De lucht boven Rotterdam is loodgrijs, een kleur die Ivana kent als de hemel van november in Kyiv, maar hier ruikt het anders — naar diesel en natte keien en de zilte adem van de Maas. Ze staat bij de ingang van de Markthal, haar handen diep in de zakken van een gewatteerde jas die drie maten te groot is, en ze kijkt naar de stroom mensen die langs haar heen schuift. Niemand kijkt terug. Haar lange blonde krullen, vandaag dof en in de war van de slechte nacht in het opvanghuis, wapperen rond haar gezicht als de slierten van iets dat is losgeraakt. Drie dagen in deze stad en ze heeft nog niemand gevonden die de naam kent die haar moeder haar heeft meegegeven, een nicht die ergens in Charlois zou wonen, in een flat met een blauwe deur. Charlois blijkt groter dan ze dacht.

Ze draait zich om en loopt in de richting van de Blaak, haar gympen nat en koud, en ze let niet op de man die op het bankje zit bij de tramhalte, de man die haar al een minuut lang volgt met zijn blik.

Willem zit waar hij altijd om deze tijd zit, op het bankje met de groene verf die afbladdert bij de armleuningen, zijn wandelstok tussen zijn knieën, de krant opengevouwen op zijn schoot maar niet gelezen. Hij is tweeënzeventig, niet zeventig — hij liegt er soms twee jaar af, een gewoonte die Fabiola belachelijk vindt — en hij heeft het gezicht van iemand die de wind heeft gezien. Zijn haar is grijs, kortgeknipt boven de oren, en zijn baard is zilver met strepen donkergrijs erdoorheen, alsof iemand inkt door as heeft gemengd. Zijn borst is breed, nog steeds breed, en onder zijn openhangende flanellen overhemd — de rode met de ruitjes, die Fabiola haat — is een bos donkergrijs borsthaar zichtbaar dat doorloopt tot over zijn buik. Hij is groot geschapen, zoals Fabiola het placht te zeggen als ze na een glas wijn spraakzaam werd, en hij weet het, op de stille manier waarop oudere mannen dingen weten.

Het meisje valt hem op omdat ze stilstaat terwijl iedereen beweegt. Ze staat bij de paal met de tramtijden en haar vinger gaat langs de lijnen alsof ze iets zoekt, maar haar ogen dwalen af, weg van de letters, naar de mensen die voorbijlopen. Haar schouders zijn smal en recht en haar jas hangt open ondanks de kou en hij ziet de ronding van haar borsten onder een dunne trui, en de manier waarop haar heupen de stof van haar spijkerbroek vullen. Ze is jong. Begin twintig. En ze heeft die blik — de blik van iemand die niet weet waar ze vanavond moet slapen.

Hij staat op, vouwt de krant dicht, en loopt naar haar toe. Zijn knie kraakt, de linker, die hem al jaren plaagt. Ze merkt hem pas op als hij naast haar staat en zijn keel schraapt.

"Spreek je Engels?" vraagt hij, langzaam, met het zware Rotterdamse accent dat elke klinker afplat.

Ze draait haar hoofd. Haar ogen zijn groot en blauw en er zit een korstje op haar onderlip, alsof ze erop heeft gebeten. Ze knikt.

"Ik zie dat je zoekt," zegt hij, in het Engels, houterig maar duidelijk. "Naar iemand. Of naar een plek." Hij legt zijn hand op de wandelstok en leunt erop. "Ik ben Willem. Ik woon hier vlakbij, met mijn vrouw. Fabiola."

Het meisje kijkt naar hem met de behoedzaamheid van een kat die een vreemde keuken in gluurt. Ze zegt niets.

"Ik zie dat je niet van hier bent," zegt Willem. "Oekraïne?"

Ze knikt weer, langzaam ditmaal. "Ja," zegt ze, en haar stem is laag voor haar leeftijd, hees, alsof ze de afgelopen dagen te veel heeft gerookt of te weinig heeft geslapen. "Ik zoek... iemand. Een nicht. Maar ik kan haar niet vinden."

"Je bent niet aangemeld? Bij de gemeente, bij het opvangcentrum?"

Ze schudt haar hoofd en er komt een blos op haar wangen, een blos die niet past bij de kou. Ze kijkt naar haar schoenen.

