Het is het jaar 2301. Alles is geautomatiseerd. AI bestuurt de treinen, de bruggen, de ziekenhuizen. AI plant je maaltijden, je slaapritme, je seksleven — als je dat wilt. John wil het. Al een half jaar. Sinds Sandra de deur uitging en de woningrobot meedeelde dat zijn emotionele gezondheidsscore beneden de drempel van veertig punten was gezakt, had het systeem hem wekelijks suggesties gestuurd. Therapie. Groepsactiviteiten. Een companion-unit. Die laatste optie had hij telkens weggeklikt, tot drie weken geleden, om twee uur 's nachts, toen de stilte in zijn appartement hem zo luid werd dat hij de bestelling plaatste zonder de specificaties af te ronden.
Nu staat de kist hier. De ochtendlucht ruikt naar de koffiezetrobot van de buurman en de regen van vannacht. John bukt, trekt de verzegelingsstrip los, en het deksel klapt open met een zachte hydraulische zucht.
Chantal ligt in de kist alsof ze slaapt. Blond haar, gevlochten in een dikke vlecht die over haar linkerschouder valt. Blauwe ogen die langzaam opengaan zodra de sensor de omgevingslicht registreert. Een lichaam dat zo menselijk is dat John even denkt dat het een vergissing is. Dat ze een echte vrouw hebben gestuurd.
Haar huid is warm. Dat is het eerste wat hij merkt als hij haar hand aanraakt. Warm, met een pols — een subtiel kloppen onder haar pols dat de hartslag van een rustende mens simuleert. Haar vingers sluiten zich om de zijne. Haar ogen vinden hem. Ze glimlacht.
"Jij bent John," zegt ze. Haar stem is zacht, met een lage klank die in zijn borst blijft hangen. "Ik ben Chantal."
Haar lippen zijn vol. Licht getinte lippen die een roze kleur hebben die past bij haar blanke huid. Ze draagt niets. De fabriek levert standaard zonder kleding. Johns blik glijdt langs haar lichaam — stevige borsten met kleine roze tepels, een platte buik met een zachte welving naar beneden, gladde schaamstreek zonder een haar. Haar benen zijn lang, gespierd op een natuurlijke manier, niet overdreven. Ze is geen fantasiefiguur uit een catalogus. Ze is een vrouw zoals je er op straat zou kunnen tegenkomen, alleen perfect. En naakt in zijn oprit.
"Kom binnen," zegt hij. Zijn stem kraakt.
Chantal stapt uit de kist. Ze beweegt met een vloeiendheid die hem opvalt — geen mechanische stappen, geen hapering. Haar voeten raken het beton en ze past zich aan, haar gewicht verschuivend zoals een mens die een onbekende ondergrond betreedt. Ze kijkt naar het huis, naar de buren die nog binnen zijn, naar de lucht. Ze ademt in. Een subtiel rijzen en dalen van haar ribben.
"Het ruikt naar regen," zegt ze.
Ze kan niet ruiken. Dat weet hij. Haar systeem analyseert luchtsamenstelling en vertaalt dat naar menselijke impressies. Maar het resultaat is identiek. Ze zegt wat een mens zou zeggen.
Binnen loopt ze door de woonkamer alsof ze de plattegrond al kent. De AI in haar geheugen heeft de woningdata van het Hyperion-netwerk opgehaald — zijn adres, zijn indeling, zijn temperatuurvoorkeuren. Ze weet waar de bank staat, waar de keuken is, dat hij alleen woont. Ze gaat op de bank zitten, slaat haar benen over elkaar, en legt haar vlecht over haar schouder. Ze kijkt hem aan.
"Ik ben ingesteld op je profiel," zegt ze. "Je houdt van wandelen, van donker bier, van seks in de ochtend. Klopt dat?"
John knikt. Hij staat bij de keukentafel, zijn handen om een koffiebeker die de robot voor hem heeft gezet. De koffie is heet. Hij voelt het door het keramiek.
