De bodysuit had vijfhonderd euro gekost.

Marie had het label bewaard. Het lag in haar kamer, in de schoenendoos met de enveloppen van Henk, naast de rode jurk en het kaartje met Voor een kleiner gezelschap. Champagnekleurige zijde, zo dun dat haar tepels er donker doorheen schemerden. Kant over de heupen dat niks verborg. Een sluiting in het kruis met drie piepkleine haakjes.

Ze stond voor de spiegel in haar kamer en keek.

"Vandaag geef ik," zei ze tegen zichzelf. "Vandaag houd ik niet in."

Het was januari. Het vroor. Elena was naar de rechtbank met Iris, voor een zaak waar Iris haar bij wilde hebben, en zou pas om zes uur thuis zijn. Sofia had tentamen. De drie weken rust waren voorbij. Marie had het op de koelkast doorgestreept, met een dikke rode stift, en er een hartje naast gezet dat ze meteen weer had willen weghalen en toch had laten staan.

Ze trok een vest aan over de zijde. Hakken. Verder niets. Ze ging naar beneden en begon aan het brood.

* * *

Hij kwam om elf uur de keuken in. Grijs T-shirt. Joggingbroek. Blote voeten. Hij had gelopen; zijn haar was nog nat van de douche.

Hij zag haar en bleef staan.

Het vest had ze over een stoel gehangen. Ze stond aan het aanrecht in de zijde en de hakken, met meel tot aan haar ellebogen, en ze draaide zich niet om.

"Goedemorgen, professor."

"Marie." Zijn stem was anders. "Wat draag je?"

"Een cadeau van Henk," zei ze. "Enveloppen. Vijfhonderd euro. Trek het niet kapot."

Ze hoorde hem dichterbij komen. Ze hoorde het aan zijn adem, voordat ze het zag: hij was al hard. Toen ze zich omdraaide, stond zijn joggingbroek zo ver vooruit dat het belachelijk was. De stof spande van zijn heup tot halverwege zijn dij en de kop drukte zich er donker doorheen.

Marie veegde haar handen af aan een theedoek. Toen ging ze op haar knieën, op de tegels, in de zijde.

"Eerst ik," zei ze.

Ze trok zijn broek omlaag. Hij sprong eruit en sloeg tegen haar wang, zwaar en warm, en ze lachte. Ze had hem gezien. Ze had hem gemeten. Ze had hem in haar mond gehad op zijn verjaardag, toen hij nog negen inch was. Dit was iets anders. Dit was na zestien weken: de kliniek, dertien weken kooi, drie weken rust. Hij was dikker dan haar pols. Langer dan haar onderarm. De aderen stonden er dik op.

"Professor," zei ze. "Kijk nou wat u heeft gedaan."

"Ik heb niks gedaan."

"U bent gegroeid. Weer. Ik zie het. Op de lintmeter stond zestig, maar dat was in december. Dit is januari." Ze legde haar handen om hem heen, de een boven de ander. Er bleef meer over dan ze vasthield. Ze legde haar wang ertegen. "Ik wil hem helemaal," zei ze tegen zijn huid. "Ik weet dat het niet past. Ik wil het toch."

Ze likte hem. Niet de pik eerst; Elena had haar dat geleerd. Eerst zijn buik, de groeven die dertig jaar hardlopen erin hadden gesneden. De V-lijn naar beneden. De binnenkant van zijn dijen. Zijn ballen, zwaar en strak, een voor een in haar mond. Pas toen de schacht, van onder naar boven, langzaam, zonder haast. Het duurde lang. Hij was lang.

Bij de kop nam ze hem tussen haar lippen. Ze kreeg hem er nauwelijks in. Haar kaak rekte. Ze keek omhoog, met hem in haar mond, en hij keek naar beneden en kreunde.

Ze liet hem los. Een draad speeksel bleef tussen haar onderlip en de kop hangen.

"Ik aanbid u," zei ze schor. "Dat weet u toch? Ook als ik grappen maak over de soep."

"Ik weet het."

"Goed." Ze stond op. "Nu mag u eronder."

* * *

Hij tilde haar op de keukentafel. Tussen de wortelen en de sinaasappels en de bloem. Een citroen rolde over de rand en viel op de grond, en geen van beiden keek ernaar.