Willem slaakt een zucht die lang duurt, als de adem van een man die een beslissing neemt terwijl hij uitademt. "Kom met mij mee," zegt hij. "Naar mijn vrouw. Dan heb je ten minste onderdak. Een warme maaltijd. En morgen bellen we de gemeente, kijken we of we iemand kunnen vinden. Goed?"

Ze kijkt naar hem en dan naar de straat, en dan weer naar hem. Haar handen komen uit haar zakken en ze wrijft over haar vingers, die rood zijn van de kou. "Oké," zegt ze.

Ze lopen samen door de Witte de Withstraat, Willem met zijn stok, Ivana naast hem met passen die te groot zijn voor haar benen, alsof ze hem probeert bij te houden als iemand die ze niet kan inhalen. Ze zegt dat ze Ivana heet, eenentwintig, en dat ze uit een dorp bij Kyiv komt waarvan Willem de naam niet verstaat. Ze is zes weken geleden vertrokken, met een rugzak die ze bij de Poolse grens heeft moeten achterlaten, en sindsdien draagt ze alles in de zakken van een jas die ze bij een kerk in Berlijn heeft gekregen.

Het huis van Willem en Fabiola staat aan de Westewagenstraat, een rijtjeshuis met een groene deur en een koperen klopper in de vorm van een leeuwenkop. Fabiola opent de deur voordat Willem kan zoeken naar zijn sleutel — ze heeft hem zien aankomen door het raam, en ze heeft de vrouw naast hem gezien.

Fabiola is vierenzestig, slank, met kort grijs haar dat ze zelf knipt in de badkamer met een schaar die eigenlijk voor papier is. Ze draagt een wollen vest over een blouse met bloemenprint en haar voeten zijn bloot op de koele tegels. Ze kijkt van Willem naar Ivana en terug, en ze zegt niets tot ze binnen zijn.

"De logeerkamer," zegt Willem, terwijl hij zijn jas ophangt. "Kan die —"

"Ik maak hem nu klaar," zegt Fabiola. Ze loopt al naar de trap en over haar schouder zegt ze, in het Engels, langzaam en duidelijk: "Welkom, meisje. Je bent hier veilig."

De logeerkamer is klein en ligt aan de achterkant van het huis, met uitzicht op een binnentuin waar een magnolia staat die in het voorjaar bloeit met bloemen als witte lepelbladeren. Fabiola trekt het bed af dat al weken niet is gebruikt, haalt schoon linnen uit de kast op de overloop, schudt het kussensloop open met een geluid als een zucht. Ze legt een handdoek op de stoel bij het raam en zet een glas water op het nachtkastje. Als ze klaar is staat ze in de deuropening en kijkt naar Ivana, die in de gang staat, haar jas nog aan, haar armen over elkaar.

"Het is niet veel," zegt Fabiola.

Ivana schudt haar hoofd. "Het is genoeg," zegt ze. "Meer dan genoeg."

Die avond eten ze samen aan de keukentafel die te groot is voor twee personen maar die Fabiola nooit heeft willen vervangen. Er is stamppot andijvie met worst, en Ivana eet alsof ze in dagen niet heeft gegeten, haar vork naar haar mond bewegend in een ritme dat haar vergeet te ademen. Willem schenkt haar glas bij met water en Fabiola zegt niets over de manier waarop het meisje eet, maar ze legt extra worst op haar bord als Ivana even naar het raam kijkt.

Na het eten zitten ze in de woonkamer. De televisie staat aan, een herhaling van een quizshow waar niemand naar kijkt, en de kamer ruikt naar koffie en de kaars die Fabiola heeft aangestoken op de salontafel. Fabiola ligt tegen Willem aan, haar hoofd op zijn borstkas, zoals ze altijd ligt, haar vingers verstrengeld met de zijne op zijn buik. Ivana zit aan de andere kant van de bank, een kop thee tussen haar handen, en ze kijkt naar de televisie zonder iets te zien.

Fabiola staat op om koffie te zetten. In de keuken klinkt het geluid van de waterkoker, het tikken van de lepeltjes tegen de kopjes, het schenken. Als ze terugkomt, twee kopjes in haar handen en een glimlach die iets te lang duurt, zet ze de koffie op tafel en kijkt naar Willem.

