De zaak was leeg. Alleen het gedempte licht boven de bar brandde nog, en ergens speelde een langzame playlist door de speakers. Liv stond achter de kassa, haar blonde haar los over haar schouders, haar zwarte werkshirt iets te strak om haar slanke figuur.

Noah leunde tegen de bar en keek naar haar. Zijn bruine haar viel in zijn gezicht, zijn felle blauwe ogen volgden elke beweging die ze maakte. Ze danste altijd een beetje, zelfs wanneer ze werkte. Een draai op haar hielen, een schouder die meebeweegde met de muziek, haar heupen die zacht meegingen alsof haar lichaam de beat niet kon negeren.

“Je doet het weer,” zei hij.

Liv keek op. “Wat?”

“Dans je. Alsof niemand kijkt.”

“Misschien kijk jij gewoon te veel.”

Noah glimlachte. “Dat kan.”

Ze liep naar hem toe, nam de doek uit zijn hand en veegde een vlek van de bar. Haar vingers raakten zijn hand. Het was niets, maar het duurde te lang om toeval te zijn.

“Je kijkt alsof je iets wilt vragen,” zei ze.

“Misschien.”

“Vraag het dan.”

Hij keek naar haar mond. “Wil je morgen met me uitgaan?”

Liv lachte zacht, maar er was geen spot in haar lach. “Eindelijk.”

Die nacht liepen ze samen naar de bushalte. Het was koud, hun adem hing zichtbaar in de lucht. Noah nam haar hand vast. Liv keek naar hun vingers, naar de tattoos op zijn onderarm, naar de maan die daar in fijne lijnen was getekend.

“Mag ik je morgen kussen?” vroeg hij.

Ze keek hem aan. “Ja.”

De volgende avond droeg Liv een zwarte jurk. De stof volgde haar slanke taille en viel tot halverwege haar dijen. Onder de jurk droeg ze een eenvoudige zwarte beha en een bijpassend slipje, dun en fijn, alsof ze zichzelf niet wilde toeschrijven aan de gedachte dat de avond ergens heen zou gaan.

Noah droeg een donker overhemd met opgerolde mouwen. Zijn tattoos waren zichtbaar, net als de slanke lijnen van zijn lichaam. Toen hij haar zag, vergat hij even wat hij wilde zeggen.

“Je bent mooi,” zei hij uiteindelijk.

Liv werd rood, maar glimlachte. “Zeg dat niet alsof het een verrassing is.”

“Het is geen verrassing. Alleen moeilijk om te zeggen zonder dat ik nerveus word.”

Ze aten, dronken wijn, praatten uren. Maar tussen de woorden door bleef hun aandacht bij elkaar hangen. Zijn hand op de tafel. Haar voet die tegen zijn scheen raakte. Een blik die te lang duurde.

Toen ze buiten stonden, trok Noah haar dichterbij. Zijn handen rustten voorzichtig op haar taille.

“Mag ik nu?” vroeg hij.

Liv antwoordde door haar armen om zijn nek te slaan. Hij kuste haar. Eerst voorzichtig, toen dieper. Zijn lippen waren warm, zijn hand schoof langzaam over haar rug naar haar heup. Ze opende haar mond tegen zijn en voelde hoe zijn adem veranderde.

Toen hij stopte, keek hij haar aan. “Kom mee naar mij?”

“Ja,” zei ze. “Maar alleen als je belooft dat we stoppen wanneer ik dat wil.”

“Altijd.”

In zijn appartement was het warm en stil. Liv trok haar jas uit en keek zich om. Noah stond achter haar, zijn handen nog steeds voorzichtig op haar heupen.

“Je mag me aanraken,” fluisterde ze.

Hij draaide haar naar zich toe en kuste haar opnieuw. Deze keer was er geen aarzeling meer. Zijn tong vond de hare, langzaam op zoek, terwijl zijn handen over haar rug gleden naar de rits van haar jurk. Liv hielp hem, trok de stof van haar schouders en liet de jurk op de grond vallen.

Ze stond nu alleen in haar zwarte ondergoed voor hem. De beha was simpel, het slipje dun en fijn. Haar blauwe ogen keken hem uitdagend aan, maar haar adem was sneller dan ze wilde toegeven.

Noah bleef even staan. Niet omdat hij niet wist wat hij wilde, maar omdat hij haar de ruimte wilde geven.

“Ben je zeker?” vroeg hij.

“Ja,” zei Liv. “En jij?”

“Ja.”

Ze kusten opnieuw, nu met meer honger. Noah tilde haar voorzichtig op en droeg haar naar de slaapkamer. Hij legde haar op het bed, kwam boven haar liggen en kuste haar hals, haar sleutelbeen, de bovenkant van haar borsten. Liv trok zijn overhemd uit, liet haar vingers over zijn slanke torso glijden en volgde de lijn van zijn tattoo naar zijn ribben.

Hij kuste haar door de stof van haar beha heen, voelde hoe haar tepels hard werden onder zijn mond. Liv zuchtte en drukte haar heupen tegen zijn aan. Hij glimlachte tegen haar huid en liet zijn hand langzaam over haar buik glijden, naar de rand van haar slipje.

“Mag ik?” vroeg hij.

“Ja,” fluisterde ze. “Alsjeblieft.”

Hij trok het slipje voorzichtig naar beneden, liet het vallen en keek naar haar. Liv werd roder, maar trok hem dichter. Zijn mond vond haar dijen, vervolgens haar binnenkant, en toen hij haar met zijn tong begon te strelen, hield ze haar adem in.

“Noah,” zuchtte ze.

Hij bleef langzaam, aandachtig, luisterde naar haar ademhaling, naar de manier waarop haar vingers in zijn haar klemmen. Toen hij merkte dat ze dichterbij kwam, vertraagde hij net genoeg om haar te laten smeken.

“Alsjeblieft,” fluisterde ze. “Niet stoppen.”

Hij keek op, glimlachte, en ging door. Liv kwam schuddend klaar, haar rug boog van het bed, haar naam viel zacht uit zijn mond. Toen hij weer boven haar kwam, kuste hij haar, proefde zichzelf op haar lippen en wachtte.

“Wil je me?” vroeg hij hees.

Liv knikte. “Ja. Alsjeblieft.”

Hij trok zichzelf uit zijn broek, vond haar met zijn hand, leidde zichzelf voorzichtig naar binnen. De eerste beweging maakte haar zuchten. De tweede liet haar nagels over zijn rug glijden. Ze vonden een ritme, langzaam eerst, toen dieper, sneller, hun lichamen op zoek naar elkaar.

Liv hield hem vast, haar benen om zijn heupen, haar mond tegen zijn oor. “Blijf,” fluisterde ze.

“Altijd,” antwoordde hij.

Toen de climax kwam, kwam hij in golven. Haar adem brak, zijn naam viel nog eens over haar lippen, zijn lichaam trilde tegen haar aan. Ze hielden elkaar vast, nog steeds verbonden, nog steeds kussend, totdat de intensiteit langzaam wegzakte.

Daarna lagen ze zij aan zij, de lakens rommelig om hen heen. Noah streelde haar arm. Liv draaide zich naar hem toe en legde haar hoofd op zijn borst.

“Dus,” zei ze, “wat is het verhaal achter die lijn?”

Noah lachte zacht. “Geen verhaal. Gewoon mooi.”

“Leugenaar.”

“Misschien,” zei hij, en kuste haar haar. “Maar jij maakt me beter in eerlijk zijn.”

Buiten begon het licht te worden. Binnen bleven ze liggen, dicht tegen elkaar aan, met de belofte dat dit niet de laatste nacht zou zijn.