Het was de laatste zaterdag van februari. De sneeuw was gesmolten en de dakgoot drupte de hele ochtend, een geluid dat Marie gek maakte en Sofia gelukkig. Om tien uur zaten ze met z'n vijven in de slaapkamer, aangekleed, alsof ze op iets wachtten. Ze wachtten ook op iets.

Elena had het glas van de vensterbank gepakt. Het glas uit week drie, dat daar maanden had gestaan, één keer overgeschonken en één keer bijgevuld. Ze had het naast de kristallen kom uit de vitrinekast gezet, op het nachtkastje, op een linnen servet dat Marie had gestreken.

"Vandaag is later," had Elena aan het ontbijt gezegd. Verder niets.

Iris had een klein zakje meegenomen. Ze legde het op het servet naast het glas. Wit poeder, een beetje kristallig, als grove suiker.

"Van een vriendin van de rechtbank," zei ze. "Ze zweert erbij. Je wordt er zacht van. Langzaam. Alles duurt langer en alles voelt meer." Ze keek naar Thomas. "Geen pil, voor de duidelijkheid. Een half schepje in water. En alleen als je wilt. Als je nee zegt, gooi ik het door de wc en dan doen we het zonder."

Thomas keek naar het zakje. Hij had in maanden niets genomen wat een ander voor hem had uitgezocht, behalve een slot.

"Neemt iemand anders het ook?"

"Ik," zei Iris. "Jij en ik. De rest blijft helder. Iemand moet het glas vasthouden."

"Ik wil," zei hij. Hij zei het zonder grap. "Ik wil een dag waarop het langzaam gaat."

Marie loste het op in twee glazen kraanwater, met een theelepeltje, en roerde precies zo lang als ze suiker roerde. Ze gaf hem het eerste glas. "Professor," zei ze. "Niet in één keer. U drinkt altijd alles in één keer."

Hij dronk het in drie keer. Het smaakte bitter, naar aspirine en metaal. Iris dronk het hare. Ze gingen op het bed liggen, naast elkaar, aangekleed, hand in hand, en wachtten.

* * *

Na veertig minuten zei Iris: "O."

Na vijfenveertig minuten zei Thomas niets meer, omdat hij met zijn ogen dicht lag te glimlachen en zijn hand over het dekbed liet gaan, heen en weer.

"Hoe voel je je?" vroeg Elena.

"Alsof iemand de volumeknop van mijn huid heeft opengedraaid," zei hij. Zijn stem was trager dan normaal. Warmer. "Elena. Je moet dit dekbed voelen."

"Ik ken dat dekbed. Ik heb het gekocht."

"Je kent het niet," zei hij. "Niet echt."

Iris lachte. Het was een lach die maar niet ophield, zacht en rond, en ze draaide zich naar hem toe en legde haar hand op zijn gezicht, en hij zuchtte zoals hij nog nooit had gezucht.

"Uitkleden," zei Elena. "Langzaam. Iedereen hem. Niet zichzelf."

Ze deden het met z'n vieren. Sofia zijn sokken, Marie zijn overhemd, knoop voor knoop, Iris zijn riem. Elena zijn broek. Ze deden het langzaam, en elke keer dat een stuk stof over zijn huid gleed, kreunde hij, zacht, verbaasd.

Hij lag naakt op het bed. Niet hard. Zwaarder dan ooit, en zachter dan ooit, op zijn dij, lang, met de kop voorbij zijn knie. Hij keek ernaar en lachte.

"Hij doet niet mee," zei hij. "Hij is te gelukkig."

"Hij hoeft niet," zei Elena. "Vandaag beginnen we niet bij hem."

* * *

Ze begonnen overal tegelijk.

Marie nam zijn handen. Ze ging aan zijn rechterkant zitten, op haar knieën, en nam zijn hand in haar schoot en masseerde zijn palm met haar duimen, zoals ze deeg kneedde, met kracht. Daarna kuste ze elke knokkel. Daarna nam ze zijn duim in haar mond en zoog eraan, met haar ogen dicht, en hij maakte een geluid dat de anderen stil liet vallen.

