Elf weken.

Elf weken op het randje. Elf weken metaal. Elf weken waarin Thomas steeds stiller werd en steeds groter, en niemand precies wist wat er onder de kooi gebeurde tot Elena op een dinsdag in december de sleutel omdraaide voor de wekelijkse controle.

Het device ging open.

Het werd heel stil in de slaapkamer.

* * *

"Marie," zei Elena. Haar stem was raar. "Haal je lintmeter."

Marie kwam de trap op met het gele rolletje uit de keukenlade. Het ding waarmee ze stoffen mat en tafellopers en, één keer, de diameter van een taartvorm.

Ze gaf het aan Sofia. Sofia was die middag toch al langsgekomen. Iris lag op bed, nog voorzichtig met haar borstkas, zes weken na de operatie, in een zachte bh die niets samendrukte.

Sofia rolde de meter uit.

Thomas lag op zijn rug. Naakt. Zijn pik lag zwaar over zijn buik, half hard, en hij was... anders. Dikker. Langer. De huid gespannen. De aderen dikker. De kop donkerder.

Sofia legde het uiteinde van de meter bij de wortel. Rolde uit. Langs de schacht. Langs de kop. Verder. Verder.

Ze keek naar het getal.

Ze keek nog eens.

"Zestig," zei ze. "Dat past in geen enkele mens. Ik ga het toch proberen."

* * *

Even was het stil.

Toen begon Elena te lachen. Iris ook, voorzichtig, met haar hand op haar bh. Marie snoof. Thomas legde zijn arm over zijn ogen.

"Ik solliciteer," zei hij tegen het plafond, "als tuinslang."

Sofia legde de meter naast hem neer. Het gele lint lag over het witte laken.

"Mag ik?" vroeg ze.

"Je mag alles," zei Thomas. "Behalve zeggen dat het zestig is. Dat woord is vanaf nu verboden in dit huis."

"Zestig," zei Sofia.

* * *

Ze probeerde het.

Met twee handen. De ene boven de andere, en dan nog haar vingers eroverheen, en er stak nog steeds een handbreed bovenuit. Ze boog zich voorover en nam de kop in haar mond. Haar lippen rekten. Haar kaak deed pijn. Ze kwam niet verder dan de rand van de glans.

Ze liet hem los. Een draad speeksel.

"De helft," zei ze, "was al een uitdaging."

Thomas bloosde.

Hij bloosde echt. Over zijn wangen. Over zijn borst. Marie had hem nog nooit zien blozen. Niet bij de taart. Niet bij de risotto. Niet toen Iris voor het eerst "ik wil dat je kijkt" zei.

Nu wel.

Ze lachen met me, dacht hij. Toch?

Elena zag het. Ze ging naast hem liggen en kuste zijn schouder.

"Het is van jou," fluisterde ze. "Niet van de kliniek. Van jou. En wij zijn niet bang."

Hij knikte. Hij glimlachte. Het glimlachen kostte moeite.

Onder Sofia's handen was hij nog steeds niet helemaal hard. Dichtbij. Zwaar. Pulserend. Maar niet die steenachtige stijfheid van vroeger. Het device had iets gegeven. Het had ook iets weggenomen.

Ze probeerde het nog eens. Op een andere manier. Ze ging half op hem liggen, zijn pik tussen haar borsten, en duwde ze met haar handen dicht om hem heen. Zelfs zo stak hij er bovenuit. Ze likte wat ze kon bereiken. De kop. De eerste centimeters. Haar speeksel liep tussen haar borsten door, over zijn schacht, in het grijze haar aan de wortel.

Thomas floot door zijn tanden.

"Dit," zei hij, "is vernederend op een manier die ik niet op mijn verlanglijstje had staan."

"Je vindt het geil," zei Sofia tegen zijn buik.

"Ik vind het geil," gaf hij toe.

Iris kwam dichterbij, voorzichtig met haar bh, en legde haar hand op zijn dij.

Marie rolde de lintmeter weer op. Stopte hem in haar schortzak.

"Ik ga er soep van maken," zei ze. "Van dit getal. Een soep van zestig."

"Verboden woord," bromde Thomas.

