De rolband van de incheckbalie was nog warm toen Noor haar koffer zag verdwijnen. Zwart, met een rood lint eromheen, alsof iemand hem later makkelijk terug moest kunnen vinden in een hal waar duizenden koffers op elkaar leken. Toen was het echt. Een jaar Japan. Een jaar weg van alles wat ze kende, van de kamer met de scheefgezakte planken, van de fiets met de kromme trapper, van haar moeder die naast haar stond en deed alsof ze het allemaal prima vond.

Je belt, zei haar moeder. Het was geen vraag.

Elke zondag.

En als het niet lukt, dan kom je terug. Niemand die je daar vasthoudt.

Noor knikte, maar ze wist dat het niet waar was. Een jaar was lang genoeg om iemand te worden die niet meer zomaar terug kon. Haar vader zei niets, hij hield haar alleen vast, langer dan hij ooit had gedaan, en ze rook de zeep van thuis en de koffie van die ochtend en ze voelde de tranen warm in haar keel prikken nog voordat ze bij de douane stond.

Ze huilde niet bij de douane. Ze huilde pas in de gang naar de gate, tussen de glimmende vloer en de reclames voor parfum, met haar rug tegen een pilaar en haar hand voor haar mond. Toen ze weer verder liep, was haar gezicht klam en gloeide het alsof ze koorts had.

In het vliegtuig was het druk. Mensen propten tassen in vakken die te klein waren, een baby krijste al voor vertrek, en Noor wrong zich langs een man met een te dikke jas naar haar stoel: midden in het vliegtuig, aan het gangpad. Ze ging zitten, gespte zich vast, en staarde naar de rugleuning voor haar alsof daar het antwoord op alles stond.

Naast haar, zat een jongen.

Hij was een paar jaar jonger dan zij, schatte ze, met donker haar dat achter zijn oren krulde en een kaaklijn waar je naar keek zonder het te willen. Hij had zijn trui al uitgetrokken en over zijn knieën gelegd, en zijn onderarmen lagen op de armleuning alsof hij hier thuis was. Voor hem, twee rijen verderop, zaten een man en een vrouw die af en toe omkeken. Zijn ouders. De vrouw glimlachte naar hem, dezelfde glimlach die Noor van haar moeder kende: de glimlach van iemand die iemand loslaat en daar moeite mee heeft.

De jongen keek opzij. Ga je ver?

Zijn stem was laag en rustig, zonder de opgeklopte vriendelijkheid die mensen in vliegtuigen soms hebben. Noor slikte.

Een jaar. Studeren, in Kioto.

Kioto. Hij knikte langzaam, alsof hij het ergens neerlegde. Mooi en zwaar.

Ja. Ze wist niet goed wat ze anders moest zeggen. En jij?

Twee weken. Mijn vader wordt zestig, hij wilde per se naar Japan. Mijn moeder heeft maanden zitten zoeken naar de goedkoopste vlucht zonder tussenstop. Hij glimlachte scheef. Dus ik zit hier.

Gezellig.

Ontzettend.

Ze lachte, kort, en het verbaasde haar hoeveel lichter haar borst daarvan werd.

Het vliegtuig taxiede, de motoren brulden op, en Noor voelde de bekende druk achter haar ogen toen de wielen loskwamen. Ze keek naar het raam, maar ze zag niets anders dan de schouder van de jongen die daar zat en een streep lucht, en plotseling vond ze het verschrikkelijk dat ze niet bij het raam zat, dat ze niets kon zien verdwijnen, dat ze alleen maar kon voelen hoe haar stad onder haar weg gleed zonder dat ze er afscheid van had genomen.

Ze draaide haar hoofd weg en haar ogen werden nat, en deze keer lukte het niet om het tegen te houden.

Heij.

Hij had het zacht gezegd, bijna fluisterend, en hij leunde naar haar toe. Eerste keer weg van huis?

Ze knikte, met haar lippen op elkaar.

Mag ik iets zeggen dat misschien stom klinkt?

Ze haalde haar schouders op.

De eerste uren zijn het ergst, zei hij. Daarna went het. Echt. Dan ben je gewoon iemand in een vliegtuig, en dan is het alleen nog maar vervelend in plaats van verdrietig.

Noor veegde met haar duim onder haar oog. Klinkt inderdaad stom.

Zie je wel. Hij stak zijn hand uit. Ik ben Mats, trouwens.

Ze pakte hem vast, en zijn hand was warm en droog en een fractie te groot voor de hare.

Noor. Hij liet haar hand niet meteen los. Mooie naam.

Ze trok haar hand terug en legde hem in haar schoot, en ze voelde het nog nazinderen in haar vingers.

De stewardess kwam langs met het eten en met de drankjes, en ze praatten. Over niets bijzonders eerst: over de film die op het schermpje stond en die ze allebei niet gingen kijken, over zijn vader die twee rijen verderop luid zat te vertellen over een tempel die hij ooit in een documentaire had gezien. Noor vertelde over haar studie, over de kamer die ze via een bemiddelaar had geregeld en waarvan ze alleen één foto had gezien, over hoe bang ze was dat ze het niet zou redden. Ze vertelde het zonder erbij na te denken, alsof het vliegtuig in de schemer donkerder en kleiner werd en er geen ruimte meer was voor netheid.

Om haar heen vielen mensen in slaap. De lichten gingen uit, het geroezemoes zakte weg tot een laag gebrom van motoren en hier en daar een hoest.

Je moet slapen, zei Mats.

Ik kan niet slapen.

Ik ook niet.

Ze draaide zich naar hem toe, trok haar benen op en legde haar knie tegen de zijne, en ze deed geen enkele moeite om te doen alsof dat per ongeluk was. Hij keek op van zijn scherm.

Je zei dat je niet kon slapen, zei ze.

Klopt.

Ik ook niet.

Ze pakte de deken van haar knieën, vouwde hem open en legde hem over hen beiden heen, over de armleuning, over zijn dij, en ze liet haar hand er niet bij weg. Ze legde hem plat op zijn been, vlak boven zijn knie, en keek hem aan terwijl ze het deed.

Mats zei niets. Hij keek alleen naar haar hand alsof hij wachtte tot ze zou uitleggen wat ze bedoelde.

Noor, zei hij ten slotte.

Ja?

Wat ben je aan het doen?

Wat denk je?

Hij glimlachte, langzaam, en het was een ander soort glimlach dan die van eerder op de avond.

