Het was al donker toen Sam haar voordeur achter zich dichttrok. Ze schopte haar pumps uit in de gang, hing haar jas aan de kapstok en bleef even staan in de stilte van haar appartement. Door de grote ramen zag ze de lichtjes van de stad, de verlichte torens aan de overkant van het water, een tram die als een lichtgevende rups door de straat beneden kroop. Het was half zeven. Ze had twee en een half uur. Dat was meer dan genoeg, maar ze was niet van plan om ook maar één minuut te verspillen.

In de keuken schonk ze een glas witte wijn in, het restje van een fles die ze woensdag na een lange avond had opengetrokken, en nam het mee naar de badkamer. Ze zette de muziek aan op haar telefoon, iets met een trage, zware baslijn die precies paste bij hoe ze zich voelde, en draaide de kraan van het bad open in plaats van de douche. Vanochtend was voor haar spieren geweest. Vanavond was voor iets anders.

Terwijl het bad volliep, kleedde ze zich langzaam uit. Het jasje, de zijden blouse, de kokerrok, die ze netjes op een hanger aan de deur hing. Toen rolde ze de kousen van haar benen, maakte haar beha los en liet het nachtblauwe setje van die ochtend in de wasmand vallen. Ze stond even naakt voor de spiegel boven de wastafel en keek naar zichzelf, op de manier waarop ze dat 's ochtends ook deed, maar met een andere blik. 's Ochtends keek ze naar wat ze had opgebouwd. Nu keek ze naar wat iemand anders vanavond zou zien. Ze zag zichzelf staan en zag de begeerlijke blik in haar eigen ogen. Het viel haar op dat haar tepels stijf vooruit stonden, tussen haar benen zag ze een glinstering. Het verbaasde haar nauwelijks meer.

Ze stapte in het bad en liet zich tot aan haar schouders in het warme water zakken. Een paar minuten deed ze helemaal niets. Ze dronk haar wijn, sloot haar ogen en liet de week van zich af glijden: de vergadering, Thomas, Van der Werff, het grote dossier dat volgende week begon. Het verdween allemaal langzaam in de damp. Wat overbleef was de warmte die de hele dag al in haar buik had gezeten, en die nu, in het water, eindelijk ruimte kreeg.

Toen pakte ze haar scheermes van de rand van het bad. Ze nam er altijd de tijd voor, maar vanavond deed ze het met extra zorg. Ze schuimde haar benen in en schoor ze in lange, rustige halen, van haar enkels tot aan haar heupen, tot ze glad waren als zijde. Daarna haar oksels. En daarna, langzaam en precies, haar kutje, tot er nergens meer ook maar een haartje over was. Ze deed het niet voor zichzelf, of niet alleen. Ze deed het omdat ze wist dat ze vanavond iemand mee naar huis wilde nemen, en omdat ze wilde dat alles klopte. Net als met haar lingerie. Net als met alles

Toen ze klaar was, liet ze haar hand even liggen. Haar huid was zo glad en gevoelig na het scheren dat alleen al het warme water eroverheen een lichte rilling door haar heen joeg. Ze dacht aan de dag die achter haar lag, aan alle mannen die door haar hoofd waren gegaan, aan de tinteling die ze sinds vanochtend niet meer kwijt was geraakt. Heel even overwoog ze om het gewoon te doen, hier, nu, in het warme water, om de ergste spanning eraf te halen voordat ze de deur uit ging.

Maar ze trok haar hand terug en legde hem op de rand van het bad. Nee. Ze had het vanochtend al gedaan, en het had niets opgelost. Het had het eerder erger gemaakt. Ze wilde de spanning vasthouden. Ze wilde vanavond met die honger de stad in, met dat gevoel onder haar huid, zodat ze scherp zou zijn als ze haar keuze maakte. Ze glimlachte om zichzelf, dronk haar glas leeg en stapte uit het bad.

Ze droogde zich af, wreef zich van top tot teen in met de bodylotion die naar vijg rook en liep in haar badjas naar de slaapkamer. Daar trok ze de bovenste la van haar ladekast open, maar dit keer pakte ze niet een van de setjes die vooraan lagen. Ze schoof haar hand naar achteren, naar het vak waar ze al maanden niet meer in had gekeken, en haalde er een set uit die ze bijna vergeten was. Zwart kant, fijn en doorschijnend, een beha zonder voering die meer liet zien dan hij verborg, en een slipje dat nauwelijks meer was dan een paar driehoekjes stof en wat dunne bandjes over haar heupen. Ze had het ooit gekocht voor een weekend Parijs met Jeroen, en ze wist nog precies hoe hij had gekeken toen hij het zag. Het lag hier sinds die tijd.

Ze trok het aan en bekeek zichzelf in de grote spiegel naast de kast. Het kant tekende zich af tegen haar lichte huid, en de beha tilde haar borsten net genoeg op om ze voller te laten lijken dan ze waren. Door het doorzichtige kant kon ze haar tepels zich hard zien aftekenen. De stof schuurde er fijn tegen aan. Het slipje liet haar billen bijna helemaal vrij, rond en strak van de training. Ze draaide zich een kwartslag, en nog een, en voelde de tinteling van de badkamer terugkomen. Dit was niet voor haarzelf. Dit was voor iemand die het nog niet wist.

Daarna de jurk. Ze had er al op de terugweg in de metro over nagedacht en wist precies welke het moest worden: een korte jurk van donkergroene satijn, die ze een paar maanden geleden in een opwelling had gekocht en nog nooit had gedragen. Dunne bandjes over haar schouders, een lage rug die tot net boven haar heupen uitliep, en een zoom die halverwege haar dijen ophield. De stof viel om haar lichaam als water, sloot om haar taille en haar heupen en liet zien dat ze daaronder niets had wat niet strak was. Het groen maakte haar huid nog lichter en haar haar nog roder. Ze wist dat het werkte. Ze wist het zodra ze zichzelf zag.

Ze ging aan haar kaptafel zitten en maakte zich op, rustig en zorgvuldig, zoals ze alles deed. Weinig, zoals altijd, maar vanavond net iets meer dan op kantoor. Een dun laagje foundation, zodat haar sproeten nog zichtbaar bleven. Een vleugje bronzer langs haar jukbeenderen. Een smalle lijn eyeliner, net iets uitgetrokken bij de hoeken, zodat haar ogen lichtelijk katachtig werden, en twee lagen mascara die haar wimpers zwaar en donker maakten. Haar blauwe ogen leken er groter door, helderder, bijna onnatuurlijk licht. Op haar lippen deed ze een matte lippenstift in een diep, donkerrood, de kleur van wijn. Ze bekeek het resultaat in de spiegel en knikte. Niet te veel. Precies genoeg om te laten zien dat ze vanavond iets wilde, zonder dat het leek alsof ze haar best deed.

