Gerard werd wakker met een stijve lul. Niet een van die halfslachtige ochtenderecties die na een paar minuten weer wegzakken, maar een volwaardige, zware paal die tegen het laken drukte alsof hij ergens heen wilde. Negenenveertig was hij, en nog steeds had hij dat ding. Flink, dik, met die kenmerkende lichte kromming naar links die Ellen altijd grappig vond. Of althans, vroeger vond. Nu zei ze er weinig meer over. Ze lag niet naast hem. Het kussen aan haar kant was koud en platgedrukt op de manier waarop alleen iemand die al een tijdje weg is een kussen achterlaat.Hij bleef even liggen. Luisterde. Het huis was stil, maar niet leeg.

Ergens beneden klonk water. Of misschien was het de koelkast. Hij stond op, trok zijn joggingbroek niet eens aan, en liep de gang op. De houten vloer was koel onder zijn voeten. In de badkamer hing de geur van Ellens douchegel nog, iets met citroen en iets zoets. Haar handdoek lag vochtig over de radiator.Hij maakte een rondje. Eerst de keuken. Koffiezetapparaat stond uit. Brood op het aanrecht, nog in de zak. Dan de woonkamer. Niets. De tuindeuren stonden op een kier. Buiten was het al licht, die grijze, milde ochtendlicht van eind oktober. In het gras, een paar meter van het terras, lag zijn dochter.Fleur.

Negentien. Haar rokje omhoog geschoven tot over haar heupen, haar onderbroek ergens naast haar in het gras. Benen wijd. Tussen haar dijen stond hun kleine witte poedel, Mimi, met haar snuit diep tussen Fleurs schaamlippen. De hond likte met die snelle, natte, onophoudelijke bewegingen die poedels hebben als ze ergens aan vastzitten. Fleurs hand lag op de rug van het beest, niet duwend, niet trekkend, alleen rustend. Haar hoofd was achterover, mond half open. Ze maakte geen geluid. Alleen haar ademhaling was iets sneller dan normaal.Gerard bleef in de deuropening staan. Keek. Fleur trok haar knieën iets verder uit elkaar. Haar rokje lag nu helemaal omhoog, de stof nat van dauw of speeksel of allebei. Ze merkte hem niet op. Of deed alsof.Hij draaide zich om en liep verder, de trap weer op, naar de logeerkamer.

De deur stond op een kier. Binnen lag Ellen. Op haar buik, knieën onder zich, kont omhoog. Wodan, de herder, stond half over haar heen. Zijn voorpoten rustten op haar schouders. Zijn achterlijf bewoog in korte, krachtige stoten. Tussen haar billen zag Gerard de dat de grote pik met de knot vast zat in de anus van zijn vrouw. Die dikke, rode knot van de hond, helemaal naar binnen gewerkt. Ellen had haar gezicht in het kussen gedrukt. Haar handen hielden de randen van het matras vast. Elke keer dat Wodan naar voren duwde, kwam er een laag, nat geluid uit haar.Gerard leunde tegen de deurpost. Zijn lul klopte tegen de stof van zijn boxershort. Hij zei niets. Keek alleen.

De herder hijgde, zwaar, met die diepe, gorgelende ademhaling van een grote hond die bijna klaar is. De knot zat nu helemaal vast. Wodan probeerde nog een paar keer te stoten, maar kwam niet meer verder. Hij bleef zo staan, vastgeklemd, zijn ballen strak tegen Ellens billen. Ellen bewoog haar heupen een beetje, alsof ze de druk wilde voelen. Of verdelen.Na een minuut of vijf begon de knot te slinken. Wodan trok zich met een natte, ploppende beweging terug. Een dikke streng wit vocht dribbelde uit Ellens anus, liep over haar schaamlippen en drupte op het laken.