"Dat is zijn duim," zei Sofia.

"Dat weet ik," zei Marie met haar mond vol. "Hij heeft er zeven maanden mijn pruimtaart mee geprikt. Hij mag nu iets terug."

Sofia nam zijn benen. Ze ging aan het voeteneind zitten en legde zijn voeten in haar schoot. Zijn hardloopvoeten, met het eelt op de bal en de nagel van zijn grote teen die blauw was geweest in november en nu weer bijna roze. Ze wreef ze. Toen boog ze voorover en kuste zijn wreef, en zijn hele been trilde, en ze ging omhoog langs zijn scheenbeen, langs zijn knie, langs de lange spier aan de voorkant van zijn dij, met haar lippen open, zodat haar adem het eerst kwam en haar mond daarna.

"Je benen zijn het mooiste aan je," zei ze. "Echt. Niet je pik. Je benen."

"Zeg dat niet," mompelde hij. "Hij hoort het."

"Hij hoort het al maanden," zei Sofia, en ze likte langs de binnenkant van zijn dij omhoog, tot ze bij zijn ballen kwam, en daar stopte ze, en ging terug naar zijn knie, en begon opnieuw.

Iris nam zijn borst. Ze lag naast hem, half op hem, haar hoofd op zijn schouder, en ze kuste zijn borst zoals je iets kust wat je dacht kwijt te zijn. De grijze haren. De tepel, die ze in haar mond nam en waarbij hij zijn rug kromde. Het bot in het midden, waar zijn hart klopte. Ze huilde al. Iris huilde de hele ochtend al, zachtjes, het poeder maakte alles open, ook haar ogen. Haar mascara liep over haar wangen en over zijn borst, in zwarte lijnen.

"Je huilt op me," zei hij.

"Ik huil om je," zei ze. "Dat is anders. Niet weggaan."

"Ik ga nergens heen."

Elena nam zijn gezicht.

Ze knielde boven zijn hoofd en nam het tussen haar handen en kuste het, overal, zoals ze in de gang had gedaan, maar nu met de anderen eromheen. Zijn ogen, die dichtgingen. Zijn neus. Zijn lachrimpels, één voor één. Zijn mond, eindelijk, lang, met haar tong. Hij kuste terug, traag en nat.

Hij was omringd. Overal monden. Overal handen. Er was geen stuk van hem dat niet werd aangeraakt, en hij lag midden tussen hen in en huilde ook, zonder geluid, met een glimlach die niet weg wilde.

En toen, heel langzaam, zonder dat iemand hem had aangeraakt, begon hij hard te worden.

* * *

Het duurde lang. Het duurde zo lang dat Sofia op een gegeven moment ophield met likken en alleen nog keek, met haar kin op zijn knie.

Hij steeg zoals de zon opkomt in februari: zo traag dat je het niet ziet gebeuren, alleen dat het anders is als je weer kijkt. Eerst lag hij zwaar op zijn dij. Toen lag hij er nog steeds, maar dikker. Toen kwam de kop een paar centimeter van zijn knie omhoog, en bleef hangen, en zakte weer. Thomas lachte erom, hulpeloos.

"Hij heeft het poeder ook gehad," zei hij.

"Laat hem," zei Elena. "We hebben de hele dag."

Sofia stond op. Ze pakte iets uit de zak van haar spijkerbroek, die op de grond lag. Het lintmeter. Het oude, gele, van de naaimand van Marie, waar ze in december de eerste keer mee had gemeten.

"Laatste keer," zei ze. "Ik beloof het. Daarna stop ik."