Ze schoof haar hand hoger, over zijn dij, tot bij de naad van zijn broek, en ze voelde de warmte van hem door de stof heen. Hij was stil blijven zitten, zijn handen nog op de armleuning, en dat irriteerde haar een beetje en dat beviel haar ook. Ze leunde naar hem toe, tot haar mond bij zijn oor was.

Je mag me aanraken, hoor, fluisterde ze. Je hoeft niet te wachten tot ik het vraag.

Toen pas kwam zijn hand. Hij legde hem om haar dij en trok haar been over het zijne, en Noor liet zich meevoeren tot ze half tegen hem aan lag, haar heup tegen zijn heup, de deken als een tent over hen heen.

Ze kuste hem zelf. Niet voorzichtig, niet vragend. Ze pakte zijn onderlip tussen de hare en zoog er zachtjes op en ze hoorde hem ademhalen door zijn neus, en zijn hand sloot zich hard om haar dij alsof hij zich ergens aan vast moest houden. Zijn andere hand kwam in haar nek, in haar haar, en ze duwde zich tegen hem aan en dacht aan niets meer, aan geen jaar, geen koffer, geen afscheid.

Zijn vingers gleden onder de zoom van haar shirt, over haar buik, en ze schrok even van hoe koud ze waren en dat maakte het juist erger. Ze pakte zijn pols en duwde zijn hand hoger, tot tegen haar borsten, en hij kreunde zachtjes tegen haar mond.

Verdomme, mompelde hij.

Stil. Er zitten mensen.

Die slapen.

Niet allemaal.

Hij keek om zich heen, over de rugleuning, langs de rijen, en Noor maakte daar gebruik van om haar lippen tegen zijn hals te zetten, vlak onder zijn kaak, waar ze zijn hartslag voelde. Hij slikte. Ze voelde het tegen haar mond.

Ik ga hier niet goed tegen kunnen, zei hij.

Dan ga je er maar slecht tegen kunnen.

Hij lachte, kort en schokkerig, en trok haar weer omhoog om haar te kussen. De deken was allang verschoven en het maakte niets meer uit. Zijn hand lag op haar heup, zijn duim in het kuiltje net boven de rand van haar broek, en Noor bewoog zich tegen hem aan zonder erbij na te denken, en het was alsof er in het hele vliegtuig geen kubieke centimeter ruimte meer over was die niet van hen was.

Pas toen er iemand in het gangpad langs hen schuifelde, schoten ze uit elkaar. De man van de rij achter hen, op weg naar het toilet, keek even naar beneden en knikte, en Noor voelde haar wangen gloeien en zei niets.

Ze keek de man na. Toen de deur van het toilet achter hem dicht klikte en het licht erboven aanging, wist ze het.

Ze ging rechtop zitten.

Ik moet ook, zei ze.

Mats keek naar de gesloten deur. Nu? Hij zit er net op.

Dan wacht ik.

Ze zei het hardop, met haar handen al op de armleuning, en ze keek hem aan tot hij begreep wat ze bedoelde. Zijn ogen werden groter.

Noor. Mijn ouders zitten twee rijen verderop.

Die slapen.

Als mijn moeder wakker wordt en mijn stoel leeg ziet...

Dan denkt ze dat je naar het toilet bent. Ze stond op en trok de deken van zich af. Kom.

Hij aarzelde nog een seconde, en toen stond hij op.

Ze liepen achter elkaar door het gangpad, en Noor voelde zijn hand even op haar heup toen ze bij de rij van zijn ouders kwamen. Zijn moeder sliep met haar hoofd tegen het raam, haar mond een beetje open, en Noor durfde nauwelijks te ademen.

De deur van het toilet ging open en de man kwam naar buiten, verbaasd dat er twee mensen stonden te wachten. Noor glipte langs hem heen naar binnen en trok Mats aan zijn mouw mee. Ze deed de deur achter hem dicht en schoof het slot omhoog.

Het was kleiner dan ze had verwacht. Veel kleiner. De spiegel, het fonteintje, de opgevouwen papieren handdoekjes, en boven hen een tl-buis die alles wit en hard maakte. Ze stonden tegen elkaar aan omdat er niets anders kon.

Dit is belachelijk, zei Mats zacht.

Dit is heerlijk.

Ze sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem, en hij gaf het meteen op en kuste terug, dieper dan in de stoel ooit had gekund, met zijn handen in haar rug en zijn heup tegen de hare, Noor hoorde de geluiden die ze in de cabine had ingehouden nu gewoon in de kleine ruimte. Ze deed geen moeite meer om stil te zijn.

Hij pakte haar bij haar middel en tilde haar op het aanrecht. Het was koud door haar spijkerbroek heen en ze schoof onwillekeurig een stukje naar voren, en dat was precies waar hij stond.

Wacht, zei hij, buiten adem. Wacht. Condoom. Ik heb er wel een, in mijn tas, maar dan moet ik...

Hoef ik niet.

Hij keek haar aan.

Ik slik, zei ze. Al twee jaar. En ik ben niet met iemand sinds de zomer. Jij?

Zelfde. Sinds april.

Dan is het goed.

Hij knikte langzaam, maar hij bleef nog even staan. Weet je het zeker?

Mat, als je nu iets gaat vragen wat geen ja of nee is, dan schreeuw ik.

Hij lachte, één keer, kort, en toen was de twijfel weg. Zijn handen gingen naar de knoop van haar broek en hij trok hem los, en Noor leunde achterover op haar handen en liet hem begaan, en ze zag hem kijken hoe de stof van haar heupen gleed. Hij trok haar broek en haar slip in één beweging naar beneden, tot op haar knieën, en toen hij zijn hand ertussen schoof en zijn vingers over haar heen gleden, was ze al nat hij voelde het en hij zuchtte alsof hem iets overkwam.

Jezus, Noor.

Ze had niets grappigs meer te zeggen. Ze had haar ogen dichtgedaan en haar handen vast in de rand van het aanrecht en ze duwde zich tegen zijn vingers aan, en het enige wat ze kon uitbrengen was een lange, hoge ademhaling die veel te luid was in de kleine ruimte. Hij streek en drukte en bleef bij die ene plek tot ze haar nagels in haar eigen handpalm zette.

Niet ..., zei ze. Niet te lang. Ik wil je.

Hij liet niet meteen los. Hij keek naar haar gezicht terwijl zijn vingers nog bewogen, en toen ze haar ogen opende en hem aankeek, zag ze dat hij precies wist wat hij deed.

Alsjeblieft, zei ze.

Toen stopte hij.

Hij maakte zijn broek los ze hoorde het ritsen, en hij stapte dichterbij ze voelde hem tegen zich aan, warm en hard, ze schoof verder naar de rand van het aanrecht en sloeg haar benen om zijn heupen. Hij pakte haar vast en duwde, ze was zo klaar en nat dat het in één keer ging, ze sloeg haar hand voor haar mond om de klank te dempen.

