Ik aarzelde nog één seconde. Toen deed ik het.
Voorzichtig raakte ik Dorian aan en hielp ik hem zijn houding aan te passen.
Het was een kleine beweging. Nauwelijks iets bijzonders, hield ik mezelf voor. Toch voelde het anders dan wanneer ik zijn schouder of arm had verplaatst.
Ik probeer zo calm mogelijk over te komen maar van binnen word ik gek. Ik Olivier heb de penis van Dorian aangeraakt. Maar ik probeer niets te laten merken.

‘Zo,’ fluisterde ik. ‘Ik denk dat dit beter werkt.’

Dorian zei niets. Ik keek op. Zijn ogen waren op mij gericht. De gebruikelijke spottende glimlach was verdwenen.
‘Gaat het?’ vroeg ik.

Hij knikte langzaam. ‘Ja, schat.’
Ik trok mijn hand terug. ‘Mooi.’

‘Is dat alles?’

Ik fronste. ‘Wat bedoel je?’
‘Je doet alsof er zojuist helemaal niets bijzonders is gebeurd.’
Mijn wangen werden warm. ‘Ik heb alleen je pose aangepast.’

Dorian lachte zacht. ‘Natuurlijk. Alleen mijn pose.’
Ik stond op en liep terug naar mijn schildersezel.
‘En nu moet je stil blijven liggen.’
‘Je bent behoorlijk streng geworden, Olivier.’

Ik pakte mijn potlood. ‘Anders krijg ik mijn tekening nooit af.’
Dorian liet zijn hoofd op het kussen rusten, maar bleef me aankijken.

‘Weet je wat ik denk, schat?’ ‘Wat?’
‘Dat je veel minder onschuldig bent dan je eruitziet.’

Ik keek over de rand van mijn schetsboek.
‘En ik denk dat jij veel te veel praat.’

Dorian barstte in lachen uit.
‘Jeetje, Olivier.’

Ik glimlachte en zette mijn eerste lijn op papier.
‘Niet bewegen.’ Hij zweeg eindelijk.

Maar toen ik even later opkeek, zag ik dat hij nog altijd glimlachte.
En ik moest toegeven dat ik zelf ook moeite had om mijn glimlach te verbergen.

Ik probeerde me op mijn tekening te concentreren.
De eerste lijnen stonden inmiddels op papier. De ronding van Dorians schouders, zijn opgetrokken knie, de plooien van het witte laken.

‘Weet je, Olivier…’

Ik zuchtte zacht. ‘Ja, Dorian?’
‘Ik vind het eigenlijk ontzettend leuk om te zien hoe jij me regisseert.’

Ik keek even op. ‘Waarom?’

‘Omdat je totaal anders bent dan toen je hier binnenkwam. Eerst durfde je nauwelijks een volledige zin tegen me uit te spreken. En nu vertel je me precies hoe ik moet liggen, waar ik moet kijken en wat ik moet doen.’

‘Ik probeer gewoon mijn werk goed te doen.’
‘Dat weet ik, schat.’ Hij glimlachte.

‘Maar ik had nooit verwacht dat jij me ook daadwerkelijk zou durven aanraken.’

Mijn potlood stopte. ‘Dorian…’
‘Wat? Het is toch waar?’

Ik voelde mijn wangen warm worden. ‘Je lag niet helemaal goed.’
‘O, natuurlijk. De compositie.’

Hij sprak het woord uit alsof het de grappigste verklaring ter wereld was.
‘En toch,’ vervolgde hij, ‘had ik het idee dat je er zelf ook even van schrok.’

‘Dat viel best mee.’
‘Best mee? Schat, je bent alweer helemaal rood.’

Ik keek snel naar mijn papier.
Dorian lachte zacht. ‘Rustig maar. Ik plaag je alleen.’

Even bleef het stil.

‘Maar weet je wat jij niet zag?’