Haar haar liet ze los. Ze föhnde het nog een keer na, kamde het met haar vingers door en liet het in zware, rode golven over haar schouders en haar blote rug vallen. Kleine gouden oorbellen. Een dun gouden kettinkje met een hangertje dat precies in het kuiltje van haar hals viel. Een paar zwarte sandaaltjes met dunne bandjes en een hoge hak, zodat ze nog langer werd dan ze al was en ze straks op de meeste mannen neer zou kunnen kijken. Ze vond dat prettig. Letterlijk en ook een beetje figuurlijk.

Toen ze klaar was, ging ze nog één keer voor de grote spiegel staan. Een lange vrouw in donkergroen satijn, met rood haar tot halverwege haar rug, lichte schouders, lange, glad geschoren benen en een blik in haar ogen die ze bij zichzelf herkende. Het was dezelfde blik die ze in vergaderingen had, vlak voordat ze haar argument op tafel legde. Ze wist wat ze wilde. Ze wist dat ze het zou krijgen. De vraag was alleen nog bij wie.

Ze pakte een klein zwart tasje, stopte er haar telefoon, haar lippenstift, haar sleutels en wat geld in, trok een lange zwarte jas aan en bestelde een taxi.

Noor woonde boven een kapperszaak in een oude straat aan de rand van het centrum, in een appartement dat altijd naar wierook, parfum en de avond ervoor rook. Sam hoorde de muziek al op de trap. Toen ze aanbelde, werd de deur opengerukt voordat haar vinger de bel had losgelaten.

'Daar is ze!' Noor gooide haar armen om haar heen en drukte haar tegen zich aan, een warme omhelzing van parfum en blote huid en krullen. 'Ik geloofde het pas toen ik je zag. Ik dacht echt dat je om half negen ging appen dat je hoofdpijn had.'

'Ik heb nooit hoofdpijn.'

'Je hebt elke vrijdag hoofdpijn.' Noor deed een stap achteruit, hield Sam op armlengte en bekeek haar van top tot teen. Haar mond viel open. 'Nee. Néé. Sam. Wat heb jij aan?'

Sam trok haar jas uit en draaide zich een kwartslag, zodat haar blote rug zichtbaar werd. Noor gilde zo hard dat de buren het moesten hebben gehoord.

Noor zelf zag er, zoals altijd, uit alsof ze geen enkele moeite had gedaan om onopvallend te zijn. Ze was een kop kleiner dan Sam en volslank, met zware heupen, stevige dijen en een flinke boezem die ze vanavond in een strak zwart topje met een diep decolleté had geperst, waar haar borsten bijna uit leken te willen springen. Daaronder droeg ze een kort leren rokje dat zo strak om haar billen zat dat het bij elke stap een stukje omhoog kroop, netkousen en laarzen tot over de knie. Haar blonde krullen had ze hoog opgestoken, met losse slierten langs haar gezicht, en ze had zich opgemaakt zoals alleen Noor dat kon: zware zwarte eyeliner, dikke valse wimpers, glitter op haar jukbeenderen en lippenstift in een felroze die bijna fluoresceerde. Het was te veel, op elke manier, en het stond haar fantastisch. Noor zag eruit als iemand die vanavond niet alleen naar huis zou gaan, en die dat ook helemaal niet van plan was.

In de woonkamer zaten de anderen al. Lotte lag half op de bank, haar lange benen over de leuning, in een eenvoudige zwarte jurk met lange mouwen die haar lengte nog benadrukte. Ze had haar kastanjebruine haar in een lage knot gedraaid en had nauwelijks make-up op; alleen een beetje mascara, zodat haar groene ogen en de sproeten op haar neus het werk deden. Ze zwaaide met haar glas toen Sam binnenkwam en floot zachtjes tussen haar tanden.

Isa zat op de grond, met haar rug tegen de bank en haar knieën opgetrokken, en keek op met die grote, donkere ogen waar elke man in de stad gek op werd, behalve de mannen die ze zelf leuk vond. Ze droeg een zacht roze jurkje met kleine bloemetjes en een vestje erover, en haar lange, glanzende bruine haar viel los over haar schouders. Ze zag er, zoals altijd, uit als iemand die per ongeluk op een feest terecht was gekomen en daar eigenlijk liever een boek had zitten lezen. Ze was de mooiste van hen vieren, en ze was de enige die dat niet wist.

'Sam,' zei Isa zacht, met grote ogen. 'Je ziet er zo mooi uit.'

'Je ziet er gevaarlijk uit,' zei Lotte. 'Wie is het arme slachtoffer vanavond?'

'Weet ik nog niet,' zei Sam, en ze liet zich naast Lotte op de bank vallen. 'Dat zien we wel.'

Noor kwam met een fles champagne uit de keuken, schonk vier glazen tot over de rand vol en gaf er een aan Sam. 'Op Sam,' zei ze plechtig, 'die na drie maanden eindelijk weer weet wat ze tussen haar benen heeft.'

'Noor!' riep Isa, met haar handen voor haar gezicht.

'Wat? Het is toch zo?' Noor ging op de leuning van de stoel tegenover hen zitten, met haar benen over elkaar zodat haar rokje nog een stukje omhoog kroop. 'Ze heeft het ons zelf verteld. Drie maanden. Ik zou doodgaan.'

'Jij gaat al dood na drie dagen,' zei Lotte droog.

'Twee,' zei Noor. 'Laten we eerlijk zijn.'

Ze lachten, en Sam voelde hoe de laatste resten van de werkweek van haar af gleden. Dit was precies wat ze nodig had. De champagne was koud en droog, de muziek stond hard maar niet hard genoeg om bij te moeten schreeuwen, en Noor was al aan het vertellen. Over de barman van haar zaak, die haar vorige week na sluitingstijd op de bar had getild. Over een DJ die ze in de zomer op een feest in Amsterdam had ontmoet en die haar nog steeds om twee uur 's nachts foto's stuurde. Over een getrouwde man die elke donderdag aan haar bar kwam zitten en haar fooien gaf die zo hoog waren dat ze er bijna van moest blozen. Noor bloosde nooit. Ze vertelde het allemaal met haar handen, haar hele lichaam, en zonder een greintje schaamte.

'En toen,' zei ze, 'zei hij dat hij me nooit meer wilde zien. Om negen uur 's ochtends. Terwijl ik nog in zijn bed lag.' Ze haalde haar schouders op en nam een slok champagne. 'Ik heb zijn ontbijt opgegeten en ben weggegaan. Zijn verlies.'