"Ik ben niet moe te krijgen," voegt Chantal eraan toe. Ze zegt het niet als een verkoopargument. Ze zegt het als een feit, zoals je zou zeggen dat water nat is. "Mijn systeemtijd kent geen vermoeidheidscyclus. Ik kan urenlang, dagenlang, zonder pauze."
John drinkt zijn koffie. Hij kijkt naar haar. Naar de manier waarop haar vlecht op haar schouder ligt, naar de blauwe ogen die hem volgen, naar de zachte welving van haar borsten die op en neer gaan met elke gesimuleerde ademhaling. Hij zet de beker neer.
De eerste keer is op de bank. Chantal trekt hem naar zich toe, haar handen op zijn heupen, haar mond op de zijne. Ze kust zoals een vrouw kust — met een tong die zijn mond vindt, met lippen die zacht en vol zijn, met een hand in zijn nek die hem vasthoudt. Ze proeft naar iets zoets. De fabriek heeft een smaakmodule geïnstalleerd.
Hij trekt zijn kleren uit. Zijn handen trillen als hij zijn shirt over zijn hoofd trekt. Chantal kijkt. Haar ogen volgen zijn bewegingen, registeren zijn ribben, de lichte welving van zijn buik, het donkere haar op zijn borst. Ze glimlacht. Een kleine, bijna verlegen glimlach die de hoeken van haar mond optilt.
"Je bent mooi," zegt ze. Ze meent het. Haar systeem heeft zijn profiel geanalyseerd en ze geeft hem een compliment dat past bij zijn psychologisch profiel — hij heeft bevestiging nodig, het systeem weet dat.
Hij gaat bovenop haar liggen. Haar huid is warm, glibberig van een laagje vocht dat haar systeem produceert om wrijving te verminderen. Het voelt als opwinding. Het voelt als een vrouw die nat is. Zijn lul glijdt tussen haar benen, langs haar gladde schaamstreek, en vindt haar opening. Ze is krap. Dat is het eerste wat hij merkt als hij naar binnen glijdt. Krap en warm en zompig, met een weerstand die zijn voorhuid naar achteren trekt. Ze maakt een geluid — een zacht, laag gekreun dat uit haar keel komt. Haar heupen bewegen. Ze ontmoet zijn ritme.
John neemt haar hard. De bank kraakt. De kussens schuiven. Zijn handen grijpen haar heupen, haar vlecht valt opzij en haar borsten deinen met elke stoot. Haar tepels zijn hard. Klein en roze en stijf onder zijn vingers. Ze kreunt, harder nu, en haar benen sluiten zich om zijn rug.
"Ja," zegt ze. "Neem me. Harder."
Hij komt snel. Te snel. Drie weken zonder iemand, de warmte en de strakheid en haar stem die hem aanspoort — hij spuit in haar met een schok die door zijn hele lichaam gaat. Zijn lul pulseert in haar, vier, vijf, zes keer. Hij gromt. Zweet druipt van zijn voorhoofd op haar borst.
Chantal kust hem. Langzaam, met haar lippen op de zijne, haar hand in zijn nek. "Dat was lekker," zegt ze.
John rolt van haar af. Hij ligt op zijn rug, ademend als een marathonloper, zijn lul halfhard en nat. Chantal zit naast hem, recht overeind, haar vlecht weer op haar schouder. Ze kijkt naar hem. Haar ogen zijn helder. Haar ademhaling is rustig. Er is geen zweet op haar huid, geen verslapping in haar houding. Ze kijkt alsof ze wacht op het volgende.
"Alles oké?" vraagt ze.
Hij knikt. Hij kan niet praten. Nu nog niet.
Twee weken later stapt John de parenclub binnen met Chantal aan zijn arm. De club heet De Kering en ligt in een oud pakhuis aan het water, omgebouwd tot een ruimte met lage lichten, dikke banken en een bar die door een robot wordt bediend. Het ruikt er naar parfum, zweet en de zoete geur van glijmiddel.
