Onder de zwarte canvas kap bestaat er geen tijd meer. Er is alleen het eindeloze, ziekmakende deinen van de bestelwagen, de verstikkende hitte en het moeilijk uitademen. Leen probeert in haar hoofd de minuten en de bochten bij te houden, zoals ze weken geleden deed toen ze op de laadvloer richting de haven werd gereden. Maar hier, diep in de heuvels, heeft elke poging tot oriëntatie haar in de steek gelaten. De wagen klimt, daalt, helt scherp naar links en dan weer naar rechts in een eindeloze reeks haarspeldbochten. Haar maag draait bij elke slinger om. Het ruwe canvas plakt inmiddels klam en zuur van het condens en angstzweet tegen haar neus en lippen. Elke keer dat ze inademt, zuigt de stugge stof zich vast in haar mondopening, waardoor een sluimerende, claustrofobische paniek achter haar borstbeen klopt.

Milo zit achter ons, herhaalt ze als een bezwering. Milo en Thomas zitten driehonderd meter achter deze bus. Ik ben niet alleen. Maar naarmate de rit voortduurt en het monotone gezoem van het asfalt plotseling plaatsmaakt voor het harde, knerpende gekraak van grof grind onder de banden, begint er iets aan die zekerheid te knagen. Ze rijden nu langzaam. De motor gromt in een lage versnelling terwijl de wagen een steile helling op kruipt. Buiten klinkt het zware, piepende geratel van een smeedijzeren poort die over een rails rolt, en een minuut later rolt de Mercedes een overdekte ruimte binnen waar het geluid van de dieselmotor dof tegen stenen muren weerkaatst.

De wagen stopt. In de laadruimte heerst een verpletterende stilte, enkel doorbroken door het paniekerige, schokkende ademhalen van het meisje links naast haar. De afgelopen twintig minuten heeft het meisje onafgebroken zachtjes zitten huilen; nu ze stilstaan, trilt haar smalle lichaam zo hevig dat haar schouder telkens tegen die van Leen tikt. Leen verschuift haar voet een centimeter en laat haar knie zacht tegen het been van het meisje rusten. Een minuscuul, stom signaal in de duisternis: ik ben er.

Dan vliegt de schuifdeur open. "Eruit. Opstaan." Het gespje van haar autogordel klikt los en een paar ruwe handen grijpt haar bij de kraag van haar grijze sweater. Ze wordt ruw van de bank getrokken. Omdat ze niets ziet en haar spieren stijf zijn van de urenlange rit, mist haar voet de onderste treeplank. Ze smakt met haar schouder tegen de deurstijl en struikelt voorover. Haar rubberen instappers schieten half van haar voeten.

"Doorlopen. Handen op de schouder voor je." Iemand trekt haar aan haar gebonden polsen weer overeind en duwt haar handen tegen de trillende schouders van het meisje voor haar. Achter zich voelt Leen hoe twee klamme, ijskoude handen zich wanhopig vastklampen aan haar eigen schouders. Als een blinde ketting van menselijk vee worden ze voortgeduwd. Ze dalen een reeks brede, uitgesleten stenen treden af. Hoe dieper ze gaan, hoe stiller en killer het wordt. Hun schuifelende voetstappen echoën hol tegen wat aanvoelt als een laag, stenen gewelf.

Waar zit Milo nu? Als dit een ommuurd kasteel is, midden in de bossen, hoe dichtbij kan hij dan überhaupt komen zonder gezien te worden? En hoe moet hij haar hier, onder de grond, ooit vinden voordat het donker wordt?

Een zware ijzeren deur piept in zijn hengsels. Ze worden een ruimte binnen gedreven. "Stilstaan. Op een rij." Vijf paar voeten schuifelen tot stilstand. Een hand grijpt de bovenkant van haar kap vast. Met één harde ruk wordt die van haar hoofd getrokken. Leen knippert met haar ogen, verblind door het felle, witte licht van industriële led-buizen die aan het lage boogplafond hangen. Haar ogen tranen. Pas na enkele seconden stelt haar blik zich scherp op de omgeving.

Ze staan in een enorme, gewelfde kasteelkelder. De eeuwenoude muren van ruwe grijze breuksteen zijn tot op ooghoogte betegeld met witte tegels. In het midden van de betonvloer zit een breed metalen afvoerputje. Aan de rechterkant staan vier kaptafels met verlichte spiegels en rekken vol glimmende kledinghoezen; aan de linkerkant hangen twee dikke zwarte waterslangen aan de muur.

