Het café aan het park was expres gekozen. Neutrale grond. Grote ramen, veel licht, mensen om hen heen. Niets bedreigends. Niets dat suggereerde dat dit meer was dan drie collega's die koffie dronken.

Iris was te vroeg. Natuurlijk was ze te vroeg. Ze had een uur voor de spiegel gestaan—iets wat ze normaal nooit deed—en drie outfits geprobeerd voordat ze weer terugkeerde naar haar eerste keuze. Een simpele blouse. Donkere broek. Professioneel. Veilig.

Dit is belachelijk, dacht ze. Het is koffie. Met collega's.

Maar haar handen trilden toen ze haar cappuccino bestelde.

Ze zag hen binnenkomen voordat ze haar zagen.

Elena eerst—stralend, ontspannen, in een jurk die haar vormen accentueerde zonder vulgair te zijn. En achter haar—

Iris' adem stokte.

De foto's hadden niet gelogen. Maar foto's waren plat, statisch. Dit was—

Hij bewoog door de ruimte alsof hij die bezat. Niet arrogant—gewoon aanwezig. Breed. Brede schouders onder een casual overhemd dat strak genoeg zat om te suggereren wat eronder zat. Grijs haar dat glansde in het middaglicht. En toen hij haar zag, die glimlach—

O god, dacht Iris. Wat heb ik gedaan.

"Iris." Elena boog voorover, kuste haar op beide wangen. "Je ziet er prachtig uit."

"Ik—dank je."

En toen stond hij voor haar. Dichtbij. Dichterbij dan nodig was voor een eerste ontmoeting. Hij rook naar iets houtig, warm, mannelijk.

"Professor Van den Berg," zei hij, en stak zijn hand uit. "Maar alsjeblieft—noem me Thomas."

Zijn handdruk was stevig. Warm. Hij hield net een seconde te lang vast.

"Iris," hoorde ze zichzelf zeggen. "Iris Vermeulen."

"Ik weet het." Zijn ogen hielden de hare vast. "Elena heeft me over je verteld."

Wat heeft ze verteld? wilde Iris vragen. Maar haar stem werkte niet.

Ze gingen zitten. Elena naast Iris, professor—Thomas—tegenover hen. Hij bestelde espresso, geen suiker. Elena een thee. Iris staarde naar haar cappuccino alsof die de geheimen van het universum bevatte.

"Dus," zei Thomas, leunend achterover, "Elena vertelde me dat je in familierecht zit."

"Ja." Iris' stem was te hoog. Ze schraapte haar keel. "Al vijftien jaar."

"Zwaar werk. Emotioneel."

"Het kan—" Ze stopte. Niemand vroeg ooit naar haar werk. Niet echt. "Ja. Soms."

"Vertel."

Twee woorden. Maar de manier waarop hij ze zei—zonder haast, zonder oordeel, met zijn volledige aandacht op haar gericht—

Iris begon te praten.

Een uur later had ze meer verteld dan ze ooit aan iemand had verteld.

Over de zaken die haar 's nachts wakker hielden. Over de kinderen die ze niet kon helpen. Over haar ex-man die nooit had begrepen waarom ze huilde na moeilijke dagen. Over de eenzaamheid van een beroep waar je andermans ellende opslokte en nergens kwijt kon.

Thomas luisterde. Stelde vragen. Niet de oppervlakkige soort—de scherpe, intelligente vragen die lieten zien dat hij echt begreep.

"Je draagt het gewicht van anderen," zei hij op een gegeven moment. "Maar wie draagt het jouwe?"

Iris' ogen brandden. Ze knipperde snel.

"Niemand, eigenlijk." Haar stem was ruw. "Ik ben de sterke. Dat is mijn rol."

"Hmm." Hij nam een slok espresso. "Dat klinkt uitputtend."

"Het is—" Ze lachte, een beetje wanhopig. "Ja. Het is uitputtend."

Elena's hand raakte kort haar knie aan. Troostend.