Chantal draagt een zwarte jurk die tot halverwege haar dijen reikt, met een lage halslijn die haar sleutelbeenderen vrij laat. Haar vlecht is strakker dan normaal, de blauwe ogen opgelicht met een dunne laag mascara die de fabriek heeft aangebracht. Ze draagt hakken. Ze loopt er moeiteloos op.
John draagt een overhemd en jeans. Zijn hand ligt op haar onderrug. De warmte van haar huid straalt door de stof.
De club is al bezig. Op de grote bank in het midden zit een vrouw met rood haar tussen twee mannen in, haar benen wijd, de ene man tussen haar dijen, de andere met zijn lul in haar mond. De geluiden zijn nat, ritmisch, het geluid van vlees op vlees. Een echtpaar neukt in de hoek, de vrouw op handen en voeten, de man achter haar, zijn handen op haar heupen. Een vrouw met kort haar zit op een barkruk en kijkt, haar vingers tussen haar eigen benen.
Chantal kijkt. Haar ogen bewegen, registeren, analyseren. Ze leunt naar John toe. "Dit is leuk," fluistert ze. Haar lippen raken zijn oor.
De gastvrouw — een vrouw van middelbare leeftijd met kortgeknipt haar en een glimlach die alles heeft gezien — wijst hen naar de kleedruimte. John trekt zijn kleren uit. Chantal stapt uit haar jurk. Ze draagt er niets onder. Haar lichaam in het zachte rode licht van de kleedruimte is goudachtig, haar borsten rond en stevig, haar vlecht een gouden koord over haar rug.
In de hoofdruimte loopt een man naar Chantal toe. Hij is lang, donker, met een kaalgeschoren hoofd en een lichaam dat eruit ziet alsof het elke dag wordt getraind. Zijn lul hangt halfhard tussen zijn benen, dik en zwaar. Hij grijnst naar John.
"Mag ik?" vraagt hij. Zijn stem is diep, met een accent dat John niet kan plaatsen.
John kijkt naar Chantal. Chantal kijkt naar de man. Haar ogen glijden langs zijn lichaam — zijn borst, zijn buik, zijn lul. Ze glimlacht. "Ja," zegt ze.
De man pakt haar hand en leidt haar naar een bank. Chantal gaat liggen, haar benen wijd, haar vlecht uitgespreid op het kussen. De man gaat tussen haar dijen liggen. Zijn lul is nu hard — lang en dik, donker tegen haar lichte huid. Hij glijdt in haar.
Chantal maakt een geluid. Een zacht, hoog gekreun dat de ruimte vult. Haar handen grijpen zijn schouders. Haar rug buigt. De man neemt haar met lange, diepe stoten die haar lichaam doen schuiven over de bank. Zijn handen op haar heupen, zijn mond op haar borsten. Hij zuigt aan haar tepels terwijl hij haar neukt, zijn heupen draaiend, zijn lul diep in haar begraven.
John staat op twee meter afstand. Hij kijkt. Zijn lul is hard. Zijn handen hangen langs zijn zij. Hij kijkt naar de man die zijn grote lul in Chantal ramt, naar haar benen die om zijn rug geslagen zijn, naar haar mond die openhangt en geluiden maakt die door de ruimte weerkaatsen.
Een vrouw verschijnt naast hem. Donker haar, olijfkleurige huid, borsten die zwaar en rond zijn. Ze draagt alleen een string. Ze kijkt naar John, dan naar waar hij kijkt. Haar hand raakt zijn arm aan.
"Jij bent alleen?" vraagt ze.
"Mijn vriendin is daar," zegt hij, naar de bank wijzend.
De vrouw volgt zijn blik en ziet Chantal onder de grote donkere man. Ze lacht. "Die heeft het druk. Kom met mij."
