De zon staat hoog als ik mijn fietspad verlaat. Het rubber van mijn banden maakt een zacht ploppend geluid op het asfalt, dan stilte. Ik duw mijn fiets een stukje het pad af, tussen de dorre struiken door die als een slap gordijn langs de dijk hangen. De A12 brult aan de andere kant, een constante mechanische adem die alles dooft.

Ik heb deze brug vaker gezien vanaf het water, als ik langs vaar met vrienden. Nu sta ik eronder. Het beton ruikt naar natte steen en uitlaatgassen, een geur die zich in mijn neusgaten nestelt en niet meer weggaat. Dikke pijlers staan als benevelde benen in het kanaal, hun oppervlak getekend met witte strepen van vogelstront die in het schuine licht bijna fluoresceren.

Ik zet mijn fiets tegen de meest verweerde pijler. Het metaal van het frame voelt warm tegen mijn handpalm, opgewarmd door de zon die door openingen tussen de pijlers valt. Stofdeeltjes dansen in die lichtbanen, langzaam, bijna loom. Ik kijk naar mijn hand. Mijn vingertoppen trillen niet. Ik ben kalm. Dit is een beslissing die ik al uren geleden heb genomen, ergens tussen de derde en vierde koffie, toen de warmte in mijn onderbuik begon te borrelen en niet meer wegging.

Mijn broek is zwart, strak, met een rits die zacht rammelt als ik loop. Ik kies een plek waar het beton het meest oneffen is, waar het grind onder mijn schoenen kruipt en een kleine kuil vormt die mijn voeten vangt. Hier valt het licht scheef, half in schaduw, half in die gele gloed van een zomermiddag die te lang doorgaat: hier ben ik meest verscholen.

De autostrade raast. Een vrachtwagen toetert, het geluid vervormd door de snelheid. Ik denk aan de mensen in die auto's, hoe ze voorbij suizen zonder te weten dat ik hier ben. Het idee maakt mijn hartslag zwaarder, niet sneller, maar dieper, als een tweede hart in mijn buik dat begint te kloppen.

Ik kijk om me heen. Het fietspad is leeg, het glanzende asfalt verlaten. De struiken bewegen niet. Er is alleen de brug, het water, het geluid van de snelweg die als een deken over alles ligt. Ik ben alleen. Ik ben niet alleen. De spanning tussen die twee gedachten voelt als een koord dat strakker wordt getrokken.

Mijn handen gaan naar mijn broek. De rits is warm van mijn lichaam, de tandjes scherp tegen mijn vingertoppen. Ik trek hem omlaag, langzaam, alsof ik iets breekbaars openmaak. Het geluid is luid in mijn oren, harder dan het zou moeten zijn, maar de snelweg slikt het op.

Mijn boxer is grijs, katoen, strak om mijn heupen. Ik voel de elasticiteit van de band tegen mijn huid, hoe die iets te strak zit, hoe die mijn adem een beetje beperkt. Ik duw mijn broek omlaag, over mijn heupen, tot halverwege mijn dijen. De koelte van het beton trekt omhoog, kust mijn blote benen. Het contrast met de warmte van mijn lijf is scherp, bijna pijnlijk.

Mijn pik ligt tegen mijn dij, half slap, het gewicht ervan vertrouwd en vreemd tegelijk. Ik raak hem aan met mijn rechterhand. Mijn vingers zijn koud, of hij is warm, ik weet niet meer wat het verschil is. Ik trek hem los van mijn huid, voel hoe de vochtigheid van zweet hem een seconde vasthoudt voor hij vrijkomt.

Hij hangt nu in het licht dat door de pijlers valt. Ik kijk naar hem alsof ik hem voor het eerst zie. De huid is donkerder dan de rest van me, bijna paars in deze schaduw. Ik zie de aderen die eronder liggen, het ritme van mijn bloed dat erdoor stroomt. Hij reageert niet meteen op de koude lucht. Hij wacht, zoals ik wacht.