"Ga in het midden zitten," zegt ze. "En sla een arm om dat meisje, zodat ze beseft dat ze er ook bij hoort."

Willem kijkt haar aan, een wenkbrauw opgetrokken, maar hij zegt niets. Hij schuift naar het midden van de bank, zijn brede schouders nemen ruimte in, en hij legt zijn linkerarm langs de rugleuning achter Ivana. Aarzelend, met zijn hand boven haar schouder, alsof hij wacht op toestemming. Dan laat hij hem zakken, en zijn palm rust op haar bovenarm, warm en zwaar.

Fabiola komt aan de andere kant tegen hem aan liggen, haar hoofd weer op zijn borst, haar hand op zijn buik. De geur van zijn huid — zeep en iets aards, iets dat naar tabak ruikt hoewel hij al twintig jaar niet meer rookt — vult haar neus als ze inademt.

Willem buigt zijn hoofd en zoent Fabiola. Zijn lippen vinden haar voorhoofd eerst, dan haar slaap, dan haar mond, en Fabiola opent haar lippen en haar tong raakt de zijne, een kus die traag en zacht is, met het ritme van iets dat ze al duizend keer hebben gedaan. Zijn baard schuurt langs haar kin en ze maakt een geluidje dat diep in haar keel blijft hangen.

Dan draait hij zijn hoofd — uit gewoonte, uit het automatisme van de beweging die zijn lichaam maakt als het zich losmaakt van Fabiola's mond — en zijn lippen vinden Ivana.

De kus is licht. Een aanraking van lippen op lippen, nauwelijks een druk. Maar hij duurt twee seconden, misschien drie, en in die seconden voelt hij hoe haar mond warm is en hoe haar adem stokt.

Ivana trekt haar hoofd niet terug. Ze kijkt naar Willem met ogen die groot zijn, groter dan ze al waren, en haar lippen blijven een stukje open. Dan kijkt ze langs hem heen naar Fabiola.

Fabiola glimlacht. Het is geen brede glimlach, maar een knikje, een beweging van haar kin die zegt: het is goed. Haar ogen zijn warm en donker en ze kijken naar Ivana met iets dat opnieuw begint.

Willem zit tussen twee vrouwen in die tegen zijn brede schouders liggen. Fabiola aan zijn rechterkant, haar lichaam lang en slank en vertrouwd tegen hem aan. Ivana aan zijn linkerkant, haar krullen tegen zijn bovenarm, haar ademhaling oppervlakkig en snel.

Fabiola's hand beweegt. Ze trekt de rits van Willems broek naar beneden, het geluid van metaal op stof, en ze haalt zijn penis tevoorschijn. Hij is nog niet hard, maar groot zelfs slap, een dikke slang van vlees die in haar hand ligt als iets dat ze kent zoals ze haar eigen hand kent. Ze buigt haar hoofd en neemt hem in haar mond.

Ivana kijkt. Haar ogen zijn groot en ze bewegen niet, en haar lichaam blijft tegen Willems schouder liggen terwijl ze toekijkt hoe Fabiola de grote pik van Willem verwent. Fabiola's lippen sluiten zich om de eikel en haar wang bolt naar buiten als ze zuigt, en haar hand masseert de schacht in een ritme dat langzaam en geduldig is. De pik in haar mond groeit, wordt stijver, vult haar mond meer, en Fabiola neemt hem dieper, haar neus raakt zijn schaamhaar, en ze maakt een geluid dat nat is en zacht.

Willem kreunt. Zijn hand op Ivana's bovenarm verstijft, zijn vingers knijpen in de stof van haar trui, en zijn heupen komen omhoog in een beweging die klein is maar die Ivana voelt door de bank.

Fabiola komt omhoog, haar mond nat, een draad speeksel verbindt haar lippen met de eikel van Willems pik. Ze kijkt naar Ivana en haar ogen hebben iets dat nieuw is, iets dat glinstert. Ze fluistert: "Je mag hem ook vasthouden."

