Sophie grijpt me bij mijn haar en trekt me omhoog uit het gras. Mijn knieën zijn nog wankel van het orgasme dat net door mijn lichaam gierde, maar haar grip is onverbiddelijk. Ze dwingt me rechtop te staan, mijn blote huid nog glimmend van zweet en haar eigen kutvocht dat over mijn gezicht is uitgesmeerd. De ochtendzon prikt nu feller op mijn vel, maar Sophie duwt me vooruit, dwingt me te wankelen over het gazon richting de dikke eik aan de rand van onze tuin. De schors is ruw en gebarsten, een oude reus die al jaren hier staat en nu getuige zal zijn van mijn vernedering.

"Ga staan," beveelt ze, haar stem laag en doordrenkt van die autoritaire macht die ze de laatste tijd zo perfect weet te spelen. Ze positioneert me met mijn rug tegen de stam. "Handen om de boom."

Ik gehoorzaam onmiddellijk, mijn polsen wikkelen zich om de dikke stam, mijn borsten persen tegen het hout. De schors is hard en schuurpapierruw tegen mijn gevoelige tepels, een directe herinnering aan mijn kwetsbaarheid. Ik hoor Sophie rommelen in de schuur die naast de tuin staat, even later komt ze terug met een stuk dik touw. Ze windt het snel en vakkundig om mijn polsen, strakker dan ik verwacht had. De vezels snijden licht in mijn huid en ik test de binding; er is geen ontsnappen mogelijk. Mijn armen zijn gevangen, mijn borstkas wijd open voor de tuin, mijn kont en kutje volledig blootgesteld aan de lucht.

"Perfect," fluistert ze, haar adem warm in mijn oor. "Je ziet eruit als een cadeautje dat klaar is om te worden uitgepakt."

Dan voel ik haar handen op mijn gezicht, een stof die over mijn ogen wordt getrokken. Een blinddoek. De wereld verdwijnt in een duisternis die plotseling veel zwaarder aanvoelt. Mijn adem stokt even in mijn keel. Zonder zicht wordt elk ander gevoel versterkt. De wind die langs mijn natte dijen waait voelt nu als een ijskoude hand die me streelt. Het geritsel van de bladeren in de bomen klinkt als het fluisteren van een menigte toeschouwers.

"Sophie," begin ik, mijn stem trillend.

"Stil," snauwt ze. "Geen woord. Je mag alleen maar voelen."

Ik hoor haar stappen zich verwijderen op het grindpad. Het kletteren van stenen onder haar voeten is het enige geluid. Ik sta alleen, vastgebonden aan een boom, blind en naakt in mijn eigen tuin. De onzekerheid is een fysieke gewicht in mijn maag. Wie kijkt er toe? De buren aan de overkant hebben een balkon op de eerste verdieping; als ze nu naar buiten zouden kijken, zouden ze me zien. Een slet, vastgebonden, wachtend op gebruik. Het idee stuurt een golf van hitte door mijn kut, gemengd met een scherpe, doordringende angst. Ik hoor een auto die langs de straat rijdt, het motorgeluid dempend en dan weer luider wordend. Is het de postbezorger? Een wandelaar met een hond? Het geluid van een hond die blaft in de verte doet me in elkaar krimpen. Mijn hart bonst zo hard dat ik het in mijn oren kan horen.

De tijd verstrijkt langzame. Elke seconde die verstrijkt zonder dat Sophie terugkomt, verlengt de spanning. Ik voel een druppel zweet van mijn voorhoofd langzaam naar beneden lopen, over mijn wang, mijn hals, uiteindelijk verdwijnen in de holte van mijn sleutelbeen. Mijn tepels verharden in de frisse lucht, wrijvend tegen de schors elke keer dat ik ademhaal. Ik ben hyperbewust van mijn eigen lichaam, van de opening van mijn kutje die nog steeds lichtjes openstaat van het vingeren eerder, van de wijdstand van mijn benen die ik onbewust heb aangenomen om balans te houden.