"Je hoeft niet altijd sterk te zijn," zei Thomas zacht. "Niet bij ons."

Ons.

Dat woord bleef hangen. Iris keek van hem naar Elena, van Elena naar hem.

"Wat bedoel je?"

Thomas glimlachte. Die glimlach die de rimpels rond zijn ogen verdiepte, die hem tegelijk ouder en jonger deed lijken.

"Ik bedoel dat je hier welkom bent. Zoals je bent. Zonder masker."

De koffie was allang koud. De zon was verschoven, wierp lange schaduwen over de tafel. Iris had geen idee hoe lang ze hier al zaten.

"Ik moet—" Ze keek op haar horloge. "God, is het al zo laat?"

"Tijd vliegt," zei Elena licht. "Als je je amuseert."

"Amuseren is niet het woord." Iris stond op, greep haar tas. "Ik heb de hele tijd gepraat. Jullie weten nu alles over mij en ik weet niets over—"

"Volgende keer," onderbrak Thomas. Hij stond ook op. "Er komt een volgende keer. Als je wilt."

Als je wilt.

Alsof het een vraag was. Alsof er een wereld bestond waarin ze nee zou zeggen.

"Ja," zei Iris. "Ik wil."

Elena omhelsde haar eerst. Warm, vertrouwd, de geur van haar parfum al bekend.

En toen Thomas.

Hij stapte naar voren, opende zijn armen. Een normale omhelzing. Collega's deden dit. Vrienden deden dit.

Maar toen ze tegen hem aan stond—

Hij was warm. Zo warm. En groot. Haar gezicht kwam tot zijn schouder, haar handen raakten de breedte van zijn rug. Onder het overhemd voelde ze spieren bewegen, het bewijs van alles wat de foto's hadden beloofd.

Hij hield haar vast. Net een seconde te lang. Net stevig genoeg om haar te laten voelen dat hij haar kon vasthouden. Dat hij haar niet zou laten vallen.

"Tot snel, Iris," fluisterde hij bij haar oor.

Zijn adem was warm op haar huid.

Ze stapte achteruit. Haar gezicht gloeide.

"Tot snel."

Buiten, in haar auto, zat Iris tien minuten lang naar het stuur te staren.

Haar hart bonkte nog steeds. Haar huid tintelde waar hij haar had aangeraakt—schouder, rug, de plek bij haar oor waar zijn adem had gestreeld.

Dit is krankzinnig, dacht ze. Hij is collega van Elena. Hij is getrouwd met Elena. Dit is—

Maar haar lichaam luisterde niet naar haar gedachten. Haar lichaam herinnerde zich hoe hij had gevoeld. Hoe hij had geroken. Hoe hij had gekeken—naar haar, alleen naar haar, alsof ze het enige in de kamer was dat ertoe deed.

Ze startte de auto.

Haar handen trilden nog steeds.

Diezelfde avond. Elena en Thomas in bed.

"En?" vroeg Elena. Haar hoofd lag op zijn borst, haar vingers tekenden luie cirkels op zijn buik.

"En wat?"

"Wat vond je van haar?"

Thomas was stil een moment. Zijn hand streelde door Elena's haar.

"Ze is kapot," zei hij uiteindelijk.

"Dat is geen antwoord."

"Het is precies een antwoord." Hij draaide zijn hoofd, keek naar haar. "Ze is kapot, en ze wil dat iemand haar opraapt. Maar ze is bang om dat toe te geven. Zelfs aan zichzelf."

Elena glimlachte tegen zijn huid.

"Dus je zag het ook."

"Ik zag een vrouw die huilde achter haar ogen. Die schreeuwde achter haar glimlach." Zijn stem werd zachter. "Ik zag iemand die wacht op toestemming om te voelen."

"En?"

"En ik denk dat we haar die toestemming kunnen geven."

Elena kwam overeind, keek op hem neer.

"Je wordt hier hard van," zei ze. Het was geen vraag.

