt open. De woorden echoën in haar hoofd — who the fuck is Peter — en de betekenis landt als een ijsblok in haar maag. Ze kijkt naar zijn gezicht, zoekt naar iets bekends, iets dat haar geruststelt. Niets. Zijn ogen zijn die van een vreemde. Zijn mond is die van een vreemde. Zijn handen — die handen die haar heupen grepen, die vingers die in haar huid drukten — zijn de handen van een onbekende man die zojuist in haar kutje is klaargekomen.

Ze kan wel door de grond zakken. Haar blik valt. Ze draait zich om, weg van hem, en leunt met haar rug tegen de muur. De stenen zijn koud door de dunne stof van haar jurk. Ze sluit haar ogen. Haar ademhaling gaat snel, oppervlakkig. Tussen haar benen voelt ze het — warm, plakkerig, het sperma van een onbekende dat uit haar kutje druppelt. Een dikke sliert glijdt langs haar dijbeen, vangt het maanlicht, en verdwijnt onder de rand van haar kous.

Dracula — de verkeerde Dracula — trekt zijn cape recht en loopt weg zonder nog een woord. Zijn voetstappen knerpen op het grind, steeds zachter, tot hij verdwijnt in de schaduwen aan de zijkant van de herberg.

Hanna staat alleen. Haar vingers trillen als ze haar rok gladstrijkt. Ze voelt het sperma nog steeds uit haar lekken — warm, onstuitbaar, druppelend op de binnenkant van haar dijen. De lucht is koud op haar blote huid. Ze ademt diep in, blaast langzaam uit. Ze moet Peter vinden. De echte Peter. Ze moet—

Dan ziet ze hem.

Tussen de bomen, misschien twintig meter verderop, staat nog een Dracula. De cape hangt tot op de grond, de kraag hoog opgeslagen, het masker identiek aan dat van de vorige. Hij leunt tegen een eik, armen over elkaar, alsof hij op iemand wacht.

Hanna's hart versnelt. Dat moet hem zijn. Ze loopt op hem af, haar laarzen zakken weg in de zachte grond. De bladeren ritselen onder haar voeten. De geur van natte aarde en rottend hout vult haar neus. Ze is zich bewust van het sperma dat nog steeds uit haar kutje sijpelt, dat de binnenkant van haar dijen glad maakt, dat met elke stap een warm spoor trekt.

Ze bereikt de boom. Dracula kijkt haar aan — de ogen door de maskergaten donker, onpeilbaar. Ze zegt niets. Ze zakt door haar knieën, haar handen grijpen zijn broek, frunniken de knopen open. Hij zegt niets, verroert zich niet. Ze trekt zijn lul uit zijn broek. Hij is slap, zacht in haar hand, de voorhuid glijdt terug als ze hem vastpakt. Ze brengt haar mond ernaar toe.

Het eerste contact is warm en vochtig. Haar lippen sluiten zich rond zijn eikel, en ze proeft zout en huid. Ze neemt hem dieper, haar tong glijdt langs de onderkant van zijn schacht terwijl ze hem naar binnen werkt. Haar hoofd beweegt ritmisch, heen en weer, en ze voelt hem groeien — langzaam eerst, dan sneller. De lul zet uit in haar mond, vult haar, de eikel dik en kloppend tegen haar tong. Ze zuigt, haar wangen hol, en het geluid dat het maakt is nat en wellustig — een zompig, soppend geluid dat door de stille bosrand echoot.

Dracula's hand komt op haar hoofd te liggen. Zijn vingers verstrengelen zich in haar rode krullen, en hij trekt — niet hard, maar stevig genoeg om haar hoofd op zijn plek te houden. Ze neemt hem dieper, voelt zijn schacht tegen haar huig, de eikel tegen de achterkant van haar keel. Ze kokhalst licht, speeksel druipt langs haar kin. Ze pompt met haar hand wat ze niet in haar mond krijgt, en hij is nu volledig stijf — hard als staal, de aderen gezwollen, de eikel donkerrood en glanzend van haar speeksel.

Ze laat hem uit haar mond glijden. Een draad speeksel rekt tussen haar lippen en zijn eikel, breekt, valt op het mos. Ze komt overeind, haar knieën stijf van het hurken, en tilt haar rok op. De zwarte stof golft omhoog, en ze draait zich om, plant haar handen tegen de boomstam.

Niet in mijn kut, denkt ze. Daar druipt het sperma van een ander nog uit.

Ze reikt achter zich, grijpt zijn stijve lul, en plaatst de eikel tegen haar kontgaatje. De kringspier weerstaat het eerste contact — strak, gesloten. Ze bijt op haar tanden. Ze duwt haar heupen naar achteren. De eikel drukt, de spier geeft een fractie mee, en dan glijdt hij erin — het dikke, kloppende hoofd van zijn lul schuift haar kontgaatje in. De rekking is intens, een brandende spreiding die door haar onderbuik golft. Ze hijgt, haar vingers krabben in de schors van de eik.