Hij vond de haakjes in het kruis. Hij was voorzichtig. Een, twee, drie. De zijde viel open.

Haar kut glom al.

"Lik," zei Marie. "Nat. Alsof u eet."

Hij at niet meteen. Hij kuste de binnenkant van haar dijen, links, rechts, steeds dichterbij en nooit helemaal, tot ze haar heupen naar zijn mond duwde en hij haar terugduwde, zacht, met één hand plat op haar buik. "Ik wil kijken," zei hij. "Je bent zo nat dat het op het hout druipt." Toen at hij. Zijn tong breed, van onder naar boven, tot aan haar clit, en dan weer terug. Zijn vingers in haar, krom, zoekend. De zijde werd donkerder waar ze nat werd, eerst een vlek, toen de hele voorkant. Ze greep de rand van de tafel. Ze hield haar orgasme in. Ze wist niet waarom. Ze wist alleen dat er iets onder zat, iets laags en zwaars, iets wat ze nog nooit had gevoeld, en dat ze het wilde hebben voor het voorbij was.

Ze duwde zijn hoofd weg.

"Liggen," zei ze. "Op de tafel. Nu."

Hij lag. De tafel kraakte. Ze klom over hem heen, in de zijde, op haar knieën boven zijn gezicht, en ging zitten.

"Mond open."

Ze reed op zijn tong. Op zijn neus. Op zijn baardstoppels. Ze gebruikte hem met haar hele gewicht, in een ritme dat van haar was. Haar handen lagen op de tafel naast zijn hoofd. Ze keek naar beneden, naar zijn ogen, en hij keek terug, en ze zag dat hij lachte met zijn mond vol van haar.

Toen kwam het.

Het begon diep. Lager dan anders. Een druk die ze niet kende, alsof iets in haar openging wat altijd dicht had gezeten. Ze wilde zich inhouden en kon het niet. Ze spoot.

Over zijn tong. In zijn mond. Over zijn kin, zijn hals, de tafel, de wortelen. Golf na golf. Ze schreeuwde. Ze had nog nooit geschreeuwd in dit huis. Hij hield haar heupen vast en dronk en slikte en liet niets ontsnappen wat hij kon tegenhouden, en de rest liep over het hout en van de rand op de tegels.

Ze zakte voorover op zijn borst. Ze trilde. De zijde was doorweekt. Alles was doorweekt.

"Wat was dat," zei ze.

"Jij," zei hij. Zijn stem was nat.

Ze keek naar beneden, naar zichzelf, naar de donkere zijde die tegen haar huid plakte.

"Dat was vijfhonderd euro," zei ze.

"Ik koop een nieuwe."

"Ik koop zelf." Ze kroop van zijn gezicht naar beneden, over zijn borst, over zijn buik, tot ze boven zijn pik zat. Hij stond recht omhoog tegen haar kont, langer dan haar rug. "Neuk me," zei ze. "Nu. Met die hele pik."

* * *

Ze ging er zelf op zitten. Dat had ze zich voorgenomen.

Ze nam hem in haar hand, zette de kop tegen haar opening, nat en open en nog na-trillend, en liet zich zakken.

Het ging niet. En toen ging het wel. De kop gleed erin met een geluid dat ze later niet aan Elena zou kunnen beschrijven zonder te lachen. Ze hield haar adem in. Hij ook.

"Langzaam," zei hij.

"Ik bepaal het tempo, professor."

Ze zakte verder. Centimeter voor centimeter. Ze voelde hem in zich komen. Het rekte. Het brandde een beetje, en daaronder was het zo vol dat ze er duizelig van werd. Ze legde haar handen plat op zijn borst en keek naar beneden, naar waar hij in haar verdween, en naar hoeveel er nog over was.

"Godverdomme," zei ze. "Er is nog zoveel."

"Je hoeft niet—"

"Ik wil." Ze zakte nog een stukje. Haar dijen trilden. "Ik wil weten hoeveel erin past. Ik wil het voelen. Ik wil dat u voelt hoeveel ik neem."