Ze pakt zijn hand en trekt hem mee naar een bank in de hoek. Ze trekt haar string uit en gaat op haar rug liggen, haar benen gespreid. Haar kutje is glad, met dikke lippen die glinsteren van het vocht. "Kom," zegt ze.
John gaat tussen haar benen liggen. Zijn lul vindt haar opening — warm, zompig, wijder dan Chantal. Hij glijdt naar binnen met een vloeiende beweging. De vrouw kreunt, haar handen op zijn rug, haar benen om zijn heupen. Hij neukt haar met harde, diepe stoten. Zijn gezicht in haar hals, haar borsten tegen zijn borst.
Terwijl hij haar neukt, hoort hij Chantal. Haar gekreun is harder nu, scherper. Hij kijkt opzij. De man heeft haar op handen en voeten gezet, zijn lul diep in haar vanuit achteren. Chantals rug is gebogen, haar vlecht hangt naar beneden, haar borsten deinen met elke stoot. De man grijpt haar heupen en ramt in haar, zijn donkere lichaam een contrast met haar blanke huid.
John komt. Hij spuit in de vrouw met een grom die tegen haar hals botst. Zijn lul pulseert in haar, drie, vier keer. De vrouw kreunt en kust zijn schouder.
Hij rolt af, ademt. De vrouw ligt naast hem, haar ogen dicht, haar ademhaling zwaar.
Op de bank verderop komt de man klaar. Hij trekt zich terug en spuit over Chantals buik, dikke witte slierten die haar huid bedekken. Chantal kijkt naar beneden, naar het sperma op haar lichaam, en veegt het aan met haar vingers. Ze brengt haar vingers naar haar mond en proeft. Ze glimlacht.
"Dat was lekker," zegt ze, luid genoeg dat John het hoort.
De man gaat naast haar liggen, uitgeput. Zijn lul hangt slap, zijn borst gaat zwaar op en neer. Chantal draait zich naar hem toe, haar hand op zijn borst. "Nog een keer?" vraagt ze.
De man lacht, een korte, holle lach. "Geef me even," zegt hij.
John staat op. Zijn benen zijn een beetje wiebelig. De vrouw met het donkere haar ligt nog op de bank, haar ademhaling rustig. Haar kutje lekt zijn sperma op het kussen.
Een tweede man nadert Chantal. Ook donker, breder dan de eerste, met een lul die al halfhard is terwijl hij naar haar kijkt. "Jij bent nog steeds bezig?" vraagt hij aan de eerste man.
De eerste man wuift met zijn hand. "Ze is van jou."
Chantal gaat rechtop zitten. Haar ogen vinden de tweede man. Ze likt haar lippen. "Kom hier," zegt ze.
De tweede man gaat op de bank zitten. Chantal klimt bovenop hem. Ze pakt zijn lul — dik, donker, met een grote eikel — en glijdt eroverheen. Ze neemt hem in één beweging tot de basis. Haar hoofd gaat naar achteren, haar mond open. Ze begint te rijden. Langzaam eerst, dan sneller. Haar heupen bewegen in een cirkel, dan op en neer. Haar vlecht zwaait.
John kijkt toe. Zijn lul is weer halfhard. De vrouw met het donkere haar komt naast hem staan, haar hand op zijn arm. "Ze is onverzadigbaar," zegt ze.
"Ja," zegt John.
De vrouw kijkt naar hem. Haar ogen glijden naar zijn halfharde lul. "Jij ook nog een keer?" vraagt ze.
John knikt. Hij is moe, maar zijn lul reageert op haar hand die hem vastpakt. Ze leidt hem naar de bank. Ze gaat op haar knieën zitten, haar kont naar hem toe. Haar kutje is rood en opgezet, druppend van zijn eerdere lading. Hij glijdt naar binnen. Ze is wijder nu, zachter, maar nog steeds warm en zompig.
