De stalen deur bovenaan de trap valt met een zware klap in het slot. Buiten druppelt de motregen tegen de roosters in het trottoir, maar hierbinnen heerst meteen weer die dikke, droge warmte van de kelder. Leen blijft een seconde op de bovenste trede staan. Haar benen voelen vreemd losgekoppeld van de rest van haar lijf, alsof ze elk moment onder haar vandaan kunnen knikken. Ze houdt zich vast aan de ruwe betonnen muur en stapt naar beneden. Trede voor trede. Haar natte jas plakt koud tegen haar schouderbladen.

Beneden draait Milo zich met een ruk om op zijn bureaustoel. Thomas staat geleund tegen het stalen rek bij de muur, een verfrommeld kartonnen bekertje tussen zijn vingers geklemd. Geen van beiden zegt meteen iets. Ze kijken alleen maar hoe ze de treden afkomt.

Leen rits haar jas open. Haar vingers trillen zo hard dat het metalen lipje blijft haken. Met een korte, gefrustreerde ruk trekt ze de jas over haar schouders en laat die gewoon op de grond naast een stoel vallen. Ze loopt door naar de werkbank en leunt er met haar heup tegenaan. Ze sluit even haar ogen. Nu pas slaat de vermoeidheid pas echt toe. Haar maag trekt zich samen; een loodzwaar gevoel dat de eerdere adrenaline definitief vervangt. Haar hart klopt nog steeds veel te snel, een onrustig gefladder dat maar niet wil zakken.

"Is het gelukt?" vraagt Milo zacht.

Leen opent haar ogen en kijkt naar de vloer. Ze knikt traag. "Hij zit in een hotelkamer," zegt ze. Haar stem klinkt schor. "Ik hoop dat hij zich kalm houdt de komende dagen."

Thomas blaast hoorbaar zijn adem uit en wrijft met een hand over zijn gezicht. "Jezus," mompelt hij. "Ik dacht echt dat we te laat gingen zijn."

Leen reageert niet. Wanneer ze haar hand op tafel legt, schiet er een felle, stekende kramp door haar pols. Ze deinst achteruit, trekt haar arm terug en drukt haar elleboog stevig tegen haar ribben, hopend dat de pijn zo weggaat. Door de zwaai met die zware brandblusser zijn haar wonden onder de tape weer opengegaan. Langs de grijze randen van het ducttape sijpelt een donker spoortje bloed over de muis van haar hand. Het klopt op het ritme van haar hartslag, een zeurende, hete pijn die haar plotseling misselijk maakt.

Milo kijkt naar haar arm. Zijn gezicht verstrakt. Zonder een woord te zeggen bukt hij zich, trekt onder de tafel een oude metalen verbanddoos vandaan en zet die op het werkblad.

"Kom hier," zegt hij. Hij wijst naar het lege krat naast zich.

"Het gaat wel," mompelt Leen automatisch.

"Leen. Zit." Er zit geen greintje kwaadheid in zijn stem, alleen een vermoeide beslistheid waar ze de kracht niet meer voor heeft om tegenin te gaan. Ze schuifelt naar de krat en laat zich erop zakken. Haar knieën raken bijna de zijne. Milo pakt een klein schaartje en een flesje ontsmettingsmiddel uit de doos. Hij neemt haar rechterhand in de zijne, met haar handpalm naar boven. Zijn vingers zijn koel, maar de manier waarop hij haar vasthoudt, doet haar adem stokken.

Milo schuift het puntje van de schaar voorzichtig onder de stugge tape. "Zeg het als ik moet stoppen," zegt hij, zijn hoofd gebogen. Hij knipt het plastic open en begint het vastgeplakte papier los te weken. Hij doet het langzaam, stukje bij beetje, alsof hij bang is haar nog meer pijn te doen. Leen bijt op de binnenkant van haar lip en staart naar de donkere kringen onder zijn ogen en het stoppelbaardje op zijn kaak. Wanneer het papier eindelijk loskomt en de rauwe, paarsrode geulen in haar huid bloot komen te liggen, slikt ze moeizaam. Het ziet er verschrikkelijk uit. Toen ze de tape er eerder op plakte, voelde ze alleen maar woede; nu voelt ze hoe kapot ze eigenlijk is.

Milo giet wat ontsmettingsmiddel op een gaasje. Hij kijkt even op, recht in haar ogen, als een stille waarschuwing, en dept dan de wond. Leen hapt geluidloos naar adem en trekt haar vingers krom. Haar vrije hand grijpt in een reflex naar zijn trui. Ze knijpt haar ogen stijf dicht. Milo wacht. Hij beweegt niet. Hij laat haar zijn mouw vasthouden tot de ergste pijn wegtrekt en haar ademhaling weer wat zakt. Dan blaast hij heel zachtjes over haar natte huid. Die simpele, bijna kinderlijke beweging breekt iets in haar. Een brok schiet naar haar keel. Ze vecht tegen de prikkende tranen achter haar oogleden. Ze wil hier niet huilen. Niet nu.

Met rustige, gelijkmatige slagen wikkelt Milo een schoon wit verband om haar pols. Daarna pakt hij zonder iets te vragen haar linkerarm en doet precies hetzelfde. Tussen hen in hangt een onuitgesproken stilte. Ze hoeft zich niet groot te houden voor hem. Voor het eerst in weken voelt ze zich geen stuk vlees of een pion op een scherm, maar gewoon een mens. En het besef dat deze jongen hier midden in de nacht haar wonden zit te verzorgen, geeft haar een gevoel van dankbaarheid waar ze geen woorden voor heeft.