Ze kwam tot iets voorbij de helft. Verder ging niet. Ze bleef daar zitten, vol, zo vol dat ze dacht dat ze hem in haar buik kon zien. Ze nam zijn hand en legde die op haar buik, onder haar navel.

"Voelt u dat? Daar zit u."

Hij voelde het. Ze zag het aan zijn gezicht.

"Nu neuken," zei ze. "Hard. Ik wil de tafel horen."

Hij pakte haar heupen. Hij tilde haar een stukje op en liet haar weer zakken, en zij ging mee, en toen vonden ze het ritme. De tafel schoof over de tegels. Een sinaasappel rolde. De wortelen vielen een voor een op de grond.

Ze praatte. Ze wist niet dat ze dat kon. Ze praatte vies, in het Nederlands en in het Tagalog door elkaar. Over zijn pik. Over hoe groot. Over haar kut die hem niet wilde loslaten. Over dat ze bleef. Over dat dit haar keuken was en haar tafel en dat ze hem hier wilde, elke ochtend, met meel aan haar handen.

"Ik wil uw zaad," zei ze. "In mij. Alles. U heeft het zestien weken bewaard voor binnen. Het is van mij."

Hij gromde. Ze voelde hem dikker worden in haar.

De oven piepte.

Ze keken elkaar aan. Hij stopte, met haar nog half op hem. Ze begon te lachen. Ze lachte zo hard dat ze om hem heen kneep, en hij kreunde, en toen lachte hij ook.

"Ja, professor," zei ze, buiten adem, met zijn pik diep in haar. "Het eten is over tien minuten klaar."

"Laat het aanbranden."

"Nooit." Ze boog voorover, kuste hem, en begon weer te bewegen. "Daarom moet u opschieten."

Hij schoot op. Hij neukte haar van onderen, hard, met lange stoten die haar hele lichaam lieten schudden. Ze kwam opnieuw, om hem heen, met haar nagels in zijn borst en haar mond open zonder geluid. Hij hield haar vast tot ze klaar was en stootte toen nog drie keer, diep, zo diep als ze hem liet gaan.

Hij keek naar haar. Haar borsten deinden boven hem in de natte zijde. Haar kut stond om hem heen gespannen, wit aan de rand, en gleed op en neer over de schacht. Ze keek hem aan en zei vieze dingen in twee talen. De hitte zat in zijn ballen. In zijn buik. Hij kon niet meer terug.

"Marie," zei hij. "Ik ga—"

"Ja. In mij. Doe het."

Hij kwam.

Hij voelde het van zijn knieën tot zijn nek. Eén stoot. Nog een. Nog een. Zijn heupen kwamen van de tafel.

Ze voelde het. Ze had niet geweten dat je het kon voelen. Warm. Veel. Een stoot die tegen iets in haar sloeg, en toen nog een, en nog een. Het hield niet op. Het was zestien weken, dertien met slot en drie zonder, en zijn hele lichaam dat zich in haar leegde, en ze voelde zich vollopen tot het niet meer paste.

Het liep eruit. Langs zijn schacht, over zijn ballen, op de tafel, op de stoel ernaast. Ze bleef zitten. Ze bleef zitten tot hij uitgekomen was, tot hij ophield met schokken, tot hij alleen nog maar lag te hijgen onder haar met zijn handen op haar dijen.

Toen keek ze naar beneden. Naar de plas onder hen.

"Professor," zei ze schor. "U heeft mij doorweekt."

Hij lachte tegen het plafond. Het werd een snik halverwege. Ze liet zich op zijn borst zakken en hield hem vast terwijl hij huilde, met zijn pik nog in haar, langzaam zachter wordend, nog steeds groter dan alles wat ze ooit in zich had gehad.

De oven piepte opnieuw. Ze liet hem piepen.

* * *

Elena kwam om zes uur thuis. Ze bleef in de keukendeur staan.

De tafel was schoongemaakt. Niet helemaal: er zat een kleine deuk in het hout waar een poot over de tegels was gesprongen. De wortelen lagen in een schaal. De bodysuit hing over de rugleuning van een stoel, nog vochtig, met een donkere vlek die niet meer weg zou gaan.

Marie stond aan het fornuis. In een van Thomas' overhemden. Verder niets.