Dan, plotseling, het geluid van voeten op het gras. Dichterbij. Maar is het Sophie? De geur van haar parfum is er nog niet. Mijn adem versnelt. Ik luister naar het ritme van de stappen. Het zijn haar stappen, dat herken ik nu, maar de opluchting is slechts momenteel. Ze stopt direct achter me. Ik voel haar warmte vlak voor mijn rug, maar ze raakt me niet aan.

"Weet je," zegt ze, haar stem klinkt alsof ze van een afstand toekijkt, "iedereen kan nu langslopen. Je zou het niet eens weten. Ik zou iemand kunnen uitnodigen om naar je te kijken. Om te zien wat voor een slet je bent."

Ik kreun zachtjes, mijn heupen maken een onvrijwillige beweging naar achteren, zoekend naar contact. "Nee... alsjeblieft..."

"Jazeker," gaat ze verder, en ik hoor het klotsen van vloeistof, misschien in een glas, of het kraken van ijs. "Je bent hier voor iedereen. Maar voor nu... ben je van mij."

Iets kouds raakt mijn schouder plotseling. Het schrikt me zo erg dat ik tegen de boom schreeuw, mijn lichaam trekt zich samen in een reflex van de kou. Het is een ijsblokje. Het smelt direct tegen mijn huid, een klein, koud pad van water dat naar beneden loopt over mijn rug, langs mijn wervelkolom. Sophie duwt het ijs langzaam naar beneden, een traag, martelend tempo. De kou is een scherpe contrast met de warmte van mijn lichaam en de brandende zon. Ze volgt de lijn van mijn ruggengraat tot net boven mijn billen, waar ze het ijsblokje in cirkels beweegt.

Jeuk en kou mengen zich. Mijn huid krijgt kippenvel, de haartjes gaan overeind staan. Ze trekt het ijs terug naar boven, over de zijkant van mijn ribbenkast. Het water stroomt langs mijn zijkant, koud en kleverig. Ik hijg, mijn hoofd hangt naar achteren, steunend op de blinddoek, volledig overgeleverd aan de sensatie. Ze brengt het ijs naar voren, naar mijn borst. De kou raakt de zachte huid onder mijn borst, langzaam omhoog kruipend naar mijn tepel.

"Ah!" gil ik als het ijs mijn harde tepel raakt. De intense kou voelt als brandend, zenuwen die schreeuwen onder de temperatuurschok. Ze speelt ermee, duwt het ijsblokje tegen mijn tepel, draait het, laat het smeltwater over mijn borst lopen en druppelen in de richting van mijn andere borst. Mijn tepel wordt zo koud dat het pijn doet, een doffe, stekende pijn die tot diep in mijn borstkas reikt. Sophie wrijft ermee, hard, wrijvend met het bevroren blokje over mijn gevoelige huid totdat mijn tepel rood en geïrriteerd aanvoelt, kloppend van de bloedtoevoer die probeert de kou te compenseren.

"Koud?" vraagt ze vals. "J-ja... zo koud..." "Goed. Dan warmen we je wel even op."

Ik hoor het schuiven van een lucifer. De geur van zwavel en daarna de geur van kaarsvet. Mijn spieren spannen zich aan. Ik weet wat er komt, maar ik kan me niet voorbereiden. Eerst voel ik de warmte van de vlam vlakbij mijn huid, de hitte die me waarschuwt. Dan, zonder waarschuwing, voel ik de eerste druppel hete was op mijn andere schouder landen.

"Shit!" schreeuw ik, mijn lichaam trekt zich samen tegen de boom. De pijn is scherp en direct, een kleine brandplek die direct afkoelt maar de zenuwen trillen. "Stil," herhaalt ze, en er volgt nog een druppel. En nog een. Ze laat de was in een rechte lijn over mijn schouderblad lopen, parallel aan het pad dat het ijs net heeft afgelegd.