Ik keek voorzichtig op. ‘Wat?’
‘Dat ik zelf ook even verrast was.’

Zijn stem klonk zachter.
‘Ik ben gewend dat mensen me bekijken. Dat ze mijn lichaam tekenen, schilderen en beoordelen. Maar bij jou voelt het anders.’

Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Dorian draaide zijn hoofd iets naar me toe. ‘Je bent zo voorzichtig wanneer je twijfelt. En tegelijkertijd zo vastberaden zodra je weet wat je wilt.’
Hij glimlachte. ‘Die combinatie vind ik interessant.’ Ik voelde opnieuw de warmte naar mijn gezicht stijgen.
‘Je probeert me weer af te leiden.’

‘Misschien.’ ‘Dorian!’

Hij begon te lachen. ‘Goed, goed. Ik hou mijn mond.’

Ik tekende verder.
Dat hield hij ongeveer dertig seconden vol.

‘Ik kan trouwens niet wachten op de volgende pose.’

Ik keek op. ‘Waarom niet?’
‘Omdat ik steeds nieuwsgieriger word naar wat je allemaal met me van plan bent.’

Hij liet een korte stilte vallen.
‘En misschien hoop ik stiekem dat je me weer komt helpen met mijn houding.’
Ik schudde mijn hoofd, maar kon mijn glimlach niet onderdrukken.
‘Je bent echt onmogelijk.’ ‘En toch zit je me al de hele middag te tekenen.’
‘Dat is mijn opdracht.’

‘Natuurlijk, schat.’

——————————————————————————————————

Een kwartier later legde ik mijn potlood neer.
‘Klaar.’

Dorian kwam voorzichtig overeind. ‘Eindelijk. Ik begon bijna onderdeel van die vloer te worden.’
Ik lachte. ‘Je deed het goed.’
‘Een compliment van de meester. Wat een eer.’
Hij stond op en kwam naast me staan.

Samen bekeken we de schets. Dorian zweeg.
‘Wat vind je?’ vroeg ik.
Hij bestudeerde de lijnen aandachtig. ‘Ik vind hem mooi.’
‘Maar?’ Hij keek me verbaasd aan.

‘Hoe weet je dat er een maar komt?’ ‘Omdat je zo kijkt.’
Dorian glimlachte. ‘Je begint me te leren kennen.’

Hij wees naar het papier. ‘Ik zie er hier heel anders uit dan op mijn andere portretten.’
‘Dat zei je bij de vorige ook.’ ‘Ja, maar deze is nog persoonlijker.’

Ik knikte. ‘Dat wilde ik.’
Hij keek me aan. ‘Je hebt echt een bijzondere manier van kijken, Olivier.’

Ik glimlachte verlegen. ‘Dank je.’
‘En daar is die bescheiden jongen weer.’

——————————————————————————————

Ik bladerde naar de volgende pagina. ‘Goed. Ik wil iets anders proberen.’
Dorian boog zich over mijn schouder. ‘Laat zien, schat.’

Op het papier stond een figuur die vooroverleunde op een hoge tafel. Zijn benen stonden op de grond, zijn bovenlichaam rustte gedeeltelijk op het tafelblad en zijn hoofd was over zijn schouder gedraaid.

Dorian trok zijn wenkbrauwen op. ‘Nou, nou.’
Ik keek naar hem. ‘Wat?’
‘Je composities worden steeds avontuurlijker.’
‘Dat is ook de bedoeling.’

Hij keek naar de grote houten tafel aan de andere kant van het atelier. ‘Die tafel?’
‘Ja.’

Dorian liep er langzaam naartoe. ‘En hoe wil je me precies hebben?’
Ik pakte mijn schetsboek en volgde hem. ‘Ga maar met je gezicht richting het raam staan.’

Hij deed wat ik vroeg. ‘En nu?’
‘Leun met je bovenlichaam iets naar voren. Je onderarmen mogen op de tafel rusten.’