'Hoe doe je dat toch,' zei Isa zacht. Het klonk niet als een vraag.

'Wat?'

'Dat het je niks kan schelen.'

Het werd even stil. Isa keek naar haar glas. Twee weken geleden had Milan het met haar uitgemaakt, de jongen met wie ze vier maanden had gedatet en over wie ze het al had gehad als over iemand met wie ze op vakantie zou gaan. Hij had het gedaan via een appje. Op een dinsdagavond. Sam had het bericht gezien, en ze had het in haar hele leven nog nooit zo jammer gevonden dat ze hem niet persoonlijk kende.

'Het kan me wel schelen,' zei Noor uiteindelijk, zachter. 'Gewoon niet zo lang.' Ze stond op, ging naast Isa op de grond zitten en sloeg een arm om haar heen. 'En die Milan van jou mag van mij met een dood vogeltje in een sloot liggen. Vanavond kus je iemand. Ik regel het.'

Isa lachte, een beetje nat. 'Ik wil niemand kussen.'

'Natuurlijk wel. Je weet het alleen nog niet.'

Lotte keek naar Sam over de rand van haar glas, en Sam keek terug. Ze hoefden niets te zeggen. Ze waren allebei blij dat Noor er was.

'En jij?' vroeg Sam aan Lotte. 'Hoe is het met Bram?'

Lotte glimlachte, op die rustige manier die ze altijd had als het over Bram ging. 'Goed. Echt goed. We zijn vorig weekend naar zijn ouders in Zeeland geweest, en zijn moeder vroeg aan tafel wanneer we eindelijk gingen trouwen.' Ze rolde met haar ogen, maar ze bleef glimlachen. 'Hij werd knalrood en zei dat hij daar niet over ging. En toen keek hij naar mij alsof hij wilde vragen of ik er wel over ging.'

'En?' riep Noor.

'En niks. Ik ben zesentwintig.' Lotte nam een slok. 'Maar ik zei ook geen nee.'

Noor gilde opnieuw. Isa klapte in haar handen. Sam lachte mee, en meende het. Ze gunde het Lotte. Lotte was altijd de verstandigste van hen geweest, en Bram was een van de liefste mannen die ze kende. Rustig, grappig op een droge manier, altijd bereid om om drie uur 's nachts iemand op te halen die haar fiets kwijt was.

Een beetje zoals Jeroen, dacht ze. En voor ze het wist, voelde ze een kleine, onverwachte steek. Niet van spijt. Ze had nooit spijt gehad. Maar van iets anders, iets wat ze niet helemaal kon benoemen. Zes jaar was lang. Zij en Jeroen hadden ook ooit aan tafel bij zijn ouders gezeten, en ook toen had zijn moeder gevraagd wanneer ze gingen trouwen. Jeroen was niet rood geworden. Hij had gelachen en gezegd: 'Als Sam het wil.' Alsof het altijd aan haar was. Alsof alles altijd aan haar was.

Misschien was dat wel het probleem geweest, dacht ze. Ze schudde het van zich af en hield haar glas omhoog voor Noor, die de fles al klaar had staan.

'Oké, oké,' zei Noor, terwijl ze iedereen bijschonk. 'Nu even serieus. Ik moet jullie iets vertellen dat twee weken geleden begon.'

'O nee,' zei Lotte.

'O ja.' Noor zakte terug op de leuning van de stoel, sloeg haar benen over elkaar en kreeg die blik in haar ogen die ze altijd kreeg als er een goed verhaal aankwam. 'Zaterdagavond. Ik sta achter de bar, het is druk, en er komt een vent binnen. Lang, donker haar, zo'n kaaklijn waar je je glas op kunt zetten. Hij bestelt een whisky, blijft de hele avond aan mijn bar hangen, en om één uur zegt hij dat hij op me wacht tot ik klaar ben.' Ze nam een slok. 'Dus ik zeg: dan moet je lang wachten. En hij zegt: ik heb geduld.'

'En had hij geduld?' vroeg Isa, met grote ogen.

'Meid.' Noor legde haar hand op haar hart. 'Die man had de hele nacht geduld. Hij heeft me meegenomen naar zijn appartement, een fles wijn opengetrokken die meer kostte dan mijn huur, en daarna heeft hij me…' Ze zocht naar het woord en wapperde met haar hand. 'Verwend. Uren. Het was een wonder dat zijn tong er niet af viel, of zijn pik. Hij was compleet zonder haast. Alsof hij nergens anders hoefde te zijn en alleen maar wilde weten wat ik lekker vond. Ik heb nog nooit zo hard gegild. Ik denk dat de buren de politie bijna hadden gebeld.'

Isa sloeg haar handen voor haar gezicht. Lotte proestte in haar champagne. Sam lachte mee, maar merkte tot haar eigen verrassing dat ze rechter was gaan zitten en dat haar glas halverwege haar mond stil was blijven hangen.

'En toen?' vroeg ze.

'En toen.' Noor zuchtte dramatisch. 'Word ik 's ochtends wakker, hij ligt nog te slapen, ik zoek mijn spullen bij elkaar en loop naar de badkamer. En daar staat op de wastafel een tandenborstel. Een roze. En een flesje parfum. En een haarborstel met lange blonde haren erin.' Ze haalde haar schouders op. 'Dus ik kijk in de slaapkamer, en op het nachtkastje aan zijn kant staat een foto van hem met een meisje op een strand. Vriendin. Al drie jaar, bleek later uit zijn instaprofiel.'

'Nee,' zei Isa.

'Ja.'

'Wat heb je gedaan?'

'Mijn jas gepakt en ben weggegaan.' Noor nam een slok en grijnsde scheef. 'Wat moest ik anders? Hem wakker maken en een scène schoppen? Ik ben niet zijn vriendin.' Ze tikte met haar nagel tegen haar glas. 'Ik dacht vooral: die meid boft wel. Als hij dat elke avond voor haar doet, mag ze echt niet klagen.'

'Noor,' zei Lotte, half lachend, half afkeurend.

'Wat? Ik zeg alleen hoe het is.'

'Maar waarom vertel je dit nu precies?' vroeg Lotte.

'Allereerst omdat ik weet dat jij het zou afkeuren dus ik wilde het eerst niet vertellen. Maar ik vertel het nu omdat hij gisteren weer contact zocht.' Noor pakte haar telefoon, scrolde even en hield hem toen met een uitgestreken gezicht omhoog. 'Met een foto. Van zichzelf. Moet je kijken naar dat apparaat.'