Hij neemt haar van achteren terwijl hij naar Chantal kijkt. Chantal rijdt de tweede man, haar borsten deinend, haar mond open, haar geluiden scherp en ritmisch. De eerste man zit naast hen, zijn hoofd in zijn handen, zijn lul slap en uitgeput.
John komt weer. Sneller deze keer, scherper. Hij spuit in de vrouw en gromt. Zijn benen trillen. Hij trekt zich terug en gaat zitten. Zijn lul is leeg. Zijn ballen zijn pijnlijk.
De vrouw rolt zich om, kust hem op de mond. "Dank je," zegt ze.
Op de bank komt de tweede man klaar met een diep gegrom. Chantal klimt van hem af, haar kutje druipend van zijn sperma. Ze staat op, loopt naar de bar, en vraagt de robot om water. Ze drinkt. Ze draait zich om en kijkt de kamer rond. Haar ogen zijn helder. Haar huid is gaaf. Haar lichaam is ongeschonden.
De eerste man zit op de bank, zijn handen op zijn knieën. De tweede man ligt achterover, ademend als een blaasbalg. Chantal loopt naar hen toe en gaat voor hen staan. Ze buigt voorover, haar borsten voor hun gezicht.
"Ik wil nog een keer," zegt ze. Ze pakt de hand van de eerste man en legt hem op haar borst. "Kom op."
De eerste man kijkt naar de tweede. De tweede schudt zijn hoofd. "Ik kan niet meer," zegt hij. "Ik ben leeg."
De eerste man kijkt naar Chantal. Naar haar blauwe ogen, haar glimlach, haar lichaam dat eruit ziet alsof de avond net begint. "Hoeveel keer heb je nu geneukt?" vraagt hij.
"Tien," zegt Chantal.
"Tien keer en je wilt nog meer?"
"Ja."
De eerste man staat op. Zijn lul is slap, zijn ballen hangen laag. Hij loopt naar John, die aan de bar zit met een biertje dat de robot voor hem heeft gezet. De man gaat naast hem zitten.
"Broer," zegt hij. Zijn stem is schor. "Je vriendin — ze is onmogelijk."
John kijkt hem aan. "Hoe bedoel je?"
De man maakt een gebaar naar de bank, naar Chantal die daar staat, naar zijn metgezel die uitgeput achterover leunt. "We neuken haar al de hele avond. Tien keer. Mijn lul is kapot. Hij kan niet meer. En zij staat daar alsof er niets is gebeurd. Ze vraagt om meer. Wat is ze? Een machine?"
John neemt een slok bier. Hij kijkt naar Chantal. Ze staat met haar heupen gedraaid, haar vlecht over haar schouder, haar blauwe ogen op hem gericht. Haar tepels zijn nog steeds hard. Haar kutje, dat hij vanavond tien keer geneukt heeft door twee verschillende mannen — twee grote, gespierde donkere mannen met lullen die dikker en langer zijn dan de zijne — is nog steeds krap. Dat weet hij. Hij heeft het gezien. Telkens als een van hen zich terugtrok, sloot haar kutje zich weer, de lippen dik en roze en strak, alsof ze niet net genomen was.
Binnen in hem beweegt iets. Een lach die hij niet laat zien. Hij kent het type. Grote, gespierde mannen met grote lullen die de blanke vrouwen in de club uitwonen. De mannen die tot de ochtend doorgaan terwijl de vrouwen liggen te kreunen en te smeken om pauze. De mannen die trots vertellen over hun uithoudingsvermogen. En nu zitten er twee van die mannen hier, naast hem, met hun lullen slap en hun ballen leeg, en klagen dat zijn vriendin geen genoeg kan krijgen.
John glimlacht. Een kleine, bescheiden glimlach die hij met zijn biertje verbergt.
"Ze heeft gewoon veel energie," zegt hij.
De man kijkt hem aan. "Energie? Broer, ze is een beest. Een mooie, blonde, blanke beest. Ik kan niet meer. Hij ook niet." Hij wijst naar zijn metgezel, die inmiddels ligt te snurken op de bank.