Het eerste moment was alles tegelijk: de scherpe rand van het aanrecht in haar rug, zijn handen die haar heupen vasthielden, het geluid van de ventilatie dat alles net niet overstemde. Hij bleef even stil, diep in haar, met zijn voorhoofd tegen het hare.

Gaat het?

Ja. God, ja. Beweeg zei ze.

Hij bewoog. Eerst langzaam en voorzichtig, omdat de ruimte het eiste, en ze voelde hoe hij zich inhield en dat maakte het alleen maar erger. Ze sloeg haar armen om zijn nek en trok hem dichterbij en hij ging mee, harder, en haar rug schoof op het aanrecht en het maakte niet meer uit dat het koud was of dat de spiegel besloeg of dat er buiten iemand in het gangpad liep.

Het vliegtuig schudde even, een korte hobbel, en het was alsof haar hele lichaam meebewoog. Ze gooide haar hoofd achterover en beet op haar lip, en Mats legde zijn hand om haar keel, niet knijpend, alleen vasthoudend, en zei haar naam tegen haar mond.

Stil, hijgde ze. Ik ga... als jij...

Zij was er nog niet, hij was er bijna, en toen gebeurde het.

Het vliegtuig viel. Niet zomaar een hobbel — de bodem zakte weg onder hen en kwam terug met een klap die door het aanrecht in haar rug schoot. Noor greep Mats bij zijn schouder en ze hoorde buiten een ping, één keer, en toen nog een keer.

Hij stootte nog een keer, sneller, en vloekte zacht tegen haar hals. Ze voelde hoe dicht hij zat, hoe zijn vingers in haar heup knepen, en ze klemde zich om hem heen.

Niet stoppen, zei ze.

Ik ben zo... Hij hijgde. Nog even.

Er werd op de deur getikt. Drie keer, snel.

Mevrouw? Meneer? Alstublieft terug naar uw stoel.

Mats stokte. Ze voelde het meteen: het ritme was weg. Hij duwde nog twee keer, onhandig, en toen stopte hij helemaal en liet zijn hoofd tegen haar voorhoofd vallen.

Nee, zei Noor.

Ja. Echt.

Nog heel even. Tien seconden.

Er staat iemand voor de deur.

Het vliegtuig schudde opnieuw en Noor zakte tegen de spiegel, en ze voelde het wegglijden, al het opgebouwde werk van de afgelopen minuten, als water door haar vingers. Ze was zo ver, en het was zo voorbij.

Godverdegodver, zei ze.

Mats lachte kort en buiten adem trok gleed zijn penis slap uit haar. Noor schoof van het aanrecht en haar benen waren zo slap dat ze bijna door haar knieën ging.

Rits, zei hij, en hij maakte zijn eigen broek dicht met vingers die niet meewerkten.

Ze trok haar broek op, kreeg de knoop half dicht, liet de rits open en trok de deur open. De stewardess stond er al, en ze keek van de een naar de ander, naar Noors rode hoofd, de open rits, de handdoekjes op het aanrecht, en ze glimlachte op een manier die zei dat ze het eerder had meegemaakt.

Nu, zei ze. Graag.

Noor glipte het gangpad in en meteen voelde ze de turbulentie onder haar voeten, alsof ze op een schip liep. Ze moest zich aan de stoelruggen vastgrijpen. Mats kwam achter haar aan en de stewardess erachter, alsof ze een stel overtreders begeleidde.

Riemen om, zei ze toen ze bij de stoelen kwamen. En meteen.

De moeder van Mats was wakker. Ze zat rechtop, handen om de armleuning, en haar ogen gingen van Mats naar Noor en bleven daar even hangen.

Je was weg, zei ze, met angst in haar stem.

Ja, zei Mats. Was naar het toilet.

Noor durfde niet naar hem te kijken, want ze wist dat ze zou gaan lachen. Ze liet zich in de stoel zakken, trok de riem vast en trok hem hard aan, en Mats deed hetzelfde naast haar. Het vliegtuig schudde nog een keer, lang en rollend, en ergens achterin viel iets om.

De gezagvoerder zei iets in het Japans en toen in het Engels: turbulentie, ongeveer tien minuten, blijft u zitten.

Noor legde haar hoofd achterover en sloot haar ogen. Tussen haar benen voelde het nog na, kloppend en onafgemaakt, en dat maakte het alleen maar erger. Ze perste haar knieën tegen elkaar en dat hielp niet.

Dit is gemeen, zei Noor zacht.

Ik zit hier nog vol van.

Ik ook. Letterlijk. Hij zuchtte. Dit is het slechtste moment van mijn leven.

De turbulentie gooide hen naar voren en de riem ving hen op. Noor legde haar hand onder de deken op zijn dij en hij legde de zijne eroverheen, en zo zaten ze tien minuten met hun vingers in elkaar terwijl het toestel om hen heen bleef schudden.

Toen het kalmeerde, ging het pingsignaal weer, gingen de lichten uit en werd het stil in de cabine. Mensen ademden uit. Iemand lachte nerveus.

Noor trok haar hand niet terug. Ze schoof hem juist hoger, over zijn dij, tot bij de naad van zijn broek.

Niet doen, zei hij.

Ik doe niets.

Je maakt het erger.

Ze schoof haar hand verder, tot op de plek waar hij nog halfhard onder de stof zat, en drukte zacht. Hij sloot zijn ogen.

Dit is echt niet goed voor me, zei hij.

Er was nauwelijks iets te zien; de deken lag tot hun middel en het gangpad was donker. Noor bewoog haar vingers in kleine kringetjes en voelde hem reageren, en Mats legde zijn hoofd tegen de rugleuning en ademde door zijn neus uit.

Ik ben er al bijna weer, zei hij na een halve minuut.

Dan doe ik rustig aan.

Als je rustig aan doet, dan... Hij stopte. Nee. Laat ook maar.

Ze haalde haar hand niet weg. Ze liet hem liggen, stil, alleen de warmte van haar hand, en naast haar zat hij zich in te houden en dat was bijna net zo spannend als het toilet zelf.

Vindt je moeder het erg? vroeg ze, om iets anders te zeggen.

Hij keek opzij. Waarvan?

Dat je weg was.

Hij haalde zijn schouders op. Ze is volgens mij pas wakker geworden toen we weer kwamen van het toilet.

Noor liet haar vingers weer bewegen en Mats zweeg midden in een zin.

