Het zandpad vanaf het strand klimt geleidelijk omhoog naar de villa, slingerend tussen de varens en lage, schaduwrijke bomen. Leen laat de branding in een rustig tempo achter zich. Onder haar blote voeten voelt de ondergrond al snel koeler en steviger aan. Bij elke stap tikt haar schoudertas, met daarin het paperbackboekje van Arthur, licht tegen haar heup. Haar eigen woorden, uitgesproken onder het golfplaten afdakje, zingen nog altijd door haar hoofd: Ik neem die ruzie op de parkeerplaats van de IKEA er met heel mijn hart bij.

Het voelt nog altijd onwerkelijk dat ze dat hardop heeft uitgesproken. Jarenlang bestond haar leven uit voorzichtigheid. Uit het vermijden van scherpe randjes, het inslikken van wensen en het klein houden van verwachtingen, zodat een teleurstelling haar nooit te diep kon raken. Zelfs toen Kristof vertrok, had ze haar verdriet in keurige, stille hokjes opgeborgen om niemand tot last te zijn. En nu loopt ze hier met een hart dat zo wijd openstaat dat het bijna pijn doet, onderweg naar een man die ze nog geen week kent.

Wanneer ze tussen de groene bladeren door het terras van de villa in het zicht krijgt, vertraagt ze haar pas. Thomas zit op het terras aan de grote tuintafel. Hij heeft een schoon, wit katoenen T-shirt aangetrokken, zijn donkere haren zijn nog vochtig van het douchen en voor hem op tafel staat zijn laptop. Naast hem dampt een verse pot koffie. Leen blijft een paar tellen bij het onderste traptreetje staan en kijkt naar hem, nog voordat hij haar heeft opgemerkt. Ze ziet de geconcentreerde frons tussen zijn wenkbrauwen en de rustige manier waarop zijn hand bij zijn koffiekopje ligt. Er welt een warme golf van genegenheid in haar op. Alles aan deze man — de stilte die hij uitstraalt, de aandacht waarmee hij gisteren in Valladolid naar haar luisterde, de tedere en tegelijk vurige manier waarop hij haar vannacht heeft vastgehouden — voelt als een plek waar ze eindelijk op adem kan komen.

Thomas kijkt op van zijn scherm. De rimpel tussen zijn wenkbrauwen trekt glad en zijn gezicht ontspant in een trage, zachte lach. Zonder een woord te zeggen volgt hij haar met zijn ogen terwijl ze naar hem toe loopt, alsof haar terugkeer het beste moment van zijn ochtend is. Leen blijft achter hem staan en slaat haar armen losjes om zijn hals. Ze buigt voorover en drukt haar wang tegen de zijne. Zijn huid is fris en glad geschoren, en ruikt naar zeep en de zilte buitenlucht. Wanneer ze haar hoofd een stukje draait, zoekt Thomas direct haar mond. Hij kust haar — traag, warm en met een vertrouwdheid die haar direct weer week maakt in haar knieën. Terwijl zijn lippen de hare vasthouden, klapt hij met zijn linkerhand zonder te kijken zijn laptop dicht. Het werk kan wachten; zij is er weer.

Pas na een lange minuut verbreken ze de kus. Thomas legt zijn hand op haar onderarm en strijkt zachtjes met zijn duim over haar huid. "Goedemorgen," zegt hij met een warme stem. "Fijne wandeling gehad?"

"Heel fijn," zegt Leen zacht. Ze maakt zich los en gaat op de stoel vlak naast hem zitten. "Ik ben Arthur tegengekomen bij dat tentje op het strand. Hij vliegt vanmiddag naar huis."

"Die vrolijke vriend van je van de tennisbaan?" Thomas glimlacht terwijl hij de koffiepot oppakt, een kopje voor haar inschenkt en het voor haar neerzet. "Heeft hij nog geprobeerd je ervan te overtuigen dat de hele mensheid reddeloos verloren is?”

"Uiteraard," glimlacht Leen. Ze vouwt haar handen om het warme kopje. "Hij voorspelde dat wij binnen drie jaar ruzie staan te maken over een boekenkast bij de IKEA."

Thomas schiet in de lach en draait zijn stoel een kwartslag naar haar toe, zodat zijn knie de hare raakt. Hij pakt haar rechterhand van haar schoot en legt die in de zijne, zijn vingers rustig spelend met de hare. Een tijdje blijven ze zo zitten. De vogels in de bomen rondom de villa fluiten, en de warmte van de zon zakt als een zachte deken in haar schouders. Het is een intieme bubbel waarin niets gezegd hoeft te worden. Leen kijkt naar hun verstrengelde handen en voelt hoe gelukkig ze op dit moment is. En tegelijkertijd voelt ze ergens op de achtergrond het zachte, onvermijdelijke tikken van de klok.