Tegenover de rij van vijf gevangenen staan drie vrouwen van rond de veertig. Ze dragen grijze schorten over hun zwarte kleding, rubberen laarzen en dikke zwarte handschoenen. Aan hun riem hangt een zwarte gummiknuppel. Hun gezichten zijn volstrekt uitdrukkingsloos, hun haren in strakke, identieke knotten getrokken.

Leen draait haar hoofd opzij en kijkt voor het eerst naar haar lotgenoten. Naast haar staat het meisje dat in de bus zo trilde. Ze kan niet ouder zijn dan negentien of twintig. Ze heeft lang, honing blond haar dat in verwarde slierten langs een bleek, bijna kinderlijk gezicht hangt, en grote, blauwe ogen die rood doorlopen zijn van het huilen. Verderop in de rij staan een donkerharige vrouw van eind twintig met een verbeten mond, en twee nog jongere Oost-Europese meisjes die elkaars mouw krampachtig vasthouden. "Kijk voor je," klinkt het scherp.

De middelste opzichtster stapt naar voren en trekt een voor een het zwarte klittenband van hun polsen los. Leen wrijft over haar pijnlijk kloppende gewrichten. "Kleed je uit," beveelt de vrouw in het Frans, en ze herhaalt het meteen in het Engels. "Alles op een hoop voor je voeten. Daarna handen tegen de witte tegelmuur en benen vijftig centimeter uit elkaar. Niet treuzelen. Niet praten."

Het jonge blonde meisje naast Leen laat een hoog geluid ontsnappen. "Mevrouw, alstublieft," stamelt ze in het Nederlands, met een zacht Vlaams accent. "Ik... ik heb al mijn schulden betaald. Dit moet een vergissing—". De opzichtster laat het meisje niet eens uitpraten. Ze haalt de gummiknuppel van haar riem en slaat die met een venijnige zwiep dwars over de linker dij van het meisje. Die gilt het uit en zakt met een pijnlijk vertrokken gezicht op één knie op het beton. "Ik zei: niet praten," herhaalt de vrouw vlak. "Opstaan. Uitkleden. Nu." Een golf van machteloze razernij schiet vanuit Leens maag omhoog. Ze aarzelt even om het meisje overeind te helpen, maar ze ziet hoe de twee andere bewaaksters hun knuppels al uit hun riemen trekken en haar strak aankijken. Ze hopen bijna dat ze zich verzet, zodat ze haar kunnen breken voordat de avond begint. Speel de rol van je leven, klinkt Milo’s stem in haar hoofd. Houd jezelf in leven tot ik er ben.

Leen slikt de gal in haar keel weg, bukt zich om haar rubberen schoenen uit te trekken en fluistert daarbij zacht naar het snikkende meisje naast haar: "Sta op. Doe wat ze zeggen. Geef ze geen reden." Het meisje kijkt haar een seconde aan met grote, radeloze ogen, bijt op haar trillende onderlip en krabbelt moeizaam overeind.

Zwijgend trekken de vijf vrouwen de vormeloze grijze sweaters en joggingbroeken uit. Leen haar maag krimpt ineen van pure afschuw wanneer ze zich omdraait en haar handpalmen tegen de ijskoude tegels drukt. Dit is nog erger dan de loods in de haven, en erger dan de parkeerplaats in Waver. Daar was ze nog iemand die gefouilleerd werd. Hier, in deze kelder, is haar menselijkheid volledig gewist. Ze zijn gereduceerd tot vijf stukken levend vlees die schoongewassen moeten worden voor de consumptie van vanavond.

"Ogen dicht," klinkt het achter hen. Een kraan wordt opengedraaid. Een seconde later slaat een keiharde, ijskoude waterstraal vol tegen Leens blote rug en schouders. De schok van het ijswater snijdt haar adem af. Ze schreeuwt het uit. Naast haar gillen de andere meisjes terwijl het water genadeloos van links naar rechts over hun rillende, naakte lichamen spuit. Het water is zo koud dat haar huid na tien seconden gevoelloos en vuurrood wordt; het klettert tegen de witte tegels en spoelt in draaiende kolken naar het putje in het midden van de vloer.

Zodra de kraan dichtgaat, lopen de opzichtsters langs de rij met ruwe borstels aan lange stelen en emmers vol sterk ruikend, antibacterieel schuim. Leens rug, haar billen en haar benen worden geschrobd alsof ze een besmet wezen is. Daarna volgt ervolg een tweede, verlammende stortvloed van ijswater.

Wanneer de wasbeurt eindelijk voorbij is, staat Leen over haar hele lichaam ongecontroleerd te klappertanden. Haar vingers tegen de tegels zijn blauwwit en verkrampt. Ze mag zich pas omdraaien wanneer er vijf ruwe handdoeken achter hen op de grond worden gegooid. "Afdrogen. Daarna gaat elk nummer naar de tafel met hetzelfde cijfer. Jij bent één," zegt de opzichtster, wijzend naar een koperen plaatje op het eerste roestvrijstalen meubel, recht tegenover Leen. Het jonge blonde meisje krijgt stoel nummer twee, vlak naast haar.