Hé, zei hij.

Je zei dat ik rustig aan moest doen.

Dit is niet rustig.

Dit is heel rustig. Kijk, ik doe bijna niets. Ze bewoog haar hand nauwelijks, alleen haar duim, langzaam, over de stof heen. Hij was nu helemaal hard en de stof stond strak, en elke keer dat ze omhoog kwam, trok ze het materiaal mee en weer terug.

Mats keek naar het gangpad, naar de ruggen van de stoelen voor hen, naar de kleine schermpjes waarop nog steeds films liepen zonder geluid. De vrouw twee rijen verder had haar scherm uitgedaan en haar hoofd opzij. Niemand keek.

Hij schoof zijn heupen iets naar voren en dat was het enige wat hij kon doen om het haar makkelijker te maken.

Noor, zei hij. Als ik...

Dan wat?

Dan moet je stoppen. Meteen.

Goed.

Ze geloofde zichzelf niet.

Ze trok het deken met haar andere hand wat hoger, tot over zijn buik, en liet haar vingers langs de naad glijden tot ze de rand van zijn broek vond, ze trok zijn broek en slip omlaag.

Hij was warm en glad en hij zuchtte zo hard dat de vrouw naast hem omkeek.

Ze keek omlaag en zag de beweging aan Mat zijn kruis, ze lachte vriendelijk naar Noor deed haar slaapmasker aan en ging weer recht zitten.

Noor lachte bij zichzelf en had in gedachte dat deze vrouw een leuke droom zal hebben.

Noor sloot nu haar hand om hem heen en bewoog, Mats legde zijn voorhoofd tegen zijn armen op het tafeltje dat hij net uitgeklapt had om het te verbergen, en zo bleef hij zitten, met zijn ogen dicht en zijn mond een beetje open.

Het vliegtuig was donker en stil en ergens voorin rinkelde iemand met een bekertje en huilt een baby.

Ze deed het langzaam, omdat ze het zelf ook wilde rekken, omdat ze het gevoel van hem in haar hand wilde onthouden, het gewicht, de warmte, de manier waarop hij bij elke streek even zijn adem inhield. Zijn hand lag nu op zijn eigen dij, met de vingers gespreid, alsof hij zich ergens aan vast moest houden.

Hij draaide zijn hoofd naar haar toe zonder zijn ogen open te doen. Zijn lippen waren droog.

Ik meen het, zei hij.

Ik weet het.

Toen ze sneller ging, beet hij op zijn onderlip en zijn heupen kwamen omhoog van de stoel, en Noor legde haar andere hand op zijn buik om hem tegen te houden, en dat was het moment waarop hij het niet meer redde.

Hij stootte kort en geluidloos in haar hand en ze voelde het eerste schokken tegen haar palm en toen de warmte die over haar vingers liep, in haar handpalm, tussen haar vingers door, en hij bleef nog even doorgaan, nog drie, vier trekken, tot hij zijn hoofd achterover tegen de leuning gooide en uitblies.

Het duurde lang voor hij iets zei.

God, zei hij uiteindelijk.

Noor hield haar hand stil waar hij was, want ze durfde hem niet weg te halen.

Het is overal, zei ze.

Ik weet het. Sorry.

Doe niet dom.

Hij zocht met zijn vrije hand in het vakje voor hem, trok er een servetje uit van de vorige maaltijd, gevouwen en nog in het plastic, en gaf het haar.

Noor veegde haar hand af, zorgvuldig, tussen haar vingers, en vouwde het servetje dubbel en toen nog eens.

Waar laat ik dit?

Hij keek ernaar en begon te lachen, en zij ook, allebei met ingehouden adem, met de schouders schuddend, en het servetje ging van hand naar hand zonder dat een van hen wist wat ze ermee moesten.

Geef hier, zei hij. Ik stop het in mijn zak.

Dat is vies.

Dat is mijn eigen zaad. Dat mag.

Ze gaf het hem en hij propte het weg en veegde daarna zijn handen aan zijn broek af.

Noor leunde achterover en trok de deken weer recht over hen beiden heen.

Mijn benen doen pijn, zei ze.

Hoezo?

Van het stilzitten.

Hij keek naar haar en ze zag dat hij het wist.

Zal ik...? vroeg hij, en hij bewoog zijn hand al.

Noor keek hem aan en zei niets terug. Noor stond op voor hij het doorhad en trok hem mee.

Ze schoof langs het gangpad en hij kwam achter haar aan, de man bij het raam naast hen deed zijn slaapbril omhoog en keek hen na met de blik van iemand die de telling bijhoudt.

Vooraan bij het toilet stond een stewardess met een dienblad, maar ze was met iets anders bezig en keek niet op.

Noor trok de deur open en stapte naar binnen en Mats perste zich achter haar aan naar binnen en trok de deur achter zich dicht, en op slot. Het toilet krap, fel licht, een geur van desinfecterend middel en een vloer die blijkbaar net gepoetst was gelukkig.

Ze had haar sandalen bij haar stoel achtergelaten en stond daar op haar blote voeten.

Mats keek om zich heen alsof er iets te zoeken viel. Er was niets. Een vouwtafeltje dat uit de wand kwam, een spiegel, een wasbakje met een kraan die je met je duim moest indrukken.

Hij wilde iets zeggen, maar Noor was al bezig haar broek los te knopen. Ze deed hem uit en hing hem over de wasbak. Haar slip volgde en die hing ze eroverheen.

Doe je broek uit, zei ze.

Hij deed het, onhandig, met zijn ellebogen tegen de wand, hij was nog halfhard en er zat een donkere plek op zijn slip.

Noor ging zitten op de bril, met haar knieën tegen zijn benen, en trok hem naar zich toe.

Noor sloeg haar handen om zijn heupen en nam zijn penis in haar mond.

Hij was nu slap maar nog groot hij smaakte naar zout en rook naar garnaal, ze zoog hem in een vacuüm en voelde hem al vlug groeien tegen haar tong, langzaam, bijna verontschuldigend.

Ze bleef hem in haar mond houden maar niet te lang, want ze wilde hem nog niet laten komen, ze deed het ook niet zuinig. Ze nam hem dieper dan daarnet, tot hij tegen haar verhemelte stootte, ze hield hem daar en slikte.

Mats legde zijn hand tegen de wand en liet zijn hoofd zakken. Zijn adem stokte.

Noor, zei hij, alsof hij alleen wilde horen dat het klopte.

Ze liet hem los uit haar mondje likte langs de rand van zijn eikel liet haar hand naar beneden glijden, tussen zijn benen onder zijn ballen door, tot achter. Ze vond het, drukte ertegen en zijn heupen schokten toen ze haar vinger naar binnen liet glijden in zijn poep het was het alsof er iets in hem opensprong.

