In deze verhalenlijn spelen volgende personen een rol. Ik ben Stijn, een man van midden de
veertig, getrouwd met Leen, 2 jaar ouder dan ik en wij hebben 2 kinderen van 17 en 20 jaar.
Hannes en Samira, onze skivrienden, beide rond de 50 en zij hebben ook 2 kinderen van
dezelfde leeftijd als onze kinderen. We gaan al een 10-tal jaren samen op skivakantie en
spreken geregeld af voor een gezellige avond of een weekendje.

In dit eerste verhaal gebeuren nog geen spannende dingen maar dit is een start van een reeks gebaseerd op de realiteit maar aangevuld met een deel van mijn fantasie.

Veel leesplezier!

Alles begon een aantal jaren geleden toen er bij Hannes een tumor gevonden werd. Bij de
operatie waren er complicaties waardoor hij in coma lag en eens daaruit, een zeer lange
revalidatie nodig was. Tijdens de coma stuurde ik regelmatig met Samira om op te volgen
hoe Hannes zijn toestand evolueerde en of we ergens hulp konden bieden. We wonen niet
in elkaars buurt wat maakt dat we niet gemakkelijk konden langsgaan, dus bleef het vooral
bij ondersteunende woorden en het uitzoeken van dingen die hen het leven gemakkelijker
konden maken. Het was ook nog eens Corona periode dus het bezoek voor Hannes werd
beperkt en er werd zeer strikt op toegezien. De berichtjes gingen vlot heen er weer en
werden telkens afgesloten met hartjes of een emoji met hartjes, op een puur
vriendschappelijke manier.
Tijdens de periode van Hannes zijn herstel zijn wij enkel met het gezin gaan skiën, en dat
was anders dan we gewoon waren. We misten het gezelschap van Hannes en Samira en de
kinderen misten hun maatjes waarmee ze leuke ski-avonturen konden beleven. Ook tijdens
die reis bleven we wel met elkaar berichten sturen en foto’s uitwisselen zodat ze er toch een
beetje bij waren.
Bij de revalidatie van Hannes was al snel gebleken dat de complicaties bij de operatie ervoor
gezorgd hadden dat hij een deel van zijn coördinatie vermogen en kortetermijngeheugen
verloren had. Dat leidde ertoe dat bewegingen trager gingen en hij heel veel opnieuw heeft
moeten aanleren, maar ook meermaals dezelfde dingen vraagt. Zeer spijtig om te zien, maar
we zijn allemaal blij dat hij er nog is want dat is het allerbelangrijkste. Die paar moeilijkheden
nemen we er zonder moeite bij. Al is dat voor Samira en hun kinderen natuurlijk niet zo
evident want zij worden hier dagelijks mee geconfronteerd, wat leidde tot de nodige
frustraties en dus weer berichten om haar te laten ventileren en raad te geven.
Een goed jaar later konden we eindelijk terug afspreken en de eerste keer dat we elkaar
terugzagen volgde er dan ook een zeer innige knuffel tussen ons vier. Aan de manier hoe
Samira me vastklampte voelde ik dat ze ons gemist had. Al snel werd duidelijk dat we een
van de weinige vrienden waren die hen in die moeilijke periode zo goed als konden hadden
ondersteund en er waren voor hen. Zelfs zogezegde vrienden die kortbij woonden, hebben
ze niet eens gezien of gehoord. Dat konden wij zeer moeilijk plaatsen.
Het was een heel gezellige avond waar veel werd bij gekletst en het ene emotionele moment
het andere afloste. Bij het hoofdgerecht kwam de uiteindelijke vraag van hen of ze nog eens
mee mochten gaan skiën met ons. Wat uiteraard geen enkel probleem was, maar het bracht
wel een aantal extra zaken met zich mee. Hannes was vroeger de man die de lange ritten
voor zijn rekening nam en door zijn toestand nu, kon hij dat niet meer. Samira zag het niet
zitten om zo lang te rijden met hun wagen en door het feit dat zij zelfstandige is en extra
zorgen had voor Hannes en de kinderen toen nog kleiner waren, kon ze ook niet meezoeken
naar verblijven of gebieden die interessant waren. Ik heb toen direct mijn diensten
aangeboden om alles uit te zoeken, van gebied tot verblijf tot het huren van een minivan
zodat zij niet zelf moesten rijden en we er vanaf het begin een leuke trip van konden maken.