Thomas stopt met het strelen van haar vingers. Hij drinkt zijn laatste slok koffie op, zet zijn kopje op het schoteltje en kijkt haar aan. De lichte speelsheid van daarnet is van zijn gezicht verdwenen. Zijn donkere ogen staan ernstig. "Ik heb daarnet, toen je weg was, een tijdje zitten nadenken, Leen," begint hij rustig.

Bij die ene zin voelt Leen hoe haar maag met een schok samentrekt. De warme gloed in haar lichaam bevriest in een fractie van een seconde. Het is een pijnlijke verdedigingsreflex die ze na het afgelopen jaar met Kristof met geen mogelijkheid kan tegenhouden. Daar komt het, schiet het door haar hoofd. De nacht is voorbij. Hij heeft gekregen wat hij wilde, de betovering is uitgewerkt, en nu gaat hij me op een volwassen, beleefde manier uitleggen dat we realistisch moeten zijn. Ze zet zich schrap om de klap op te vangen en wil haar hand onwillekeurig een stukje terugtrekken uit de zijne, zodat het straks minder pijn doet als hij haar laat vallen.

Thomas voelt haar beweging direct. Hij laat haar niet los; hij sluit zijn vingers juist steviger om haar hand. "Over twee dagen is onze vakantie voorbij," vervolgt hij, terwijl hij haar blik onafgebroken vasthoudt. Leen knikt alleen maar. Haar keel voelt droog aan en haar hart bonst hoorbaar tegen haar ribben. "Ik heb vanochtend geprobeerd mezelf voor te houden dat we gewoon een geweldige week hebben gehad," zegt Thomas. Hij spreekt langzaam, alsof hij zijn woorden zorgvuldig zoekt. "En dat we overmorgen op het vliegveld van Cancún afscheid moeten nemen en allebei terug moeten gaan naar ons eigen leven." Hij valt even stil. Zijn kaaklijn spant zich aan en hij haalt diep adem. Voor het eerst sinds ze hem kent, ziet ze een spoortje zenuwen in zijn ogen. "Alleen lukt dat me niet, Leen," zegt hij zacht. "Ik wil helemaal geen afscheid van je nemen. Wat er tussen ons is gebeurd... dat voelt voor mij niet als een vakantieliefde. Ik weet dat het waanzin klinkt na een paar dagen, maar ik wil dat je met me meegaat."

De ijzige kramp in Leens maag lost in één klap op en maakt plaats voor een duizelingwekkende, warme schokgolf die tot in haar vingertoppen trekt. Ze staart hem met grote ogen aan, compleet overrompeld door de kwetsbaarheid in zijn stem. Hij wijst haar helemaal niet af. Hij vraagt haar om te blijven. "Met je meegaan?" herhaalt ze bijna fluisterend. "Waarheen?"

"Naar huis," zegt Thomas. "Ik vlieg overmorgen terug naar Marbella. Ik wil dat je met me meegaat."

Leen slikt. Haar gedachten tollen door elkaar. Ze wendt haar blik even af naar de groene boomtoppen aan de rand van de tuin om lucht te krijgen.

"Naar Marbella," zegt ze zacht. "Met jou. Overmorgen al."

"Met mij," bevestigt hij rustig. ""Het is daar mooi hoor, in Marbella, aan de kust. Maar toen ik vanmorgen wakker werd en jij er niet was, dacht ik ineens: wat ben ik daar eigenlijk vreselijk eenzaam. Ik zie mezelf daar echt niet meer alleen zitten." Thomas buigt zich een stukje naar haar toe. "Luister, ik verplicht je tot niks. Je hoeft niet meteen je koffers te pakken of je voor altijd te binden. Je zit nergens aan vast. Ik wil gewoon weten hoe het is om bij je te zijn op een plek waar we echt rust hebben en waar je even helemaal niks moet."

Een diepe, warme golf van verliefdheid overspoelt Leen. Het beeld dat hij schetst — wakker worden naast hem in een huis aan de Spaanse kust, ver weg van het grijze Brussel, ver weg van het verstikkende gezeur van haar vriendinnen — trekt met een bijna onweerstaanbare kracht aan haar. Haar hele hart schreeuwt om volmondig 'ja' te zeggen. En tegelijkertijd steekt de nuchtere, volwassen twijfel de kop op. "Ik weet niet of ik dit zomaar kan..." fluistert ze. Terwijl ze aarzelt, leunt haar lichaam als vanzelf een stukje dichter naar hem toe en klemmen haar vingers zich vaster om de zijne. Ze kijkt hem weer recht aan, haar ogen glanzend van ongefilterde eerlijkheid. "Zijn we niet gewoon op de vlucht, Thomas? Stellen we het ons niet allemaal veel te romantisch voor? We kennen elkaar pas net."