Zijn penis werd nog groter voor haar ogen, groter dan hij ooit geweest was, hard zwaar en kloppend, hij stootte vanzelf tegen haar neus aan.

Wat doe je, zei hij. Er klonk geen vraag in.

Noor antwoordde niet. Ze zoog hem weer naar binnen en bewoog haar vinger mee in hem, hij legde zijn vrije hand op haar achterhoofd en hield haar vast zonder te duwen.

Zijn knieën knikten.

Als je zo doorgaat, zei hij, dan hoef ik straks niets meer.

Toen stopte ze. Ze liet hem uit haar mond glijden en veegde met haar duim over haar lip. Haar vinger gleed uit zijn poep die hij krachtig toekneep nu.

Daarom stop ik.

Ze kwam overeind, ging rechtop staan en zette haar ene voet op de wasbak, naast haar opgevouwen slip en broek. Ze deed het rustig, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, en ze zag hem kijken.

Hij keek naar haar voet alsof het het enige was dat er nog bestond. De gelakte teentjes, de zachte voet zelf en de gouden ketting om haar enkel, de holte onder het enkelbeen waar de huid dun was zo perfect was hij. Hij nam haar enkel vast, duim precies in die holte, en boog zich naar voren en drukte zijn lippen op de wreef, vlak boven het kettinkje.

Noor moest zich met één hand aan het haakje van de deur vastgrijpen.

Hij liet zijn mond langs de rij tenen gaan en nam haar grote teen tussen zijn lippen en zoog er zacht aan. Ze beet op haar onderlip.

Blijf zo staan, zei hij tegen haar voet.

Dat deed ze. De ene voet plat op de vloer, de andere hoog op de rand, haar knie wijd, en ze was zo open als ze nog nooit gestaan had en ze voelde de lucht van het vliegtuig er langs strijken. Hij had nu volop zicht op haar gladgeschoren kutje, de perfecte schaamlippen die een klein beetje uitstaken en dik waren van opwinding.

Hij kwam dichterbij met zijn heupen, zonder haar enkel los te laten, en hij hoefde bijna niet te zoeken. Hij was nog zo hard van haar mond dat hij er in één keer in gleed, diep, Noor sloeg haar hoofd achterover tegen de spiegel.

Godver, zei ze.

Hij hield stil, om haar heen, ze voelde hem kloppen. Toen begon hij te bewegen, het waren geen kleine bewegingen meer. Met haar been omhoog kon hij erin zoals hij wilde en hij deed het met lange halen die haar bij elke stoot een stukje optilden, de wasbak kraakte onder haar voet en de spiegel dampte aan de onderkant langzaam aan.

Noor keek naar beneden en zag het: zijn handen om haar dij, het kettinkje dat bij elke stoot mee schokte, zijn gezicht vertrokken van de inspanning. En daar tussen zijn penis, in het midden zag ze hem in en uit haar gaan van zo dichtbij dat het bijna niet te bevatten was, nat glimmend en veel te duidelijk.

Dat was het. Niet zijn handen, niet zijn gezicht. Dat.

Ze kwam meteen, zonder waarschuwing, met een schok die van onderen kwam en haar hele lijf optilde, en ze sloeg haar hoofd achterover en kon alleen nog haar handen in zijn haren zetten en het laten gebeuren.

Het stroomde langs zijn schacht naar beneden, haar geile vocht.

Hij stootte door, harder nog, met zijn tanden op elkaar, Noor was zo gevoelig dat elke haal een nieuwe golf maakte, ze probeerde weg te schuiven maar hij hield haar dij stevig vast.

Nog even, zei hij. Alsjeblieft.

Ze keek weer naar beneden, naar hem, naar het schuim dat er nu bij kwam, en ze zag zijn schacht dikker worden en de kleur veranderen en ze wist het voor hij het zei.

Ik ga, zei hij.

Ja. Ik kom.

Hij trok zich half terug en kwam, ze zag het gebeuren: de schacht die opzwol en schokte en het zaad dat in stoten er uit geperst werd, diep in haar, hij duwde hem weer naar binnen alsof hij het erin wilde drukken en bleef staan met zijn heupen tegen haar aan, trillend.

Het liep langs zijn schacht naar buiten het liefdesvocht dat ze samen geproduceerd hadden.

Mats hing tegen haar aan, met zijn voorhoofd op haar schouder, en zijn adem ging in korte, hete stoten tegen haar hals.

Noor legde haar hand op zijn achterhoofd.

Ze bleef zo, met haar voet nog op de wasbak, en liet hem nahijgen, en zei niets.

Pas toen hij zelf zijn hoofd oprichtte, liet ze haar voet zakken en zette hem neer, en haar knie trilde zo erg dat ze hem met haar hand moest tegenhouden.

Ze gleed langs hem heen naar beneden, door haar hurken, en nam hem in haar hand voor hij iets kon zeggen.

Hij was nat van hen beiden, nog halfhard, en hij smaakte naar zout en naar iets zoets van haarzelf.

Ze nam hem in haar mond en Mats zuchtte zo diep dat het bijna een kreun was.

Ze likte hem schoon, startend van zijn natte ballen langs de schacht omhoog tot aan de rand, met haar tong, ze zoog de eikel zacht naar binnen en liet hem weer los, en ze deed het nog een keer tot hij schoon was zijn huid glad en glimmend was en alle zaad was verdwenen.

Noor liet hem los en keek op.

Hij trok haar dichter aan haar arm, maar in plaats van haar te laten staan, duwde hij haar terug op de bril en ging zelf door zijn knieën.

Nu jij, zei hij.

Noor wilde iets zeggen, maar hij was al bezig.

Ze zat en hij knielde, ze voelde zijn zaad naar buiten lopen, dik en warm, langs haar schaamlippen, en het droop van de rand van de bril op de vloer.

Mats keek ernaar. Toen boog hij zich naar voren en likte het op.

Hij begon bij de binnenkant van haar dij, waar het in strepen was opgedroogd, en hij nam alles mee, langzaam, met de hele platte kant van zijn tong, tot bij de vouw van haar been. Daarna duwde hij zijn tong tussen haar lippen en likte hij wat er nog uit kwam, en hij kreunde zacht tegen haar aan alsof hij iets proefde wat hij zelf had gemaakt.

Noor sloeg haar handen om de rand van de bril.