Niemand zei nee. Ze legde het begin van het lint tegen zijn buik, bij de wortel, en wachtte. Ze wachtte drie minuten, met het lint in haar hand en haar ogen op de kop, die steeg, en zakte, en weer steeg, en toen eindelijk bleef staan: niet helemaal recht omhoog, dat kon hij niet meer, daarvoor was hij te zwaar geworden, maar schuin over zijn buik, de kop voorbij zijn navel, voorbij zijn maag, tot aan het onderste puntje van zijn borstbeen, waar Iris' hand lag.

Iris voelde de kop tegen haar vingers. Ze trok haar hand niet weg.

Sofia legde het lint erlangs. Ze las. Ze zei niets.

"En?" vroeg Iris.

Sofia rolde het lint op. Langzaam. Ze legde het op het nachtkastje, naast het glas en de kom.

"Ik ga het niet zeggen," zei ze. "Ik heb het gemeten en ik weet het nu en ik ga het nooit tegen iemand zeggen. Ook niet tegen jullie." Ze keek naar Thomas. "Het is groter dan het ooit is geweest. Dat mag iedereen weten. Het getal is van mij."

Thomas keek haar aan, door zijn trage, natte ogen, en zei: "Dank je."

"Waarvoor?"

"Dat je het niet zegt."

Sofia bloosde, wat ze nooit deed, en boog voorover en kuste de kop. Eén keer. Toen ging ze terug naar zijn benen.

* * *

Iris was de eerste die hem in haar mond nam.

Ze deed het huilend. Ze lag tussen zijn benen, op haar buik, en Thomas tilde zijn hoofd op om haar te zien, en Marie legde een kussen onder zijn nek zodat hij kon blijven kijken. Iris pakte hem met twee handen bij de wortel en bracht de kop naar haar lippen. Haar mascara liep in twee zwarte strepen naar haar kin. Ze opende haar mond zo ver ze kon en nam de kop erin, en verder ging het niet, en het hoefde niet verder.

Ze zoog. Ze huilde. Het was hetzelfde gebaar. Haar tranen liepen langs haar neus, over haar lippen, langs zijn schacht naar beneden, vermengd met haar speeksel, en zwarte vegen mascara bleven op zijn huid achter, als handschrift.

Ze liet hem even los, hijgend, met een draad speeksel van haar lip naar de kop.

"Blijf kijken," zei ze. "Thomas. Niet je ogen dichtdoen. Blijf naar me kijken. Ik wil dat je ziet hoe ik eruitzie."

"Je ziet er prachtig uit."

"Ik zie eruit als een overstroming," zei ze. "Kijk toch."

Hij keek. Ze nam hem weer in haar mond.

Achter haar ging Sofia op haar knieën.

Iris voelde het. Ze stopte niet met zuigen, maar haar hele lijf werd stil. Ze voelde Sofia's handen op haar billen, warm, voorzichtig, en ze wist wat Sofia ging doen, want ze hadden het er de avond ervoor over gehad, fluisterend, op de bank, met hun voeten onder dezelfde plaid. Sofia had gevraagd of het mocht. Iris had gezegd dat ze het niet wist. En toen, een uur later, op de trap: ja.

Iris liet een hand van zijn pik los. Ze bracht hem naar achteren. Ze legde haar vingers op haar eigen bil en trok zichzelf open. Iris, die twintig jaar het licht had uitgedaan. Die haar armen voor haar borsten had gehouden tot in december. Ze trok zichzelf open voor een jonge vrouw achter haar, met haar mond vol, terwijl vier mensen het zagen.

Sofia likte haar.

Iris maakte een geluid om Thomas' pik heen dat hij voelde tot in zijn buik. Een lang, gesmoord geluid. Sofia's tong ging langzaam, van onder naar boven, over haar kut en verder, over haar kont, en bleef daar, in kleine rondjes, en Iris' heupen begonnen te bewegen zonder dat ze het wilde. Ze huilde harder. Ze zoog harder. Ze hield zichzelf open.

"Kijk ik?" zei Thomas schor. "Ik kijk."

Marie kwam overeind.

