De rook hing in lagen onder het plafond van Club Meridiaan, alsof de hele tent zijn adem inhield en weigerde los te laten. Het was de avond van eenendertig oktober, en de stad had zichzelf uitgedost alsof er iets te vieren viel dat niemand hardop durfde te benoemen. De muziek stond hard genoeg om tegenaan te leunen, een dreunende hartslag die door de vloer omhoogkwam en zich in de kuiten van de dansende lichamen nestelde.

Mara stond aan de bar met een glas dat ze al een kwartier niet had aangeraakt. Haar kostuum was een grap die ze zelf niet meer grappig vond: een veel te strak zwart jurkje, visnetkousen die ze van een vriendin had geleend, en een paar hoorntjes op haar hoofd die bij elke beweging wiebelden. Duivelin. Origineel. Ze had er vanmiddag nog om gelachen, maar nu de avond vorderde en de menigte om haar heen steeds zweteriger en luider werd, voelde ze zich vooral belachelijk. Niet op een spannende manier. Op een manier die maakte dat ze haar armen voor haar borst gekruist hield.

Naast haar leunde een man tegen de bar die eruitzag alsof hij het hele feest al drie keer had meegemaakt en nog steeds niet onder de indruk was. Zijn kostuum bestond uit een wit overhemd met opengeritste kraag, een zwarte broek en een stethoscoop die nonchalant om zijn nek hing. Arts. Of verpleger. Iets met zorg. Zijn haar was donker en viel net te lang over zijn voorhoofd, en hij bewoog zijn vingers ritmisch mee met de muziek, alsof hij ergens anders was en dit alleen maar uitzat.

"Je glas wordt warm," zei hij zonder haar aan te kijken.

Mara keek opzij. "Wat?"

Hij knikte naar haar hand. "Je houdt het al een tijdje vast. IJsklontjes zijn allang dood."

Ze keek naar haar glas. Hij had gelijk. Het condenswater liep in dunne straaltjes over haar knokkels. "Ik was vergeten dat ik het vasthield."

"Dat gebeurt." Nu draaide hij zijn hoofd naar haar toe, en voor het eerst zag ze zijn ogen goed: lichtbruin, bijna goudkleurig in het flitsende licht, met iets vermoeids erin dat niet bij de rest van zijn gezicht paste. "Slechte avond?"

"Is dat je diagnose?"

Hij glimlachte traag. "Ik ben geen arts. De stethoscoop is van een vriend. Ik vond het te veel moeite om iets beters te verzinnen."

"Dus je bent een leugenaar."

"Vanavond wel." Hij stak zijn hand uit. "Thijs."

Ze aarzelde een seconde te lang, en hij liet zijn hand niet zakken. Uiteindelijk legde ze de hare erin. Zijn greep was warm en droog, en hij hield haar vingers net iets langer vast dan nodig was. "Mara."

"Mara," herhaalde hij, alsof hij het woord proefde. "Past bij de hoorntjes."

"Ze wiebelen."

"Ik zag het." Hij liet haar hand los en draaide zich half naar de dansvloer. "Het staat je goed. Alsof je hier de baas bent en niemand het doorheeft."

Ze snoof zacht. "Ik ben hier de baas over niets. Ik sta hier al een halfuur te bedenken hoe ik wegkom zonder dat mijn vriendinnen me tegenhouden."

"Waar zijn die vriendinnen?"

"Dansvloer. Ze hebben iemand gevonden die verkleed is als Jezus en nu doen ze alsof ze bekeerd zijn."

Thijs lachte, een kort, laag geluid dat bijna verdween in de muziek. "En jij bent niet in de stemming voor bekering."

"Ik ben niet in de stemming voor veel."

"Behalve weggaan."

Mara keek naar de uitgang. De deur stond open naar de straat, en door de opening zag ze de natte glans van de stoep, de weerspiegeling van een lantaarnpaal. Het regende zacht, zo'n miezer die overal tussen kroop. Buiten was het stil en koud en overzichtelijk. Binnen was alles te veel.

"Ja," zei ze. "Behalve weggaan."