Centimeter voor centimeter neemt ze hem. Zijn schacht glijdt dieper, de wanden van haar darmen wijken uiteen, en het brandende gevoel maakt plaats voor iets anders — een volle, diepe druk die haar van binnenuit vult. Zijn handen vinden haar heupen. De vingers sluiten zich om de botten, de duimen drukken in de zachte huid van haar billen, en hij begint te bewegen.

De stoten zijn langzaam eerst. Uit en in, zijn lul glibberend door het speeksel dat ze achterliet. Het geluid is anders dan bij haar kutje — droger, de weerstand groter, elke beweging een verschuiving van druk en rekking. Maar dan versnelt hij. Zijn heupen slaan tegen haar billen, de smakken echoëren door de bomen, en Hanna's mond valt open.

Die handen, denkt ze. De manier waarop zijn duimen precies op die plek drukken — de holte boven haar heupbeen, waar de spieren zich splitsen. De manier waarop zijn vingers om haar heupen sluiten, de breedte van zijn handpalmen, de druk die hij uitoefent. Ze herkent die handen.

Peter.

Ze kromt haar rug, duwt haar kont verder naar hem toe. Zijn lul glijdt dieper, raakt een plek die vonken door haar buik stuurt. Ze kreunt, laag en lang, het geluid van een dier dat genomen wordt. Haar vingers krabben dieper in de schors. De boom ruikt naar mos en vochtige aarde. De lucht is koud op haar blote huid, maar waar hij haar raakt — zijn heupen tegen haar billen, zijn handen op haar heupen, zijn lul in haar kont — is ze warm.

Dracula's hand grijpt haar haar. Zijn vingers verstrengelen zich in de rode krullen, en hij trekt haar hoofd naar achteren. Haar nek strekt, haar rug kromt verder, en de hoek verandert — zijn lul raakt dieper, de druk bouwt zich op in haar onderbuik. Ze voelt de climax naderen — anders dan bij haar kutje, dieper, trager, een golf die zich opbouwt in haar darmen en zich verspreidt door haar bekken.

"Ahh — oh — oh god — ja — harder — neuk me harder — ahhh!"

Ze komt. Haar lichaam schokt, haar kont trekt samen rond zijn lul, de spieren knijpen in golven die haar dijen doen trillen. Haar ademhaling stokt, hervat, stokt weer. Ze kreunt, haar stem hoog en gebroken, en de tranen springen in haar ogen van de intensiteit.

Dracula stoot diep, houdt stil, en komt. Zijn sperma spuit in haar kont — warm, dik, elke puls voelbaar tegen de wanden van haar darmen. Hij gromt, zijn vingers trekken harder in haar haar, en hij leegt zich met lange, langzame stoten die het sperma dieper pompen. Dan trekt hij zich terug. Langzaam, centimeter voor centimeter, zijn lul glibberig van het sperma dat uit haar druipende kontgaatje lekt. De eikel glipt naar buiten met een zacht, nat geluidje, en hij laat haar haar los.

Hanna gaat rechtop staan. Haar rug kraakt. Ze trekt haar rok naar beneden, strijkt de stof glad. Ze draait zich om en kijkt naar Dracula.

Raar, denkt ze. Hij is een kop groter dan ik.

Peter is precies even lang als zij. Maar deze man torent boven haar uit. Zijn schouders zijn breder. De cape hangt anders om zijn frame. Ze kijkt omhoog naar het masker, en iets in haar maag zakt.

Hij tilt het masker op. Het gezicht eronder is onbekend. Breed, met een vierkante kaak en donkere ogen. Zijn haar is blond, kortgeschoren aan de zijkanten. Hij grijnst.

"Zo," zegt hij. "Dat was heerlijk, sletje."

Het is Peter helemaal niet.

Hanna's mond opent. Sluit. De realiteit daalt neer als een baksteen. Shit. Haar beide gaten gevuld — haar kutje droopt nog steeds van het sperma van de eerste onbekende, en nu lekte haar kont het zaad van een tweede. Twee vreemde Dracula's. Twee pikken die niet van Peter waren. Haar maag draait. Ze draait zich om en loopt weg, zonder nog een woord, de laarzen zakkend in de modder, de rok kledderig, het sperma aan de binnenkant van haar dijen koud en plakkerig geworden.

Ze loopt om de herberg heen, terug naar de voordeur. Binnen is het warm. De lucht is dik van rook, zweet, en de geur van pompoenkruiden en gemorst bier. Pompoenen met flakkerende kaarsen staan op elke tafel. Spinnenwebben van katoen hangen aan het plafond. De muziek staat hard — een donkere, ritmische beat die door de vloer trilt. Overal zijn mensen in kostuum: heksen, zombies, weerwolven, en — overal — Dracula's. Ze tellen er vier, vijf, zes in één oogopslag. Het masker is populair vannacht.

Hanna baant zich een weg naar de bar. De barkeeper, een zware man met een baard en een schort, kijkt haar aan.

"Iets sterks," zegt ze. Haar stem is schor.