"Tachtig," zei Marie. "Ik rond af."

* * *

Het licht viel schuin door de gordijnen op het bed, en de kamer was stil op hun adem na. Marie haalde de lintmeter toch weer uit haar schortzak. "Omtrek," zei ze. "Voor de volledigheid. Ik meet ook altijd de hoogte én de doorsnee van een taartvorm."

Ze legde het lint om hem heen, net onder de kop. Sofia keek mee over haar schouder. Iris boog zich voorover, voorzichtig met haar verband onder de bh.

"Zeg het," zei Sofia.

"Nee," zei Marie. "Dat getal is ook verboden. Ik zeg alleen dit: mijn pols past er twee keer in."

Ze legde haar pols ernaast om het te bewijzen. Het klopte bijna. Iris lachte zo hard dat ze haar hand tegen haar borst moest drukken.

"Ik wil hem vasthouden," zei Iris. "Alleen vasthouden. Mag dat?"

Thomas haalde zijn arm van zijn ogen. Hij knikte. Zijn wangen waren nog steeds rood.

Iris sloot haar hand om hem. Haar vingers kwamen niet rond. Ze keek naar haar eigen hand alsof ze die voor het eerst zag. "Godverdomme," zei ze zacht. "Thomas."

"Een monument," zei Marie.

"Ik lig hier wel," zei Thomas.

Elena streelde zijn haar. Sofia ging naast Iris zitten en legde haar hand op die van haar tante. Ze keken elkaar aan. Sofia was de eerste die grijnsde.

"Ik wil weten hoeveel er in mijn mond past," zei ze. "Echt. Niet als grap. Ik wil het weten."

Elena keek naar Thomas. Thomas keek naar het plafond, en toen naar Sofia, en toen knikte hij.

"Langzaam," zei Elena. "En jij zegt het als het te veel is. Jij, Thomas. Niet zij."

"Ik zeg nooit dat het te veel is," zei Sofia.

"Daarom zeg ik het tegen hem."

* * *

Sofia ging op haar knieën tussen zijn benen. Ze nam de kop in haar mond, en toen meer, langzaam, centimeter voor centimeter, tot haar kaak zichtbaar protesteerde. Speeksel liep langs haar kin over haar handen naar zijn ballen.

Ze probeerde dieper. Hij stootte tegen haar gehemelte. Ze kokhalsde zacht en bleef, ogen waterig.

"Sofia," zei Thomas.

Ze stak één vinger op. Wacht. Ze ademde door haar neus. Toen liet ze hem langzaam los, met een draad spuug van haar lip naar de kop.

"Tot hier," zei ze schor. Ze legde haar duim op de schacht, een paar vingers onder de rand. "Daar zat mijn keel. Onthoud het. Volgende keer verder."

"Mijn beurt," zei Marie.

Hij keek naar beneden en zag ze allemaal: Sofia met natte lippen en tranen in haar ogen, Iris met haar hand om zijn wortel, Elena met haar mond op zijn buik. Vier vrouwen om hem heen, en het enige wat ze wilden was meer van hem. De druk zat diep onderin. Het was bijna te veel.

Sofia schoof opzij. Marie knielde, stapelde haar handen onder haar mond, en zoog hem met de rust van iemand die dit al eens had gedaan, op een verjaardag, met een kaars ernaast. Ze kwam niet verder dan Sofia. Ze probeerde het niet eens.

"Ik ben niet ambitieus," zei ze toen ze lucht haalde. "Ik ben grondig."

Iris lachte, en zat op haar knieën naast hem met haar hand tussen haar eigen benen, over de stof van haar broekje.

"Iris," zei Elena.

"Ik weet het. Ik mag niks. Zes weken." Iris beet op haar lip. "Ik mag wel kijken. Dat heb ik hier geleerd."

Thomas' adem hakte. Er liep een dikke draad voorvocht uit de kop naar zijn buik.

"Niet komen," zei Elena zacht. "Nog niet. Je bent elf weken braaf geweest. Verpest het niet voor één mond."

"Drie monden," zei hij.