Thijs pakte zijn eigen glas op, nam een slok, en zette het met een beslist gebaar terug op de bar. "Ik loop met je mee. Ik was toch al van plan om te gaan."

"Dat hoef je niet."

"Weet ik." Hij keek haar aan, en er was iets in zijn blik dat haar even deed vergeten dat ze zich belachelijk voelde. "Maar ik wil het wel."

De regen was harder dan het er van binnen uitzag. Zodra ze de deur uit stapten, sloeg de kou tegen Mara's blote armen, en ze voelde de visnetkousen onmiddellijk vochtig worden. De straat was leeg op een paar groepjes na die luidruchtig van het ene café naar het andere trokken, hun kostuums donker van het water. Een meisje met witte verf in haar gezicht en nepbloed op haar hals liep voorbij alsof ze niet merkte dat het regende.

Thijs liep naast haar, zijn handen in zijn zakken, zijn schouders licht opgetrokken tegen de nattigheid. "Waar woon je?"

"Twintig minuten lopen. Jij?"

"Andere kant op. Maar ik heb geen haast."

Ze staken een straat over zonder dat er verkeer aankwam. Het stoplicht sprong op rood alsof het zich verontschuldigde. Mara voelde de regen in haar haar trekken, de hoorntjes werden zwaar en slap. Ze had ze af moeten doen. Nu zag ze er waarschijnlijk uit als een verdronken duivelin, en dat was op een bepaalde manier grappiger dan het hele kostuum.

"Waarom ga je eigenlijk weg?" vroeg Thijs. "Van het feest, bedoel ik. Je zei dat je vriendinnen je tegen wilden houden. Waarom?"

Ze dacht na terwijl ze liepen. De hakken van haar laarzen klikten op de stenen, en het geluid echode tussen de gevels. "Ik weet niet. Soms is het gewoon op. Alsof je de hele avond doet alsof je ergens zin in hebt, en dan ineens voel je dat je er geen zin meer in hebt. En dan is blijven alleen maar liegen."

"Dus je liegt liever niet."

"Niet vanavond."

Thijs knikte langzaam. "Ik snap dat. Ik stond daar ook al een tijdje te doen alsof ik het naar mijn zin had. Tot jij naast me kwam staan."

Mara keek hem van opzij aan. Zijn profiel was scherp in het licht van de straatlantaarns, zijn kaaklijn strak, zijn mond ontspannen. Hij zag er niet uit als iemand die zomaar iets zei om indruk te maken. Hij zag eruit als iemand die de waarheid sprak en het niet eens doorhad.

"En toen?" vroeg ze.

"Toen hoefde ik niet meer te doen alsof."

Ze liepen een tijdje zwijgend verder. De regen werd zachter, veranderde in een fijne nevel die om de lantaarns hing als een waas. De stad rook naar nat asfalt en afval en ergens, van ver, naar frituur. Mara voelde haar jurkje aan haar huid plakken, en de kou kroop onder haar kleren, maar ze had geen zin om er iets aan te doen. Er was iets prettigs aan het ongemak, alsof het haar wakker hield.

Bij een smalle brug bleef Thijs staan. Beneden stroomde het water van de gracht, donker en traag, met lichtvlekken die erop dreven als olie. "Kijk," zei hij.

Mara keek. Er was niets bijzonders te zien, alleen het water en de weerspiegelingen en de bomen die hun bladeren lieten vallen. Maar ze bleef staan, en hij ook, en de stilte tussen hen was niet ongemakkelijk.

"Het is raar," zei ze ten slotte. "Ik ken je niet. En toch loop ik hier met je alsof we dat al vaker hebben gedaan."

"Misschien is dat wel het fijnste aan Halloween. Iedereen is toch iemand anders. Dan hoef je niet te doen alsof je jezelf bent."

Ze draaide zich naar hem toe. "Dus jij bent vanavond ook iemand anders?"

"Ik ben vanavond vooral iemand die niet naar huis wil."