Hij schenkt een glas in. Ze weet niet wat het is — het is helder, het ruikt naar alcohol en kruiden, en het brandt in haar keel als ze het in één teug leegdrinkt. Ze zet het glas neer. Haar handen trillen. Ze knikt naar de barkeeper, die bijvult.

Ze pakt het glas en loopt dieper de herberg in. De ruimte is groter dan hij van buiten lijkt — een lange, smalle kamer met eiken balken langs het plafond, de muren bedekt met oude schilderijen van landschappen en portretten waarvan de ogen volgen als je langslacht. De muziek wordt gedempter naarmate ze verder loopt. De menigte dunnt uit. De kaarsen hier zijn kleiner, de schaduwen dieper.

Achterin, tegen de muur, staat een bank. Donker hout, versleten kussens. En daarop zit een Dracula.

Zijn cape hangt los over zijn schouders. Het masker is opgeschoven, de bovenste helft zichtbaar, de onderste helft bedekt. Hij leunt achterover, benen gestrekt, armen langs zijn zij. Zijn borst gaat langzaam op en neer. Bij zijn slaap glinstert iets — een zweetdruppel die langs zijn haargrens naar beneden glijdt.

Hanna gaat naast hem zitten. De bank kraakt. De kussens zijn zacht en versleten, de stof ruikt naar oud leer en bier. Ze draait haar hoofd naar hem toe. Ze fluistert, haar stem amper hoorbaar boven de gedempte muziek:

"Peter?"

De Dracula beweegt. Zijn hoofd draait naar haar. Zijn handen komen omhoog naar zijn masker. Hij trekt het af.

Het gezicht eronder is bleek, de wangen hol, de ogen donker en moe. Donker haar, lang, valt tot op zijn schouders — vet, plakkerig van het zweet. Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd, boven zijn wenkbrauwen, langs zijn slapen. Zijn lippen zijn droog en gebarsten. Hij ziet er uitgeput uit, als iemand die uren heeft gelopen, uren heeft gezocht, uren heeft geneukt en gemist.

"Oh, daar ben je," zegt hij. Zijn stem is hees, de klanken versleten. "Je moet eens weten hoeveel heksen ik tegengekomen ben." Hij wrijft met zijn handpalm over zijn gezicht, het zweet uitwrijvend. "En allemaal geneukt. Maar telkens was het een vreemde 'Heks'."

Hanna staart hem aan. De herkenning slaat in als een bliksem — de lijn van zijn kaak, de manier waarop zijn haar valt, de kleur van zijn ogen, de kleine moedervlek naast zijn linkeroog. Het is hem. Het is echt Peter. Ze opent haar mond, maar er komt geen geluid uit. Ze sluit hem weer.

Peter kijkt haar aan. Zijn ogen zijn zwaar, de wallen eronder diep. Hij is moe — niet gewoon moe, maar uitgeput, leeg, alsof de nacht hem heeft uitgeknepen en het restant hier op de bank heeft achtergelaten. Zweetdruppels glijden langs zijn neusbrug. Zijn ademhaling gaat langzaam, te langzaam, alsof elke ademtocht een inspanning kost.

Hanna slikt. Ze kijkt naar hem — naar de man met wie ze al jaren neukt, de man wiens lul ze uit duizenden zou herkennen, de man die vanavond vreemde vrouwen heeft geneukt terwijl zij door vreemde mannen werd genomen. De ironie is een golf van misselijkheid die ze wegslaat met het restant van haar drankje.

Ze zet het glas op de armleuning van de bank. Ze opent haar mond om iets te zeggen — iets grappigs, iets scherps, iets dat de situatie redt. Maar er is niets. Haar beide gaten druipen nog steeds van het sperma van twee verschillende vreemde mannen, en de man die ze zocht zit naast haar, uitgeput en onder de vage geur van andere vrouwen.

Peter kijkt haar aan. Zijn mondhoek trekt omhoog — een halve grijns, vermoeid, zelfspot.

"Wat?" vraagt hij.

Hanna schudt haar hoofd. Ze kijkt naar het glas in haar hand, naar de laatste druppels die de bodem bedekken. Ze kijkt naar de kaarsen op de tafels, naar de flakkerende vlammetjes die schaduwen werpen die dansen op de muren. Ze kijkt naar de menigte achter hen, naar de Dracula's en heksen die door elkaar lopen, elk zoekend, elk verward, elk hopend dat het volgende gezicht het juiste is.

Ze kijkt naar Peter. Ze zou hem vertellen wat er is gebeurd — de twee Dracula's, het sperma dat uit haar druipt, de vergissing. Maar de woorden zitten vast, ergens tussen haar keel en haar maag, ingeklemd door schaamte en absurditeit.

Ze houdt haar mond. Ze leunt achterover op de bank. De kussens zuchten onder haar gewicht. De muziek speelt. De kaarsen flakkeren. En ergens in de herberg, achter een deur, onder een masker, wacht de nacht op wat er gaat gebeuren.