Ik begin te trekken. Mijn hand glijdt over de huid, niet te snel, niet te langzaam. Het is een beweging die ik duizenden keren heb gemaakt, maar nooit hier, nooit zo. De wrijving is precies goed, niet te droog, niet te nat. Ik voel elke rimpel van mijn vingertoppen, elke lijn van mijn handpalm.

Mijn adem verandert. Dieper nu, zwaarder. Ik hoor het zelf, hoe mijn neusgaten zich openen, hoe de lucht zwaar wordt in mijn keel. De snelweg rukt het geluid weg, verslindt het, maakt me stom. Ik ben een stille film onder deze brug, een zwijgende acteur in een vergeten theater.

Ik kijk omhoog. Door een spleet tussen de pijlers zie ik een stukje lucht, blauw, vervuild door uitlaatgassen. Een vogel vliegt over, te snel om te zien wat voor soort. Ik denk aan zijn ogen, hoe scherp die zijn, hoe hij misschien naar beneden kijkt en iets ziet dat hij niet begrijpt. Een mens. Een hand. Een stuk vlees dat beweegt in het halfduister.

Mijn pik wordt harder. Het gebeurt geleidelijk, niet in een rush maar in golven. Ik voel het bloed stromen, voel hoe de weefsels zich vullen, hoe de huid strakker wordt onder mijn vingers. Hij wijst nu omhoog, zoekt het licht, wijst naar de vogelpoepstrepen alsof hij daar iets van wil leren.

Ik trek sneller. Mijn pols maakt een kleine, regelmatige beweging, op en neer, op en neer. Het geluid van mijn hand tegen mijn huid is nat, zacht, bijna een klap in het stilzwijgen van de brug. Ik hoor het omdat ik ernaar luister, omdat mijn oren zich hebben afgesteld op alles wat niet de snelweg is.

Mijn andere hand gaat naar mijn buik. Ik voel de spieren daar, hoe die zich aanspannen met elke beweging van mijn rechterhand. Het is een reflex, een kettingreactie die begint in mijn lies en zich verspreidt als olie over water. Mijn vingertoppen rusten op de rand van mijn boxer, voelen de elasticiteit die nog steeds om mijn heupen zit.

Ik duw de stof omlaag, een beetje, niet veel. Genoeg om bij mezelf te komen, om de huid onder mijn navel aan te raken. Die is zacht, warmer dan de rest, bijna vochtig van de hitte die uit me opstijgt. Ik laat mijn vingers daar liggen, voel hoe mijn buik op en neer gaat met mijn ademhaling.

De snelweg verandert van toon. Een zware vrachtwagen, denk ik, of een bus die versnelt. Het geluid daalt, wordt zwaarder, trilt door het beton in mijn voeten. Ik voel het in mijn benen, dat trillen, en het mengt zich met het trillen in mijn hand, in mijn pik, in alles wat ik ben op dit moment.

Ik kijk naar de struiken. Ze bewegen. Een wind die ik niet voel, of een dier dat erdoor schuifelt. Mijn hand stopt een seconde, mijn hart ook. Ik staar naar het groen dat naar bruin neigt, naar de takken die als vingers naar me wijzen. Niets. Alles is stil, behalve de snelweg, behalve mijn bloed.

Ik begin opnieuw. Langzamer deze keer, bewuster. Ik wil dit voelen, elk moment ervan. De eerste druppel die zich vormt aan mijn eikel, die ik met mijn duim verspreid over de huid. Het glijden wordt makkelijker, stiller, alsof mijn lichaam me helpt, me aanmoedigt.

Mijn ogen sluiten zich half. Het licht wordt rood door mijn oogleden, een warme duisternis die me omhult. Ik ben hier en ik ben ergens anders. Ik ben degene die dit doet en degene die dit ziet. De scheiding tussen die twee wordt smaller, een lijn die ik met mijn vingertoppen volg.

Ik denk aan wie er zou kunnen kijken. Een fietser die het pad neemt, die door de struiken kijkt en iets ziet dat hij niet verwacht. Een wandelaar met een hond, die stopt, die zijn hoofd schuin houdt, die begrijpt voordat hij wil begrijpen. Een vogelaar, ironisch genoeg, met een verrekijker die op mij richt en denkt dat hij een zeldzame soort heeft gevonden.