'Noor!' Isa dook bijna achter de bank weg.

'Ik weet het, ik weet het.' Noor legde de telefoon met het scherm naar beneden op haar knie. 'Normaal vind ik dat zo vulgair. Echt, als een vent me zo'n foto stuurt, blokkeer ik hem meteen. Maar deze keer…' Ze trok een gezicht en wiegde haar hoofd heen en weer. 'Ik moet eerlijk zijn. Ik heb erover nagedacht.'

'Hij heeft een vriendin,' zei Lotte.

'Dat weet ik.'

'Al drie jaar.'

'Dat weet ik ook.' Noor stak haar handen op. 'Ik heb niet gezegd dat ik het doe. Ik heb gezegd dat ik erover nagedacht heb. Dat is iets heel anders.' Ze keek de kring rond en grijnsde. 'En als jullie wisten hoe goed hij ermee overweg kon, en vooral hoe lang hij ermee aan de slag kon, dan zouden jullie ook heel even twijfelen. Geloof me.'

Lotte schudde haar hoofd, maar ze lachte. Isa daarentegen was knalrood geworden, van haar hals tot aan haar haargrens, en keek heel aandachtig naar het rietje in haar glas.

Noor zag het meteen. Ze boog zich naar Isa toe en prikte haar met een felroze nagel in haar wang. 'Isa. Isa, kijk me aan. Heb jij dat wel eens gehad? Een man die gewoon niet ophield?'

'Hou op,' mompelde Isa.

'Dus nee.'

'Ik vind het gewoon allemaal een beetje overdreven,' zei Isa, nog steeds zonder op te kijken. 'Dat hele gedoe. Uren. Ik weet niet of dat echt zo is of dat jullie dat alleen maar zeggen.'

Het bleef heel even stil. Toen sloeg Noor een arm om Isa heen en trok haar tegen zich aan. 'Schatje,' zei ze, zachter dan Sam haar de hele avond had gehoord. 'Het is echt zo. Je moet gewoon betere mannen vinden. Mannen die moeite voor je doen. Niet van die Milans die je via een appje dumpen.' Ze gaf Isa een kus op haar haar. 'Vanavond begin je ermee.'

Sam lachte niet meer. Ze zat met haar glas in haar hand en voelde hoe het verhaal zich onder haar huid had genesteld. Ze zag het bijna voor zich: een man die de tijd nam, die nergens anders hoefde te zijn, die alleen maar wilde weten wat zij lekker vond, uren, zonder haast. De warmte die de hele dag al in haar buik had gezeten, kwam in één keer terug, heftiger dan in de metro, heftiger dan op kantoor, en ze sloeg haar benen over elkaar onder de satijnen jurk en voelde hoe het zwarte kant ineens tegen haar aan plakte.

Tegelijk voelde ze iets van afkeer. Een man met een vriendin, een man die zijn vriendin thuis liet slapen op een foto naast zijn bed en intussen een ander meenam. Daar wilde ze nooit iets mee te maken hebben. Ze had Jeroen zes jaar lang trouw gehad, en ze had er nooit ook maar een seconde aan gedacht om iets anders te doen. Wie zij uitkoos, moest vrij zijn. Moest helemaal van haar kunnen zijn, al was het maar voor één nacht.

Maar de rest van het verhaal bleef hangen. Uren. Zonder haast. Ze merkte dat ze naar het raam staarde zonder iets te zien, en dat Noor alweer aan een ander verhaal was begonnen, over een collega die met haar kluisje had zitten rommelen, en dat ze geen idee had hoe ze daar was gekomen.

'…toch, Sam?'

Ze keek op. Drie gezichten keken haar aan.

'Wat?'

'Je zat er helemaal niet bij,' zei Noor met een grijns. 'Waar zat jij met je gedachten?'

'Nergens,' zei Sam, en ze nam een flinke slok champagne.

'Mm-hm.' Noor kneep haar ogen half dicht en keek haar onderzoekend aan. Toen stond ze op, sloeg het laatste restje uit de fles naar binnen en pakte haar tasje. 'Oké, dames. De taxi staat over vijf minuten beneden. Wie nu nog moet plassen, moet nu plassen.'

Tien minuten later zaten ze met z'n vieren op de achterbank van een taxibusje, met Noor half op Isa's schoot en Lotte die de chauffeur probeerde uit te leggen dat hij niet naar de Maasboulevard moest, maar naar de Maassilo. Sam zat bij het raam en keek naar de stad die voorbijschoof, en ze voelde haar hart sneller slaan dan het zou moeten.

De Maassilo was een oud graanpakhuis aan het water, een enorm betonnen gebouw met hoge silo's dat er overdag uitzag als een fabriek en 's nachts als een kathedraal. Om half elf stond er een rij tot om de hoek, maar Noor liep er zonder op te kijken langs, zwaaide naar de portier, die haar bij naam begroette, en trok de anderen achter zich aan naar binnen. Sam had geen idee hoe ze het deed of wat het gekost had. Ze vroeg er ook nooit naar.

Binnen was het warm, donker en luid. De bas dreunde zo hard dat Sam hem in haar borstkas voelde, in haar maag, in de vloer onder haar hakken. Er hingen rode en paarse lampen hoog aan het betonnen plafond, en door de rook op de dansvloer sneden smalle bundels wit licht die heen en weer zwiepten over een zee van lichamen. Het rook naar zweet, parfum, droogijs en bier. Sam haalde diep adem en voelde haar hart sneller gaan. Ze was hier in geen maanden geweest. Ze was vergeten hoe goed het voelde.

Ze haalden drankjes aan de bar, gin-tonic voor Sam en Lotte, iets felroze met een rietje voor Isa en een dubbele wodka-limoen voor Noor, en zochten een plek aan de rand van de dansvloer. Een paar minuten stonden ze daar, dronken en keken. Toen pakte Noor Sams hand en trok haar de vloer op.

Sam liet het gebeuren. Ze dronk haar glas leeg, gaf het aan Lotte en liet zich meetrekken, de warmte in, tussen de lichamen door, tot ze ergens in het midden stonden onder een bundel paars licht. De muziek was traag en zwaar, met een baslijn die door haar heupen leek te rollen, en Sam begon te bewegen. Eerst voorzichtig, met haar ogen dicht, haar armen omhoog en haar haar dat over haar blote rug zwiepte. Toen vrijer. Ze voelde de satijn langs haar huid glijden, de alcohol warm in haar aderen, de muziek die haar lichaam overnam.