Thomas lachte—laag, donker.

"Van het idee haar te zien breken? Ja." Hij trok haar naar zich toe, kuste haar voorhoofd. "Is dat slecht?"

"Het is eerlijk." Elena's hand gleed omlaag, vond hem. "En eerlijk is nooit slecht."

Het diner

Het huis rook naar rozemarijn en knoflook. Marie had de hele middag gekookt—lamsbout, geroosterde groenten, een salade met granaatappelpitjes die glansden als kleine juwelen.

Iris stond op de stoep met een fles wijn die te duur was. Ze had drie kwartier besteed aan het kiezen ervan. Nog een uur aan haar kleding—een jurk die Elena haar nooit had zien dragen. Zwart, eenvoudig, maar de hals was dieper dan ze normaal zou kiezen.

Ze belde aan.

Thomas opende de deur.

Hij droeg een donker overhemd, mouwen opgerold tot zijn onderarmen. Zijn haar was nat van een recente douche. Hij rook naar zeep en iets houtig—dezelfde geur als in het café, maar sterker nu, intiemer.

"Iris." Die glimlach. "Je ziet er prachtig uit."

Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen.

"Dank je. Ik—dit is voor jullie." Ze stak de wijn uit als een schild.

Hij nam de fles aan, bekeek het etiket. "Chateau Margaux. Je hebt smaak."

"Ik wist niet wat jullie—"

"Dit is perfect." Hij legde zijn hand op haar onderrug om haar naar binnen te leiden. Warm. Groot. "Kom. Elena kan niet wachten om je te zien."

De eettafel was gedekt met kaarsjes en linnen servetten. Elena stond bij het aanrecht, een schort over een zijden blouse, en draaide zich om toen Iris binnenkwam.

"Daar ben je." Ze liep naar voren, omhelsde Iris—langer dan de vorige keer, haar lippen even tegen Iris' wang. "Ik ben zo blij dat je gekomen bent."

"Ik ook."

Het was waar. Ondanks de zenuwen—dankzij de zenuwen—was dit waar ze wilde zijn.

Marie verscheen vanuit de keuken, een dienblad met glazen in haar handen. Ze droeg een eenvoudig zwart jurkje dat haar Filipijnse huid accentueerde, haar donkere haar opgestoken.

"Dit is Marie," zei Elena. "Ze helpt ons in het huishouden."

"Aangenaam." Iris nam een glas aan. Champagne. Het koude glas trilde licht in haar hand.

Marie glimlachte—vriendelijk maar terughoudend—en verdween weer.

Thomas opende de Margaux. De kurk maakte een zacht, bevredigend geluid.

"Laten we beginnen," zei hij.

Tegen het voorgerecht was Iris ontspannen.

Het lag aan de wijn—inmiddels haar derde glas. Het lag aan het eten—perfect bereid, elke gang een kleine verrukking. Het lag aan het gesprek—makkelijk, intelligent, vol gelach.

Maar vooral lag het aan hen.

Thomas vertelde een verhaal over een student die per ongeluk een heel verkeerd essay had ingeleverd ("Hij wilde schrijven over de Franse Revolutie, maar had zijn fanfiction over vampiers geüpload. Ik heb het volledig beoordeeld. Hij kreeg een zeven."). Elena lachte zo hard dat er tranen in haar ooghoeken stonden.

Iris merkte hoe ze naar elkaar keken. Die blikken—vol van iets dat ze niet kon benoemen. Verstandhouding. Compliciteit. Een geheim taalke dat zij nog niet sprak.

"Je lacht niet genoeg," zei Thomas plots, zijn aandacht op haar gericht.

"Wat?"

"Je lacht nu. Maar normaal niet. Ik zie het aan de lijntjes rond je ogen—ze zijn nieuw. Vers. Je bent het niet gewend."

Iris' hand ging naar haar gezicht, onbewust.