Dorian nam de houding aan. ‘Zo?’
‘Bijna. Je benen mogen wat verder uit elkaar voor een stabielere houding.’
Hij verschoof zijn voeten.
‘En je hoofd?’ ‘Draai dat maar over je linkerschouder naar mij toe.’

Hij keek achterom. Onze blikken ontmoetten elkaar.
‘Zo, schat?’ Ik knikte. ‘Precies.’
Dorian glimlachte.

‘Je weet dat dit een nogal theatrale houding is?’ ‘Ja.’
‘En dat is bewust?’ ‘Heel bewust.’
Hij lachte. ‘Je blijft me verbazen.’

Ik liep een paar stappen achteruit om de compositie te bekijken.
Het licht viel prachtig over zijn rug. De lange lijn van zijn lichaam werd onderbroken door de scherpe hoek van zijn armen. Zijn gezicht was gedeeltelijk zichtbaar, precies zoals ik het wilde. Alleen zijn schouders waren nog iets te gespannen.
‘Ontspan je bovenlichaam wat meer.’

Dorian liet zijn schouders zakken. ‘Beter?’
‘Ja. En draai je hoofd nog iets verder naar mij toe.’

Hij deed het. ‘Perfect.’
Dorian glimlachte over zijn schouder. ‘Weet je wat ik zo bijzonder vind, Olivier?’
‘Wat?’ ‘Dat ik normaal gesproken degene ben die bepaalt hoe ik poseer.’

Ik ging achter mijn schildersezel staan. ‘En nu?’
‘Nu sta ik hier precies te doen wat jij zegt.’

Ik glimlachte. ‘Vind je dat vervelend?’
Hij keek me recht aan. ‘Integendeel, schat.’
Er viel een korte stilte. ‘Ik begin het eigenlijk steeds leuker te vinden.’

Ik zette mijn potlood op papier. ‘Mooi. Dan mag je nu even stil blijven staan.’

Dorian lachte zacht. ‘Zoals je wilt, Olivier.’

Voor het eerst sprak hij mijn naam uit zonder er een grapje achteraan te maken.
En vreemd genoeg bracht juist dat me even uit mijn concentratie.

Vanaf mijn schildersezel kijk ik naar de compositie, iets klopt er niet. Ik volg alle lijnen met mijn ogen. Aha dat is het, mijn blik stopt bij zijn billen, ik zie zijn ballen hangen. Maar zijn penis ligt onder zijn buik op tafel. Het is veel mooier als deze naar beneden hangt.

‘Olivier, wat is er nu weer mis. Ik zie je kijken. Pas alsjeblieft aan wat niet goed is dan blijf ik hier liggen.’
‘Zeker?’ vraagt Olivier met twijfel. ‘Kom op doe maar, je ziet letterlijk elke detail van mijn lichaam dus niets is gek.’

Ik stap rustig naar voren, Dorian volgt elke stap die ik doe. Ik sta nu achter hem ik raak nog net niet zijn billen aan.
‘Kom op ga eens een klein stukje omhoog met je bovenlichaam.’ Als hij omhoog gaat grijp ik hard met mijn hand zijn penis onder zijn buik en trek hem eronder vandaan. Tegelijk duw ik zijn rug weer naar beneden.

‘Jeetje schat, moet dit zo.’

Ik reageer niet maar ga door. Ik heb nog steeds zijn penis in mijn hand. Iets te lang misschien.
Ik trek hem naar beneden. Een paar keer om hem iets harder te krijgen. Ik wil dat hij namelijk goed hard hangt.
Onder mij hoor ik Dorian harder ademen en zelfs lichtjes kreunen.

Zonder iets te zeggen laat ik hem los en draai ik me direct om. Om mijn rode hoofd te verbergen, en stiekem ben ik hier zelf ook een beetje opgewonden van geworden. Jeetje Olivier wat doe je.