"Vertel," zei Elena.

"Alles?"

"Alles. En langzaam. Ik heb de hele dag naar een advocaat geluisterd die niet tot de kern kwam."

Marie vertelde. De bodysuit. Op haar knieën. De tafel. Zijn gezicht. Wat er gebeurd was op zijn gezicht. Ze zei het zonder te blozen, maar haar stem schoot een keer omhoog en Elena zag het.

"Je spoot," zei Elena.

"Over de wortelen," zei Marie.

Elena ging aan de tafel zitten. Ze legde haar hand op de deuk in het hout. "En toen?"

"Toen ging ik op hem zitten. Ik kreeg iets meer dan de helft. Het was..." Ze zocht een woord. Ze vond er geen in het Nederlands. Ze zei het in het Tagalog. Elena verstond het niet en begreep het toch.

"En hij kwam," zei Elena.

"In mij." Marie draaide zich om. "De eerste keer. Na alles. Het liep eruit tot op de stoel. Ik heb de stoel niet gewassen. Ik weet niet waarom."

Elena keek naar de stoel. Toen naar Marie. Haar ogen waren donker.

"Waar is hij?"

"Boven. Hij slaapt. Hij huilde."

"Natuurlijk huilde hij." Elena stond op, liep naar Marie toe en kuste haar. Op de mond, lang, met tong. Marie proefde koffie en de koude buitenlucht. "Dank je," zei Elena tegen haar lippen. "Dat je het zo deed. Dat het van jou was."

"Het was van mij," zei Marie. "Dat wilde ik."

"Ik weet het. Daarom." Elena liet haar los. "Na het eten wil ik het nog eens horen. In bed. Terwijl hij erbij ligt. En dan wil ik zien hoe je hem weer neemt."

"Professor heeft rust nodig."

"Professor heeft drie weken rust gehad," zei Elena. "Professor zal het overleven."

Die avond lag Marie op haar rug in het grote bed. Elena lag naast haar, op haar zij, met haar hand plat op Marie's buik. Thomas knielde tussen Marie's benen.

"Langzaam," zei Elena tegen hem. "Ze heeft vanochtend al alles gegeven."

"Niet alles," zei Marie. "Ik heb nog."

Hij ging erin. Langzamer dan op de tafel. Dieper, niet harder. Marie hield haar adem in bij de kop en liet hem toen uit, lang, en hij gleed verder.

"Professor," zei ze. "Thomas. Professor." Ze wist zelf niet meer welke ze bedoelde.

"Allebei," zei Elena. "Je mag allebei."

"Hoeveel zit er?" vroeg Marie.

Elena keek. "De helft. Iets meer. Er zit nog een hele hand buiten."

"Ik wil meer."

"Neem dan meer," fluisterde Elena in haar oor. "Je kunt meer. Kijk hoeveel er nog over is. Neem hem."

Marie trok haar knieën op naar haar borst. Hij zakte verder in haar, een paar centimeter, en ze kreunde zo diep dat Elena's hand op haar buik mee trilde.

"Daar," zei Marie. "Daar. Niet verder. Daar is het."

Elena's vingers vonden Marie's clit. Marie kwam met haar ogen open, op hem, op Elena, met zijn pik zo diep als hij ooit in haar was geweest. Toen hij weer in haar kwam, voelde ze het opnieuw, warm, en Elena hield haar hand plat op Marie's buik en lachte zacht.

"Daar," zei ze. "Daar voel ik hem."

* * *

Later, in de woonkamer, halfnaakt, met thee, zei Marie het.

"Mijn contract loopt af."

Elena keek op. Thomas ook.

"Na de winter," zei Marie. "Dan moet ik terug. Of een andere familie zoeken. Of." Ze hield haar mok met twee handen vast. "Ik blijf. Als het moet in een eigen kamer, van mijn eigen geld. Van de enveloppen. Maar ik blijf. Niet omdat jullie me betalen. Niet omdat iemand me houdt. Omdat ik het zeg."

Het was stil.

"Welkom thuis," zei Elena.

Thomas zei niets grappigs. Hij zette zijn mok neer, stond op, en knielde voor Marie op het tapijt. Hij kuste haar knokkels. Een voor een.