Ze had tot nu toe zijn handen gehad. Nu liet ze ze los. Ze stond op, naast het bed, in haar jurk, en trok de jurk over haar hoofd. Ze droeg de plug. Ze droeg hem altijd, op zaterdagen, ook als ze op de markt stond en met de visboer onderhandelde. Ze droeg verder niets.

"Mevrouw," zei ze tegen Elena. "Mag ik zijn gezicht?"

Elena keek naar haar. Naar de vrouw die in juli door de vloer had geluisterd, en die nu in haar slaapkamer stond, naakt, met een juweel tussen haar billen, en om toestemming vroeg zonder te bedelen.

"Hij is van jou," zei Elena, en ze schoof opzij.

Marie klom over hem heen. Ze keek niet naar beneden, naar zijn gezicht; ze keek naar Iris, aan de andere kant van zijn lijf, met haar mond om zijn pik en haar ogen nat. Toen zakte ze. Ze zette zich op zijn mond, met haar knieën naast zijn oren, haar rug naar zijn voeten, zodat ze Iris kon zien. Zodat Iris haar kon zien.

Thomas verdween onder haar. Ze voelde zijn adem eerst, heet, en toen zijn mond die opende onder haar, en ze moest zich vasthouden aan zijn borst. Zijn handen kwamen omhoog en grepen haar heupen. Zijn tong vond haar meteen. Marie was al nat; ze was nat sinds het poeder in het water was opgelost. Ze legde haar handen op zijn borst, waar Iris' tranen lagen, en begon langzaam over zijn gezicht te bewegen.

"Professor," zei ze, schor. "U mag ook de plug."

Hij kreunde tegen haar kut. Zijn hand ging naar het juweeltje en draaide het, een kwartslag, zoals hij in de keuken had gedaan, en Marie boog voorover met een kreet en haar gezicht kwam vlak boven dat van Iris.

Ze keken elkaar aan, Iris en Marie. Een vrouw met haar mond vol pik en mascara tot aan haar kin, en een vrouw die op zijn gezicht zat met haar mond open.

Marie kuste Iris. Over zijn pik heen. Iris liet hem uit haar mond glijden en Marie nam haar plaats in, en toen kusten ze elkaar weer, met de kop tussen hun lippen, hun tongen eromheen, speeksel en tranen en zijn vocht door elkaar, zodat niemand meer wist wat van wie was.

Sofia likte verder. Elena zat aan het hoofdeinde, met haar hand in Thomas' haar, de enige plek van hem die nog vrij was, en keek. Ze keek zoals ze altijd had gekeken. Maar ze telde niet. Ze stuurde niet. Ze hield alleen zijn haar vast en huilde zelf ook, voor het eerst die dag.

* * *

Marie kwam het eerst. Ze kwam op zijn gezicht met haar handen in zijn borsthaar en haar voorhoofd tegen dat van Iris, en het spoot uit haar zoals in de keuken in januari, over zijn mond en kin en hals, en ze schaamde zich niet, ze lachte erdoor, een hoog, verrast lachje tussen de schokken door.

Iris kwam vlak na haar. Sofia's tong en Sofia's vinger, die er nu ook bij was, langzaam, in haar kont, tot de eerste knokkel, en Iris hield zichzelf open en kwam met haar wang tegen zijn pik en haar mond open en haar tranen op zijn schacht. Ze zei zijn naam niet. Ze zei: "Kijk. Kijk. Kijk." En hij keek, langs Marie's buik, en zag haar.

Toen klom Marie van hem af. Zijn gezicht glom. Hij hapte naar adem en lachte en had geen woorden.

"Nu hij," zei Elena.

Ze pakte de kristallen kom van het nachtkastje.

Het was het oudste stuk kristal in het huis. Van haar grootmoeder, die er op zondag de compote in had geserveerd. Elena had er de hele kuur van gedroomd: dat hij er ooit in zou komen, niet druppelsgewijs, niet afgeteld, maar alles in één keer, zoveel als er in hem was.