Noor kwam achter haar staan, legde haar handen op Sams heupen en drukte zich tegen haar aan. Ze bewogen samen, Noor met haar volle, zachte lichaam tegen Sams rug, haar heupen in hetzelfde trage ritme. Sam lachte en draaide zich om, legde haar armen om Noors nek en liet haar heupen tegen die van Noor rollen, langzaam, schurend, met de baslijn mee. Noor grijnsde en zakte door haar knieën, langs Sams lichaam naar beneden en weer omhoog, en Sam gooide haar hoofd naar achteren en lachte hardop. Dit deed ze nooit. Dit was iets voor Noor. Maar vanavond kon het haar niets schelen.

Ze voelde de blikken. Natuurlijk voelde ze die. Twee vrouwen die zo dansten, in een jurk als de hare en een topje als dat van Noor, trokken aandacht, en Sam wist dat precies. Ze voelde ogen op haar rug, op haar benen, op de manier waarop de satijn om haar heupen bewoog. Normaal zou ze dat hebben genegeerd, of er koel op hebben teruggekeken. Vanavond liet ze het over zich heen komen als warm water. Ze wilde gezien worden. Ze wilde dat iedereen in deze zaal zag wat zij te bieden had, zodat zij straks kon kiezen wie het mocht hebben.

'Je bent echt in een bui vanavond,' riep Noor in haar oor, boven de muziek uit.

'Ik heb het verdiend,' riep Sam terug.

'Dat weet ik!' Noor kneep in haar billen, giechelde en draaide haar weer om, zodat ze met haar rug tegen Noor aan stond en recht naar de bar keek. 'Kijk dan. Kijk dan om je heen, Sam. Je mag kiezen.'

Sam keek.

Het duurde een tijdje voordat ze hem zag, en ze wist zelf niet precies waarom haar blik juist bij hem bleef hangen. Hij stond aan het eind van de bar, met een flesje bier in zijn hand en een vriend naast zich die druk op hem in stond te praten. Hij was ongeveer even oud als zij, misschien een jaar ouder, en zonder hakken een paar centimeter langer dan zij; op haar hakken zou ze precies even lang zijn als hij. Donkerblond haar dat een beetje slordig over zijn voorhoofd viel, een simpel zwart T-shirt, een spijkerbroek. Geen opvallend lichaam, geen brede schouders of armen die uit zijn mouwen barstten. Gewoon een normale jongen, het soort dat je op elk feest wel tien keer tegenkwam.

Maar hij had iets. Ze zag het pas toen hij even opkeek en zijn ogen in het licht van de bar vielen: grijsgroen, helder, met een rustige, ietwat geamuseerde blik, alsof hij naar het feest keek zonder er helemaal bij te horen. Hij lachte om iets wat zijn vriend zei, en zijn hele gezicht veranderde. Er kwamen kuiltjes in zijn wangen en kleine lijntjes bij zijn ogen, en hij zag er ineens jonger en zachter uit. Sam voelde iets in haar buik bewegen.

Ze bleef dansen, met Noor achter haar en haar ogen op hem. Het duurde niet lang voordat hij het merkte. Ze zag hoe hij zijn blik door de zaal liet gaan, langs de dansvloer, langs haar heen, en dan terugkwam, alsof hij niet zeker wist of hij het goed had gezien. Ze hield zijn blik vast. Twee seconden, drie. Toen glimlachte ze, niet uitdagend, maar lief en een beetje verlegen, alsof ze betrapt was. Ze keek weg, en een paar tellen later weer terug.

Hij keek nog steeds.

Ze draaide zich om naar Noor, riep iets over een drankje en liep van de dansvloer af, langs de rand van de menigte, naar de bar. Niet naar het eind waar hij stond, maar naar het midden, een meter of drie van hem af. Ze leunde met haar ellebogen op de bar, zodat haar rug in de lage jurk precies in het licht viel, en wachtte op de barman. Ze keek niet naar hem. Ze hoefde niet te kijken. Ze voelde het.

De barman kwam, en ze bestelde een gin-tonic. Ze liet haar haar over één schouder vallen en keek even opzij, langs hem, alsof ze naar iets anders keek, en ving zijn blik precies op het moment dat hij de zijne niet snel genoeg weg kon halen. Ze glimlachte weer, iets breder nu. Toen keek ze naar haar handen op de bar en wachtte.

Het duurde langer dan ze had verwacht. Ze zag vanuit haar ooghoek hoe zijn vriend hem een por gaf, hoe hij iets terugzei en zijn hoofd schudde, hoe zijn vriend hem nog een duw gaf, harder. Ze beet op de binnenkant van haar wang om niet te lachen. Het was zo voorspelbaar. Het was zo heerlijk voorspelbaar.

Toen stond hij naast haar.

'Hoi,' zei hij. Zijn stem was lager dan ze had verwacht, een beetje hees van het schreeuwen boven de muziek uit. 'Sorry, ik… mijn vriend daar beweert dat je naar me keek. Ik heb gezegd dat hij gek is, maar hij wilde me niet geloven, dus nu moet ik het je even vragen.' Hij grijnsde, een beetje schaapachtig. 'Keek je naar me?'

Sam draaide zich naar hem toe en nam hem rustig op, van zijn slordige haar tot zijn sneakers, en weer terug naar zijn ogen. Van dichtbij waren ze nog mooier. Grijs met groene vlekjes erin, en lange wimpers die eigenlijk zonde waren voor een man.

'Misschien,' zei ze.

'Misschien.'

'Ik heb een paar keer jouw kant op gekeken. Maar jij keek eerst.'

Hij lachte, verrast. 'Dat is niet waar.'

'Natuurlijk wel. Je stond daar al vijf minuten naar mijn rug te kijken.' Ze nam haar gin-tonic aan van de barman, nam een slok en keek hem over de rand van haar glas aan. 'Ik heb ogen in mijn achterhoofd.'

'Oké.' Hij hief zijn handen op. 'Ik geef me over. Ik keek. Ik ben Ruben.'

'Sam.'

'Sam.' Hij knikte, alsof hij het opsloeg. 'Kan ik dat drankje voor je betalen, Sam? Als goedmakertje. Voor het kijken.'

Sam keek naar de gin-tonic in haar hand, die al betaald was, en toen weer naar hem. Ze liet een pauze vallen, net lang genoeg dat hij begon te twijfelen.

'Deze niet,' zei ze. 'Maar de volgende wel.'

Hij grijnsde. 'Afgesproken.'