Het idee maakt me harder. Ik voel het, hoe mijn pik in mijn hand groeit, hoe de huid strak trekt tot het bijna pijn doet. Ik trek sneller, harder, mijn pols begint te vermoeien maar ik negeer het. De pijn is deel van dit, deel van wat me hier houdt, wat me wakker maakt in deze middagdroom.

Mijn linkerhand laat mijn buik los, gaat naar mijn balzak. Die hangt zwaar, vol, de huid erom rimpelig en zacht. Ik voel de bolletjes erin, hoe die zich bewegen als ik mijn vingers eromheen sluit. Het is een teder gebaar, bijna bezorgd, alsof ik mezelf wil beschermen terwijl ik mezelf gebruik.

De combinatie is te veel. Mijn knieën buigen, een reflex die ik niet kan stoppen. Ik leun tegen de pijler achter me, voel het ruwe beton door mijn shirt heen. Het krast, een geluid dat ik hoor door mijn ruggengraat heen. Ik sta rechtop, of ik val, ik weet het niet meer.

Mijn adem komt in stoten nu, kort, scherp. De snelweg slikt ze op maar ik voel ze, die stoten, in mijn keel, in mijn borst, in mijn buik die zich samentrekt als ik dichterbij kom. Het is geen lijn, dit, geen rechte weg naar ergens. Het is een cirkel, een spiraal, een dans om iets dat ik niet kan zien maar wel voel.

Ik open mijn ogen. Het licht is veranderd, schuiner, goud. De stofdeeltjes dansen nog steeds, langzamer nu, alsof ook zij moe worden van deze middag. Ik kijk naar mijn hand, hoe die beweegt, hoe mijn vingers roze zijn van de wrijving, van het bloed dat erheen is gestroomd.

Mijn pik is paars nu, donker, het bloed eronder zichtbaar als schaduwen. Ik zie de eikel, hoe die glanst, hoe die zich voorbereidt. Er komt meer vocht, niet druppels maar een laagje, een glans die het licht vangt en weerkaatst naar de vogelpoepstrepen boven me.

Ik denk aan stoppen. Niet omdat ik wil, maar omdat het idee er is, omdat het me bekijkt zoals ik zou kunnen worden bekeken. Wat als iemand komt? Wat als ze blijven kijken? Wat als ze iets zeggen, of niets zeggen, alleen maar staan met hun ogen die me raken waar mijn hand me raakt?

De gedachte duwt me dichter naar de rand. Ik voel het in mijn onderbuik, dat bekende trekken, die belofte van iets dat gaat breken. Mijn hand versnelt zonder dat ik het besluit. Mijn lichaam neemt over, praat tegen me in een taal die ouder is dan woorden.

Ik kijk naar de struiken, naar het pad, naar alles wat bewegen zou kunnen. Er is niets. Er is alles. De mogelijkheid van ogen is erger dan ogen zelf, ik weet dat nu. Het is het wachten, het niet-weten, dat me hoger tilt dan ik wil zijn.

Mijn balzak trekt zich samen, wordt harder, dichter tegen me aan. Ik voel het komen, die golf die begint in mijn ruggengraat en zich naar voren werkt, die mijn buikspieren laat en mijn adem stil laat vallen. Ik hou mijn hand stil, een seconde, twee, laat de spanning bouwen tot het bijna pijn doet.

Dan beweeg ik weer. Drie, vier keer, snel, hard, mijn vingers strak om me heen. Het komt in stoten, heet, dik, spetterend tegen de betonnen pijler voor me. Ik zie het landen, zie hoe het langzaam omlaag glijdt over het vergeelde beton, hoe het mengt met het stof en de roet en alles wat deze brug is.

Mijn knieën begeven echt nu. Ik zak omlaag, grind in mijn schoenen, in mijn broek die nog steeds om mijn dijen zit. Mijn hand laat me niet los, beweegt nog zachtjes, trekt elk laatste schokje uit me alsof het een belofte is die ik moet houden.

