Ik ben Veerle, 33 jaar inmiddels. Ik ben getrouwd met Bart. We hebben geen kinderen, want ik heb me volledig gefocust op mijn carrière. Ik ben gestart als psychiatrisch verpleegkundige, maar werd na drie jaar al hoofdverpleegkundige. Ik ben dan ziekenhuiswetenschappen gaan studeren en daardoor kon ik doorgroeien tot afdelingshoofd. Dat was dan weer een mooie opstap naar een directiefunctie en recent werd ik gepromoveerd tot Clusterdirecteur Zorg.

Die snelle doorgroei zorgde niet alleen voor de nodige bewonderaars, er was ook veel afgunst. Vooral in het clusterdirectieteam zagen ze me niet graag komen. De oude mannen hebben het niet zo begrepen op mijn nieuwe ideeën. En mijn aanstekelijk enthousiasme heeft bij hen eerder een averechtse uitwerking. Mijn vlotte vrolijke babbel maken mij vlot toegankelijk en sommige mannen nemen dat wat te lekker. Maar dat is niet aan mij besteed. Meerdere waaghalzen hebben al een blauwtje opgelopen, en dat verhoogde mijn populariteit uiteraard ook niet.

Vandaag heb ik een overleg met meneer Janssens, de HR-manager van het cluster. We zijn echte tegenpolen. Hij is de man van de regeltjes, en in een overheidsinstelling zijn er nogal wat. Voor mij zijn regeltjes eerder een noodzakelijk kwaad. Ik vind dat je de mensen kansen moet geven op basis van hun werkervaring, niet op basis van een diploma. Daarover zijn we al vaak in conflict gegaan, waardoor er een permanente spanning tussen ons blijft hangen. Ik kijk er dan ook niet naar uit om naar zijn bureau te gaan. Ik heb bovendien geen idee waarover het dit keer zal gaan.

“Ik had U vorige week in Leuven verwacht. Ik was er gastspreker op de viering van 25 jaar Ziekenhuiswetenschappen. De aula zat nokvol.”. Janssens keek me met een vreemde blik aan.

“Ha, ik wist niet dat er een viering was. Anders was ik zeker komen luisteren”, repliceerde ik.

“Alle afgestudeerden waren nochtans uitgenodigd”, vervolgde Janssens, “maar daar hoor jij niet bij, heb ik ondertussen vernomen.”

Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik had die studies inderdaad niet afgemaakt, maar toch opgegeven dat ik het diploma behaald had. Ik hoopte op die manier, ondanks mijn jonge leeftijd, de functie van hoofdverpleegkundige te bemachtigen. En dat was me ook gelukt.

Hoe moest ik hierop reageren?

De stilte was ondraaglijk.

Janssens nam terug het woord. “Dat wil zeggen dat jij hier momenteel een functie uitoefent waarvoor je niet het vereiste diploma hebt. Dat betekent ontslag op staande voet. Bovendien heb je een valse verklaring afgelegd. Daartegen wordt een juridische klacht neer gelegd.”

De tranen sprongen in mijn ogen, uit pure machteloosheid. “Dat kun je me toch niet aandoen, meneer Janssens. Ik beloof dat ik voortaan uw richtlijnen strikt zal opvolgen. Geef me aub een kans.”

Janssens twijfelde. Hij had de mogelijkheid om zich van een lastig directielid te ontdoen, maar anderzijds zag hij ook de voordelen van een directielid dat voortaan steeds met hem zou meestemmen.

“U mag me echt vragen wat u wil, ik zal echt al uw instructies opvolgen”, probeerde ik hem over de streep te halen.

Het hielp, althans voorwaardelijk. “We gaan duidelijk afspreken”, zei Janssens, “zodra gij uw belofte niet nakomt, vraag ik bij de unief een verklaring op en gaat het ontslag onmiddellijk in.”

Ik kreeg al onmiddellijk enkele personeelsdossiers mee waarbij ik een grondige evaluatie steeds voor me had uitgeschoven, met de opdracht om die dossiers tegen het einde van de maand in orde te hebben.

Toen ik naar huis reed was ik opgelucht en gespannen terzelfdertijd. De confrontatie met Janssens had me diep geraakt. Ik was enerzijds blij dat ze niet onmiddellijk mijn kop had gekost, anderzijds keek ik erg op tegen de vele administratieve rompslomp die er zat aan te komen. Janssens zou me niet sparen, dat was duidelijk!