De woorden hingen tussen hen in, zwaarder dan ze hadden moeten zijn. Mara voelde haar hartslag in haar keel, een onverwacht kloppen dat niets met de wandeling te maken had. Ze keek naar zijn mond, naar de manier waarop hij zijn lippen licht van elkaar hield, en ze wist dat hij het zag.

"Thijs," zei ze.

"Ja."

"Ik wil ook niet naar huis."

Haar appartement was klein en rommelig, en ze schaamde zich er een beetje voor toen ze de deur opendeed en het licht aanknipte. Er lag een stapel wasgoed op de stoel, en op tafel stond een halflege kop koffie van vanochtend. Maar Thijs keek er niet naar. Hij keek naar haar, terwijl ze haar jas uittrok en de hoorntjes van haar hoofd trok en ze op het kastje bij de deur legde.

"Je haar is nat," zei hij.

"Alles is nat."

Hij deed een stap naar haar toe. "Mag ik?"

Ze knikte, en hij stak zijn hand uit en streek een natte streng haar uit haar gezicht, achter haar oor. Zijn vingertoppen raakten haar huid, en de aanraking was zo licht dat ze bijna dacht dat ze het zich verbeeldde. Maar hij bleef staan, zijn hand nu op haar kaak, zijn duim langs haar jukbeen.

"Je bent mooi," zei hij zacht. "Ook zonder hoorntjes."

"Vooral zonder hoorntjes."

Hij glimlachte, en toen boog hij zich naar haar toe en kuste haar. Zijn lippen waren koud van de regen, maar zijn mond was warm, en ze proefde iets van bier en iets van buitenlucht. Ze kuste hem terug zonder na te denken, haar handen op zijn borst, haar vingers in de stof van zijn overhemd. Hij rook naar regen en naar iets houtachtigs, alsof hij ergens in de buurt van een open haard was geweest.

De kus werd dieper. Zijn hand gleed naar haar nek, zijn vingers in haar natte haar, en hij trok haar dichter tegen zich aan. Ze voelde zijn lichaam door zijn kleren heen, de warmte ervan, de spanning in zijn schouders. Haar eigen handen gingen omhoog, naar zijn kraag, naar de stethoscoop die nog steeds om zijn nek hing. Ze trok eraan, en hij lachte tegen haar lippen.

"Die moet je laten zitten," mompelde hij. "Voor het geval je hart het begeeft."

"Dat is niet grappig."

"Jawel. Een beetje."

Ze trok hem mee, achteruit, door de kamer, zonder de kus te verbreken. Haar kuiten stootten tegen de rand van de bank, en ze liet zich erop vallen, hem met zich meetrekkend. Hij kwam boven haar hangen, zijn knieën aan weerszijden van haar heupen, zijn handen naast haar hoofd. Het licht van de straatlantaarn viel door het raam naar binnen en legde strepen over zijn gezicht.

"Ik wil je," zei ze, en ze hoorde zelf hoe rauw het klonk.

Hij antwoordde niet meteen. Hij keek op haar neer, en er was iets in zijn ogen dat ze niet kon plaatsen, iets tussen verlangen en aarzeling. "Weet je het zeker?"

"Waarom vraag je dat?"

"Omdat ik niet wil dat dit iets is waar je morgen spijt van hebt."

Mara tilde haar hoofd op en kuste hem, hard, bijna boos. "Ik heb nergens spijt van. Niet vanavond. Dat zei ik toch."

Hij liet zijn voorhoofd tegen het hare rusten. Zijn adem ging snel, en ze voelde zijn borst op en neer gaan tegen de hare. "Oké," zei hij. "Oké."

Zijn handen gingen naar de zoom van haar jurkje, en hij trok het langzaam omhoog, centimeter voor centimeter, terwijl hij haar bleef aankijken. Ze hief haar heupen op om hem te helpen, en het jurkje gleed over haar hoofd en viel op de grond. Daar lag ze, in haar beha en visnetkousen, en ze voelde zich ineens veel naakter dan ze was.

Thijs liet zijn ogen over haar lichaam gaan, langzaam, alsof hij iets las dat alleen hij kon zien. "Godver," zei hij zacht. "Kijk nou naar jezelf."