Wanneer het laatste klemmetje vastzit, laat Milo zijn handen nog een tel op haar onderarmen rusten. Hij kijkt op. "Dank je," fluistert ze. Milo knikt alleen maar. Een kort knikje, voor hij zich omdraait om de bebloede proppen papier weg te gooien. Toch blijft zijn blik daarna op haar rusten. De zachtheid verdwijnt niet, maar de bezorgdheid krijgt weer de overhand. Hij leunt voorover. "Heeft hij je gezien, Leen?" vraagt hij zacht. "Daar op die trap?"

Leen kijkt naar het witte gaas om haar polsen en wrijft er met haar duim overheen. Het beeld van die man op de overloop flitst weer door haar hoofd. Het donkere jack. Het pistool dat hij uit zijn binnenzak haalde. "Ik weet het niet," zegt ze eerlijk. Haar stem klinkt moe. "Het ging zo snel. Ik spoot dat schuim in zijn gezicht nog voor hij goed en wel boven was."

"Zei hij iets?"

"Alleen dat ik aan de kant moest." Ze slikt en kijkt op naar Milo. De knoop in haar maag trekt weer strakker. "Hij kende me niet, Milo. Ik was voor hem gewoon iemand die in de weg liep."

Milo wrijft over zijn kin. "Een vrouw die precies op dat moment bij Rutger aan de deur staat. Ze zijn niet achterlijk."

"Nee," zegt Leen zacht. "De link naar mij zo gelegd."

De gedachte blijft zwaar en benauwend in de kleine ruimte hangen.

"Jongens..." De stem van Thomas klinkt vreemd hol vanuit de hoek bij de schermen. Hij staat voorovergebogen, zijn handen plat op het bureaublad naast het toetsenbord. "Milo, kijk hier eens naar," zegt Thomas, luider nu. Milo staat op van zijn stoel en stapt naar de monitors. Leen blijft nog een tel zitten, duwt zichzelf dan moeizaam overeind van het krat en loopt achter hem aan. Op het grote scherm in het midden, waar daarstraks nog die eindeloze rijen tekst en groene lijntjes overheen liepen, vallen hele stukken weg. Het ene na het andere kader floept op zwart, vervangen door rode foutmeldingen die ze niet begrijpt. "Wat is dat?" vraagt Leen.

Milo leunt over het bureau en tikt razendsnel iets in. Zijn ogen schieten van links naar rechts. "De verbindingen vallen weg," mompelt hij. Hij klikt een ander venster open. Ook zwart. "Wacht eens even... Het hele berichtenkanaal ligt eruit. De streams zijn afgesloten."

"Door die melding over Rutger?" vraagt Thomas. Zijn stem slaat een klein beetje over van de spanning. "Denken ze dat de politie achter hen aan zit?"

"Het lijkt er wel op," zegt Milo. Hij tikt nog een reeks commando's in, sneller nu. "Ze trekken overal de stekkers uit. De betaalpagina's zijn dicht. De lijsten met opdrachten zijn gewist. Ze sluiten de boel af."

Thomas kijkt van het scherm naar Milo, en dan naar Leen. Opeens schiet hij in een korte, ongelovige lach. Hij slaat met zijn vlakke hand op de bovenkant van de monitor. "Verdomme, het werkt! Ze zijn in paniek! Ze gooien heel die klote-app zelf op slot!"

Milo zakt terug in zijn stoel en haalt diep adem. Een langzame, bijna verbaasde grijns trekt over zijn gezicht. Hij kijkt achterom naar Leen. "Hij heeft gelijk, Leen. Alles gaat op zwart. Ze durven niks meer uit te zenden."

Leen staart naar de zwarte vlakken op het beeldscherm. Ze durft het bijna niet te geloven. Na de chaos van de afgelopen dagen is het scherm voor haar neus gewoon... dood. Stil. Een voorzichtig, warm gevoel van opluchting kruipt omhoog vanuit haar buik. Ze hebben teruggevochten. En het is gelukt.

Thomas pakt zijn lege koffiebekertje en houdt het bijna triomfantelijk omhoog. "Ze zijn weg," zegt hij, en voor het eerst in dagen klinkt hij weer als een normaal mens. "We hebben ze verjaagd."

En precies op dat moment klinkt er een helder tingeltje uit de computerspeakers. Thomas houdt abrupt zijn mond. De grijns verdwijnt van Milo's gezicht. Leen stapt naar voren. Thomas schuift naast haar. Milo rolt zijn stoel een halve meter dichterbij. Ze kijken alledrie naar het rechterscherm. Daar draait Milo’s emulator—het digitale kloonvenster met de interface van Leens app.

Over het donkerrode scherm schuift een wit kader.

Morgenochtend 06:00. Carpoolparking A17 (Waver). Kom alleen.

De kortstondige opluchting verdwijnt. De zwarte vlakken op de andere monitors zijn geen bewijs van paniek of een geslaagde hack. Het is een geplande lockdown. De top heeft het netwerk opgeschoond en afgesloten voor het voetvolk. Het is de overgang naar een nieuwe fase. Het eindspel, exclusief ontworpen voor de VIPs.

Leen wendt haar blik af van de letters op het scherm en kijkt naar de witte bandages om haar gewrichten. "Zes uur," zegt ze vlak, zonder de mannen aan te kijken. "Dat is over vier uur."