Terwijl ik ’s avonds wat ontspanning zocht bij de TV liep er een whatsappberichtje binnen…van Janssens…nog nooit gebeurd.

“Morgen draag je jouw outfit van het personeelsfeest”

Ik wist niet wat ik bij dat bericht moest denken. Ik vroeg hem of er speciaal bezoek kwam, of er een speciale activiteit was…want voor een gewone werkdag was die outfit wel te chique…en te bloot…

“Dit is een instructie!”, antwoordde hij mij.

Ik begon te beseffen welke richting dit uitging. Maar ik kon het niet geloven, toch niet van Janssens. Bovendien was dat niet het soort instructies waarover we een akkoord hadden. Ik voelde een verontwaardiging bij me opkomen en liet Janssens weten dat ik dit heel ongepast vond.

“Kom je morgen showen om 9u in mijn kantoor, anders ….”, was zijn enige antwoord.

Ik heb de hele nacht liggen piekeren. Wat is hij van plan? Zou hij mijn diplomafraude echt openbaar maken als ik deze instructie negeer? Durf ik het risico nemen.

Ik besloot om toch maar mijn outfit van het personeelsfeest aan te trekken, weliswaar met een golfje erover zodat mijn blote schouders bedekt zijn en een jas tot aan mijn knieën zodat mijn lange benen minder de aandacht trekken.

Stipt om 9u klopte ik op de deur van meneer Janssens en stapte ik zijn kantoor binnen. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik zag ook in zijn blik de spanning.

“Jas uit”, zei hij. Ik deed wat hij vroeg. “Golfje ook”, vervolgde hij. Ik legde mijn golfje naast mijn jas.

Janssens stapte op me af. Ik raakte in paniek. “Als je me durft aanraken, schreeuw ik hier de hele gang bij mekaar en ga ik naar de vertrouwenspersoon.”, riep ik met schelle stem. Het bracht Janssens in de war. Hij bleef staan. Even dacht ik dat ik de situatie overwonnen had, dat ik meer macht over Janssens had, dan hij over mij.

Maar Janssens viel snel op zijn pootjes en schakelde.

“Ik zal je niet aanraken, maar jij volgt wel mijn instructies. Anders neem ik vandaag nog contact op met de unief.” Hij zei het rustig, maar zelfverzekerd. “Akkoord?”, vroeg hij me.

Ik was opgelucht dat mijn grootste nachtmerrie vermeden werd. Ik had het gevoel er nog goed van af te komen. Het leek nog schappelijk te zullen verlopen.

“Akkoord!”, zei ik, alsof ik een verstandhouding bezegelde.

“Goed”, zei Janssens, “dan mag je nu even ronddraaien, zodat ik dat prachtige lijf van je kan bewonderen.” Het ging dus toch die toer op. Ik vond het ontzettend vernederend, maar kon er niet aan ontkomen.

Ik draaide me en voelde zijn begerige blik. Toen ik weer naar hem gekeerd stond, kwam meteen de volgende instructie. “Buig je voorover zodat ik meer inkijk heb.” Ik bukte, maar hield mijn handen op mijn borsten. “Handen naast jouw lichaam”, siste Janssens. Ik deed wat hij vroeg en hij zette een stap naar voor, zodat hij meer een beter kon zien. “Die tieten zien eruit zoals ik ze droomde”, zei Janssens. Ik kreeg een kleur. Ik schaamde me diep, maar voelde me ook wel vereerd met zijn opmerking.

Janssens ging achter me staan. “Buig nog dieper”, zei hij, “en zet die benen wat uit elkaar.” Ik voelde me enorm kwetsbaar. “Als je wil, kan je deze eerste sessie beëindigen, maar dan moet je nu jouw jurk optrekken en me jouw billen laten zien.” Ik twijfelde, maar koos het zekere voor het onzekere. Als ik dit kan stoppen, moet ik het doen, dacht ik bij mezelf.

Ik trok mijn jurk omhoog en showde mijn billen. Ik hoorde de sluiter van zijn gsm, maar het liet me onverschillig, als dit maar stopte.

“Goed”, zei Janssens, “hier stopt het voor vandaag. Nu we mekaar wat beter kennen, wil ik dat je me voortaan aanspreekt met mijn voornaam, “Roger”, ook als anderen in de buurt zijn. En ik zou het fijn vinden als voor en na iedere sessie, mekaar een kus geven.”

Ik weet niet wat me bezielde, maar ik draaide me naar hem toe, gaf hem een kus en zei “bedankt Roger”.