Ivana's hand beweegt voordat haar hoofd ja kan knikken. Haar vingers — koud, dun, met nagels die kort zijn afgebeten — sluiten zich om de schacht van Willems pik en ze voelt hoe groot hij is. Haar vingers reiken niet helemaal om hem heen. Ze voelt de warmte, de aderen die als touwtjes onder de huid lopen, de stijfheid die als staal is onder de zachtheid van het oppervlak. Haar hand beweegt, langzaam, en Willem maakt een geluid dat diep in zijn borst blijft hangen.

"Zo," fluistert Fabiola. "Goed zo."

Fabiola buigt zich naar voren en neemt hem weer in haar mond, en haar lippen glijden over de rand van de eikel terwijl Ivana's hand de schacht vasthoudt. Dan laat Fabiola los en duwt Ivana's hand zachtjes naar beneden, en ze kijkt Ivana aan met haar ogen die donker zijn en vochtig.

"Probeer maar," zegt ze.

Ivana buigt haar hoofd. Haar krullen vallen naar voren en raken Willems buik. Ze opent haar mond en neemt de eikel tussen haar lippen. Ze proeft zout en huid en iets muskusachtigs, en ze voelt de textuur van het vlees op haar tong, glad en warm. Ze zuigt, aarzelend eerst, en dan met meer kracht als ze Willem voelt bewegen onder haar.

Fabiola kijkt toe met haar hoofd op Willems schouder, en haar hand glijdt over haar eigen borst, over de stof van haar blouse, en ze wrijft over haar tepel die hard wordt onder de wol.

Om beurten pijpen ze hem. Fabiola neemt hem diep, haar mond glijdt over de volle lengte, en dan geeft ze hem aan Ivana, die hem zuigt met de onhandige gretigheid van iemand die leert. Speeksel loopt over Willems schacht en verzamelt in zijn schaamhaar en de kamer vult zich met het geluid van natte monden en de geur van opwinding die zwaar en zoet is.

Willem kreunt. Zijn heupen bewegen omhoog en zijn hand ligt op Ivana's hoofd, zijn vingers in haar krullen, en hij voelt hoe zijn ballen samentrekken, hoe de druk opbouwt in zijn onderbuik, hoe de rand nadert.

Fabiola voelt het ook, ze kent zijn lichaam als een instrument dat ze al jaren bespeelt, en net als zijn spieren zich spannen laat ze hem los. Ze likt haar lippen en kijkt naar de klok op de schoorsteenmantel.

"Zullen we naar bed gaan?" zegt ze. "Het is al laat zat."

Willem kijkt naar de klok. Het is nog geen negen uur. Normaal gaan ze pas om elf uur naar bed. Hij kijkt naar Fabiola en ze kijkt terug met die blik die geen tegenspraak duldt, en hij stopt zijn pik — nog steeds stijf, glanzend van speeksel — terug in zijn broek en staat op.

Als ze de trap op lopen, Ivana achter de twee ouderen aan, haar blote voeten op de koude treden, zegt Fabiola over haar schouder: "Je mag bij ons slapen, meissie. Dan ben je niet zo eenzaam."

Ivana knikt. Ze zegt niets, maar haar hand vindt de leuning en haar vingers knijpen erin.

In de badkamer poetsen ze hun tanden, staan naast elkaar voor de spiegel die te klein is voor drie gezichten. Fabiola wast haar gezicht en Willem plast en Ivana staat in de deuropening en kijkt naar hoe ze bewegen, deze twee mensen die elkaar niet hoeven aan te kijken om te weten waar de ander is.

Het bed is groot, een tweepersoons met een matras die door de jaren in het midden is doorgezakt, en Willem kruipt in het midden. Fabiola legt zich aan zijn rechterkant, haar nachtjapon — een dunne katoenen met bloemen — tot haar knieën. Ivana aarzelt aan de linkerkant, haar handen op de rand van het matras, en dan kruipt ze erin, haar lichaam stijf als een plank, de deken tot haar kin opgetrokken.

Fabiola wacht niet. Haar hand vindt Willems pik weer, die nog steeds halfstijf is onder de deken, en ze begint hem te masseren. Dan schuift ze naar beneden, haar hoofd verdwijnt onder de deken, en ze neemt hem in haar mond. De deken beweegt op en neer in het ritme van haar hoofd en Willem legt zijn hand op haar achterhoofd en kreunt zachtjes.