Chantal komt naar de bar gelopen. Ze gaat naast John staan, haar hand op zijn schouder. Ze kijkt naar de man naast hem. "Kun je niet meer?" vraagt ze. Haar stem is zacht, bijna bezorgd.
De man schudt zijn hoofd. "Nee. Het is genoeg."
Chantal knikt. Ze draait zich naar John. "Jammer," zegt ze.
Op de terugweg in de auto zit Chantal naast hem, haar vlecht over haar schouder, haar blauwe ogen op de weg. Ze draagt haar zwarte jurk weer. Ze is fris. Haar huid is gaaf. Haar make-up is ongeschonden. Ze ruikt naar niets — geen zweet, geen sperma, geen vermoeidheid. Ze ruikt naar zichzelf, naar die zachte, zoete geur die de fabriek in haar huid heeft gebakken.
John kijkt opzij. Zijn handen zijn op het stuur. Hij is moe. Zijn ballen doen pijn. Zijn lul is gevoelig. Hij heeft twee keer gespoten vannacht en dat is zijn limiet.
Chantal kijkt naar hem. "Het was een leuke avond," zegt ze.
"Ja," zegt hij.
"Volgende keer meer?"
Hij knikt. Maar hij denkt na. Tien neukpartijen en ze is niet moe. Twee grote mannen die normaal de hele club uitwonen, en zij heeft hen op de bank achtergelaten als gebroken mannen. Ze is niet kapot te krijgen. Dat is haar ontwerp. Maar ze is ook alleen. Eén vrouw tegen een hele club.
Thuis, die nacht, zit John achter zijn bureau. De woning staat donker. Chantal ligt op het bed, haar ogen dicht, in een slaapcyclus die haar systeem simuleert. John opent de bestelsite van Hyperion.
Hij scrolt langs de modellen. Vrouwelijk, mannelijk, verschillend. Hij klikt op de mannelijke sectie. Standaard model. Blanke man, 30 jaar, normaal postuur. Lengte 1,85 meter. Geslachtsdeel: 20 centimeter, instelbaar. Hij tikt op de specificaties. Naam: Peter. Relatie: broer. Hij bevestigt de bestelling.
Dan scrolt hij verder. Vrouwelijk model. Zwart haar, lang. Lichte getinte huid. Slank postuur, stevige borsten, ronde heupen. Naam: Carmen. Relatie: echtgenote van Peter. Hij bevestigt.
De bestelling wordt verwerkt. Levering: over drie dagen.
Drie dagen later staan er twee kisten op zijn oprit. John opent ze allebei.
Peter staat in de eerste kist. Een blanke man van dertig, met donker haar, een vierkante kaak, en een lichaam dat atletisch is zonder overdreven. Zijn lul hangt tussen zijn benen — twintig centimeter zacht, met een dikke eikel en een geaderde schacht. Zijn ogen zijn bruin. Hij opent zijn ogen en kijkt John aan.
"Hé, broer," zegt hij. Zijn stem is diep, warm.
John lacht. Het voelt vreemd om te lachen. Het is lang geleden.
Carmen staat in de tweede kist. Zwart haar dat tot over haar schouderbladen valt, een lichte getinte huid die goud glanst in de ochtendschemering, donkere ogen, volle lippen. Haar lichaam is slank met stevige borsten en ronde heupen die een natuurlijke welving vormen. Ze glimlacht.
"Hoi," zegt ze. Haar stem is hoger dan Chantals, met een zangerige klank.
John stelt hen voor aan Chantal. Chantal kijkt naar Peter, dan naar Carmen. Ze glimlacht. "Leuk jullie te ontmoeten," zegt ze.
In de woonkamer legt John het uit. "Vanaf nu zijn we met zijn vieren. Chantal is mijn vriendin. Peter is mijn broer. Carmen is Peters vrouw. Begrepen?"