Thomas probeert haar angst niet weg te wuiven. Hij kijkt haar serieus aan en knikt langzaam. "Misschien," geeft hij eerlijk toe. "Misschien is het voor een deel een sprong in het diepe. Alleen komen we er nooit achter wat dit echt waard is als we overmorgen allebei braaf naar ons eigen land vliegen en de boel laten doodbloeden." Leen schudt zachtjes haar hoofd, bijna wanhopig zoekend naar de praktische bezwaren die haar jarenlang binnen de lijntjes hebben gehouden. "En mijn werk dan? Mijn appartement in Brussel? Mijn moeder?"

Er verschijnt een kleine, tedere glimlach om Thomas’ mondhoeken. "Je hebt nog vakantiedagen staan, toch? En ik vermoed dat je moeder zich een weekje extra prima redt zonder jou, Leen."

Er valt een lange stilte tussen hen in. Minutenlang zegt geen van beiden een woord. Het enige geluid op het terras is het zachte ruisen van de palmbladeren in de ochtendbries en het verre geluid van de branding. De vraag krijgt alle ruimte om te bezinken. Dan maakt Thomas zijn handen heel voorzichtig los van de hare en legt hij ze rustig op zijn eigen bovenbenen. Het is een klein, bewust gebaar waarmee hij elke fysieke druk bij haar weghaalt. Hij trekt niet aan haar; hij laat de ruimte tussen hen helemaal vrij zodat ze zelf kan ademen en kiezen. "Zie het als een tussenstop," stelt hij voor. "Gewoon een week of twee bij mij om te landen, voordat je de boel in Brussel gaat regelen."

"Een tussenstop..." herhaalt Leen zachtjes, terwijl ze de klank van het woord proeft.

"Trouwens," merkt Thomas op met een kleine, droge twinkeling in zijn ogen, "ik zag net dat het twaalf graden is en pijpenstelen regent in België. Alleen daarom al zou ik het wel weten." Een kort, bevrijdend lachje ontsnapt uit Leens keel. De knellende spanning in haar borst breekt open. Ze kijkt naar de man die tegenover haar zit. Ze voelt hoeveel ze om hem begint te geven, en ze voelt hoe graag ze die tussenstop in Marbella met hem wil maken. Juist omdat dit gevoel zo zuiver en kostbaar voor haar is, beseft ze ineens haarscherp wat haar te doen staat voordat ze met hem in een vliegtuig kan stappen. "Als je me dit gisteren had gevraagd, Thomas, was ik weggelopen zonder nog één keer achterom te kijken," zegt ze. Haar stem klinkt rustig en diep. "Maar nu…. Ik wil zo graag met je mee naar Marbella. Echt."

Ze kijkt even naar haar handen in haar schoot en tilt haar blik dan weer op, helder en vastberaden. "Alleen kan ik pas echt vrij met jou meegaan als ik hier alles afsluit," vervolgt ze. "Met Kathleen en de anderen. En straks in Brussel ook met Kristof. Als ik nu stiekem met jou verdwijn zonder hen nog onder ogen te komen, dan blijf ik voor mijn eigen gevoel dat bange, tienjarige meisje dat haar kop in het zand steekt en wegloopt voor ruzie. Ik stik als ik dat weer doe. Ik moet die deur bij hen zelf dichttrekken, anders wordt het inderdaad een vlucht."

Thomas kijkt haar aan, en de bewondering in zijn ogen is zo warm en onverholen dat haar wangen ervan gaan gloeien. Hij ziet hoe ze weigert de makkelijke uitweg te kiezen en haar eigen waardigheid opeist.

Leen aarzelt even en zoekt naar de juiste woorden, terwijl haar hart weer iets sneller begint te kloppen bij de gedachte aan de confrontatie die voor haar ligt. "Wanneer... euh..." Ze haalt een keer diep adem en recht haar rug. "Ik wil deze namiddag Kathleen opzoeken in het resort. Het zal niet makkelijk zijn... maar het moet."

Thomas leunt iets naar voren. "Wil je dat ik met je meega?"

Leen kijkt naar hem. Hoe verleidelijk het ook is om op hem te leunen, ze schudt beslist haar hoofd. "Nee," zegt ze zacht en krachtig. "Dit moet ik zelf doen." Er glijdt een blik van diep, stil respect over Thomas’ gezicht. Hij knikt langzaam ten teken dat hij haar volledig begrijpt. Leen staat op van haar stoel. Ze doet een stap naar hem toe, gaat tussen zijn knieën staan en slaat haar armen stevig om zijn hals. Thomas slaat zijn beide armen direct om haar middel en trekt haar dicht tegen zich aan, zijn gezicht begraven tegen haar borst.

Leen sluit haar ogen en houdt hem een lange tel stevig vast. Daarna buigt ze haar hoofd en drukt ze een reeks zachte, dankbare kusjes op zijn kaak, op zijn slaap, zijn wang en ten slotte op zijn lippen. Het is een innige, troostende omhelzing waarin ze zich helemaal oplaadt met zijn warmte, klaar om voor de allerlaatste keer naar het resort te wandelen.