Mijn naam is Paul, 50 jaar oud. Ik heb een advies/coachingsbureau waar Ik cliënten op weg help naar een nieuwe baan. Ik doe dit in mijn eentje.

Ik ben dus ZZPer en kan daarom tot op zekere hoogte mijn eigen tijd invullen.

Elke dinsdag loop ik als het even kan mee met de loopgroep hier in het dorp.

Na jaren gevoetbald te hebben heb ik de voetbalschoenen aan de wilgen gehangen, maar avond aan avond op de bank hangen lijkt me niets, dus sloot ik me aan bij de loopgroep.

Een aantal lopers kende ik al wel een beetje, maar de meesten zijn onbekend voor mij. Doorgaans lopen we met een groep van zo'n 15 lopers, hoewel er in de appgroep wel 60 personen zitten. De leeftijden van de lopers ligt denk ik ergens tussen de 30 en de 67 jaar. Die 67 weet ik zeker omdat vorige week ons eerste lid met pensioen ging.

De verhouding man/vrouw schommelt wekelijks rond de 50/50.

Tijdens het lopen wordt er heel wat afgekletst. Vooral tijdens de langere duurlopen worden er best veel persoonlijke dingen gedeeld.

Ikzelf ben niet zo'n prater, en wat mij bezighoudt deel ik ook niet of nauwelijks. Ik luister liever, vooral ook naar gesprekken van anderen. Je zou het bijna afluisteren kunnen noemen. Door dat luisteren ken ik zo'n beetje van elke regelmatige meeloper hoe ze in het leven staan, wat ze doen, of ze een relatie hebben, etc. Meestal loop een beetje achteraan in de groep. Ik kan wel sneller, maar daar hoor ik de interessantere gesprekken. En, minstens zo belangrijk, daar kan ik lekker naar de billen in de strakke broekjes gluren. Want naast een (af)luisteraar ben ik ook een gluurder. Heerlijk genieten, vooral van de iets vollere kontjes. Ik moet me soms gewoon inhouden om er niet even overheen te aaien, of liever nog er even een fljnke pets op te geven. Maar goed, dat doe je natuurlijk niet. Daar zit niemand op te wachten, dacht ik.

Af en toe zien we elkaar, als groep, op een andere manier, zo ook op de afsluitingsbarbecue aan het eind van het vorige seizoen. Daar leerde ik een lid van de loopgroep op een bijzondere manier beter kennen, en zij vooral mij en mijn verborgenheden.

Zij... Manon, 34 jaar, getrouwde moeder van een zoon en een dochter. Iedereen stond al gezellig te kletsen, Manon en ik stonden allebei nog een beetje rond te kijken en kwamen zo vanzelf met elkaar in gesprek.

"Hey Manon" groet ik haar " ik had je haast niet herkend in normale kleren" "Nou ja, ik kan ook moeilijk in mijn hardloopbroekje op komen dagen hè lacht Manon. Terwijl ze dit zegt zie ik dat ze begint te blozen en meteen voel ik iets van 'hé, dit is interessant'. "Het had van mij gemogen hoor, maar dit jurkje is ook leuk" zeg ik met een knippoog. "Kun je ook wel een keer aandoen bij het hardlopen, haha" Ik zie Manon nog meer kleuren, ze weet even niet wat te zeggen. "Hou het luchtig, Paul" denk ik bij mezelf, en ik begin een gesprek over hardlopen, de groep, wedstrijdjes en kom uit bij welke hardloopkleding we prettig vinden. "Ik loop graag in losse kleding, houdt het lekker luchtig" zeg ik. "Jij loopt altijd in een strakke broek toch?"

Ik stel de vraag maar weet het antwoord maar al te goed. Sterker nog, ik weet in welk merk ze loopt en denk zelfs te weten dat ze meestal geen ondergoed onder haar tight draagt. En omdat er af en toe wel randen van een onderbroek zichtbaar zijn, weet ik ook wanneer Manon ongesteld is. Dat weet ik niet alleen van Manon, maar van meerdere dames van de loopgroep. Sinds het me opviel ben ik er op gaan letten en heb ik het zelfs bijgehouden in mijn hardloopschriftje.

In dat schriftje houd ik meer persoonlijke dingen bij die ik afluister tijdens het hardlopen. Ook heb ik er foto's ingeplakt die ik zoek op websites van hardloopwedstrijden en de facebookpagina van de club. Zo heb ik van een stuk of 10 dames een leuk naslagwerkje aangelegd. Ik heb (of had) verder geen bedoelingen met dat schriftje, maar gebruik het wel eens als fantaseer-inspiratie, als je begrijpt wat ik bedoel.

"Klopt" antwoord Manon "Ik houd niet van losse kleding tijdens het lopen."

"Staat je ook goed hoor, zo'n strak broekje" zeg ik. Ik schrik zelf bijna van mijn flirterige gedrag, door het 3e wijntje zijn mijn grenzen wat verlegd. Maar ook Manon voelt de alcohol en adrem antwoord ze "Hihi, daarom loop je zeker altijd achteraan." Ze zegt het als een grapje maar heeft niet half door hoe waar het is.

"Je hebt me door Manon, ik loop lekker achteraan te genieten" zeg ik lachend. "Haha, heeft Richard, mijn man, toch gelijk. Hij zegt altijd dat ik iets anders aan moet omdat de mannen vast naar mijn kont kijken"

"Oh ja? is Richard een beetje jaloers aangelegd?" vraag ik.

"Het valt wel mee hoor, hij bedoelt het als grapje" antwoordt Manon.

"Hij is zelf natuurlijk ook een man en zal vast enorm van jou in je broekje genieten" grinnik ik.

"Ach ja, ieder zijn ding hè" zegt Manon.

"Niet dan?" Vraag ik nog even door. "Als zo'n mooie vrouw in zo'n strak broekje door mijn huis zou lopen wist ik het wel"

Even was ik bang dat ik te ver was gegaan, maar Manon verbaasde mij met haar antwoord . Terwijl ze me blozend aankeek vroeg ze "Wat wist je dan wel?"

Nu was het mijn beurt om te gaan blozen. Even wist ik niet wat ik moest zeggen.

"Ik haal nog een wijntje, jij ook" redde Manon mij.

Manon kwam even later terug met 2 wijntjes. Ze gaf er een aan mij. "Nou, krijg ik nog antwoord Paul, wag wist je wel als ik in mijn hardloopbroekje door je huis zou lopen?"

"Ho ho, dat heb ik niet gezegd Manon, ik zei mooie vrouw, niet jij" antwoord ik.

"Dus je vind mij geen mooie vrouw?" vroeg Manon terwijl ze een pruillipje opzette.

"Ik vind je prachtig Manon, maar euh..."

"Nou dan, wat wist je wel als ik in mijn hardloopbroekje bij je was?"

Manon keek me aan met een blik die het midden hield tussen serieus en plagend.

Ik kijk haar even aan zonder iets te zeggen. Ze kijkt terug, ziet mijn doordringende blik en plots is de sfeer veranderd, niet meer flirterig. Ineens weet ik iets van Manon wat nog niet in mijn schriftje staat. Manon slaat haar ogen neer.

"Kijk me eens aan Manon... vraag dat nog eens" zeg ik.

"Wat je wel wist als ik in..."

Verder komt Manon niet. Ik onderbreek haar en zeg

"Geloof me Manon, dat wil je niet weten"

"En wil je het toch weten, kom dan morgenavond naar mijn huis. In je hardloopkleren."