"Je hoeft niet te vleien."

"Ik vlei niet." Hij boog zich voorover en kuste haar hals, net onder haar oor, en zijn lippen gleden naar haar sleutelbeen. "Ik zeg gewoon wat ik zie."

Zijn mond ging lager, over de rand van haar beha, en zijn handen vonden de sluiting op haar rug. Hij maakte hem open met een handigheid die haar even deed fronsen, maar toen gleed de beha van haar schouders en was er alleen nog zijn mond op haar borst, zijn tong over haar tepel, en ze vergat wat ze had willen vragen.

Ze kreunde, zacht, en haar vingers grepen in zijn haar. Hij zoog aan haar tepel tot ze haar rug kromde, en toen liet hij zijn hand over haar buik glijden, over de visnetkousen, naar de binnenkant van haar dij. Zijn vingers bleven daar liggen, net boven haar knie, en ze voelde de hitte van zijn hand door het net heen.

"Zeg wat je wilt," zei hij tegen haar huid.

"Jou. Ik wil jou."

Hij richtte zich op en trok zijn overhemd over zijn hoofd. Zijn borst was smal maar gespierd, met een dunne lijn donker haar die onder zijn navel verdween. De stethoscoop hing nu om zijn blote nek, en het was zo absurd dat ze bijna moest lachen. Maar toen maakte hij zijn riem los, en het lachen verging haar.

Hij hielp haar uit de visnetkousen, zijn vingers geduldig bij elke knoop en elke draad, en toen ze eindelijk helemaal naakt was, ging hij tussen haar benen liggen en keek haar aan.

"Je bent nat," zei hij, en het was geen vraag.

"Ja."

"Goed." Hij liet zijn vingers door haar schaamhaar glijden, langzaam, en toen tussen haar schaamlippen. Ze hapte naar adem toen hij haar vond, haar clitoris, en er met zijn duim in trage cirkels overheen ging. "Ik wil je eerst laten komen. Vind je dat goed?"

Ze knikte, want praten lukte even niet. Hij lachte zacht en boog zich voorover, en toen was zijn mond daar, warm en nat, en zijn tong verving zijn duim. Mara sloot haar ogen en liet haar hoofd achterover vallen. De bank was te klein, haar benen hingen half over de rand, maar het kon haar niets schelen. Alles was Thijs, zijn mond, zijn tong, de manier waarop hij haar vasthield bij haar heupen alsof hij bang was dat ze zou wegdrijven.

Het duurde niet lang. Ze voelde het orgasme opbouwen, laag in haar buik, als iets dat zich los wilde maken. Ze greep zijn haar vast en trok, harder dan ze bedoelde, maar hij kreunde alleen maar tegen haar aan en ging door, sneller nu, precies waar ze het nodig had. Toen ze kwam, schokte haar hele lichaam, en ze hoorde zichzelf een geluid maken dat ze niet van zichzelf kende.

Hij liet haar niet los. Hij bleef tussen haar benen liggen, zijn wang tegen haar dij, terwijl ze bijkwam. De regen tikte tegen het raam, en ergens in de verte klonk een sirene, maar het leek allemaal heel ver weg.

"Kom hier," zei ze ten slotte, en ze trok hem omhoog.

Hij ging boven haar liggen, en ze voelde zijn erectie tegen haar buik. Hij was hard, harder dan ze had verwacht, en ze sloeg haar benen om zijn middel en trok hem dichterbij. "Nu," zei ze. "Ik wil je in me."

Thijs steunde op zijn ellebogen en keek haar aan. "Condoom?"

"Lade naast het bed."

Hij stond op en liep naar de slaapkamer, en ze hoorde hem rommelen in het donker. Toen hij terugkwam, had hij het condoom al om, en hij ging weer tussen haar benen liggen. Hij liet zijn eikel langs haar schaamlippen glijden, langzaam, plagerig, en ze kreunde van ongeduld.

"Niet treuzelen," zei ze.

"Je hebt ongelijk. Treuzelen is precies wat ik ga doen."