Het contrast is verwarrend voor mijn hersenen. Links op mijn rug voel ik de nageur van het ijs, een koud, nat spoor dat langzaam opwarmt. Rechts voel ik de stollende was, een harde, warme korst die vastzit aan mijn huid. Sophie bespeelt me als een instrument. Ze brengt het ijsblokje naar voren, naar mijn maag, en duwt het hard tegen mijn navel. Ik kreun, mijn buikspieren trekken samen, probeer het ijs te ontvluchten, maar er is geen weg. Ondertussen houdt ze de kaars boven mijn andere borst.

De was druppelt nu sneller. Plats, plats, plats. Elk druppeltje is een kleine messteek van hitte. Ze richt zich op mijn tepel, de nog niet door het ijs gemartelde. De eerste druppel landt precies op de tepelhof. "Godverdomme!" jammer ik. Mijn benen trillen, mijn knieën geven bijna door onder de combinatie van pijn en opwinding. De was bedekt mijn tepel, vormt een kleine, harde kap over de gevoelige punt. De hitte wordt gevangen, blijft doorgloeien, langzaam afkoelend maar de zenuwen blijven prikkelen.

Sophie lacht zachtjes, een donkere, gemoedelijke lach. "Kijk naar je, slet. Je houdt ervan. Je kutje wordt er nat van."

Het is waar. Ik kan het voelen. De vloeistof lekt uit mijn spleet, loopt over mijn binnenste dijen. De mix van pijn, de angst voor ontdekking, de totale overgave... dit alles werkt als een drug. Sophie trekt het ijsblokje van mijn maag naar beneden, richting mijn schaamstreek. De koude druppels volgen de lijn van mijn buik, naar beneden naar mijn kale schaamlippen. Ik adem in, mijn buik intrekkend, anticiperend op de schok.

Ze duwt het ijs tegen mijn clitoris. De kou is elektrisch, een explosie van sensatie die door mijn hele bekken schiet. "Nee! Te koud!" "Jazeker," sist ze, en tegelijkertijd brengt ze de kaars naar boven, richting mijn andere dij.

De was landt op mijn gevoelige binnenste dij, vlak bij mijn kutje. De hitte straalt naar mijn lippen, terwijl het ijs mijn clitoris blijft martelen. Ik kreun onophoudelijk nu, een lang, grommend geluid dat diep uit mijn keel komt. Mijn heupen bewegen zich onwillekeurig, wrijvend tegen de boomstam, zoekend naar een ritme, een ontsnapping, of meer stimulatie, ik weet het niet meer.

"Je bent zo mooi als je lijdt," mompelt ze, dichterbij komend. Ik voel haar adem in mijn nek, haar borsten die mijn rug raken, hard en puntig. Ze schuurt haar lichaam tegen het mijne, de was op mijn huid schuurt tegen haar zachte vel. Ze kust mijn nek, bijt zacht in mijn oorlel, terwijl ze de kaars lager houdt.

De was druipt nu direct op mijn schaamlippen. De pijn is intens, scherp en brandend, maar de hitte wordt gevolgd door een doffe, kloppende warmte die zich verspreidt. Het ijsblokje smelt in haar hand, het water vermengt zich met mijn opwinding en de was op mijn dijen. Het is een warboel van sensaties: kou, hitte, pijn, genot, die mijn zintuigen overbelast.

"Beveel me," fluistert ze, haar tong die mijn oor binnenglijdt. "Beveel me om te stoppen, of beveel me om door te gaan." Ik kan niet spreken. Mijn adem hapert, mijn keel is droog. "Meer... alsjeblieft... meer..."

Het is wat ze wilde horen. Ze duwt het restant van het ijsblokje in mijn kutje, de kou die mijn binnenste doet samentrekken. Ik gil, mijn rug kromt zich zo ver als de touwen toelaten. De kou is diep, indringend. Maar voordat ik kan wennen, voel ik de kaars weer. Ze laat de was in een steady stream over mijn buik lopen, richting mijn navel, een warme rivier die de kou van het ijs tegenkomt.