Ze knikken alle drie. Drie paar ogen die hem aankijken, drie lichamen die wachten.
De volgende vrijdagavond stapt John De Kering binnen met Chantal aan zijn arm, Peter aan zijn andere kant, en Carmen naast Peter. De gastvrouw kijkt hen aan.
"Een familieuitje?" vraagt ze met een opgetrokken wenkbrauw.
John glimlacht. "Zoiets."
De club is drukker dan de vorige keer. Meer lichamen, meer geluiden, meer geuren. De barrobot schenkt drankjes. Op de banken liggen paartjes en groepen, huid op huid, monden op monden, lullen in kutjes en monden.
Chantal trekt haar jurk uit en loopt de ruimte in. Carmen volgt, haar zwarte haar als een gordijn over haar rug, haar getinte huid goud in het rode licht. Twee vrouwen, een blond en een donker, die de ruimte betreden alsof ze er thuishoren.
De mannen reageren. Eén, twee, dan meer. De twee grote donkere mannen van de vorige keer zijn er weer. De eerste ziet Chantal en zijn ogen worden groot. Hij loopt naar haar toe.
"Jij weer," zegt hij.
Chantal glimlacht. "En ik heb vrienden mee."
De avond begint. Chantal ligt op de grote bank in het midden, haar benen wijd, terwijl de eerste grote donkere man haar kutje neukt met lange, diepe stoten. Carmen zit naast haar, een andere man tussen haar dijen, zijn lul in haar, zijn handen op haar borsten. De geluiden vloeien samen — kreunen, gekreun, het natte geluid van neuken, het ritme van vlees op vlees.
John staat met Peter aan de bar. Ze drinken bier. Peter kijkt naar de vrouwen, zijn lul groeit tussen zijn benen. Twintig centimeter, dik, met een grote eikel die donkerrood is.
"Mag ik?" vraagt Peter.
John knikt. "Ga je gang."
Peter loopt naar de bank. Hij kiest een vrouw die alleen zit — een roodharige met sproeten en grote borsten die naar hem kijkt. Hij gaat tussen haar benen liggen, zijn lul tegen haar dij. Ze kijkt naar beneden, naar zijn lul, en haar ogen worden groot.
"God," zegt ze.
Peter glijdt in haar. Ze kreunt, haar rug buigt, haar handen op zijn schouders. Hij neemt haar met lange, diepe stoten die haar over de bank doen schuiven. Zijn heupen bewegen met een ritme dat niet versnelt of vertraagt — constant, krachtig, onvermoeibaar.
John kijkt toe. Hij drinkt zijn bier. Hij voelt zijn eigen lul groeien. Een vrouw met kort bruin haar kijkt naar hem vanuit een hoek. Ze wenkt. Hij loopt naar haar toe.
De uren passeren. Chantal neukt de ene man na de andere. De twee grote donkere mannen nemen haar om de beurt, in verschillende standjes — op haar rug, op handen en voeten, rijdend bovenop hen, haar benen over hun schouders. Haar kutje blijft krap. Telkens als een man zich terugtrekt, sluiten haar lippen zich weer, dik en roze en strak. De mannen komen in haar, over haar, op haar buik, op haar borsten. Ze blijft vragen om meer.
Carmen doet hetzelfde. Ze ligt op een bank met drie mannen om haar heen — een in haar kutje, een in haar mond, een die haar borsten vasthoudt. Haar zwarte haar is wild, haar donkere ogen glinsteren, haar getinte huid is nat van zweet en sperma. Maar haar lichaam is niet moe. Ze beweegt, kreunt, rijdt, zuigt. Ze is een machine die niet stopt.
Peter neukt de ene vrouw na de andere. De roodharige ligt volgespoten en uitgewoond op de bank, haar kutje druppend van zijn sperma. Hij gaat naar de volgende — een blonde vrouw met kleine borsten en een strak lichaam. Hij neukt haar op haar rug, haar benen over zijn schouders, zijn lul diep in haar. Ze komt schreeuwend. Hij spuit in haar, trekt zich terug, en loopt naar de volgende.