"Ik—"

"Hij heeft gelijk," zei Elena zacht. "Je bent zo gewend aan controle. Aan het beheerste. Het is mooi om je zo te zien."

Zo. Wat was zo? Ontspannen? Open? Kwetsbaar?

"Nog wijn?" Thomas hield de fles omhoog.

Iris knikte. Ze zou morgen spijt hebben. Ze zou morgen veel hebben om over na te denken.

Maar morgen was ver weg.

Na het dessert—een crème brûlée waar Marie de suikerlaag met een brander voor hun ogen had gekaramelliseerd—verhuisden ze naar de woonkamer.

De bank was groot, donker leer, zacht van gebruik. Elena ging in het midden zitten en klopte op de plek naast haar. Iris ging zitten—dichterbij dan strikt noodzakelijk. Thomas nam de stoel tegenover hen, een cognac in zijn hand.

De kaarsen wierpen schaduwen op de muren. Ergens speelde muziek—laag, jazzy, iets met saxofoon.

"Vertel me," zei Elena, haar lichaam gedraaid naar Iris, "wanneer was de laatste keer dat iemand je aanraakte?"

De vraag hing in de lucht. Direct. Onmogelijk.

"Aanraakte?"

"Niet per ongeluk. Niet functioneel." Elena's hand lag op de rugleuning, centimeters van Iris' schouder. "Bedoeld. Met intentie."

Iris' mond was droog. Ze nam een slok wijn—haar vijfde glas? Zesde?

"Ik weet het niet," fluisterde ze.

"Mag ik je iets vragen?"

"Je vraagt al de hele avond dingen."

Elena glimlachte. "Mag ik je aanraken?"

De stilte strekte zich uit.

Thomas nam een slok cognac. Zijn ogen waren donker in het kaarslicht, gefocust op hen beiden.

"Hoe—" Iris' stem brak. "Hoe bedoel je?"

"Je schouders zijn gespannen. Ik zie het." Elena's hand bewoog, raakte nu licht Iris' haar. "Laat me je masseren. Niets meer. Gewoon... ontspanning."

Gewoon ontspanning. Alsof er iets gewoons was aan dit moment. Aan deze vraag. Aan de manier waarop haar hart bonkte.

"Oké," hoorde ze zichzelf zeggen.

Elena glimlachte. Niet triomfantelijk—teder. Begrijpend.

"Draai je om."

Iris' rug was naar Elena gekeerd nu. Haar gezicht naar Thomas, die nog steeds in zijn stoel zat, kijkend.

Elena's handen landden op haar schouders.

O god.

Het was—

Ze had vergeten. Vergeten hoe het voelde om aangeraakt te worden door iemand die bedoelde aan te raken. Elena's duimen vonden de knopen in haar nek, drukten—niet te hard, niet te zacht. Perfect.

"Je bent zo gespannen," fluisterde Elena. Haar adem was warm bij Iris' oor. "Zoveel dat je draagt."

Iris kon niet spreken. Haar ogen waren halfgesloten, haar ademhaling veranderd—dieper, langzamer.

Elena's handen gleden lager. Over haar schouderbladen. Langs haar ruggengraat. Professioneel, bijna. Maar niet helemaal.

"Adem," zei Elena.

Iris ademde. De lucht trilde in haar longen.

Tegenover hen zat Thomas. Bewegingloos. Kijkend. Zijn cognac vergeten in zijn hand.

Elena's vingers vonden een bijzonder pijnlijke knoop, net onder haar schouderblad. Ze drukte—harder nu—en Iris maakte een geluid. Niet een kreun. Niet een zucht. Iets ertussenin. Iets dat ze niet van plan was te maken.

"Daar zit het," fluisterde Elena. "Daar zit al die pijn."

Ze bleef drukken. Cirkelen. Kneden.

En Iris voelde iets in zichzelf loskomen. Niet fysiek—of niet alleen fysiek. Iets diepers. Iets dat ze zo lang had vastgehouden dat ze vergeten was dat ze het vasthield.