Maar hij duwde naar binnen, en ze voelde hem vullen, centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in haar zat. Ze hapte naar adem, en hij bleef even stil, zijn voorhoofd tegen het hare, zijn adem warm op haar lippen.

"Oké?" vroeg hij.

"Ja. Beweeg."

Hij bewoog. Eerst langzaam, diep, alsof hij elk moment wilde uitrekken. Zijn heupen rolden tegen de hare, en elke stoot raakte iets in haar dat haar deed kreunen. Ze sloeg haar nagels in zijn rug en trok hem dichterbij, en hij begon sneller te gaan, harder, tot de bank onder hen kraakte en haar hoofd tegen de leuning bonkte.

"Harder," zei ze. "God, harder."

Hij gromde iets dat ze niet verstond en stootte dieper, zijn handen onder haar billen, haar heupen omhoog tillend zodat hij nog verder kon komen. De stethoscoop zwaaide heen en weer tussen hen in, en ergens in haar achterhoofd vond ze het grappig, maar er was geen ruimte voor lachen. Er was alleen dit, alleen hij, alleen het ritme van zijn lichaam tegen het hare.

Ze kwam weer, sneller dit keer, en ze voelde haar spieren om hem heen samentrekken. Hij vloekte, laag en rauw, en stootte nog een paar keer diep in haar voordat hij zich met een laatste, schokkende beweging in haar liet gaan en stil werd.

Ze lagen daar, verstrengeld, terwijl hun ademhaling langzaam weer normaal werd. De regen was opgehouden. Door het raam zag Mara de wolken openbreken, en een flard maanlicht viel over de vloer.

Thijs trok zich terug en verdween naar de badkamer. Ze hoorde water lopen, het zachte geluid van een kraan die dichtging. Toen hij terugkwam, ging hij naast haar op de bank zitten, zijn broek weer aan, zijn overhemd open. De stethoscoop hing scheef om zijn nek.

"Dat was," begon hij, en hij zweeg.

"Ja," zei ze.

Hij keek naar haar, en er was iets in zijn blik dat ze niet kon lezen. "Ik moet gaan."

Mara voelde een kou die niets met de temperatuur te maken had. "Waarom?"

"Ik heb morgen vroeg dienst. Echt dienst, niet die neppe van vanavond." Hij glimlachte flauw. "Ik ben verpleegkundige. De stethoscoop was toch niet helemaal van een vriend."

Ze ging rechtop zitten en trok een kussen voor haar borst. "Dus je liegt toch."

"Alleen over kleine dingen." Hij stond op en pakte zijn jas. Bij de deur draaide hij zich om. "Ik zou je graag weer zien."

"Je weet waar ik woon."

"Ja." Hij aarzelde. "Maar ik wil niet zomaar voor de deur staan."

"Waarom niet? Dat deed je vanavond ook."

"Vanavond was anders."

Mara stond op, het kussen nog steeds tegen zich aan. Ze liep naar hem toe, blootsvoets over de koude vloer, en bleef vlak voor hem staan. "Hoe anders?"

Hij keek op haar neer, en voor het eerst zag ze iets onzekers in zijn ogen. "Alsof het moest gebeuren. Alsof ik je al kende."

Ze legde haar hand op zijn borst, net boven zijn hart. "Ik voelde dat ook."

Thijs boog zich voorover en kuste haar, zacht dit keer, bijna teder. "Ik bel je," zei hij tegen haar lippen. "Echt."

"Je hebt mijn nummer niet."

Hij glimlachte. "Dan kom ik wel terug. Met een nieuwe stethoscoop."

Toen hij weg was, bleef Mara nog een tijdje bij de deur staan. De stilte in het appartement was anders dan eerst, minder leeg. Ze liep naar het raam en keek naar buiten. De straat was nat en glanzend, en in de verte zag ze een gestalte weglopen, handen in de zakken, schouders opgetrokken tegen de kou.

Op het kastje bij de deur lagen de hoorntjes. Ze pakte ze op en bekeek ze in het maanlicht. Toen zette ze ze weer op, langzaam, en keek naar haar spiegelbeeld in het donkere raam.

Ze glimlachte.