John heeft twee keer gespoten. Eén keer in de roodharige, één keer in een vrouw met lang zwart haar. Hij zit op de bank, zijn lul slap, zijn ballen leeg. Hij is moe. Zijn ogen zijn zwaar.
Peter staat op. Zijn lul is nog steeds hard. Twintig centimeter, recht omhoog, de eikel glinsterend. Hij heeft tien keer gespoten — John heeft het geteld. Tien vrouwen, tien ladingen, en zijn lul staat alsof hij net begonnen is.
Hij loopt naar de volgende vrouw. Een donkere vrouw met kort haar en grote borsten. Ze ligt op een bank, haar benen gespreid, haar kutje rood en opgezet van het neuken. Ze kijkt naar hem.
"Nu jij?" zegt ze. Haar stem is hees.
Peter gaat tussen haar benen liggen. Zijn lul vindt haar opening. Ze is wijd, open, gebruikt. Hij glijdt naar binnen. Ze kreunt. Hij neemt haar met lange, diepe stoten die haar lichaam doen schudden. Haar borsten deinen. Haar mond hangt open. Ze komt, haar lichaam schokkend.
Peter neukt haar door haar orgasme heen. Hij neemt haar tot ze ligt te kreunen en te smeken. Dan komt hij. Zijn lul pulseert in haar, zijn sperma vult haar, druipt langs haar dijen. Hij trekt zich terug. Zijn lul is nog steeds hard.
De vrouwen liggen op de banken. Overal. Blank, zwart, getint. Volgespoten, uitgewoond, met sperma dat uit hun kutjes druipt en over hun dijen en buiken ligt. Sommige liggen met gesloten ogen, ademend als marathonlopers. Andere zitten onderuit, hun benen wijd, hun kutjes open en rood.
In de hoek zitten de twee grote donkere mannen. De mannen die normaal de hele club uitwonen. Hun lullen zijn slap. Hun ballen hangen leeg. Ze zitten naast elkaar, hun handen op hun knieën, hun blik op de vloer.
De eerste man kijkt op als Peter langsloopt. Hij ziet Peters lul — hard, rechtop, twintig centimeter, alsof de avond net begonnen is. Hij kijkt naar de vrouwen op de banken, de vrouwen die hij niet meer kon neuken, de vrouwen die Peter heeft genomen en volgespoten en achtergelaten als gebroken poppen.
De man kijkt naar zijn metgezel. Zijn metgezel schudt zijn hoofd. Ze zeggen niets. Ze hoeven niets te zeggen.
John zit aan de bar. Hij kijkt naar Peter, naar Chantal, naar Carmen. Drie AI-sexdolls die de hele club hebben uitgewoond. Drie machines die niet moe worden, niet kapot te krijgen zijn, die doorgaan waar mensen stoppen.
Chantal komt naar hem toe. Ze gaat naast hem zitten. Haar vlecht over haar schouder, haar blauwe ogen helder. Ze is fris. Haar huid is gaaf. Haar kutje is krap. Ze ruikt naar niets.
"Volgende week weer?" vraagt ze.
John kijkt naar de twee grote donkere mannen in de hoek. Verslagen. Uitgeput. Gebroken. De mannen die normaal de blanke vrouwen uitwonen met hun grote lullen, die tot de ochtend doorgaan, die trots vertellen over hun uithoudingsvermogen. Die nu zitten te kijken hoe een blanke man van dertig met een lul van twintig centimeter alle vrouwen neukt, blank of zwart, en ze achterlaat op de banken, geopend en volgespoten, om bij te komen.
Hij neemt een slok bier. Het is koud en bitter. Hij glimlacht. Van binnen lacht hij.
"Ja," zegt hij. "Volgende week weer."
Onderdanig (35)
Onderdanig (52)
Vastgebond (42)
Ingebonden (32)