Met stijve benen loopt Leen naar de kruk voor spiegel één en gaat zitten. Ze dwingt zichzelf om in de fel verlichte spiegel te kijken. Het gezicht dat haar aanstaart, lijkt nauwelijks nog dat van haar. Haar huid is krijtwit, met donkere, blauwe schaduwen onder haar ogen en een rode schaafwond op haar jukbeen door het gevecht met de fixer. Haar natte, koperblonde haar hangt in zware slierten op haar schouders. En wanneer ze haar handen op het metalen tafelblad legt, ziet ze de ravage rond haar polsen: de paarsrode, gezwollen groeven en donkere korsten.

Ze kijkt via de spiegel schuin opzij naar stoel twee, waar het blonde meisje met opgetrokken schouders zit te rillen. "Chloé," fluistert het meisje plotseling, nauwelijks hoorbaar. Haar blik zoekt via de spiegel die van Leen. "Ik heet Chloé." Leen beweegt haar lippen minimaal. "Leen."

"Gaan ze ons vermoorden, Leen?" Een enkele traan breekt door op Chloés wang. "In de app stond dat het alleen één avond bedienen was om mijn schuld kwijt te schelden. Alleen drankjes rondbrengen..."

Leen voelt hoe een ijskoude steen in haar maag zakt. Ze denkt aan de woorden van de Man in de Mantel in de loods: Mannen die zich stierlijk vervelen met de grenzen van het gewone leven. Zij betalen honderdduizenden euro's voor één weekend van totale controle. Jij bent onze hoofdprijs. Ze kan dit kind de waarheid niet vertellen. Als Chloé nu hoort wat er na het opdienen op het programma staat, stort ze ter plekke in en haalt ze het einde van de middag niet eens. "Blijf rustig, Chloé," fluistert Leen onder het razende geluid van de haardroger door. "Er zijn mensen naar ons op zoek. Blijf bij mij in de buurt."

Een van de vrouwelijke bewakers komt hun richting uit. Leen zwijgt. De bewaker neemt een kam en föhn en begint haar haar droog te trekken. Elke ruk doet pijn, maar Leen vertrekt geen spier. De föhn klikt uit. De opzichtster pakt een pot camouflagecrème en een poederkwast. Zonder een woord te zeggen, smeert ze een dikke laag huidkleurige pasta over de rauwe korsten en blauwe plekken op Leens polsen om de beschadigingen voor de gasten weg te werken. Het spul brandt als vuur in de wondjes. Daarna worden Leens ogen aangezet met zwarte eyeliner en worden haar lippen gekleurd met een donkere, bloedrode lippenstift. Ze wordt beschilderd als een pop in een etalage. De meisjes naast haar ondergaan een zelfde behandeling.

Daarna ritsen de bewakers de zwarte kledinghoezen aan het rek open. "Aantrekken," gebiedt de hoofdopzichter. Leen kijkt naar wat er op haar tafel wordt gelegd, en een golf van walging doet haar kokhalzen. Het is geen jurk. Het is niet eens kleding. Er ligt een zwart korset van leer en doorschijnend kant, zo laag uitgesneden dat de cups slechts een smalle rand onder haar borsten vormen en haar tepels en de volle welving volledig bloot en omhooggeduwd laten. Daarbij hoort een flinterdunne zwarte string die uit niet meer dan drie koordjes bestaat, een stel zwarte nylonkousen met jarretels en een paar lakleren naaldhakken met een hak van minstens twaalf centimeter.

Dit is de ultieme vernedering. Haar lichaam wordt letterlijk op een presenteerblaadje gelegd. De bewaakster achter haar pakt het korset op en houdt het dwingend voor haar open. Leen staat langzaam op van de kruk. Haar vingers trillen wanneer ze in de flinterdunne string stapt en de nylonkousen over haar ijskoude benen omhoog rolt. Zodra ze het korset tegen haar ribben houdt, grijpt de bewaakster achter haar de veters vast. De vrouw zet haar knie bijna tegen Leens onderrug en trekt de koorden met brute kracht aan. De baleinen snijden als een kooi in Leens ribbenkast en maag. De adem wordt half uit haar longen geperst; haar borsten worden door de strakke onderbeugel hoog en onnatuurlijk prominent naar voren gedwongen, volledig bloot. Wanneer ze in de torenhoge naaldhakken stapt, staan haar kuiten strak gespannen en wordt haar rug in een holle, kwetsbare houding gedwongen waarin wegrennen fysiek onmogelijk is. Als laatste pakt de opzichtster een fijn, zilveren masker van de tafel. Het bedekt alleen de bovenste helft van haar gezicht, rond haar ogen, en wordt met twee strakke zijden linten achter op haar hoofd vastgeknoopt. Het masker is niet bedoeld om haar identiteit te beschermen; het is bedoeld om haar gezicht uit te wissen, zodat er voor de mannen boven alleen nog een anoniem lichaam met rode lippen en blote borsten overblijft.