Hij duwde haar benen verder uit elkaar en likte haar in één lange haal van onder tot boven, en hij bleef terugkomen bij de opening, likkend, zuigend, tot het holle geluid maakte en ze voelde hoe hij het naar binnen zoog.

Te veel, zei ze.

Hij keek op zonder op te houden. Nee, zei hij.

Hij stak zijn tong dieper naar binnen en zijn neus tegen haar clitoris, Noor legde haar hoofd achteruit, en het duurde niet lang voor ze haar heupen tegen zijn gezicht duwde en het weer voelde opkomen, hoger dan daarnet, alsof er niets tussen zat.

Ze kwam met een geluid dat ze zelf niet kende, met haar blote voeten op zijn schouders.

Mats bleef door likken tot ze haar hand op zijn voorhoofd zette en duwde.

Toen kwam hij overeind en veegde met de rug van zijn hand zijn mond af.

Hij keek haar aan en begon te lachen, zacht en uitgeput, en Noor lachte terug met haar ogen dicht.

Hij trok zijn slip op wrong zich in zijn broek en deed zijn riem dicht, Noor zag dat zijn handen niet helemaal meewerkten.

Zij verfriste zich aan het kraantje met een handvol water, het water was koud en dat hielp.

Haar slip lag nog over de wasbak. Ze nam hem op en vouwde hem klein en hield hem even vast, nat en warm in haar handpalm.

Mats stond al met zijn hand aan de grendel van de deur en keek om.

Wacht, zei ze.

Ze stak hem naar hem uit.

Wat is dat?

Aandenken.

Hij keek naar het vodje in haar vingers en toen naar haar gezicht, en er trok iets over zijn mond.

Meen je dat?

Ja.

Hij stak zijn hand uit en ze stopte hem in zijn zak. Hij duwde hem diep weg, met twee vingers, en klopte er daarna met zijn handpalm op alsof hij het vastzette. Hij stapte buiten en zei tot straks.

Noor sloot de deur achter hem trok haar broek aan en deed de knoop vast. Zonder slip eronder was de stof koud en glad en ze voelde hem overal.

Ze waste haar handen nog een keer, omdat ze het wilde.

Toen deed ze de deur open.

In het gangpad stonden drie mensen. De stewardess, de man van het raam, en een oudere Japanner met zijn handen op zijn rug.

Noor stapte naar buiten en bleef staan, omdat ze niet langs de stewardess heen kon zonder haar aan te raken.

De stewardess keek van haar gezicht naar haar blote voeten en toen naar de deur achter haar. Ik was niet goed en Mats heeft me geholpen.

De oudere man keek van hen naar de vloer, alsof hij verwachtte dat er iets te zien zou zijn.

Noor liep weg. Ze deed het met opgeheven hoofd en haar kin omhoog, op blote voeten over het tapijt in de gang.

Ze liep verder het gangpad in en voelde ogen in haar rug, ze deed net of ze het niet merkte.

Ze liet haar vallen in haar stoel naast Mats trok het deken over zich heen en sloeg de riem vast.

Noor deed haar ogen dicht.

Haar voeten waren koud en plakkerig van hun lichaam sappen. Ze stopte ze onder de deken tegen de stoel en legde ze op elkaar.

We hebben nog een half uur, zei Mats.

Noor legde haar hoofd tegen zijn schouder.

En daarna Tokio, zei ze.

Ja.

Hij stak zijn hand in zijn zak en ze hoorde de stof ritselen.

Noor deed of ze het niet merkte.

Ze was niet moe. Ze was wakker van alles: van de koude stof van haar broek tegen haar huid, van het zaad dat weer langzaam uit haar liep dik en kleverig, van het feit dat ze geen slip aanhad in een vliegtuig vol mensen. Ze schoof heen en weer in de stoel en dat hielp niet, het maakte het alleen maar erger.

Mats legde zijn hand onder de deken op haar dij.

Ze opende één oog. Hij keek naar het schermpje voor hem.

Niet doen, zei ze.

Hij deed niets. Zijn hand bleef liggen.

Na een minuut schoof hij hem een stukje hoger.

Noor zuchtte en deed haar ogen weer dicht.

Hij kwam tot bij de naad en bleef daar, en toen school hij met zijn vingers onder de band, langs haar buik, naar beneden, en ze voelde zijn vingertoppen over haar natte schaamlippen wegzakken.

Hij zei niets. Hij keek nog steeds naar het schermpje, met zijn gezicht van iemand die het nieuws leest.

Noor draaide haar heupen een beetje naar hem toe.

Hij vond het en bleef er, met twee vingers, stil, zonder te bewegen. Ze voelde hem zoeken naar wat hij zocht en ze voelde dat hij het vond, want ze trok met haar buik.

Hij bewoog zijn vingers nauwelijks, alleen een klein knikken, en Noor legde haar nagels in de zitting.

Dit is niet eerlijk, fluisterde ze.

Hij zei nog steeds niets.

De omroep kwam: dames en heren, over ongeveer twintig minuten landen we op Narita, gelieve de riemen vast te maken, de rugleuning rechtop.

Mats trok zijn hand terug en stak hem in zijn mond en zoog zijn vingers af, één voor één, en keek pas toen naar haar.

Noor keek terug en kon niets zeggen.

Hij veegde zijn hand aan de deken af.

Iedereen werd wakker. Stoelen klapten recht, mensen zochten hun spullen, de vrouw twee rijen verder trok haar slaapbril af en wreef over haar gezicht.

Noor keek onder zich, naar de vloer, en zag haar sandalen niet.

Mats was al bezig; hij hing half voorover en viste ze onder de stoel voor hen vandaan waar ze onder geschoven waren.

Hij zette ze neer en ze stak haar voeten erin en deed het bandje vast.

Ze plakten een beetje van de lichaamsappen.

Het toestel zakte, de motoren veranderden van toon, en ergens achterin klonk het hoge gepiep van een kind.

Mats keek naar buiten. Zijn knie schudde.

Zenuwachtig? vroeg ze.

Een beetje.

Ik ook.

Hij keek om. Waarvan?

Noor haalde haar schouders op.

Ze zag Tokio door het verre raam, grijs en plat in de ochtend, met de baai erachter. Ze landden hard. De wielen sloegen en het toestel trok scheef en remde, en iedereen klapte. Noor bleef zitten terwijl de riemen losgingen en het vliegtuig vol stond en mensen hun tassen uit de vakken trokken. Ze had geen haast. Ze had nog nooit zo weinig haast gehad.

De uren in het donker de krappe wc achterin het toestel, haar hand op zijn mond om het geluid te dempen, hun snelle ademhaling boven het constante geruis van de motoren hingen nog als een lichte tinteling in de lucht tussen hen in. Er was niets afstandelijks meer aan hen; ze kenden elkaars huid nu beter dan elkaars achternaam.