Ze bleef nog even liggen, ademend. Toen keek ze over haar schouder. Zag Gerard.“Koffie staat klaar,” zei ze. Haar stem was hees, normaal.Hij knikte. Ging naar beneden. Zette de koffiezetapparaat aan. Sneed twee boterhammen. Kaas. Een beetje appelstroop. Deed alsof er niets was gebeurd, omdat dat precies was wat er gebeurd was: niets bijzonders, alleen de ochtend.Ellen kwam een kwartier later de keuken in. Ze had een badjas aan. Haar haar zat in een knoop. Ze rook naar zeep en iets dierlijks dat de zeep niet helemaal had weggekregen. Ze schonk koffie in, ging tegenover hem zitten. At haar boterham.

Ze keek naar buiten, waar Fleur nog steeds in het gras lag. De poedel was nu naast haar gaan liggen, snuit nat, staart langzaam zwaaiend.“Ze is vroeg wakker vandaag,” zei Ellen.Gerard slikte zijn hap door. “Mm.”Ze dronken hun koffie in stilte. Buiten begon de poedel weer te likken. Fleur hief een been op, legde het over de rug van het beest. Haar hand gleed naar beneden, spreidde haar schaamlippen verder open. De roze tong van Mimi verdween dieper.Ellen keek ernaar, dronk een slok, zette haar mok neer.

“Wodan is nog boven,” zei ze. “Hij wacht.”Gerard stond op. Zijn lul stak stevig tegen de stof. Ellen keek ernaar, glimlachte heel even, die kleine, droge glimlach die ze had als ze iets zag dat ze al lang kende. Ze stond ook op, liet de badjas van haar schouders glijden. Daaronder was ze naakt. Haar kont was nog een beetje rood van de knieën en van de stoten. Tussen haar billen glansde nog iets.Hij pakte haar bij de heupen, draaide haar om, duwde haar voorover over het aanrecht.

Haar borsten plat tegen het koude blad. Hij spuugde in zijn hand, streek het over zijn lul, en duwde naar binnen. Haar anus was nog open, slap van de hond, makkelijk te nemen. Hij gleed erin tot zijn ballen tegen haar billen kwamen. Ellen zuchtte, diep, en duwde terug.Hij neukte haar hard. Niet haastig, maar met die lange, diepe stoten die hij altijd gebruikte als hij haar in de kont nam. Zijn handen op haar heupen, duimen in de kuiltjes van haar rug. Elke keer dat hij naar voren duwde, klapte zijn onderbuik tegen haar billen. Het geluid was nat, vleesachtig.

Ellen kreunde. Buiten, door het raam, zag Gerard Fleur die nu op handen en knieën zat. De poedel stond achter haar, kleine heupen trillend, en probeerde in te komen. Fleur keek naar binnen, recht in de keuken, en glimlachte toen ze haar vader zag neuken.Gerard neukte harder. Zijn ballen trokken samen. Ellen duwde haar kont verder naar achteren, opende zich nog meer. Hij kwam diep in haar, met die zware, pulserende stoten die alles leegmaakten. Zijn sperma mengde zich met wat er al in zat van de hond.

Hij bleef even liggen, ademend tegen haar rug. Toen trok hij zich terug. Een dikke, witte sliert liep uit haar, over haar schaamlippen, langs haar dij.Ellen bleef nog even voorover hangen. Toen richtte ze zich op, veegde zich af met een theedoek, en schonk opnieuw koffie in. Alsof er niets was gebeurd. Alsof dit gewoon donderdag was.Buiten kwam de poedel eindelijk klaar in het strakke kutje van zijn dochter. Fleur boog haar rug, liet het kleine beest vastzitten. Haar gezicht was ontspannen, bijna dromerig.

Wodan kwam de trap af, snuffelde even aan Ellens kont, en ging toen naar de tuin, naar Fleur.Gerard nam een slok koffie. Hij was nog half stijf. Ellen keek naar hem, naar zijn lul, en zei: “Vanavond weer. ”Hij knikte. Keek naar buiten, waar zijn dochter nu stil lag met de poedel vast in haar geklemd en inmiddels lege ballen, en de herder die alweer snuffelde aan haar voldane gezicht. Het gras was nat. De lucht rook naar herfst en naar iets zoets, dierlijks.Hij zette zijn mok neer. Het was een gewone ochtend.