Mijn lichaam trilt heftig. De overprikkeling is bijna te veel. Elk zenuwuiteinde in mijn lichaam schreeuwt om aandacht. Mijn tepels zijn hard en pijnlijk, bedekt met was en ijskoude resten. Mijn kut is een natte, koude, brandende chaos. Ik hang zwaar aan de touwen, mijn benen zijn zwak, maar de opwinding houdt me overeind. Het besef dat ik hier sta, in de open lucht, waar iedereen me kan zien, horen, ruiken... het voedt het vuur in mijn onderbuik.

Sophie stapt naar voren, nu voor me. Ik kan haar niet zien, maar ik voel haar handen op mijn gezicht. Ze trekt mijn hoofd omhoog. "Je bent een vieze slet, Lara. Je wilt dat de hele wereld dit ziet."

"Ja," fluister ik, mijn stem gebroken. "Ik wil het..."

Ze grijpt mijn tepels, hard, knijpt in de was die eraan vastzit en wrijft het los. De pijn is scherp, een mix van het afpellen van de was en het knijpen in mijn gevoelige huid. Ik kreun, tranen wellen op onder mijn blinddoek en doorweekt de stof. Ze trekt aan mijn tepels, strekt ze, gebruikt ze als handvaten om me te hekken. "Dit lichaam is van mij," zegt ze, en er zit geen vraagteken in haar stem.

Ze laat de kaars zakken, nu vlakbij mijn borstbeen. De warmte is intens. Ik weet dat ze gaat druppelen. Ik span me voor, maar de druppels vallen op een plek waar ik het niet verwachtte, direct op mijn sleutelbeen. De was stroomt in de holte, verzamelt zich daar, een hete poel die mijn huid verbrandt. Ik kreun, mijn hoofd gaat naar achteren, mijn keel blootgelegd.

Sophie kust me, hard en agressief, haar tong dwingt mijn lippen open. Ze proeft me, neemt mijn adem weg, terwijl ze met haar vrije hand tussen mijn benen glijdt. Ze voelt het natte, koude ijs in mijn kut, en duwt er een vinger naast. De vinger is warm, een verademing tegen de kou, maar de stretching is pijnlijk. Ze begint te vingeren, hard en snel, terwijl ze de kaars naast mijn gezicht houdt. Ik voel de hitte van de vlam op mijn wang, zie de roodachtige gloed door de stof van de blinddoek.

"Kom voor me," beveelt ze. "Kom als een slet die vastgebonden is aan een boom."

Haar vingers rammen in mijn gat, de kou van het ijs en de warmte van haar vingers botsen. Duim drukt op mijn clitoris, wrijvend over het gevoelige knopje. De was op mijn lichaam koelt af, vormt een harde, knapperende tweede huid die elk van haar bewegingen versterkt. De geluiden van de tuin; het geritsel van bladeren, het verre verkeer, een vogel die fluit—worden één met mijn eigen kreunen en het natte geluid van haar vingers in mijn kutje.

De opbouw is onvermijdelijk. De pijn van de was en het ijs heeft zich omgezet in een doffe, kloppende hitte die door mijn hele lichaam glijdt. Mijn spieren spannen zich aan, ik trek aan de touwen, de schors schraapt mijn huid ruw. Ik ben een dier, een wezen van pure sensatie.

"Ja... ja... ik ga... ik ga..." hijg ik.

"Doe het!" schreeuwt ze, en ze bijt in mijn nek, hard.

Het orgasme slaat toe als een storm. Mijn hele lichaam trilt, mijn benen schokken, mijn kut spast rond haar vingers. Ik schreeuw, een lang, rauw geluid dat door de tuin echoot. De was op mijn lijf barst bij de beweging, de korstjes vallen af, maar ik voel het nauwelijks. Ik word meegesleept in een golf van genot die me blind en doof maakt voor alles behalve de sensatie in mijn kut en de pijn in mijn tepels.