Ivana ligt stil. Haar ogen zijn open en ze kijkt naar het plafond en luistert naar de geluiden — het natte zuigen, het gekreun, het ritselen van lakens.

Fabiola komt omhoog. Ze kust Willem, lang en diep, en dan buigt ze over hem heen en kust Ivana. Haar lippen zijn warm en nat en ze smaken naar Willem — naar huid en zout en man — en Ivana opent haar mond en laat Fabiola's tong naar binnen.

Dan fluistert Fabiola in Ivana's oor: "Pijp hem."

Ivana schuift naar beneden. Haar gezicht is bij Willems heup en ze neemt zijn pik in haar hand en dan in haar mond. Ze zuigt hem dieper dit keer, haar mond is wijder, en ze beweegt haar hoofd op en neer in een ritme dat ze vindt door te luisteren naar Willems ademhaling. Als hij sneller ademt, beweegt ze sneller. Als hij kreunt, zuigt ze harder.

Fabiola trekt haar nachtjapon over haar hoofd en ligt nu naakt naast Willem. Haar lichaam is slank en haar borsten zijn klein en de tepels zijn donker en hard in de koele lucht. Haar hand glijdt tussen haar benen en haar vinger beweegt langs haar clitoris in kleine cirkels, en ze kreunt zachtjes terwijl ze kijkt hoe Ivana Willem pijpt.

"Als je wilt," zegt Fabiola, haar stem zacht en hees, "mag je hem neuken, meissie. Hij is heerlijk groot."

Ivana laat Willems pik los. Ze kijkt naar Fabiola, die naakt naast haar ligt met haar vingers tussen haar benen, en dan kijkt ze naar Willem. Hij knikt. Zijn glimlach is langzaam en zijn ogen zijn warm en hij zegt: "Alleen als je wilt."

Ivana trekt haar trui over haar hoofd. Haar borsten komen vrij — rond en vol, groter dan Fabiola's, met roze tepels die hard zijn van de kou of van iets anders. Ze trekt haar spijkerbroek uit, geen onderbroek eronder, en ze is naakt. Haar lichaam is slank en haar heupen zijn rond en er is een kleine moedervlek op haar linkerheup die eruitziet als een komma.

Ze kruipt op Willem. Haar benen aan weerskanten van zijn heupen en ze pakt zijn pik en houdt hem rechtop en laat zich zakken. De eikel drukt tegen haar opening — nat, ze is nat, ze voelt het zelf — en ze laat zich verder zakken en hij glijdt naar binnen, centimeter voor centimeter, en haar mond gaat open en ze maakt een geluid dat geen woord is.

Ze berijdt hem. Haar heupen bewegen op en neer en haar handen rusten op zijn borst, op het donkergrijze borsthaar dat onder haar vingers kriebelt. Ze neemt hem dieper met elke beweging en haar borsten bewegen en Willem legt zijn handen op haar heupen en houdt haar vast en duwt omhoog als ze naar beneden komt, en hun lichamen maken een geluid dat nat en ritmisch is.

Fabiola masturbeert naast hen. Haar vingers bewegen over haar clitoris en twee vingers glijden in en uit haar kutje en ze kijkt naar Ivana die Willem berijdt en haar ademhaling is snel en onregelmatig.

Dan neemt Willem het over. Hij pakt Ivana's heupen en duwt haar naar voren, en ze valt met haar handen op het matras aan weerskanten van Fabiola's lichaam. Haar gezicht is boven Fabiola's borsten en Fabiola pakt haar hoofd en kust haar, en Willem schuift naar achteren en trekt Ivana's heupen omhoog.

Zijn mond vindt haar kutje van achteren. Zijn tong glijdt langs haar schaamlippen en tussen de plooien door en hij likt haar clitoris en zuigt eraan en Ivana kreunt in Fabiola's mond. Dan richt hij zich op en leidt zijn pik naar haar opening en duwt naar binnen.