Ze gaf het niet aan iemand anders. Ze hield het zelf.

Ze zette zich tussen zijn benen, naast Iris. Iris pakte hem met beide handen. Marie legde haar hand op zijn ballen, zwaar en hoog nu, en Sofia ging naast zijn hoofd liggen, zijn natte gezicht naar zich toe gedraaid, en kuste hem, en proefde Marie op hem.

Het poeder maakte het traag. Het maakte het eindeloos. Iris trok aan hem, langzaam, met haar tranen als glijmiddel en Marie's speeksel, en hij werd harder dan hij die dag was geweest, maar het kwam niet, het bleef komen zonder te komen, een golf die maar niet brak. Hij kreunde. Hij trilde. Zijn hardloopbenen spanden van zijn heupen tot zijn tenen. Sofia hield zijn hoofd tegen haar borst.

"Rustig," fluisterde Sofia. "Het is goed. We hebben de hele dag."

"Ik kan niet," zei hij. "Het is te veel. Het is te mooi."

"Het mag te mooi zijn," zei Elena. "Laat het maar."

Ze boog zich over hem heen en likte de kop, één keer, met haar tong plat. Proefde Iris en Marie en zijn eigen vocht dat al maanden bleef lopen. Ze keek naar hem op.

"Thomas," zei ze. "Ik hou de kom vast. Jij hoeft niets. Geef het maar."

Vier vrouwen. Vier paar ogen op hem. Iris' handen om hem heen, Elena's tong, Marie's hand onder zijn ballen, Sofia's mond in zijn hals. Iedereen wilde het. Hij voelde het eindelijk komen, van heel ver.

Hij kwam.

Het begon in zijn benen en ging door zijn buik en hij brulde, echt, een geluid dat het huis door ging en buiten in de straat te horen moet zijn geweest, en Iris richtte hem en Elena hield de kom eronder, en het kwam. Het kwam in stoten die het kristal lieten zingen. Dik en wit en zoveel dat Elena de kom met twee handen moest vasthouden, dat het tegen de wand omhoog spatte, dat het bleef komen terwijl Iris hem trok, en hij huilde, en lachte, en Sofia hield zijn hoofd, en Marie kneep zachtjes in zijn ballen bij elke stoot.

Toen het minder werd, liet Iris de laatste druppels op haar eigen vingers lopen, en likte ze af, met haar ogen op hem.

Elena hield de kom omhoog naar het raam. Het licht van februari viel erin. Het glansde.

"Kijk," zei ze. Niet tegen hem. Tegen de anderen.

* * *

Ze pakte het glas van de vensterbank. Ze schonk het erbij. Wat er in maanden van hem verzameld was, wat de zon had gehad en de winter, gleed in de kom en mengde zich met wat er net uit hem was gekomen. Ze roerde met haar wijsvinger. Langzaam. Rond. Zoals Marie de thee roerde.

"Dit is wat er was," zei Elena, "en dit is wat er is." Ze keek in de kom. "Dat hoort bij elkaar."

Ze haalde haar vinger eruit en stak hem bij Thomas in de mond. Hij zoog. Hij proefde het oude en het nieuwe, en trok een gezicht, en lachte.

Toen gaf ze het aan de anderen. Ze doopte haar vinger en hield hem voor Marie, en Marie nam hem in haar mond zoals ze zijn duim had genomen, serieus, met haar ogen dicht. Ze doopte hem weer en legde hem op Iris' onderlip, en Iris likte hem langzaam af, door de mascara heen. Ze gaf de kom aan Sofia.

Sofia dronk eruit. Een slok. Ze hield het in haar mond en boog naar Marie toe en kuste haar, open, en Marie nam het van haar over, en draaide zich om naar Iris en kuste haar, en Iris nam het van Marie, en kuste Elena. Het ging de kring rond, van mond naar mond, tot het niet meer van iemand was. Toen kwam het bij Elena, en Elena boog zich over Thomas en kuste hem, en gaf het hem terug.