Sophie haalt haar vingers weg net als de golf begint af te nemen, me rillend en hijgend achterlaten tegen de boom. Mijn benen geven bijna door, alleen de touwen houden me overeind. Ik voel het ijs langzaam smelten en lekken uit mijn kut, koud water dat over mijn benen loopt en vermengt met de was op de grond.

"Goed meisje," zegt ze, haar stem nu zachter, bijna lief. Ze streelt mijn wang, veegt de tranen weg onder de blinddoek. "Je hebt het zo goed gedaan."

Maar ze is nog niet klaar. Ik hoor haar weer weglopen. De angst komt terug. Wie komt er nu? Wat gaat ze doen? Het onbekende is erger dan de pijn. Ik hoor het geluid van iets dat wordt neergezet op een stoeprand of tafel. Iets zwaars. Dan, het geluid van een rits. Of is het een schaar?

Mijn adem versnelt weer. "Sophie?" Geen antwoord. Alleen het geluid van de wind. Ik sta er weer alleen, mijn lichaam getekend door was en ijs, mijn geest volledig opengebroken voor haar wil. De tuin voelt groter, gevaarlijker. Elke schaduw die ik me voorstel achter de blinddoek is een potentiële toeschouwer. Elke geluid die ik hoor is iemand die me bekijkt.

Dan voel ik iets anders. Niet koud, niet heet. Maar zacht. Een veer? Een kwast? Het streelt langzaam over mijn arm, van mijn pols naar mijn elleboog. Het kietelt, maar op een manier die mijn huid direct overgevoelig maakt. Ik trek mijn arm samen, maar de touwen houden me vast. De streling gaat verder, over mijn schouder, langs mijn nek, naar beneden naar mijn borst.

Het is een zachte, tedere aanraking in contrast met de brute kracht van hiervoor. Het kalmeert me bijna, totdat de kwast plotseling over mijn tepel gaat, die nog steeds pijnlijk is van de was. De zachte haren prikkelen de geïrriteerde huid, een nieuwe vorm van marteling die me doet gillen. Sophie speelt met me, gebruikt de kwast om de was op mijn huid te traceren, de randen van de brandplekken te beroeren.

"Zie je," zegt ze plotseling weer vlakbij mijn oor, "ik kan je ook breken met zachtheid."

De kwast gaat lager, over mijn buik, naar beneden naar mijn dijen. Ze kust en kietelt, zenuwen die al overprikkeld zijn door pijn nu opnieuw geactiveerd worden voor genot. Het is bijna ondraaglijk. Mijn adem komt in schokjes. Ik wil weg, maar ik wil ook meer. De dualiteit van mijn verlangens, de totale verwarring van mijn lichaam, is waar ze naar op zoek was.

Ze stopt. De stilte is weer erger dan de aanraking. Ik hoor haar weer iets oppakken. De geur van iets scherps,... alcohol? Desinfecterend middel? Of is het gewoon de geur van de was?

"Je hebt geluid gemaakt, Lara," zegt ze, haar stem weer streng. "Heel hard. Als de buren het niet hebben gehoord, dan zijn ze doof."

Mijn wangen branden van schaamte. Ik weet dat ze gelijk heeft. Ik ben luid geweest. Ik heb me blootgegeven aan de hele wereld.

"Ik denk dat we moeten zorgen dat je niet meer kunt schreeuwen," besluit ze.

Ik voel haar handen op mijn kin. Ze duwt mijn mond open. Ik weet wat er komt, maar ik gehoorzaam. Er wordt iets in mijn mond geduwd—een bal, groot en zacht, met riempjes die achter mijn hoofd worden vastgemaakt. Een gag. Ik kan alleen nog maar onbegrijpelijke geluiden maken, mijn stem gedempt tot een nietszeggend mompelen. De speeksel begint al te verzamelen, loopt langs mijn lippen.