"Dank je," zei hij.

"U mag dank je zeggen zonder grap, professor," zei Marie. Haar stem trilde.

"Ik leer het," zei hij.

* * *

Iris en Sofia kwamen de volgende middag. Ze hadden het van Elena gehoord, in een appje van drie woorden: Marie. Tafel. Alles.

Sofia zag de bodysuit als eerste. Hij hing in de bijkeuken over het droogrek, met de vlek die niet meer weg was gegaan.

"Is dat..."

"Ja," zei Marie.

"Over de wortelen?"

"Ook over de wortelen."

Iris ging aan de keukentafel zitten en legde haar hand op de deuk in het hout, precies zoals Elena had gedaan. "Hoeveel?" vroeg ze.

"Hoeveel wat?"

"Hoeveel van hem. Dat wil ik weten. Ik ben advocaat. Ik wil cijfers."

Marie veegde haar handen af. Ze stond op, trok haar schort strak over haar buik en legde haar hand plat onder haar navel. "Tot hier," zei ze. "Een stuk voorbij de helft. Ik voelde hem hier zitten. Elena ook, met haar hand erop."

Sofia legde haar hand naast die van Marie, over de schort. "Hier?"

"Daar."

"Godverdomme," zei Sofia eerbiedig.

Thomas kwam binnen met de krant. Hij zag de drie vrouwen staan, twee handen op Marie's buik, en draaide zich meteen weer om.

"Blijf," zei Iris. "Kom hier."

Hij kwam. Iris stond op, ging voor hem staan en legde haar hand op zijn kruis, over zijn broek. Hij werd meteen hard. Ze voelde hem groeien onder haar hand, onder haar pols door, tot hij langs haar onderarm lag en de broek het niet meer hield.

"Hij is weer groter," zei ze. "Ik zweer het. Sinds december."

"Dat zei Marie ook," zei Sofia.

"Dat zegt iedereen," zei Thomas. "Ik word er nerveus van."

"Je wordt er hard van," zei Iris. "Dat is wat anders."

Sofia ging op haar hurken zitten, met haar gezicht ter hoogte van zijn broek, en keek ernaar met haar hoofd schuin. "Ik wil hem ook," zei ze tegen Marie, niet tegen hem. "Zoals jij. Op een tafel. Maar dan anders. Ik heb ideeën."

"Ik weet het," zei Marie. "Ik heb je lijst gezien."

"Hoe?"

"Hij lag op het aanrecht. Naast de croissants. Punt zeventien is anatomisch onmogelijk."

"Punt zeventien is ambitieus," zei Sofia.

Iris lachte zo hard dat ze haar hand van zijn kruis moest halen om zich aan de tafel vast te houden. Thomas stond er midden in, hard tot op zijn knie, met een krant in zijn hand die hij niet meer kon lezen.

* * *

Marie belde Henk die week zelf, staand in de bijkeuken, met de stem die ze voor leveranciers gebruikte. "Donderdag," zei ze. "Ik kook. Ik serveer. U kijkt. U betaalt. Geen gesprek over pillen."

"Zoals de vorige keer?" vroeg hij.

"Zoals ik het zeg," zei Marie, en ze hing op.

Donderdag droeg ze de bodysuit onder haar jas, en de plug, en verder niets. Henk woonde nog steeds in het appartement aan de gracht, met plafonds die zo hoog waren dat haar hakken erin galmden. Hij was zeventig, had zilver haar dat hij achterover kamde, en hij zat al aan het hoofd van zijn lange eettafel toen ze binnenkwam, met zijn handen gevouwen op het tafellaken.

Ze kookte in zijn keuken, die groter was dan de hare en slechter. Ze serveerde drie gangen. Bij elke gang boog ze zich over de tafel om het bord neer te zetten, langzamer dan nodig, zodat de zijde over haar billen spande en het juweeltje van de plug erdoorheen glansde. Hij keek. Hij raakte haar niet aan; dat stond in haar voorwaarden, en hij hield zich eraan zoals rijke mannen zich aan contracten houden: nauwgezet, en op zoek naar de randen.