Net wanneer de vijf vrouwen — bevend op hun hoge hakken en halfnaakt onder het kille tl-licht — weer op een rij worden gezet, klinkt er op de stenen trap buiten de kelder het geluid van voetstappen. Leens hart slaat een slag over en begint dan als een razende tegen het strakke korset te beuken. De Man in de Mantel stapt naar binnen. Hij draagt geen winterjas meer, maar een onberispelijk driedelig zwart pak met een zijden revers. Zijn grijze haar is strak achterover gekamd. In zijn hand houdt hij een masker van mat glanzend goud — het gezicht van een roofvogel, met een kromme snavel die zijn neus bedekt.

De drie vrouwelijke opzichtsters doen onmiddellijk een stap achteruit en buigen licht het hoofd. De man laat zijn ogen langzaam langs de rij van de vijf vrouwen glijden. Hij kijkt naar de trillende benen van Chloé, naar de verbeten blik van de donkerharige vrouw, en dan naar Leen. Een tevreden glimlach krult zijn lippen. Zijn blik glijdt onbeschaamd over haar borsten, langs haar strak ingesnoerde taille naar haar lange benen in de jarretels. Hij steekt zijn gehandschoende hand uit en laat zijn wijsvinger tergend langzaam over haar sleutelbeen glijden, net boven haar linkerborst.

Leen verstijft. Elke vezel in haar lichaam schreeuwt om haar tanden in zijn pols te zetten, om zijn ogen uit te krabben, om het leven uit zijn lijf te slaan. De walging voor deze man is zo intens dat het zwart voor haar ogen wordt. Maar ze dwingt zichzelf om haar kin een millimeter te laten zakken en naar de grond voor zijn glimmende schoenen te staren. Ze mag niet breken. Nog niet. "Je bent er, Leen," zegt hij zacht. Zijn stem klinkt bijna hoffelijk, wat de dreiging eronder tien keer ziekelijker maakt. Hij tikt met zijn vinger onder haar kin zodat ze hem wel moet aankijken. "Je dacht dat je nog twee weken had om plannetjes te maken of weg te kruipen, nietwaar? Onze gewone gasten hebben twee weken voorbereiding. Maar bij de hoofdprijs... nemen we geen enkel risico."

Hij laat haar kin los en doet een stap achteruit, zodat hij zich tot alle vijf de vrouwen kan richten.

"Luister goed," zegt hij, kil en zakelijk. "Over een uur arriveren onze veertig gasten in de grote salon boven. Tot middernacht zijn jullie het decor. Jullie dragen de zilveren dienbladen met champagne en kristallen schalen. Jullie spreken niet, tenzij een gast jullie een vraag stelt. Jullie kijken niemand recht in de ogen."

Hij loopt langzaam langs de rij, zijn handen op zijn rug gevouwen.

"Als een van de heren jullie tijdens het opdienen wil aanraken, als hij jullie wil proeven, dan blijven jullie staan, houden jullie het dienblad recht en glimlachen jullie. Wie één glas laat vallen, wie één keer haar hoofd wegdraait of het waagt om 'nee' te zeggen, wordt direct door mijn bewakers terug naar deze kelder gebracht. En geloof me: wat er dan met je gebeurt, zorgt ervoor dat je smeekt om de dood." Naast Leen begint Chloé te snikken.

De Man in de Mantel loopt naar de deur en draait zich nog eenmaal om. "En om middernacht," voegt hij er bijna fluisterend aan toe, terwijl een zieke glinstering in zijn ogen verschijnt, "leggen jullie de dienbladen neer. Dan begint het echte programma waar de heren voor betaald hebben."

Hij stapt over de drempel. De zware ijzeren deur slaat met een doffe dreun dicht. In de ijskoude, felverlichte kelder blijft Leen achter op haar naaldhakken van twaalf centimeter. Het bloed bonst in haar slapen. Ze kijkt naar spiegelbeeld. En voor het eerst sinds ze vanochtend uit Antwerpen vertrok, slaat de kille, verpletterende gedachte in als een bliksemschicht:

Milo kan me hier niet helpen.