Hij keek naar haar en streek met zijn duim heel even over haar pols, precies over de plek waar haar hartslag nog net iets sneller ging. Terwijl het gangpad eindelijk een beetje leegliep, pakte hij zijn telefoon uit zijn zak en ontgrendelde het scherm. Hij opende een nieuw contact.

Noor nam zijn toestel over en tikte haar nummer in. Zorg maar dat je me een berichtje stuurt zodra je aan je ouders bent ontsnapt.

Beloofd. Hij drukte op bellen; een seconde later trilde haar telefoon in haar tas. Hij hing direct weer op en stopte zijn toestel weg net voordat zijn vader omkeek. Nu heb je mij ook.

Ze stonden op en trokken hun jassen aan. Bij het pakken van hun tassen uit het bagagevak botsten hun handen even tegen elkaar, een korte, vertrouwde aanraking die net iets langer duurde dan nodig was. Hij liep een paar stappen naar voren om zich weer bij zijn ouders te voegen, en Noor sloot achteraan de rij aan.

In de slurf naar de terminal liep hij netjes tussen zijn vader en moeder in, maar vlak voor de paspoortcontrole terwijl zij een paar rijen achter hen liep, keek hij nog één keer achterom. Hij gaf haar een korte, veel betekende blik die haar meteen weer terugbracht naar het toilet van het vliegtuig.

Noor pinkte een traan weg terwijl hij verdween uit het zicht en was klaar om Tokio in te stappen.

De vlucht naar Tokio had een onvergetelijke ervaring voor beiden geïnspireerd, maar als de weken verstreken en zijn aandacht werd getrokken door een meisje uit zijn klas, verdween Noor langzaam uit Mats gedachten. Hij ontwikkelde een sterke afhankelijkheid voor het meisje in zijn klas, die hem constant omringde met liefde en aandacht.

Noor haar slip lag nog in zijn schuif onder zijn ondergoed, donkerblauw katoen, een beetje verwrongen. Hij pakte hem op met twee vingers, alsof het iets was dat kon breken. Hij hield hem bij zijn gezicht en ademde in. Een laatste keer zei hij in gedachten.

De geur sloeg toe in twee lagen: eerst het zoete van haar huid, van de zeep die ze gebruikt, en daaronder het andere. Iets zwaars, iets weeïgs bijna, iets wat alleen dáár zat en wat hem meteen terugzette naar die vlucht. Naar haar handen in zijn haar, naar het geluid dat ze maakte toen ze klaarkwam en de manier waarop ze daarna haar benen om hem heen had geslagen, alsof ze hem niet terug wilde geven aan de wereld.

Hij ging op de rand van het bed zitten en liet de slip in zijn handpalm liggen. Hij drukte zijn neus erin en hield hem daar.

Zijn andere hand vond zijn harde penis zonder dat hij erbij nadacht. Langzaam eerst, met de loomheid in zijn pols, tot de warmte onder zijn buik dikker werd en zijn adem ging haperen tegen het stof. Elke keer dat hij zijn longen leegde, rook hij het opnieuw, en elke keer kwam die geur harder binnen dan de vorige.

Hij sloot zijn ogen. In het donker was ze er weer: haar heupen onder zijn handen, het kettinkje rond haar enkel , hoe ze zijn naam zei op een manier die klonk alsof het de enige was die ze kende.

Het ging sneller. Hij verloor de cadans, greep de slip met zijn vrije hand vast en hield hem half tegen zijn mond, en de geur zat nu zo dicht bij zijn gezicht dat het leek of ze zelf naast hem lag, met haar mond bij zijn oor.

De spanning trok samen, één keer, twee keer, en toen was er geen houden meer aan.

Het kwam in stromen, in drie of vier schokken achter elkaar die hem krom lieten klappen en zijn buikspieren hard liet aanspannen. Warm en dik zaad, over zijn hand en zijn onderbuik, druipend langs zijn pols.

En toen, als een golf die terugloopt over het strand, kwam de warmte. Vanuit zijn kruis trok die omhoog door zijn buik en zakte weg in zijn benen, loom en zwaar, alsof er iets in hem was opengegaan en nu rustig leegliep. Zijn hoofd zakte achterover. Zijn tenen kromden, zijn kaken werden slap.

Hij bleef zo zitten, hijgend, met de slip nog in zijn hand, tot de warmte was weggetrokken en alleen het klamme bleef. Toen hij zijn ogen opendeed, zat de geur nog in zijn neus, en hij dacht dit was ons afscheid.

Precies een jaar geleden zat Mats in een vliegtuig naar Tokio naast een meisje van eenentwintig dat Noor heette, hij was zeventien en hij wist niet wat hij deed. Nu stond hij op de oprit, achttien, zwaaide zijn ouders uit met een gezicht dat te opgewekt was om geloofwaardig te zijn.

Ellen het meisje uit zijn klas stond achter hem in de deuropening. Ze had haar tas al binnen gezet voordat de auto de hoek om was.

Twee weken, zei ze.

Twee weken, zei hij terug, en hij deed de deur dicht.

Ze hadden het uitgerekend als een project. Boodschappen voor vier dagen, daarna zouden ze bestellen. De vriezer vol. Twee flessen wijn die niemand van hen tweeën eigenlijk lekker vond. En boven, in de badkamer, een handdoek die ze expres op de vloer hadden gelegd omdat hij anders toch naar beneden zou vallen.

De eerste dag was als de eerste drie uur van iets wat niet meer ophield. Ze deden het in de gang, op de trap, half op de wasmachine die nog aan het draaien was. Ze aten staand bij het aanrecht, koud, uit de verpakking.

Op dag twee belde zijn moeder al.

Alles rustig daar?

Mats keek naar Ellen, die naakt op de bank lag met een glas water op haar buik en haar wenkbrauw optrok.

Ja, zei hij. Heel rustig,

Hij zei het met zijn hand nog aan het aanrecht, de telefoon tegen zijn oor, en hij hoorde zelf hoe vlak het klonk. Alsof er niets te zien was. Alsof er geen meisje van zijn leeftijd drie meter verderop lag, helemaal naakt, met een glas water op haar buik.

Ellen trok haar wenkbrauw nog iets hoger.

En het eten? vroeg zijn moeder. Jullie eten wel fatsoenlijk?

Ja hoor, zei Mats. Pasta gisteren.