De snelweg raast door. Een auto toetert, dit keer duidelijk, een korte burst van geluid die niets betekent en alles betekent. Ik kijk omhoog, naar de spleet waar de lucht zichtbaar is. Blauw, nog steeds blauw, alsof niets is veranderd.

Mijn adem keert terug, langzaam, zwaar. Ik voel mijn hart in mijn keel, in mijn polsen, in mijn pik die nog steeds in mijn hand ligt, zachter nu maar niet slap. Ik laat hem los, kijk naar mijn hand, naar het witte dat erop ligt, dat tussen mijn vingers zit.

Er is geen tissue. Dat heb ik niet meegenomen, of ik ben het vergeten, of ik wist het ergens wel. Ik veeg mijn hand af aan mijn shirt, onderaan, waar niemand het ziet. Het voelt vreemd, intiem op een manier die het daarnet niet was, alsof ik nu pas echt naakt ben.

Ik trek mijn broek omhoog, de rits omhoog, de knoop dicht. Het klikt, dat geluid, harder dan het zou moeten zijn. Ik sta op, grind vallend uit mijn schoenen, en ik kijk naar de pijler waar ik tegenaan heb gespoten. Het druppelt nog steeds, langzaam, een stille getuige van wat ik ben.

Mijn fiets staat waar ik hem heb neergezet. Ik pak het stuur, voel het metaal dat nu koel is, afgekoeld van mijn warmte. Ik duw hem naar het pad, naar het licht, naar de wereld die door raast zonder te weten wat er net is gebeurd.

Bij de struiken draai ik me om. De brug staat er nog, grijs, geel, wit. De pijlers in het water, het licht dat danst, alles precies zoals het was. Alles volledig veranderd.

Ik stap op mijn fiets. Mijn benen voelen zwaar, loom, alsof ik heb gelopen dat verder was dan deze brug. Ik trap langzaam, het pad op, het asfalt op. De snelweg is aan mijn rechterhand nu, de auto's suizen voorbij in een wazige stroom van metaal en glas.

Ik ben niet bekeken. Of ik ben bekeken. Ik weet het nooit, en dat is goed. Dat is deel van dit, deel van wat me hier bracht, wat me hier zal terugbrengen. De onzekerheid is een smaak in mijn mond, zout, bijna zoet.

Ik fiets naar huis. De zon staat lager, goud, de middag die afscheid neemt in kleuren die ik nu pas zie. Mijn hand ligt op het stuur, de hand die me kent zoals niemand anders me kent. Ik voel de vreemde leegte in mijn buik, de rust die komt na storm, de stilte die na geluid nog nadreunt.

Bij de volgende brug, een kleinere, nieuwere, kijk ik niet om. Ik fiets door, mijn ogen op de weg, mijn gedachten ergens onder die oude spoorbrug die nu achter me ligt. Maar ik voel het al, dat borrelen, dat niet-weten, dat willen. Het begint alweer, zacht, bijna onmerkbaar, een belofte die ik aan mezelf heb gedaan zonder het te weten.

De struiken worden bossen, de weg wordt smaller. Ik ben alleen op dit pad, alleen met mijn fiets, alleen met wat ik heb gedaan en wat ik nog ga doen. De snelweg is ver weg nu, een gedempt gebrul dat meer lijkt op herinnering dan geluid.

Ik stop bij een kruising. Rood licht, geen auto's. Ik kijk naar mijn hand, naar de vingertoppen die nog steeds iets voelen, een tinteling, een geheugen van warmte. Ik breng ze naar mijn neus. Natte steen. Olie. Uitlaatgassen. En iets anders, iets van mij, iets dat ik niet kan benoemen maar wel herken.

Het licht wordt groen. Ik fiets door, de stad in, de mensen in, het leven in. Maar een deel van me blijft onder die brug staan, met mijn broek omlaag en mijn hand om me heen, wachtend op iets dat misschien komt en misschien niet. Wachtend op het moment dat ik weer zal gaan zoeken naar wat ik vandaag heb gevonden.

Wordt vervolgt

Bjarne