Bij het dessert ging ze op het tafellaken zitten, aan het andere eind, ver van hem vandaan. Ze maakte de drie haakjes in het kruis los. Ze trok haar knieën op, zette haar hakken op het damast, en liet hem kijken terwijl ze met twee vingers in zichzelf ging. Ze keek niet naar hem. Ze keek naar het portret boven de schoorsteen, een dode man met een snor, en dacht aan de keukentafel thuis, aan een professor met zijn broek op zijn enkels. Ze ging door tot ze op het randje zat, tot haar dijen trilden en Henk zijn glas niet meer kon vasthouden. Toen stopte ze. Ze trok haar vingers terug, glanzend, en likte ze af zonder hem aan te kijken. Wat er nog kwam, bewaarde ze voor thuis.

Henk schoof de envelop over de tafel. Hij was dikker dan de vorige.

"Je wordt duurder," zei hij.

"Ik word beter," zei Marie. Ze maakte de haakjes dicht en trok haar jas aan. "Dat is iets anders."

Thuis gooide ze de envelop op het aanrecht en vertelde het, zonder iets weg te laten, terwijl ze de vaat deed die niemand anders goed deed. Elena luisterde met haar kin op haar hand. Toen Marie klaar was, stond Elena op en kuste haar in haar nek, waar het zweet van de gracht nog zat.

"Goed onderscheid," zei Elena.

Sofia kwam die zaterdag eten en vroeg het zonder omweg, met haar vork halverwege haar mond: "Is dat geen prostitutie? Henk?"

Iris verslikte zich. Elena keek naar Marie. Marie legde haar mes neer.

"Ik verkoop vakmanschap aan een man die kijkt," zei ze. "Ik geef mijn kut aan een man die blijft. Dat is een verschil."

Sofia dacht na. Toen knikte ze. "Dat is een goed verschil."

"Ik weet het," zei Marie. "Ik heb er lang over gedaan."

Thomas zei niets tot Marie naar hem keek. Toen zei hij: "Ik ben trots op je." Zonder grap. Marie's ogen werden nat. Ze veegde ze aan zijn mouw. Er kwam boter op.

* * *

Voor het slapen schreef Marie een brief aan zichzelf, in het Tagalog en het Nederlands door elkaar. Ik heb geluisterd door de vloer. Ik heb gekeken vanaf een stoel. Ik heb geproefd. Ik heb voorwaarden gesteld. Ik heb enveloppen gehaald. Ik heb gespoten over wortelen. Ik heb hem in me gehad, zoveel als paste. Ik blijf.

Ze las hem de volgende ochtend hardop voor aan de keukentafel. Elena huilde één traan. Iris ook, meer dan één. Sofia applaudisseerde zacht. Thomas kuste de brief en gaf hem terug.

Marie legde hem in de la onder de theelepels, naast de pil die niemand nam en de lintmeter waarop zestig stond.

"Dat getal klopt niet meer," zei Sofia, die meekeek.

"Nee," zei Marie. "Ik meet hem volgende week opnieuw." Ze schoof de la dicht. "Met mijn kut."

Iris liet haar boterham vallen. Elena lachte zo hard dat ze moest gaan zitten. Thomas stal een korst van het brood en zei sorry met zijn mond vol.

"U mag stelen wat ik bak, professor," zei Marie. "De rest vraagt u."

Hij lachte en ging met zijn korst naar de tuindeur, en bleef daar staan kijken naar de bevroren tuin. Marie keek naar zijn rug, en naar de la met de brief, en naar de vlek op de stoel die ze nog steeds niet had gewassen. Januari of niet, ze zou hem ook niet wassen. Sommige dingen bewaar je.

* * *

Ik moet je iets bekennen. Dit hoofdstuk heb ik geschreven met natte handen. Letterlijk.

Welk moment was het voor jou? De zijde die donkerder werd? Het moment dat ze niet meer kon ophouden? Of die oven die piepte, precies dan?

Een bodysuit, een tafel, een envelop aan de gracht. Wat maakte jou het natst? Alles mag, in de reacties of via nachtegaal.schrijft@gmail.com. Achter Vera zit een man die zelf ooit een oven heeft laten piepen, en hij leest elk woord.

— Vera Nachtegaal