Ze praatten een tijdje aan de bar, voorovergebogen naar elkaar toe omdat de muziek te hard was, met hun hoofden zo dicht bij elkaar dat ze zijn aftershave kon ruiken, iets frissigs met een vleugje hout. Hij was zevenentwintig, werkte als ontwerper bij een architectenbureau in het centrum, was opgegroeid in Utrecht en woonde sinds drie jaar in Rotterdam, in een oud pand in het Oude Westen. Hij was grappig op een droge, ongehaaste manier en vroeg dingen terug, wat ze altijd een goed teken vond. Toen ze vertelde dat ze advocaat was, trok hij een wenkbrauw op en zei dat hij nu wel heel goed op zijn woorden moest letten, en ze lachte harder dan ze van plan was geweest.

En de hele tijd was ze aan het werk. Ze raakte zijn arm aan als ze lachte, liet haar hand er net iets te lang liggen. Ze boog zich naar hem toe om iets in zijn oor te zeggen en liet haar haar langs zijn wang strijken. Ze keek naar zijn mond als hij praatte, en dan weer naar zijn ogen, en zag elke keer hoe hij even de draad kwijtraakte. Ze stelde vragen die hem het gevoel gaven dat hij interessant was, en ze zag hoe hij langzaam ontspande, hoe zijn schouders zakten, hoe hij steeds dichterbij kwam staan. Hij had geen idee.

Toen hij haar tweede gin-tonic had betaald, dronk ze die halfleeg, zette hem op de bar en legde haar hand even op zijn borst.

'Ik ga weer dansen,' zei ze. 'Mijn vriendinnen vragen zich vast af waar ik ben.'

Hij keek even beduusd, alsof hij niet had verwacht dat het zo snel voorbij zou zijn. 'O. Oké.'

Ze glimlachte, draaide zich om en liep weg. Na een paar stappen keek ze nog één keer over haar schouder. Hij stond nog precies waar ze hem had achtergelaten, met zijn bier in zijn hand, en keek haar na.

Goed zo, dacht ze.

Lotte en Isa stonden nog aan de rand van de dansvloer, met hun drankjes in hun hand en hun hoofden bij elkaar, en ze lachten allebei zo hard dat Isa zich aan Lottes arm vast moest houden. Toen Sam bij hen kwam, wees Lotte zonder iets te zeggen naar het midden van de vloer.

Sam volgde haar vinger en moest twee keer kijken.

Noor danste met een jongen die mogelijk wel twee meter lang was. Hij had een donkere huid, een kaalgeschoren hoofd en schouders zo breed dat Noor er bijna achter verdween, en hij droeg een wit hemd dat strak om een lichaam sloot dat er duidelijk uren per week aan had gewerkt. Hij stond stil, met zijn handen op Noors heupen en een grijns op zijn gezicht, en Noor danste tegen hem aan alsof er verder niemand in de zaal was. Ze stond met haar rug naar hem toe, was diep door haar knieën gezakt, had haar handen op haar dijen gezet en liet haar billen in het ritme van de muziek tegen hem aan schudden en rollen, zo snel en zo hard dat haar leren rokje nauwelijks nog op zijn plek bleef. Af en toe kwam ze omhoog, gooide haar armen naar achteren om zijn nek en draaide met haar heupen tegen hem aan, en dan zakte ze weer naar beneden en begon opnieuw. Hij liet zijn handen over haar heupen naar haar billen glijden, en ze liet het gebeuren. Ze moedigde het aan.

'we zijn hier minder dan een uur,' zei Lotte droog. 'en kijk dan.'

'48 minuten minuten,' zei Isa, met tranen van het lachen in haar ogen. 'Ik heb het bijgehouden.'

'Ze heeft hem niet eens zien aankomen. Ze stond te dansen, hij kwam achter haar staan, ze keek één keer om, en toen dit.' Lotte gebaarde met haar glas naar het midden van de vloer. 'Ik weet niet of ik me moet schamen of dat ik onder de indruk moet zijn.'

'Allebei,' zei Sam, en ze lachte mee.

Noor ving hun blik op, ergens tussen twee bewegingen door, en stak haar tong uit. Toen gaf ze een knipoog, draaide zich om naar de jongen, sloeg haar armen om zijn nek en trok zijn hoofd naar zich toe. Isa gilde. Lotte bedekte haar ogen. Sam lachte zo hard dat ze haar drankje bijna morste.

Noor was ordinair, dat wist iedereen, Noor zelf ook. Ze was luid en schaamteloos en ze nam wat ze wilde zonder ooit te vragen wat iemand ervan vond. Sam had dat altijd een beetje bewonderd en een beetje gênant gevonden. Zij zou het nooit zo doen. Zij koos, zij liet een man werken, zij bepaalde het tempo. Noor liet zich gewoon meenemen door wie er op dat moment het stevigst vasthield, en ze leek er nooit spijt van te hebben.

Toch was er vanavond iets aan wat Sam niet helemaal los kon laten. Ze keek naar hoe Noor zich tegen die jongen aan drukte, hoe ze haar hoofd in haar nek legde terwijl zijn handen over haar lichaam gleden, hoe volkomen vrij ze eruitzag. Alsof ze nergens aan dacht. Alsof er niets was wat ze hoefde te bewaken.

Sam nam een slok van haar gin-tonic en keek weg.

Om kwart over één keek Lotte op haar telefoon en zuchtte.

'Ik ga,' riep ze boven de muziek uit. 'Bram komt me om zeven uur wekken voor de duinen, en als ik dan nog dronken ben, laat hij me lopen tot ik nuchter ben.'

'Ik ga met je mee,' zei Isa, en ze klonk opgelucht. Ze had de hele avond niemand gekust, ondanks alle pogingen van Noor, en Sam zag aan haar gezicht dat ze eigenlijk al een uur naar haar bed verlangde. 'Ik ben moe. En mijn voeten doen pijn.'

Lotte keek even naar het midden van de dansvloer, waar Noor nog steeds om de nek van de grote jongen hing, en toen weer naar Sam. 'Ga je mee? Noor is voorlopig wel even bezig. Ik laat je hier niet graag alleen staan.'

'Ja, kom mee,' zei Isa. 'We nemen samen een taxi. Dan zetten we jou als eerste af.'

Sam keek even naar de bar, waar ze Ruben een kwartier geleden voor het laatst had gezien. Ze schudde haar hoofd. 'Ik blijf nog even. Iemand moet toch een oogje op Noor houden.'

Lotte trok een wenkbrauw op. Ze zei niets, maar Sam zag aan haar gezicht dat ze precies wist dat Noor niet de reden was.

'Jullie zijn saai,' zei Sam, en ze omhelsde ze allebei.

'Wij zijn verstandig,' zei Lotte. Ze hield Sam even vast en keek haar toen aan, met die rustige, onderzoekende blik waar Sam soms een beetje zenuwachtig van werd. 'Pas je op jezelf?'