"Dat is beter," zegt ze tevreden. "Nu kunnen we echt beginnen."

De blinddoek, de gag, de touwen... ik ben volledig geïmmobiliseerd, gereduceerd tot een puur fysiek object. De enige dingen die nog bestaan zijn mijn huid, mijn zintuigen, en wat Sophie met me doet.

En dan voel ik het weer. De kou. Maar dit keer is het geen ijsblokje. Het is iets anders. Iets dat koud is maar niet smelt. Metaal? Een mes? Mijn hart stopt even met slaan. De angst is nu reëel. Het koude metaal legt zich tegen mijn wang, glijdt langzaam naar beneden naar mijn hals. Het is bot, maar de kou is angstaanjagend.

Sophie laat het mes over mijn huid glijden, over mijn sleutelbeen, naar beneden naar mijn borst. De rand ligt vlak langs de rand van de was op mijn borst. Ik durf nauwelijks te ademen, bang om het mes in mijn huid te duwen. Ze speelt met de angst, het mes glijdt onder mijn borst, tilt hem lichtjes op, de koude steel raakt de zachte huid onderaan. Het is een psychologische marteling, zo erg als de fysieke.

"Je bent zo bang," merkt ze op, haar stem klinkt opgewonden. "Ik kan het ruiken."

Ze trekt het mes weg en ik adem uit, een lange, hijgende zucht door mijn neus. Maar de opluchting is van korte duur. Het ijsblokje is terug. Of een nieuwe. Hij wordt op mijn rug gelegd, vlak boven mijn billen, en begint langzaam naar beneden te smelten. Het water loopt in de bilnaad, koud en prikkelend. Sophie volgt het water met haar hand, haar vingers spreiden mijn billen, het water duwend naar mijn anus.

De koude vloeistof raakt mijn kleine, strakke gaatje. Ik trek mijn billen samen, een reflex, maar Sophie dwingt ze open. Ze duwt een vinger tegen mijn anus, de koude smeerolie van het ijs maakt het glad. De druk neemt toe, haar vinger glijdt naar binnen. Het is een onnatuurlijk, koud gevoel, een invasie die me doet trillen.

"Je kontje is zo strak," mompelt ze. "We moeten daar wat aan doen."

Ze werkt haar vinger heen en weer, rekt mijn anus langzaam open. De kou is intens, maar de beweging creëert wrijving die langzaam in warmte verandert. Ik kreun achter de gag, het geluid dof en vernederend. Ik voel me zo vuil, zo gebruikt. Gebonden aan een boom, blind, gemuilkorfd, met een vinger in mijn kont en was op mijn tieten.

Sophie haalt haar vinger weg en ik voel me plotseling leeg. Maar dan voel ik iets anders. Iets groters. De koude steel van het mes? Nee, het is iets anders. Het is de steel van de kaars. De was is hard geworden, een dikke, cilindrische vorm. Ze duwt de steel van de kaars tegen mijn anus.

"Nee..." probeer ik te zeggen, maar het komt eruit als "Mmmph!"

"Jazeker," sust ze. "Je gaat dit nemen. Voor mij."

Ze duwt. De kaars is dik, dikker dan haar vinger. Mijn ring weigert eerst, maar de combinatie van het ijskoude water en de druk dwingt me open. Langzaam glijdt de kaars naar binnen. De koude was in mijn kont is een bizar gevoel, een volheid die me uit elkaar doet lijken. Ik voel elke millimeter, de textuur van de was, de vorm van de kaars. Sophie duwt hem dieper tot de rand van de kaars mijn billen raakt.

"Prachtig," zegt ze. "Je bent zo vol."

Ze draait de kaars, de beweging stuurt schokgolven door mijn lichaam. De koude was wrijft tegen mijn binnenkant, tegen mijn prostaat of de zenuwuiteinden daar. Het is een diepe, zware sensatie die me doet hijgen. Ze laat de kaars zitten, een prop van was die me openhoudt.