Hij slikte. Hij keek naar hen. Vier vrouwen met glanzende monden.

"Dat," zei hij, en zijn stem was nog steeds traag van het poeder, "was het mooiste wat iemand ooit met mijn zaad heeft gedaan."

"Er is nog wat," zei Elena, en ze kantelde de kom en goot de rest over zijn borst, over Iris' tranen, over de vegen mascara, en ze likten hem schoon. Alle vier. Zijn borst, zijn buik, zijn dijen, zijn handen. Elke centimeter.

* * *

Ze lagen lang verstrengeld. Niemand wilde opstaan. Het poeder werd minder bij Thomas en bij Iris, maar de zachtheid bleef hangen, in hun handen, in hoe ze elkaar vasthielden.

Sofia's telefoon lag op het nachtkastje, naast de lege kom. Ze pakte hem. Ze typte.

Mam. Ik blijf na de zomer hier studeren. Ik heb een kamer. Ik heb mensen. Het gaat goed met me.

Ze keek naar Iris. Iris knikte, met zwarte strepen op haar wangen.

Sofia drukte op verzenden en legde de telefoon met het scherm naar beneden. Ze legde haar hoofd op Thomas' dij.

"Je benen zijn het mooiste aan je," zei ze nog een keer.

"Dat zei je al."

"Ik zeg het nog eens. Statistisch gezien wordt iets waarder als je het vaker zegt."

"Dat is niet hoe statistiek werkt," zei hij.

"Het is hoe ik werk," zei Sofia.

Iris lachte. Ze lag over zijn borst met haar gezicht in zijn hals, en ze veegde haar mascara aan zijn schouder af, bewust, en zei: "Zo. Nu ben je gesigneerd."

"Dat gaat er niet af."

"Precies."

Elena lag aan zijn andere kant. Ze zei niets. Ze had haar hand op zijn hart en voelde het langzaam worden.

Thomas keek naar het plafond. Naar de scheur in het stucwerk boven het raam die hij al twintig jaar wilde laten repareren, en waarvan Marie had gezegd dat ze erdoor had geluisterd, de eerste zomer, toen ze nog niets mocht.

"Ik hou van jullie," zei hij. "Ik zeg het nu, nu ik nog zacht ben van dat spul. Maar ik meende het gisteren ook. En ik meen het morgen."

"Wij ook," zei Iris.

"Ik ook," zei Sofia.

Elena kneep in zijn hand. "Dat weet je," zei ze. "Je hebt het geproefd."

Marie zat aan het voeteneind, met haar knieën opgetrokken en de plug nog waar hij hoorde. Ze keek naar hen. Naar de vier lichamen op het bed, nat, gesigneerd, zacht. Naar de lege kom en het lege glas, voor het eerst in maanden allebei leeg. Naar het raam, waar de dooi langs liep.

Ze stond op. Ze raapte haar jurk van de grond en trok hem niet aan. Ze hield hem tegen zich aan, naakt, en keek nog een keer naar het bed, en Thomas keek terug, en zag hoe ze glimlachte, en zag hoe ze het niet verborg.

"Professor," zei ze. "Mevrouw. Iris. Sofia."

Ze wachtten.

"Wil er iemand thee?"

* * *

Lieve jij,

Dit was het slot. Niet omdat het verhaal op is, maar omdat iedereen heeft gekozen: Marie bleef, Sofia bleef, Iris ligt open, Elena hield de kom en gaf hem door, en Thomas liet zich elke centimeter likken, van zijn duimen tot zijn hardloopvoeten.

Dank je dat je tot hier bent gekomen. Als er één moment is dat bij je blijft, of één ding dat je nog had willen lezen: nachtegaal.schrijft@gmail.com staat altijd open, en de reacties ook.

Wie Vera is? Achter Vera zit een man, en die heeft dit allemaal opgeschreven met een harde pik en een zacht hart. Hij antwoordt op alles, ook op jou.

— Vera Nachtegaal