Dat was voor ons een evidentie maar voor Hannes en Samira een enorme opluchting. Toen
we vertrokken die avond naar huis en Leen en Hannes al buiten bij de auto stonden, nam
Samira we in de gang nog eens stevig vast en drukte me op het hart dat ik een enorme
steun was geweest voor haar tijdens heel de moeilijke periode. Ik heb haar toen gezegd dat
ze me alles kon vragen of vertellen waar ze mee zat en dat we altijd zouden blijven kijken
hoe we konden helpen.
Ik heb uiteindelijk een kleinschalig pension geboekt in Oostenrijk waar Leen, de kinderen en
ik in de zomer al eens op vakantie waren geweest. Het is een rustig pension, waar vooral
gezelligheid primeert, met een lekkere keuken, mooie ruime kamers en dan nog eens een
sauna in de kelder ook. Zo moest niemand in de ochtend of in de avond staan koken en
konden we lekker aan tafel blijven zitten om te babbelen, over simpele dingen maar ook over
de moeilijkere gevoelige dingen als de kinderen naar de kamer waren om spelletjes te gaan
spelen. Één van die gevoelige onderwerpen was dat Hannes zijn karakter veranderd was en
Samira een deel van haar man van vroeger was verloren. Iets waar Leen en ik ons moeilijk
iets bij konden voorstellen, maar wat het wel direct beseften is dat het voor hen als koppel
moeilijk moet zijn. Wat we tegelijkertijd wel mooi vonden om te zien is dat dit hen er niet van
weerhield om elkaar terug te proberen vinden in een nieuwe manier van connecteren.
Tijdens een van de avonden, toen Hannes en Leen al gingen slapen, bleef ik met Samira
nog hangen in de bar voor een “slaapmutske”, een goeie Schnaps die ze op het pension zelf
stoken. Ik vertelde Samira dat Leen en ik het fantastisch vonden van haar dat ze Hannes
niet liet vallen en zoveel moeite doet om terug die verbinding te vinden bij elkaar als koppel,
en dat leidde tot tranen bij Samira. Ze nam me in vertrouwen en vertelde dat het moeilijkste
van alles het gemis aan intimiteit was. Want ook dat was veranderd in Hannes zijn ziekte en
herstel. De tumor has een deel van zijn hersenen aangetast en hoewel de liefde voor elkaar
en zeker nog is, was intimiteit moeilijker geworden. Een knuffel of een kus ging allemaal nog
maar de diepere intimiteit zoals vrijer was van zeer regelmatig ervoor teruggevallen tot niks
gedurende het laatste 1,5 jaar. Toen ze dit vertelde zag ik een gekrenkte vrouw voor mij
zitten op dat moment. Een vrouw die nood had aan intimiteit om zichzelf echt vrouw te
voelen. Ze voelde zich vooral moeder voor hun kinderen, en nog wel echtgenote voor haar
man, maar geen minnaar binnen hen als koppel. Dat stuk was weggevallen.
Ik heb haar vastgepakt in een warme en innige knuffel die lang duurde. Ik voelde aan alles
dat zij hier nood aan had en ze liet me dan ook niet direct los. Toen ze wel losliet waren
onze gezichten zeer dicht bij elkaar en beiden voelden we een zekere spanning hangen. Ik
heb toen de eerste stap gezet, heb haar gezicht in mijn beide handen genomen en heb haar
een kus gegeven op het voorhoofd, nog maar eens zeggend dat we er altijd zullen zijn voor
haar voor een gesprek, over welk onderwerp dan ook, voor taken die ze niet kan of voor een
goeie knuffel op tijd en stond. Met die boodschap hebben we de avond afgesloten en zijn we
naar onze kamer gegaan.
Op de trap naar onze kamer gingen mijn gedachten naar Leen en het feit dat ik blij ben dat
wij een goeie intieme band hebben als koppel, en me niet kon inbeelden dat die plotsklaps
volledig zou veranderen. Ik ben bij haar in bed gekropen en heb haar dicht tegen me
aangetrokken. Haar lichaam tegen het mijne, het voelen van haar huid tegen de mijne, haar
hartslag en ademhaling en haar reactie op mijn knuffel en arm rond haar middel en over
haar borst, deed ze nog verder in mijn cocon kruipen. Ze draaide zich even om en gaf me
nog een innige kus waarna ik sneller kon inslapen. Ik heb haar die nacht niet meer
losgelaten.


Blijf hangen voor het vervolg hierop