"Bijna vier," zei Elena, en knielde als laatste. Ze nam hem dieper dan Sofia had gedurfd, keel open, ogen op hem, tot er speekselbelletjes langs haar lippen braken. Ze bleef tot hij trilde. Toen trok ze terug.

"Goed zo," zei ze. "Onthoud dit gevoel."

Ze kuste Marie, zodat Marie proefde wat er op haar tong zat. Toen Iris. Toen Sofia. Delen, zonder dat hij kwam.

"Hij gaat vannacht niet terug in het slot," zei Elena. "De arts zei een dag rust na de meting. Morgen weer."

* * *

Daarna lagen ze met z'n vijven op het bed en niemand wist precies waar wiens been was. Het was warm in de kamer. Iemand had het raam op een kier gezet en de gordijnen bewogen af en toe, en dan kwam er koude lucht over hun voeten. Het laken rook naar hen allemaal. Elena lag met haar hoofd op zijn schouder en tekende met haar vinger rondjes op zijn borst, langzaam, steeds hetzelfde rondje. Iris had haar ogen dicht. Sofia lag dwars, met haar wang tegen zijn dij. Marie zat op de rand en had haar hand op zijn enkel gelegd en liet hem daar liggen. Haar schort hing nog om. Er zat bloem op de zoom, van het deeg dat beneden in de koelkast lag te rijzen, en ze rook naar boter en naar zeep. Beneden sloeg de klok. Niemand telde mee.

Thomas lag in het midden. Half hard nog. Zwaar op zijn buik, bijna tot aan zijn navel en eroverheen. Sofia had haar hoofd op zijn dij en keek er van dichtbij naar.

"Ik heb een plan," zei ze.

"O nee," zei Iris.

"Elke week een stukje. Ik oefen. Met mijn mond, met mijn handen, met alles. Tegen de zomer wil ik hem voor de helft in me. Tegen de herfst meer." Ze tikte met één vinger tegen de schacht. "Ik ben goed in plannen. Ik heb statistiek."

"Je haalt statistiek niet," zei Iris.

"Daarom heb ik tijd over."

Marie lachte in het kussen. Elena keek naar Thomas. Hij lachte mee, maar zijn ogen deden iets anders. Ze zag het. Ze zei niets. Ze legde alleen haar hand plat op zijn borst, waar zijn hart te snel ging.

"Wat is er?" vroeg ze zacht, toen de anderen over Sofia's plan ruzieden.

"Niks," zei hij. "Het is gewoon veel. Ze kijken ernaar alsof het van iemand anders is."

"Ze kijken ernaar alsof het van jou is," zei Elena. "En ze willen het. Dat is het verschil."

Iris had het gehoord. Ze draaide zich om, kroop over Sofia heen en kuste hem op zijn mond. Niet geil. Lang. Haar ogen waren nat.

"Ik heb twintig jaar met een man geleefd die bang was voor mijn lichaam," zei ze. "Ik ga niet bang zijn voor het jouwe. Ik ben er geil op. Ik ben er een beetje verliefd op. Op alles. Ook op dat blozen."

Thomas zei niets. Hij trok haar tegen zich aan. Sofia legde haar wang weer tegen zijn dij. Marie stond op.

"Ik zet thee," zei ze. "Vier koppen. En één voor het monument."

* * *

Beneden in de keuken legde Marie de lintmeter in de lade. Toen haalde ze hem er weer uit.

Ze rolde hem af tot zestig. Legde het stuk lint op het aanrecht, naast de snijplank, naast het mes, naast een courgette die ineens heel klein leek.

Ze stond er een tijd naar te kijken.

Toen legde ze haar onderarm ernaast. Van haar elleboog tot haar vingertoppen. Het lint was langer.

"Professor," zei ze tegen de lege keuken, en ze klonk niet geschrokken. Ze klonk hongerig.

Ze dacht aan de taartpunt. Aan haar mond om de kop, die avond van zijn verjaardag. Aan hoe ze toen al had gedacht: dit past niet, en het toch had gewild. Ze dacht aan de keuken, de risotto, het aanrecht. Haar kut trok samen bij de gedachte aan wat er nu niet meer zou passen, en wat ze toch zou proberen.

Ze rolde het lint op. Ze legde het terug tussen de theelepels en de pil die niemand nam.