Haar ogen brandden.

Niet nu, dacht ze. Niet hier.

Maar haar lichaam luisterde niet.

Elena's handen stopten.

Ze lagen nu stil op Iris' schouders—warm, aanwezig, niet bewegend.

"Kijk me aan."

Iris draaide haar hoofd. Elena's gezicht was vlakbij—centimeters. Haar ogen waren donker, zacht, vol van iets dat Iris niet durfde te benoemen.

"Je huilt bijna," zei Elena.

Het was waar. Iris voelde het vocht achter haar ogen, de druk in haar keel.

"Ik—sorry—"

"Niet sorry zijn." Elena's hand kwam omhoog, raakte haar wang. "Dit is mooi. Dit is wat je nodig hebt. Om te voelen."

Thomas stond op. Langzaam, rustig. Hij liep naar hen toe, ging op zijn hurken naast de bank zitten. Nu was hij ook dichtbij—te dichtbij—zijn gezicht op gelijke hoogte met het hare.

"Iris," zei hij zacht. Alleen haar naam. Maar de manier waarop hij het zei—

Ze keek van hem naar Elena. Van Elena naar hem.

"Wat gebeurt er?" fluisterde ze.

"Wat jij wilt dat er gebeurt," zei Elena. "Niet meer. Nooit meer."

Een moment van volledige stilte.

Dan stond Elena op. Stapte achteruit. De warmte van haar handen was verdwenen, en Iris voelde de afwezigheid als een fysieke pijn.

"Het is laat," zei Elena. Haar stem was weer normaal—vriendelijk, licht. "Je moet naar huis. Veilig rijden."

Iris knipperde. De wereld kwam terug in focus—de kaarsen, de muziek, de lege wijnglazen.

"Ik—ja. Natuurlijk."

Thomas stond ook op, bood zijn hand om haar overeind te helpen. Ze nam hem aan. Zijn greep was stevig, warm. Hij liet niet los toen ze eenmaal stond.

"Volgende keer," zei Elena, "meer."

Twee woorden. Maar ze klonken als een belofte. Als een dreiging. Als allebei tegelijk.

Bij de deur omhelsde Thomas haar weer. Langer dan de eerste keer. Zijn lichaam was warm en hard tegen het hare, zijn handen op haar onderrug. Ze voelde zijn adem in haar haar.

"Slaap lekker, Iris," fluisterde hij.

Ze kon niet antwoorden.

Elena kuste haar wang—net bij haar mondhoek. Bijna op haar lippen. Niet helemaal.

"Rij voorzichtig."

En toen stond Iris buiten. Alleen. De nachtlucht koud op haar verhitte huid.

Ze liep naar haar auto op benen die niet helemaal van haar leken.

Volgende keer meer.

Wat betekende meer?

En waarom—waarom in godsnaam—wilde ze zo wanhopig graag ontdekken wat het was?

Binnen keek Elena door het raam hoe Iris' auto-lichten verdwenen in de nacht.

Thomas stond achter haar, zijn handen op haar heupen.

"Ze is klaar," zei Elena.

"Bijna." Zijn lippen raakten haar nek. "Nog één stap."

"De volgende keer."

"De volgende keer."

Elena draaide zich om in zijn armen, kuste hem. Ze proefde de cognac op zijn tong, de belofte van wat kwam.

"Ik word zo nat van dit," fluisterde ze tegen zijn mond. "Van haar zien breken. Van weten dat jij straks—"

"Ssh." Hij legde een vinger op haar lippen. "Laat het opbouwen. Voor haar. Voor ons."

Elena glimlachte.

"Je hebt gelijk."

Ze liepen samen naar boven.

In de keuken waste Marie zwijgend de laatste borden af. Haar handen bewogen automatisch, haar gedachten elders.

Bij het geluid dat door het plafond kwam—bed, beweging, Elena's gedempte kreun—sloot ze haar ogen.

En waste verder.