'Ik pas altijd op mezelf.'

'Dat weet ik.' Lotte glimlachte. 'Daarom vraag ik het ook.' Ze knikte in de richting van Noor, die inmiddels tegen een pilaar aan stond, met de grote jongen tegen zich aan gedrukt en zijn mond op de hare. Ze zoenden alsof ze het tegen elkaar opnamen, nat en gretig en zonder enige schaamte, en zijn handen zaten overal: op haar heupen, op haar billen, onder de rand van haar topje. Noor had haar ene been om zijn kuit gehaakt en trok hem nog dichter tegen zich aan. Ze reed met haar heupen tegen zijn been op 'En let een beetje op haar, als het kan.'

'Noor redt zich wel.'

'Noor redt zich altijd,' zei Lotte. 'Dat is niet hetzelfde.'

Toen waren ze weg, Lotte met haar lange benen voorop en Isa met haar korte benen erachteraan, en stond Sam alleen aan de rand van de dansvloer. Ze dronk haar glas leeg en voelde de alcohol warm en loom door haar lichaam trekken. Ze keek naar de bar. Hij stond er niet meer.

Even voelde ze iets wat op teleurstelling leek. Toen voelde ze een hand op haar onderrug, precies op de blote huid boven de rand van haar jurk.

'Je vriendinnen zijn weg,' zei Ruben in haar oor.

Ze draaide zich om. Hij stond vlak achter haar, met twee glazen in zijn handen, en hield er een omhoog. Gin-tonic.

'Je had nog één drankje van me tegoed,' zei hij. 'Ik betaal mijn schulden altijd.'

Ze nam het glas aan en keek hem aan over de rand. 'Heb je me de hele tijd in de gaten gehouden?'

'Ik heb ogen in mijn achterhoofd,' zei hij, en hij grijnsde.

Ze lachte. Hij leerde snel. Dat vond ze leuk.

Ze bleven een tijdje aan de rand van de vloer staan, dicht bij elkaar, en het gesprek werd anders. Minder over werk en waar ze vandaan kwamen, meer over dingen die net niet hardop gezegd werden. Hij vertelde dat hij haar al zag toen ze binnenkwam. Zij zei dat ze dat hij goede smaak had. Hij vroeg of ze altijd zo zelfverzekerd was. Zij vroeg of hij altijd zo lang deed over een vrouw aanspreken. Hij zei dat hij een beetje bang voor haar was geweest. Ze legde haar hand tegen zijn borst en zei dat dat heel verstandig van hem was, en ze voelde zijn hart onder haar vingers sneller gaan.

Toen hij zich een stukje naar haar toe boog, deed ze precies op tijd een klein stapje achteruit. Hij keek verrast. Ze glimlachte, zette haar glas op een statafel achter zich en pakte zijn hand. Ze zei niets. Ze draaide zich alleen om en liep de dansvloer op, langzaam, zonder om te kijken, met haar vingers losjes om de zijne zodat hij wel moest volgen. Ze voelde de satijn bij elke stap om haar heupen bewegen en wist precies hoe haar blote rug eruitzag in het paarse licht. Halverwege keek ze één keer over haar schouder. Hij keek niet naar de vloer, niet naar de mensen om hen heen. Hij keek naar haar.

In het midden van de vloer bleef ze staan en draaide zich naar hem toe. Eerst danste ze op een kleine afstand van hem, met haar handen op zijn borst en haar ogen in de zijne, en liet ze haar heupen traag met de bas meegaan. Hij bewoog wat onwennig mee, alsof hij niet zeker wist wat hij met zijn handen moest doen. Ze pakte ze en legde ze op haar heupen. Toen kwam ze een stukje dichterbij. En nog een stukje. Ze liet haar handen over zijn schouders naar zijn nek glijden, drukte haar lichaam heel even tegen het zijne en trok zich weer terug, telkens net voordat hij het kon vasthouden.

Na een paar nummers draaide ze zich om, met haar rug tegen zijn borst, en pakte zijn handen weer om ze op haar heupen te leggen. Ze liet zich tegen hem aan zakken en begon langzaam te rollen met haar heupen, in het trage ritme van de bas, en voelde zijn adem in haar nek, zijn vingers die zich in het satijn spanden. Ze voelde ook hoe opgewonden hij was, hard tegen haar billen. Ze glimlachte in het donker en drukte zich nog iets steviger tegen hem aan, draaide haar heupen langzaam tegen de zijne, en hoorde hem zacht in haar oor kreunen. Ze draaide gericht met haar billen over zijn hard geworden lul. Hij begon tegen haar aan te bewegen, ze genoot ervan hoe erg zijn lichaam weggaf dat hij haar wilde. Zijn handen gleden van haar heupen naar haar buik, en ze liet ze daar liggen. Niet verder. Nog niet.

Toen draaide ze zich weer om in zijn armen. Hun gezichten waren zo dicht bij elkaar dat ze zijn adem op haar lippen voelde, en ze bleef daar hangen, een paar seconden, met haar ogen op zijn mond. Ze zag hem wachten. Ze zag hem twijfelen of hij het mocht. Hij durfde het niet, en dat was precies goed.

Toen kuste zij hem.

Zijn lippen waren warm en een beetje bitter van het bier, en hij was zo overrompeld dat hij heel even stil bleef staan. Toen kuste hij haar terug, eerst voorzichtig, daarna gretiger. Ze opende haar lippen een klein stukje, en zijn tong vond de hare, aarzelend eerst, toen zekerder. Ze voelde de warme nattigheid van zijn mond, de zachte druk van zijn tong die om de hare draaide, en een golf van warmte schoot van haar lippen recht naar haar onderbuik. Ze hoorde zichzelf zacht zuchten in zijn mond, en voelde hoe haar knieën even slap werden en hoe haar lichaam vanzelf dichter tegen het zijne aan kroop. Ze legde haar hand in zijn nek, trok hem dichterbij en kuste hem langzaam en diep, tot ze voelde dat hij zijn adem inhield. Toen liet ze hem los, net voordat hij het wilde, en keek hem aan met een glimlach die zei dat ze precies wist wat ze deed.

Ze wist al precies hoe het zou gaan. Ze zou hem mee naar buiten nemen en hem laten denken dat het zijn idee was. Ze zou hem laten wachten, net als aan de bar, en hem pas laten nemen wat hij wilde als zij het zei. Ze zou hem laten werken voor elke centimeter, en ze zou zien hoe die rustige, geamuseerde blik in zijn ogen langzaam veranderde in iets gretigers en hulpelozers. Dat was het mooiste moment. Dat moment wilde ze vanavond hebben.