Nu richt ze zich weer op mijn voorkant. Ik hoor het geluid van een aansteker. De kaars in mijn kont... gaat ze die aansteken? Paniek grijpt me naar de keel. Maar ze steekt een nieuwe kaars aan. De geur van rook en paraffine vult mijn neusgaten.

"Nu," zegt ze, "gaan we spelen met vuur."

Ze houdt de brandende kaars dicht bij mijn huid, boven mijn borsten. Ik voel de hitte, zie de oranje gloed door de stof. De angst is nu constant, een knoop in mijn maag. Maar tegelijkertijd voel ik een opwindende, donkere hunkering. Ik wil het branden voelen. Ik wil het litteken van haar bezit.

De eerste druppel valt op mijn rechterborst, precies op de rand van de was die er al zit. De hitte is anders nu, scherper, directer. Ik kreun, mijn lichaam trilt. Een tweede druppel volgt, direct op mijn tepel. De pijn is explosief, maar wordt gevolgd door een golf van genot die door mijn kut stroomt. Mijn kutje samentrekt, alsof het reageert op de pijn op mijn borst.

Sophie ziet het. "Je houdt ervan, slet. Je bent een pijn-slet."

Ze druipt de was in een patroon over mijn borst, een willekeurige kunst van hitte. Mijn huid is bedekt met rode stippen en witte korstjes. De sensatie is overweldigend, een mix van brandende pijn en doffe naheid. Ik kan niet meer onderscheiden waar de pijn eindigt en het genot begint. Het is alles.

Ze brengt de kaars lager, naar mijn maag. De was valt in een lijn van mijn navel naar mijn schaambeen. De hitte volgt de lijn van het ijsblokje van eerder. De contrast is perfect. De was koelt af op mijn huid, vormt een harde laag die mijn bewegingen beperkt, mijn huid vastzet in een masker van pijn.

"Je bent zo mooi," fluistert ze, en ze kust de was op mijn maag. Haar lippen zijn warm, een contrast met de koude was. Ik kreun in haar mond, mijn tong droog achter de gag.

Ze stapt terug. Ik sta er, een beeld van vernedering en opwinding. Vastgebonden, blind, gemuilkorfd, bedekt met was, met een kaars in mijn kont. De tuin is stil, behalve mijn eigen zware ademhaling en het geritsel van de bladeren. Ik ben alleen, maar ik voel me nooit zo levend als nu.

"Ga maar staan," zegt ze plotseling. "Ik ben klaar met je... voor nu."

De teleurstelling is fysiek, een leegte in mijn maag. Ik wil meer. Ik wil dat ze me verder duwt, dat ze me breekt. Maar ze is de meesteres. Ze beslist.

Ik voel haar handen aan de touwen. Ze maakt ze los. Mijn polsen zijn vrij, maar ik kan ze nauwelijks bewegen. De bloedsomloop stroomt terug, tintelend en pijnlijk. Ze haalt de gag uit mijn mond. Ik slik, mijn kaak pijnlijk stijf.

"Bedank me," beveelt ze.

"Bedankt, Meesteres," fluister ik, mijn stem schor.

"Goed meisje."

Ze trekt de blinddoek langzaam af. Het licht is fel, mijn ogen moeten wennen. Wanneer ik eindelijk kan zien, sta ik oog in oog met Sophie. Ze glimlacht, een wilde, voldane glimlach. Ze kijkt naar mijn lichaam, naar het patroon van was op mijn huid, naar de kaars die nog steeds in mijn kont steekt.

"Je ziet eruit als een kunstwerk," zegt ze. "Mijn kunstwerk."

Ze kust me, zacht en teder. Het is een contrast met de brutaliteit van hiervoor, een herinnering dat er zorg is tussen de pijn. Ik leun tegen haar aan, uitgeput en voldaan. De tuin draait om me heen, maar ik voel me gegrondvest. Ik ben haar slet. En ik zou niets anders willen zijn.

Wordt vervolgt

x
Bjarne