Ellen zette het glas naast zich op de vloer en strekte zich uit, langzaam, met haar armen boven haar hoofd, tot haar rug holde en haar borsten omhoog kwamen. Ze deed het met opzet. Ze wist dat hij keek.

Pasta, herhaalde zijn moeder. Met wat?

Ellen liet haar handen zakken en legde ze op haar buik, precies daar waar het glas had gestaan. De koude plek was nog zichtbaar, een lichte vlek op haar huid.

Met groente, loog hij.

Ellen liet haar vingers naar beneden glijden. Niet snel. Ze keek hem erbij aan, zonder iets te zeggen, en Mats voelde de warmte van de keuken ineens veel te hoog worden.

Goed zo, zei zijn moeder. Nou, ik laat je met rust. Doe de deur van het tuinhuisje nog even op slot als het gaat waaien.

Ellen spreidde haar benen en raakte zichzelf aan. Eén vinger eerst, ze liet haar hoofd achterover zakken tegen de leuning van de bank.

Ja, zei Mats in de telefoon. Zijn stem sloeg iets te laag uit.

Ja wat?

Ja, de deur. Tuinhuisje. Doe ik.

Lief. Dag schat.

Hij wilde nog iets zeggen, maar Ellen had haar knieën opgetrokken en haar adem kwam nu hoorbaar door de kamer. Dag mam, zei hij snel, en hij hing op nog voordat zijn moeder antwoord kon geven.Hij legde de telefoon op het aanrecht en bleef even staan kijken. Ze deed het rustig, met dezelfde vingers die ze een uur eerder nog in zijn haar had gehad, en ze liet hem toe.

Kom dan, zei ze.

Mats liep naar de bank, maar in plaats van naast haar te gaan zitten zakte hij door zijn knieën op de vloer, tussen haar benen. Hij duwde haar hand weg en nam het over met zijn mond.

Ellen sloeg haar benen om zijn hoofd en zei zijn naam één keer, kort, als een vloek. Zijn handen gleden over haar heupen en hielden haar vast, en hij merkte dat ze haar voet tegen de rugleuning zette om dichterbij te komen, om hem nergens anders heen te laten.

Het duurde niet lang. Hij kende haar inmiddels. Toen ze klaarkwam, trok ze haar heupen hard op en kwam er een geluid uit haar dat bijna boos klonk, en hij bleef door tot ze hem met een platte hand tegen zijn voorhoofd wegduwde omdat het te veel werd.

Daarna kroop hij over haar heen en zoende hij haar, en ze proefde zichzelf op zijn mond.

Mijn moeder zegt dat het gaat waaien, zei hij tegen haar lippen.

Dan moet jij het tuinhuisje op slot doen, zei Ellen.

Straks.

Hij duwde haar benen iets verder uit elkaar en ging erin met een traagheid die ze niet van hem gewend was, en ze kromde haar rug onder hem en sloeg haar nagels in zijn schouderblad. Het glas water was omgevallen en niemand raapte het op.

Hij duwde door en Ellen zette haar voeten tegen de rand van de bank om hem meer ruimte te geven. Het was niet traag meer. De bank kraakte bij elke stoot en ze had haar hand in zijn nek, met haar vingers in zijn haar, en ze trok hem naar zich toe tot hun voorhoofden bijna tegen elkaar zaten.

Kijk me aan, zei ze. Blijf kijken.

Hij deed het, met zijn tanden op elkaar, tot zijn blik brak en zijn ogen dichtvielen en hij zijn gezicht in haar hals begroef. De laatste stoten waren kort en hard, bijna wanhopig, en toen trok alles in hem samen.

Het kwam in schokken, vier, vijf, diep in haar, en hij hoorde zichzelf kreunen tegen haar huid. Warm, dik, het pompte uit hem weg terwijl zijn heupen nog natrillen. Ellen sloeg haar benen strak om hem heen en hield hem binnen, en hij voelde hoe ze met kleine rukjes haar bekken tegen hem opduwde, alsof ze het erin wilde drukken.

Toen pas viel hij stil.

En in die stilte zoemde zijn telefoon op het aanrecht.

Mats bleef liggen, met zijn gezicht nog in haar hals, en hijgend. Zijn hart bonsde zo hard dat hij het in zijn keel voelde. De telefoon zoemde een tweede keer.

Die gaat niet weg, zei Ellen zacht.

Laat maar.

Nee. Ga kijken.

Hij had de telefoon in zijn hand voor hij erover nadacht, en pas toen hij de naam op het scherm zag, stond hij stil.

Noor. Niet zijn moeder.

Twee berichten, kort na elkaar.

14:42 — Alles goed met je? Ik moet je toch iets vertellen.

En toen de foto.

Mats klikte hem open en de keuken werd even stil.

Ze zat op een bed met haar rug tegen het hoofdeinde, een kussen in haar nek, naakt. Het laken lag tot aan haar heupen en was donker van het zweet. Haar ene borst was zichtbaar, zwaar, met een klein hoofd ertegen gedrukt, en het kind dronk van haar tepel met zijn handje plat tegen haar borst. Noor keek niet in de camera. Ze keek naar beneden, naar het hoofdje, met een gezicht dat hij nooit bij haar had gezien. Zacht. Bijna verbaasd.

Hij bewoog zijn duim niet. Hij wist niet waar hij moest kijken — naar de borst, naar het kind, naar de wallen onder Noor haar ogen.

Achter hem op de bank kwam beweging. Mats?

Ja. Even.

Ellen ging rechtop zitten. Even wat?

En toen zoemde de telefoon opnieuw, in zijn hand, en hij voelde de trilling door zijn vingers gaan.

14:44 — Hij heeft jouw ogen.

Mats las het twee keer. Hij las het een derde keer, en bij de derde keer zakte er iets in zijn maag.

Ellen stond al naast hem. Ze pakte de telefoon niet af, ze keek mee over zijn arm, en hij voelde hoe ze zich langzaam naar het scherm toe boog.

Dat is Noor, zei ze?

Ja.

Het meisje dat je vorig jaar had ontmoet op de vlucht naar Japan?

Ja.

Ellen was stil. Ze bleef naar de foto kijken, naar de borst, naar het kind, naar de drie woorden eronder. Haar eigen naaktheid leek er ineens niet meer toe te doen.

Een baby, zei ze.

Mats knikte, met zijn kaken strak. Zijn duim hing nog boven het scherm en hij durfde niets te typen waar ze bij was.

Ellen ging met haar heup tegen het aanrecht staan en sloeg haar armen over elkaar. Oké, zei ze. Dan mag jij nu iets uitleggen terwijl zijn zaad uit haar droop en op de grond een kringetje maakte.