"Eerst croissants," zei ze tegen zichzelf. "Dan de rest."

Toen ze boven de thee bracht, lag Sofia te slapen met haar hand nog op zijn dij. Marie zette de kop neer en keek. Niemand zei dat ze niet mocht kijken.

* * *

's Avonds, toen de anderen weg waren, vroeg Thomas Elena om hem niet aan te raken.

"Alleen kijken," zei hij. "Zoals Marie keek. Ik moet wennen aan gezien worden als iets wat ook onhandig is, niet alleen aanbeden."

Elena ging in de groene fauteuil zitten, Marie's stoel, en trok haar benen onder zich. Hij lag op het bed en streelde zichzelf half hard, langzaam, voorzichtig om de gevoeligheid, met zijn andere hand op zijn buik. Ze keek naar zijn onderarm die bewoog, naar zijn dijen die zich spanden, naar het blozen dat weer opkwam in zijn hals. Vlak voor het randje stopte hij, uit gewoonte. Het device lag open op het nachtkastje, klaar voor morgen.

"Ik hou van je zo," zei Elena. "Niet om het getal. Om het blozen."

Hij stopte. Hij liet zich achterover zakken in het kussen, met zijn hand nog om zichzelf, en lachte zacht.

"Weet je wat het rare is?" zei hij. "Vroeger was ik er trots op. Negen inch. Ik zei het nooit hardop, maar ik wist het. Het was iets wat ik had. Zoals een goede rug, of een promotie."

"En nu?"

"Nu is het iets wat ik ben. Dat is anders. Een promotie kun je in een la leggen."

Elena stond op uit de fauteuil. Ze ging op de rand van het bed zitten en legde haar hand niet op zijn pik, maar op zijn knie.

"Sofia wil het meten tot de zomer," zei ze. "Iris wil het vasthouden tot ze oud is. Marie wil er soep van maken. En ik wil dat je niet vergeet dat ik je ook wilde toen je gewoon een man in een joggingbroek was die zijn sokken niet bij elkaar kon zoeken."

"Mijn sokken zijn nog steeds niet bij elkaar."

"Ik weet het," zei Elena. "Daarom vertrouw ik je."

* * *

Sofia appte Iris later die avond: Hij is echt te groot voor mijn mond. Ik wil hem toch helemaal. Ik ben zo nat dat ik niet kan typen.

Iris: Welkom in de club. Hoe ver kwam je?

Sofia: Tot de rand van de kop en een stukje. Mijn kaak zegt nog steeds au. Mijn kut zegt nog een keer.

Iris: Dat is precies wat de mijne zei in juli.

Sofia: Is het raar dat ik het lint wil lenen?

Iris: Ja. Vraag het aan Marie. Zij heeft het in de lade naast de theelepels.

Sofia: Waarom weet jij dat?

Iris: Omdat ik het ook wilde lenen.

Sofia legde haar telefoon weg, rolde op haar zij en lag lang wakker. Ze dacht niet aan het getal. Ze dacht aan het gewicht in haar hand, aan hoe warm hij was, aan het geluid dat hij maakte toen ze haar tong onder de rand legde. Ze dacht: ik wil hem helemaal. En toen dacht ze: dat kan niet. En toen, met een glimlach in het donker: dan wil ik zoveel als kan, en dan nog een beetje meer. Ze sliep in met haar hand tussen haar benen.

's Ochtends appte ze Iris één woord: Meer. Iris stuurde een lintmeter terug.

* * *

En jij?

Kies. Eén van de twee. Was jij Sofia, met dat gele lint, die het getal hardop voorlas? Of was jij Thomas, met je arm over je ogen, die voor het eerst bloosde?

En wat deed het met jou, dat hij niet helemaal hard werd? Vond je het zielig? Of juist geiler? Of allebei, zoals ik?

Zestig. Lachte jij, of kreeg je het warm? Allebei mag. Reageer hieronder of mail nachtegaal.schrijft@gmail.com. Kleine onthulling voor wie het nog niet wist: achter Vera zit een man, en bij dit hoofdstuk bloosde hij zelf ook.

— Vera Nachtegaal