Hij neukt haar achterlangs. Zijn heupen bewegen in een ritme dat langzaam begint en dan sneller wordt, en zijn pik glijdt in en uit haar kutje dat nat en warm en strak is. Ivana's gezicht is bij Fabiola's kutje en Fabiola pakt haar hoofd en leidt het naar beneden en Ivana begint te beffen. Haar tong vindt Fabiola's clitoris en ze likt en zuigt terwijl Willem haar van achteren neukt, en elke stoot duwt haar mond dieper tegen Fabiola's kutje.

Fabiola kreunt. Haar heupen komen omhoog en haar handen grijpen Ivana's krullen en ze zegt: "Ja, daar, lik me, lik mijn klit, ja, zo, fuck —"

Willem neukt harder. Zijn ballen slaan tegen Ivana's kutje en zijn handen houden haar heupen vast en hij kijkt naar hoe zijn pik in en uit haar glijdt, hoe haar kutje zich om hem sluit en hem vastzuigt, en hij voelt hoe de druk opbouwt in zijn onderbuik.

Dan trekt hij zich terug. De vrouwen wisselen — Fabiola kruipt op handen en knieën en Ivana gaat voor haar liggen, en Willem neukt Fabiola van achteren terwijl Fabiola Ivana's kutje likt. Ivana kreunt en haar benen trillen en haar vingers grijpen het laken.

Dan stopt Willem. Hij trekt zich terug uit Fabiola en zet Ivana op handen en knieën. Hij spuugt in zijn hand en smeert het over Ivana's kontje en duwt zijn vinger naar binnen, langzaam, en Ivana kreunt en haar rug kromt.

"Ontspannen," zegt Willem. "Laat me naar binnen."

Hij leidt zijn pik naar haar kontje. De eikel drukt tegen de kringspier en duwt langzaam naar binnen. Ivana's adem stokt en haar vingers grijpen het laken en ze maakt een geluid dat tussen pijn en genot in zit. Hij glijdt verder, centimeter voor centimeter, en haar kont opent zich voor hem, warm en strak en strakker dan alles.

Fabiola ligt naast hen. Haar vingers vingeren haar kutje en haar andere hand masseert haar borst, en ze buigt haar hoofd en likt Willems ballen terwijl hij Ivana's kont neukt. Haar tong glijdt over de huid van zijn balzak en ze zuigt er zachtjes op en Willem kreunt diep.

Hij neukt sneller. Zijn heupen bewegen in een ritme dat niet meer te stoppen is en zijn pik glijdt in en uit Ivana's kont en hij voelt hoe de druk opbouwt, hoe zijn ballen samentrekken, hoe de rand nadert.

"Ik kom," zegt hij, en zijn stem is hees en gebroken.

"Kom in haar kont," zegt Fabiola, en haar vingers bewegen sneller over haar clitoris.

Willem stoot een laatste keer diep naar binnen en zijn lichaam spant zich en hij komt. Zijn zaad spuit in Ivana's kont, warm en dik, en hij kreunt en zijn heupen bewegen in kleine schokken terwijl hij leegloopt. Ivana kreunt en haar kont spant zich om hem heen en ze komt ook, haar kutje trekt samen en haar lichaam schokt en ze schreeuwt in het kussen.

Fabiola komt gelijktijdig. Haar vingers duwen diep in haar kutje en haar andere hand wrijft over haar clitoris en haar rug kromt en ze kreunt lang en diep en haar lichaam schokt op het matras.

Ze liggen stil. Drie lichamen, nat van zweet en andere vloeistoffen, en de kamer ruikt naar seks en de kaars op de salontafel beneden is allang uit. Willem ligt in het midden, zijn armen om beide vrouwen heen, Fabiola aan zijn rechterkant met haar hoofd op zijn borst, Ivana aan zijn linkerkant met haar gezicht in zijn nek.

Zijn ogen vallen dicht. Er ligt een brede glimlach op zijn gezicht, een glimlach die past bij iemand die weet dat hij te veel geluk heeft gehad in zijn leven en die er niet meer naar vraagt.

Fabiola's ademhaling wordt langzaam en regelmatig. Ivana's hand rust op Willems borst, tussen het borsthaar, en haar vingers bewegen niet meer.

De drie slapen als rozen, met Willem in het midden, en buiten regent het op Rotterdam en de Maas stroomt donker onder de Erasmusbrug door en de nacht is lang en zacht.