Heel even, met zijn handen op haar heupen en zijn lippen in haar nek, vroeg ze zich af of hij het waard zou zijn. Of hij zou doen wat ze vroeg, en het goed zou doen. Of hij haar honger zou kunnen stillen, die de hele dag al in haar buik had gezeten en nu zo groot was geworden dat ze hem bijna niet meer kon dragen.

Ze draaide haar hoofd opzij en zocht zijn mond weer. Ze zoenden opnieuw, midden op de dansvloer, langzamer nu en dieper, en ze drukte zich met haar hele lichaam tegen hem aan, haar borsten tegen zijn borst, haar heupen tegen de zijne. Dit keer liet ze zijn handen gaan. Ze gleden van haar heupen naar beneden, over de gladde satijn, tot ze op haar billen lagen, en daar bleven ze. Hij kneedde ze, eerst aarzelend, toen gretig, met zijn vingers diep in haar stevige, getrainde vlees, en trok haar nog dichter tegen zich aan. Ze voelde zijn staaf precies tegen de plek aan waar ze hem wilde hebben. Hij moest eens weten hoe nat dit spel haar gemaakt had. Sam kreunde zacht in zijn mond. Het voelde heerlijk. Al die maanden training, al die ochtenden om kwart voor zes, en deze handen schatte dat op waarde voelde ze. Ze voelde hoe hij ervan genoot, hoe zijn ademhaling zwaarder werd, en ze genoot ervan dat hij ervan genoot.

Maar dit was nog maar het begin. Ze had plannen met hem, en ze hoopte dat hij die aankon. Dat hij een beetje kon presteren in haar spel. Dat hij geduld zou hebben als ze hem liet wachten, dat hij zou luisteren als ze zei wat ze wilde, dat hij niet na 10 minuten al klaar was en haar teleurgesteld zou achter laten. Ze had zo'n honger. Ze wilde iemand die haar aankon. Die haar kon geven waar ze de hele dag al naar verlangde, op precies de manier waarop zij het wilde.

Ze hoopte het. God, ze hoopte het.

Het richting tweeën toen ze zich omdraaide in zijn armen, haar handen op zijn borst legde en hem aankeek. Op haar hakken was ze precies even lang als hij, en ze vond het heerlijk dat ze hem zo recht in zijn ogen kon kijken, zonder dat een van beiden omhoog of omlaag hoefde.

'Waar woon je?' vroeg ze.

Hij knipperde. Het duurde een seconde voordat de vraag tot hem doordrong, en ze zag het aan zijn gezicht toen het gebeurde. 'Het Oude Westen. Tien minuten met de taxi.'

'Mooi,' zei ze. 'Dan gaan we daarheen.'

Het was geen vraag, en hij behandelde het ook niet als een vraag. Hij knikte alleen, een beetje overrompeld, en ze moest moeite doen om niet te lachen.

Voordat ze gingen, zocht ze Noor. Het duurde even voordat ze haar vond, maar uiteindelijk zag ze haar in een donkere hoek achter een van de betonnen pilaren, nog steeds met de grote jongen. Ze stonden tegen de muur, Noor met haar rug ertegen en hij half over haar heen gebogen, en ze zoenden zo nat en zo openlijk dat de mensen eromheen er met een boog omheen liepen. Zijn ene hand lag op de achterkant van haar dij, onder de rand van haar rokje haar billen knedend, de ander had aan de voorkant al een weg onder haar rokje gevonden. Noor liet het allemaal gewillig toe, de slet dacht Sam nog. Noor had haar vingers in zijn nek gehaakt alsof ze hem nooit meer los wilde laten.

Sam tikte haar op haar schouder. Noor keek op, met uitgelopen eyeliner, opgezwollen lippen en een blik die niet helemaal meer scherp was.

'Ik ga,' riep Sam in haar oor. 'Met hem.' Ze knikte naar Ruben, die een paar meter verderop wachtte met zijn handen in zijn zakken.

Noor keek langs haar heen naar Ruben, nam hem een seconde van top tot teen op en keek toen weer naar Sam. Haar grijns werd breed en scheef. 'Leuk. Lief koppie. Een beetje braaf.' Ze gaf Sam een kus op haar wang die naar wodka smaakte. 'Maak hem kapot.'

'En jij?'

'Ik?' Noor keek omhoog naar de jongen boven haar, die haar met een hongerige grijns aankeek, en lachte. 'Ik ga met hem mee, denk ik. Of hij met mij. Maakt niet uit.' Ze haalde haar schouders op. 'Ik app je morgen. Of overmorgen.'

Sam aarzelde een fractie van een seconde. Ze dacht aan Lotte. Let een beetje op haar. Maar Noor stond tegen die muur alsof ze er was geboren, en ze zag er gelukkig uit, ze had toch ook wel vaker gedaan. Noor redde zich wel. Dat had ze altijd gedaan.

'Stuur me je locatie,' zei Sam.

'Ja, mam.' Noor rolde met haar ogen, trok de jongen weer naar zich toe en verdween onder zijn schouder

Buiten was het koud en helder, en de lucht rook naar de rivier. Sam trok haar lange jas dicht en voelde de nachtlucht langs haar blote benen strijken, en ze voelde hoe warm ze vanbinnen was, hoe haar hele lichaam nog gloeide van de muziek, de drank, zijn handen. Ruben had al een taxi gebeld. Hij hield het portier voor haar open, en ze stapte in en schoof naar de andere kant van de achterbank.

Hij stapte achter haar in, noemde een adres en trok het portier dicht. De taxi trok op, langs het water, langs de verlichte silo's die achter hen in het donker verdwenen. Ruben keek opzij naar haar, alsof hij nog steeds niet helemaal geloofde dat dit gebeurde, en legde voorzichtig zijn hand op haar knie.

Sam liet hem liggen. Ze keek uit het raam naar de lichtjes van de stad die voorbijgleden en voelde zijn hand warm op haar blote huid, en ze voelde nog iets anders. Ze voelde hoe ongelooflijk nat ze was, hoe de dunne stof van het zwarte kant tegen haar aan plakte, hoe haar hele lijf trilde van een honger die ze sinds vanochtend om kwart voor zes had meegedragen en die nu eindelijk, eindelijk een plek had om naartoe te gaan.

Ze legde haar hand op de zijne en schoof hem een paar centimeter hoger op haar dij. Toen hield ze hem tegen.

Nog niet, dacht ze. Nog lang niet.

Ze glimlachte naar haar eigen spiegelbeeld in het donkere raam, en de taxi reed de nacht in.